INTERNASYONALISMO

SONA NI GLORIA: PAMBOBOLA AT PAGSISINUNGALING PARA SUBUKANG ISALBA ANG BUMULUSOK-PABABA NA PAMBANSANG KAPITALISMO

Punong-puno ng pambobola at kasinungalingan ang SONA ni Gloria noong Hulyo 28. Ang malawak na manggagawa at maralita na lubhang nakaranas ng kahirapan ay hindi na naniniwala sa mga ‘achievements’ ng rehimeng Arroyo.

Hindi na natin pagdebatehan ang mga datos na sinasabi ni Arroyo dahil alam naman ng lahat na malaking bahagi nito ay kasinungalingan at para lamang bigyang katuwiran ang kanyang panunungkulan bilang chief executive officer ng pambansang kapitalismo.

Ang pagtuunan natin ng pansin dito ay ang sumusunod na argumento ng naghaharing paksyon sa likod ng kanyang SONA:

1. “Hindi kasalanan ni Gloria ang krisis ngayon kundi ng pandaigdigang krisis ng sistema”.

2. “E-VAT epektibong solusyon para maibsan kahit papano ang epekto ng krisis ng pandaigdigang kapitalismo sa bansa”

Kaakibat nito, suriin din natin ang inihaing solusyon ng Kaliwa at ilang personaldiad ng burges na oposisyon na para makaraos sa krisis ang bansa kailangang tanggalin ang E-VAT at muling kontrolin ng estado ang batayang mga industriya gaya ng langis at kuryente.

Sa panahon ng imperyalismo at dekadenteng kapitalismo lahat ng mga pambansang kapital sa mundo ay nakagapos sa pandaigdigang kapital. Kasinungalingan ang sinasabing maaring maging malaya ang isang bansa sa kadena ng pandaigdigang kapitalismo.  

Ang ganitong katotohanan ba ay nagtatanggol sa argumento ng nagharing paksyong Arroyo na “hindi dapat sisihin ang gobyerno ng Pilipinas dahil pandaigdigan ang krisis”?  HINDI.

Tama din ba ang Kaliwa na may magagawa ang estado na ipagtanggol ang pambansang kapitalismo sa kabila ng pandaigdigang krisis? HINDI.

Dahil nakagapos ang lahat ng pambansang kapitalismo sa pandaigdigang kapitalismo, ang mga polisiya  ng mga estado ay nagsisilbi sa mga pangangailangan ng huli. Sa panahon ng pandaigdigang krisis, MALAKI ang kasalanan ng mga estadong ito. Pero ang mga kasalanan nila ay hindi simpleng bunga ng ‘kagustuhan’ o ‘di-kagustuhan’ ng partikular na mga estado kundi ito ay tulak ng obhetibong pangangailangan ng pandaigdigang sistema. Ang paglikha ng labis-labis na produkto, pagpapaigting ng kompetisyon at pagpiga sa paggawa ng mga manggagawa ang mga obhetibong salik na nagtulak sa lahat ng mga estado.

MALI din kung ang ‘sisihin’ lamang ay ang nagharing paksyon na siyang may hawak ng estado. Ang tama at kailangang sisihin ay ang estado mismo na nagtatanggol sa bulok na sistema at hindi lang ang isang partikular na paksyon ng burgesya. Sa panahon ng dekadenteng kapitalismo lahat ng mga paksyon ng naghaharing uri ay reaksyonaryo, kontra-rebolusyonaryo at anti-manggagawa.

Ang pagsisi sa isang paksyon lamang sa krisis ay pagtatago sa tunay na dahilan ng krisis at pagligaw sa direksyon ng pakikibaka ng manggagawa para makalaya sa kahirapan – ang durugin ang kapitalistang estado mismo kahit anong paksyon pa ng burgesya ang hahawak nito. Pangalawa, pagpapalakas ito sa mistipikasyon na maari pang isalba ang pambansang kapitalismo sa gitna ng krisis ng pandaigdigang sistema. At ang pinakamasahol na kasinungalingan ay: ang pagsalba sa pambansang kapitalismo ay daan para lalaya ang malawak na masang anakpawis mula sa kahirapan.

Sa panahon ng permanenteng krisis ng sistema (kahit pa sa nakaraang mga makauring lipunan bago pa ang kapitalismo) patakaran ng estado na pangunahing nagtatanggol sa bulok na sistema na pigain ang mamamayan para buhayin ang mga parasitikong institusyon sa naaagnas na lipunan. At isa sa batayang pinagkukunan ng estado ng pondo ay ang buhis na kinikikil mula sa naghihirap na masang anakpawis.

Sa ganitong konteksto natin ilagay kung bakit may E-VAT at kung bakit ang paksyong Arroyo ay mahigpit ang paninindigan na hindi ito dapat tanggalin o bawasan. Alam ng naghaharing paksyon na sa panahon na mabawasan ang kakailanganing pondo para buhayin ang mga parasitikong institusyon – hukbong sandatahan, polis, mga burukrata, at iba pa – mas mapabilis ang pagguho ng estado na siyang tanging nagtatanggol sa naghihingalong sistema.

Ang sinasabi ng Kaliwa na progressive taxation na “maka-mahihirap” na solusyon sa usapin ng pagbubuhis ay nakaangkla pa rin sa pagtatanggol ng pambansang ekonomiya. Ang ganitong iskema sa nakaraan (sa karanasan ng mga maka-Kaliwang rehimen sa ibang mga bansa) ay napatunayan palpak dahil oobligahin talaga ang estado ng pandaigdigang sistemang kapitalismo na pigain ang lakas-paggawa ng masang anakpawis para magkamal ng kapital ang bawat pambansang ekonomiya laban sa kanyang mga karibal.

Hangga’t patuloy na naghahari at nananalasa ang kapitalismo sa pandaigdigang saklaw, itutulak nito ang lahat ng mga bansa upang lalupang pagsamantalahan ang mga manggagawa at maralita o kaya, palalakasin ng bawat bansa ang ekonomiya-para-sa-digmaan (war economy) para magakaroon ng artipisyal at temporaryo na paglakas sa produktibidad ng lipunan gaya ng nangyari mula noong WW I.

Sa ngayon, dalawang malalakas na super-bagyo ang bumabayo sa mundo: lumalalang krisis pinansyal at walang hinto na paglobo ng mga presyo ng batayang mga bilihin. Ang unang epekto nito ay ang mabilis na pagbaba ng purchasing power ng uring manggagawa na nagbunga ng mas malalang kahirapan.

Lahat ng tipo ng oposisyon (Kanan o Kaliwa) sa Pilipinas ay humihiling sa paksyong Arroyo na magkaroon ng ‘political will’ upang magkaroon ng ‘makabuluhang’ mga reporma sa bulok na sistema. Ang tawag dito ay repormismo kahit pa gamitan ng anu-anong radikal na mga lenggwahe.

Nagtutulungan ang administrasyon at oposisyon na itago ang katotohanan na ang TANGING solusyon ay ibagsak ang estado at ang sistema dahil ang KATOTOHANAN ay wala na itong kapasidad (kahit gugustuhin pa nito) na magbigay ng anumang makabuluhang reporma para sa kapakanan ng masang anakpawis.

Ang mistipikasyon ng Kaliwa na ang problema ay ang ‘kawalan o kakulangan ng demokrasya’ at ‘kawalan ng determinasyon na ipagtanggol ang pambansang ekonomiya’ laban sa pananakop ng dayuhang ekonomiya ay walang ibang ibig sabihin kundi sa Pilipinas may ‘pag-asa pang uunlad ang pambansang kapitalismo’ basta ang nasa kapangyarihan ay ‘tunay’ na demokratiko at makabayan.

Kaya naman ang linya ng Kaliwa ay: patalsikin si Gloria at itayo ang TRG (Transitional Revolutionary Government) o DCG (Democratic Coalition Government) na ang ibig sabihin ay koalisyon ng iba’t-ibang uri/sektor na kaaway ng paksyong Arroyo para muling ibangon ang dignidad ng bansa sa ilalim ng permanenteng krisis ng pandaigdigang sistema!

Nais itago ng Kaliwa na ang TANGING uri na may kapasidad na baguhin ang bulok na sistema ay ang uring manggagawa; ang layunin ng pakikibaka ng uri ay ibagsak ang kapitalistang estado at itayo ang DIKTADURA ng PROLETARYADO sa pamamagitan ng mga asembliya at konseho ng manggagawa at HINDI ng isang gobyerno na koalisyon ng iba’t-ibang uri kasama ang pambansang burgesya.

Ang bukambibig ng Kaliwa na “para sa sosyalismo” at “para sa sosyalistang rebolusyon” ay mga panlilinlang lamang dahil hindi daan tungong sosyalismo ang pagtatanggol sa pambansang ekonomiya kundi ito ay daan tungong kapitalismo ng estado na siyang tunguhin ngayon ng lahat ng mga bansang nakagapos sa permanenteng krisis ng pandaigdigang kapitalismo.    

Mga Pagbabago

Ang grupong INTERNASYONLISMO naniniwala sa kalayaan sa pagpapahayag ngunit kaakibat nito pinapahalagahan din namin ang kaayusan sa aming Blog at ang kabuluhan ng mga artikulo at bawat komento o polemiko na lumalabas sa aming mga pahina.

Mula nang maipalabas ng grupo ang INTERNASYONALISMO BLOG noong 2006, hindi ito naglagay ng anumang regulasyon sa malayang pagpapahayag ng mga bisita ng kanilang mga kuro-kuro at komento sa bawat artikulong ipanalalabas ng kolektiba at mga kasapi ng grupo. Ngunit nitong nakalipas na mga linggo napansin ng kolektiba ang pagdami ng walang kabuluhang mga komento at pambabastos na kahit katiting ay walang maiambag sa teoritikal na kalinawan ng mga mambabasa tungkol sa usapin ng Marxismo at sa usapin ng makauring pakikibaka sa buong mundo. Kaya napagpasyahan ng kolektiba na ipairal ang ilang mga alituntunin at reglamento patungkol sa paggamit ng aming Blog.  Ito ang mga sumusunod:

Paalaala:

Pinakita ng mga estudyante ang pangangailangan ng malawak na pagkakaisa sa pakikibaka

Pinakita ng mga kabataan-estudyante ang tanging porma ng pakikibaka para maibagsak ang bulok na kapitalistang sistema – malawakang pagkakaisa sa pakikibaka.

Nang mag-walk-out ang daan-daang mga estudyante sa kani-kanilang mga eskwelahan sa Metro Manila para iprotesta ang lingguhang pagtaas ng presyo ng langis, ito ay senyales na unti-unti ng namulat ang mga kabataan sa mga nangyayari sa lipunan, partikular sa walang puknat na atake ng kapital sa pamumuhay ng uring manggagawa. Pinakita din nito ang pakikiisa nila sa kanilang uri sa hinaharap – ang uring manggagawa.

Nauna na itong pinakita ng mga estudyanteng Pranses noong 2006 ng maglunsad sila ng malawakang mga pambansang pagkilos at welga upang labanan ang CPE (Contrat Première Embauche), isang tipo ng kontraktwalisasyon para sa kabataang manggagawa ng gobyernong Villepin.

Gayong sa usapin ng makauring oryentasyon at lawak ng partsipasyon ay malayung-malayo pa ang pakikibaka ng mga estudyanteng Pilipino kumpara sa pakikibaka ng mga estudyanteng Pranses, makikita naman natin ang diwa ng paghahanap ng malawakang pagkakaisa at pagdadala sa makauring kahilingan ng uri nila sa hinaharap.

Ang diwang ito ay ang pagkakaisa ng mga estudyante sa iba’t-ibang kolehiyo at unibersidad para sa iisang pakikibaka – tutulan ang pagtaas ng presyo ng langis at para itaas ang sahod ng mga manggagawa.

Narito ang aral na dapat muling panghawakan ng mga Pilipinong manggagawa (na ginagawa na nila noong mga dekada 70 at 80) – ang malawakang pagkakaisa ng mga manggagawa sa iba’t-ibang pabrika para sa iisang laban.

Pakikibaka ng estudyante: Hindi sapat

Hindi ang kilusang estudyante ang makapagbabago ng lipunan. Maraming beses na itong napatunayan ng kasaysayan. Hindi sila maaring manguna o kaya ay maging mapagpasyang pwersa para sa pagbabagong panlipunan. Subalit hindi rin sila simpleng kilusang pampropaganda lamang. Ang malaking bilang ng masang estudyante ay bahagi ng uring manggagawa – sila mismo ay nagtatrabaho na habang nag-aaral pa o kaya ay ang mga magulang nila ay mga manggagawa.

Ang uring manggagawa ang may angking lakas at kapangyarihan upang baguhin ang bulok na kapitalistang lipunan. Ang uring ito lamang ay may angking lakas upang pigilan ang sunod-sunod na atake ng uring kapitalista at ng estado nito.

Sa abanteng kapitalistang mga bansa, pinangunahan ng uring manggagawa ang mga pakikibaka laban sa tumitinding krisis ng pandaigdigang kapitalismo. Pero hindi lamang sa mga abanteng bansa nangyayari ito; maging sa mga atrasadong bansa tulad ng Bangladesh ay malawakang nagwelga ang mga manggagawa para ipagtanggol ang kanilang pamumuhay at trabaho.

Pagkakaisa ng masang estudytante sa kanilang kauri at mga magulang na manggagawa

Para magkaroon ng tunay na lakas ang kabataan-estudyante kailangang makipagkaisa ito sa kanilang mga magulang na manggagawa. Magkaroon lamang ng makapangyarihang lakas ang mga kilusang protesta laban sa atake ng estado at ng naaagnas na sistema kung magkaroon ng malawakang nagkakaisang pagkilos ang mga manggagawa sa iba’t-ibang pabrika. Ang tunay na kinatatakutan ng kapitalistang estado ay kung lalabas sa kalsada ang libu-libong manggagawa mula sa iba’t-ibang pabrika at iba’t-ibang lugar ng bansa para labanan ang atake ng kapital.

Isang malaking ambag ng kilusang estudyante kung magkaroon sila ng isang malawak na kilusan para puntahan sa mga pabrika, kausapin at kumbinsihin ang kanilang mga magulang na manggagawa na ipakita ang lakas ng pagkakaisa nito sa lansangan laban sa pamahalaan at sa krisis ng kapitalismo.

Ang paglulunsad ng mga diskusyon sa loob at labas ng pabrika na dadaluhan ng mga estudyante at manggagawa ay magandang simula para sa isang malawakang pagkilos na pangunahan ng uring manggagawa. Gamit ang makapangyarihang sandata ng uri – welga – temporaryong nitong mapigilan ang mga atake ng kapital. At gamit ang sandatang ito, maaring ituloy-tuloy ito ng uri hanggang maibagsak ang burges na estado.

Mga asembliya: Organisasyon sa pakikibaka

Sa pamamagitan ng mga asembliya ng mga estudyante sa Pransya ay napalakas nila ang kanilang pagkakaisa. Sa mga asembliya nag-uusap, nagdiskusyon at nagdesisyon sila para sa pakikibaka. Sa kanilang mga asembliya ay dumalo ang mga manggagawa. At sa mga asembliya din ng mga manggagawa ay dumalo ang mga estudyante.

Hindi ang mga unyon ng manggagawa o “pangmasang” organisasyon ng mga estudyante na hawak ng Kanan at Kaliwa ng burgesya ang organo ng pakikibaka kundi ang awtonomos na mga asembliya ng lahat ng estudyante at manggagawa. Ito lamang ang tanging organisasyon para ma-realisa at titibay ang malawak na makauring pagkakaisa at pakikibaka.

Ang mga asembliya ng estudyante ang tunay na ekspresyon ng pagkakaisa at malawakang partisipasyon sa kilusang protesta ng masang estudyante mismo. Ito din ang porma ng organisasyon sa pakikibaka ng uring manggagawa. Napatunayan na sa kasaysayan at karanasan magmula noong 1905 na ang mga asembliya ang ekspresyon ng pagkakaisa at tiwala ng uri sa kanilang sariling lakas. 

Mapagmatyag sa pananabotahe ng iba’t-ibang paksyon ng burgesya

Dapat maging mapagmatyag ang mga estudyante sa mga maniobra ng iba’t-ibang paksyon ng burgesya para pahinain ang pagkakaisa at ihiwalay ito sa kilusang manggagawa sa layuning ilihis ang pakikibaka palayo sa pagdurog sa kapitalistang estado.

Ang nais ng uring kapitalista ay mapako lamang ang pakikibaka sa usapin ng anti-Gloria at pro-Gloria at maitago na ang sistema mismo ang dapat wasakin. Iwasan dapat ng mga estudyante na ang usapin sa krisis ng kapitalismo ay iikot lamang sa usaping pro-GMA at anti-GMA dahil ang katotohanan ay administrasyon man o burges na oposisyon, Kanan o Kaliwa man ng burgesya ay walang kapasidad na bigyang solusyon ang krisis ngayon. Katunayan, komon ang interes ng lahat ng mga paksyon ng naghaharing uri (oposisyon at administarsyon) na ipagtanggol ang naghihingalong pambansang kapitalismo. Ang rehimen ni Hugo Chavez sa Venezuela (ang pinakasikat at pinaka-popular na representante ng Kaliwa sa Central at Latin America) ang magandang halimbawa sa kainutilan ng Kaliwa na resolbahin ang krisis ng pambansang kapitalismo sa Venezuela na bunga ng pandaigdigang krisis ng sistema. 

Pinakamsahol pa ay kung gagamitin lamang ng Kaliwa at burges na oposisyon ang mga protesta ng kabataan-estudyante para lamang sa SONA ni Gloria ngayong Hulyo 28. At pagkatapos ng SONA ay balik na naman sa “normal” ang mga kolehiyo at unibersidad pati na ang mga pabrika. Ang ganitong iskema ng mga pagkilos sa pamumuno ng Kaliwa ay nagpakita lamang sa banggardismo nito at sa pagtingin na ang kilusang masa ay magiging militante lamang sa ilalim ng iskemado at sekretong plano ng mga lider ng Kaliwa at burges na oposisyon. 

Ang burges na estado mismo at ang lahat ng paksyon ng burgesya ang kailangang maging target ng pakikibaka at hindi lamang ang naghaharing paksyong Arroyo. Ang pakikibaka sa pagtaas ng sahod ay makakamit lamang sa pamamagitan ng malawakang pagkakaisa ng mga manggagawa sa iba’t-ibang pabrika at malawakang pakikibaka sa lansangan laluna ang pangmasang welga. Ganun pa man, sa ilalim ng kapitalismo ang sahod ay mabilis na bumababa kaysa tumataas dahil sa panahon ng paghihingalo ng sistema, ang uring manggagawa ang aapakan ng kapital para makasinghap ng kakaunting hangin. Kaya, para maiwasan ang repormistang direksyon sa pakikibaka, dapat lalawak ang pakikibaka at itaas ito hanggang sa usapin ng pag-agaw sa kapangyarihang pampulitika ng uring manggagawa mismo sa pamamagitan ng kanilang mga asembliya at konseho. 

Ang kilusang estudyante at manggagawa ay kailangang magtulungan subalit dapat hiwalay at independyente sa anumang paksyon ng burgesya. Dahil sa panahon na mabuslo ito sa taktika ng Kaliwa na pakikipag-isang prente sa isang paksyon ng naghaharing uri, ito man ay transitional government o coalition government, ang pakikibaka ay tiyak na mauuwi sa muling paghawak ng isang paksyon ng naghaharing uri sa kapangyarihan gaya ng nangyari noong 1986 at 2001. Kung lalakas at lalawak ang pagkilos ng mga manggagawa sa lansangan, hindi mag-aalinlangan ang burgesya na palitan ang paksyong Arroyo ng isang “popular” na paksyon para mabuhusan ng tubig ang militansya ng uri at mapreserba ang bulok na sistema.  

Dapat mapagmatyag ang mga estudyante sa mga organisasyon ng Kanan at Kaliwa na walang interes kundi kontrolin ang kilusan para sa kani-kanilang mga layunin na walang iba kundi ipagtanggol ang pambansang kapitalismo at itali lamang ang usapin sa paksyunal na labanan ng naghaharing uri.

Hindi solusyon ang pagkonsolida sa pambansang kapitalismo dahil sa panahon ngayon na nasa permanenteng krisis ang pandaigdigang sistema, imposible ng “uunlad” pa ang anumang pambansang kapital na hindi maghihirap ang uring anakpawis. At dahil dito, ito ay hindi tunay na kaunlaran kundi lalupang paglala ng krisis ng pandaigdigang kapitalismo. Hindi rin makapagpalakas sa militanteng kilusang manggagawa ang pakikipag-alyansa (direkta man o indirekta) sa isang paksyon ng naghaharing uri; bagkus ay hihina pa ang kilusan dahil dito.

Ang lumalakas na interbensyon ng kapitalistang estado para subukang isalba ang krisis ng pambansang kapitalismo (“subsidyo sa mahihirap”, pakikialam ng Bangko Sentral sa krisis sa pinansya, pagtatangkang kunin ng estado ang MERALCO at maging ang Sulpicio Lines, at iba pang hakbangin para maipakita na tanging estado na lang ang tanging masandalan laban sa krisis) ay lalupang lilikha ng panibagong krisis at kahirapan dahil ang estado mismo ay lubog sa utang at umaasa lamang sa buhis na pinipiga nito sa naghihirap na mamamayan. Hindi na rin makaasa ang estado sa Pilipinas na tutulungan ng imperyalistang USA dahil sa kanila mismo nagsimula ang mitsa ng panibagong pandaigdigang krisis ngayon.

Ang ibang mga karibal na imperyalistang bansa ng Amerika gaya ng China, Japan at European Union ay hindi rin maaring asahan ng Pilipinas dahil ang mga ito mismo ay malubhang apektado sa krisis ng Amerika. Kaya ang pangunahing “solusyon” ng kapitalistang estado sa Pilipinas ay lalupang pigain sa pagsasamantala ang Pilipinong masang anakpawis. 

Ang tanging solusyon ay durugin ang kapitalismo at ang burges na estado sa pamamagitan ng isang rebolusyon ng mga manggagawa sa buong mundo dahil wala ng magandang kinabukasan pa ang mga kabataan sa ilalim ng kapitalistang sistema hawak man ng Kanan o Kaliwa ng burgesya ang gobyerno.

Ang tanging layunin ng pakikibaka ngayon ay ibagsak ang kapitalismo at hindi repormahin ito. Ang kagyat na layunin sa pakikibaka ay mapalawak ito sa iba’t-ibang pabrika at panig ng Pilipinas. Sa ganitong paraan lamang muling makasabay ang manggagawang Pilipino sa lumalakas na kilusang manggagawa ngayon sa buong mundo.

Kung matali ang mga protesta ng kabataan-estudyante sa isang sektoral na kilusan (mga protesta na “purong” estudyante o “suportahan” lamang ng uring manggagawa o sa ilalim ng isang multi-sektoral na kilusan dala-dala ang mga repormistang kahilingan) malaki ang posibilidad na mauuwi lamang ito sa panandalian at kagyat na aktibismo na ang bunga ay hindi makatulong para manumbalik mismo ang militansya at pagkakaisa ng uring manggagawa gaya noong 1970s at maagang bahagi ng 1980s. 

Ang “magsasaka” sa panahon ng dekadenteng kapitalismo

“Marxism is first and foremost a critical method, since it is the product of a class which can only emancipate itself through the ruthless criticism of all existing conditions. A revolutionary organisation that fails to criticise its errors, to learn from its mistakes, inevitably exposes itself to the conservative and reactionary influences of the dominant ideology. And this is all the more true at a time of revolution, which by its very nature has to break new ground, enter an unknown landscape with little more than a compass of general principles to find its way. The revolutionary party is all the more necessary after the victorious insurrection, because it has the strongest grasp of this compass, which is based on the historical experience of the class and the scientific approach of marxism. But if it renounces the critical nature of this approach, it will both lose sight of these historical lessons and be unable to draw the new ones that derive from the groundbreaking events of the revolutionary process.” (World Revolution no. 314)

Ang diwa ng metodolohiyang marxismo ay ang walang awang kritisismo sa lahat ng umiiral na mga kondisyon. Ganun din sa kasaysayan mismo ng internasyunal na kilusang komunista sa nagdaang mahigit 200 taon. Kailangang maunawaan natin hindi lamang ang mga tagumpay kundi higit sa lahat ang mga kabiguan at pagkakamali ng rebolusyonaryong kilusan – ang mga obhetibo at suhetibong kondisyon kung bakit nangyari ang mga iyon. Kaya naman ang dogmatismo ay walang puwang sa marxismo.

Ang huling mga komento ni Alex (8 installments) ay nagtatanggol sa “kahalagahan” kundi man “sentralidad” ng kilusang magsasaka sa panahon ng proletaryong rebolusyon at ang diumano “continuity” ng maoismo sa marxismo. Dahil dito, mapapansin natin ang tahasang pagtatanggol niya sa armadong pakikibaka sa kanayunan kung saan “pangunahing pwersa” ang mga magsasaka para makamit ang “sosyalismo sa Pilipinas” (sa “pamamagitan ng pambansa-demokratikong rebolusyon”).

Hindi lamang si Alex ang may ganitong pananaw: naglipanan ngayon sa iba’t-ibang mga bansa sa ikatlong daigdig ang mga “gerilyang pakikidigma” para sa “pambansang kalayaan at demokrasya” ito man ay impluwensyado ng maoismo o hindi. Ang mga kilusang ito ay pangunahing umaasa sa direktang suporta ng masang magsasaka sa kanayunan para sa kanilang pakikibaka at sa mga imperyalistang bansa na karibal ng kanilang kaaway na imperyalista (direkta man o indirekta).

Binaybay ni Alex ang kasaysayan mula pa kina Marx upang bigyang “katuwiran” ang teorya ng “magsasaka bilang pangunahing pwersa” ng rebolusyon sa kasalukuyang panahon at ang maoismo bilang “pagpapaunlad” sa marxismo.

Batayang pundasyon ng marxismo mula noon hanggang ngayon

Bago natin sagutin ng komprehensibo ang mga distorsyon ni Alex sa marxismo para itulak ang kontra-rebolusyonaryong ideolohiya ng maoismo bilang “bahagi” at “rurok” ng marxismo, kailangang ilatag muna natin ang batayang pundasyon ng marxismo mula noon hanggang ngayon na PINATUNAYAN sa kasaysayan at karanasan na tama. 

1. Proletaryado TANGING rebolusyonaryo at komunistang uri sa lipunang kapitalismo.

Lahat ng mga marxista ay naninindigan na ang uring manggagawa ay isang rebolusyonaryong uri dahil ito lamang ang nagdadala ng bago at mas maunlad na moda ng produksyon — komunismo. Ito ay hindi nakabatay sa “kagustuhan” ng mga komunista na gawin ang uring ito na rebolusyonaryo kundi ang obhetibong kalagayan at katangian mismo ng uring ito sa lipunang kapitalista ang nagpakita na ito ay isang rebolusyonaryo at komunistang uri. 

Ang mga komunistang organisasyon/partido ay produkto lamang ng uring manggagawa. Mayroong rebolusyonaryong partido dahil mayroong rebolusyonaryong uri at hindi ang kabaliktaran nito. 

Sa kauna-unahang pagkakataon sa kasaysayan ng lipunan: ang rebolusyonaryong uri ay isang PINAGSAMANTALAHANG uri.

Sa panahon ng lipunang alipin, pinagsamantalahang uri ang mga alipin pero hindi sila isang rebolusyonaryong uri kundi ang uring pyudal na nagdadala ng bago at mas maunlad na moda ng produksyon. Sa panahon ng lipunang pyudal, pinagsamantalahang uri ang mga magsasaka pero hindi sila rebolusyonaryo kundi ang uring burgesya. Sa panahon ng kapitalismo, maraming mga uri ang pinagsamantalahan ng kapitalismo tulad ng magsasaka at peti-burgesya pero hindi sila mga rebolusyonaryong uri. Sa nagdaang mga lipunan, ang rebolusyonaryong uri ay isa ring MAPAGSAMANTALANG uri.

Kaya hindi lalaya ang uring manggagawa kung hindi niya mapalaya ang sangkatauhan mula sa lahat ng tipo ng pagsasamantala:

“in the following formation of the class with radical chains, a class of civil society which is not a class of civil society, a class which is the disoolution of classes, a sphere which has a universal character because of its universal suffering and which lays claim to no particular right because the wrong it suffers is not a particular wrong but wrong in general; a sphere of society which can no longer lay any claim to a historical title, but merely to a human one…….and finally, a sphere which cannot emancipate itself without emanciapting itself from – and therefore emancipating – all the other spheres of society, which is, in a word, the total loss of humanity and which can redeem itself only through the total redemption of humanity. This dissolution of society as a particular class is the proletariat.” (Marx, ‘Critique of Hegels’ Philosophy of Law’, Collected Works, Vol. 3)

Ito ang tahasang inabandona ng mga maoista ng dineklara nilang “wala ng proletaryado” sa Unang Daigdig.

Samakatuwid, hindi dahil pinagsamantalahan ang isang uri ay awtomatik na agad na ito ay rebolusyonaryo at hindi dahil nagsasamantala ang isang uri ay awtomatik na agad na reaksyonaryo. Kailangang gamitin ang materyalismong istoriko para maunawaan bakit sa isang takdang panahon ng kasaysayan ng lipunan ay rebolusyonaryo ang papel ng mga depinidong uring mapagsamantala at bakit sa kasalukuyang panahon ng kapitalismo ay imposible na itong mangyari; na sa panahon ngayon, ang rebolusyonaryong uri ay isa ng PINAGSAMANTALAHANG uri. 

Ang buod ng sagot dito ay: sa nakaraan, nagsalitan lamang ang mga lipunang mapagsamantala na nakabatay sa pribadong pag-aari at mga uri. Ang lipunan sa kasalukuyan ang kahuli-hulihang makauring lipunan at nakabatay sa pagsasamantala dahil ang lipunan sa hinaharap ay isang lipunan na wala ng mga uri at wala ng pagsasamantala.

Ang subject ng rebolusyon ay ang uring manggagawa. Ibig sabihin, ang sentralidad sa pagpapalakas ng kilusang manggagawa ang laging pinanindigan ng mga komunista saang panig man sila ng mundo mula noong panahon nila Marx hanggang ngayon. 

Lahat ng ibang uri na pinagsamantalahan ng kapitalismo ay mga uri sa nakaraan. Ang hinaharap ng mga uring ito ay ang pagiging manggagawa. Ang magsasaka bilang uri ay mabilis na winawasak ng kapitalismo. Sa Pilipinas, mahigit 100 taon ng winawasak ng kapital ang magsasaka bilang uri. Wala ng istrata sa kanayunan ngayon na hindi nagapos sa kapitalistang mga relasyon. 

2. Proletaryado isang internasyunal na uri at ang rebolusyon nito ay isang internasyunal na rebolusyon.

Ang sistemang kinasasadlakan ng proletaryado ay isang pandaigdigang sistema. Ang kapitalismo ang tanging sistema na hindi mabubuhay kung hindi ito lalawak sa lahat ng sulok ng mundo at isanib sa kanyang mga relasyon ng produksyon ang lahat ng bahagi ng mundo. Ang pamilihan ng kapitalismo ay isang pandaigdigan kung saan lahat ng pambasang pamilihan ay nakatali dito.

Dahil dito, ang sosyalisadong paggawa ng produkto ng uring manggagawa ay umunlad mula sa antas pabrika noong mga unang siglo ng kapitalismo hanggang sa antas pandaigdigan noong 19 siglo (laluna sa huling mga dekada nito). Samakatuwid, ang sosyalisasyon ng produksyon ay naging pandaigdigan na noon pa mang huling bahagi ng 19 siglo dahil nasakop na ng kapitalistang sistema ang buong mundo.

Sa ngayon sa panahon ng kapitalistang imperyalismo, lalupang napatunayan ang pagiging ganap ng integrado ng lahat ng mga pambansang ekonomiya sa pandaigdigang ekonomiya; ng mga manggagawa sa lahat ng mga bansa.

Kaya mula pa sa panahon nila Marx, ang mga marxista ay laging nanindigan sa pandaigdigang proletaryong rebolusyon dahil ang kaaway nito ay pandaigdigang kapitalismo at lahat ng mga pambansang ekspresyon nito:

“Working men have no country. You cannot take from them what they do not have”; “Workers of all countries unite”; “united action, of the leading civilised countries at least, is one of the first conditions for the emancipation of the proletariat”. (Communist Manifesto).

“Question: Will it be possible for this revolution to take place in one country alone?

Answer: No. By creating the world market, big industry has already brought all the peoples of the earth, and especially the civilised peoples, into such close relation with one another that none is independent of what happens to others. Further, it has coordinated the social development of the civilised countries to such an extent that in all of them bourgeois and proletariat have become the decisive classes and the struggle between them the great struggle of the day. It follows that the communist revolution will not merely be a national phenomenon but must take place simulataneously in all civilised countries, that is to say, at least in England, America, France and Germany……It is a universal revolution and will accordingly have a universal range.” (Principles of Communism)

Gayong nagkamali sila Marx at Engels sa prediksyon na magsimula ang rebolusyon sa abanteng kapitalistang mga bansa, nanatiling tama ang kanilang pagsusuri sa internasyunal na katangian ng rebolusyon: Ang rebolusyong Ruso sa 1917 ay bahagi at nakapailalim sa internasyunal na rebolusyonaryong alon ng maraming mga bansa sa Europe laluna sa Germany mula 1917-23. Katunayan, ang insureksyon ng mga manggagawa sa Shanghai, China noong 1927 ay ang huling singhap ng internasyunal na pag-aalsang ito. Natalo man ang unang internasyunal na alon, hindi maaring burahin ng kabiguan ang pagiging tama sa praktika ng mga sinabi ni Marx at Engels.

Ang mga pagsusuri at pananaw nila Marx, Engels, Lenin, Luxemburg at iba pang komunista ay laging pandaigdigan at hindi pangunahing nakabatay sa pambansang saklaw.

3. Lahat ng lipunan ay may simula at may kataposan; may pasulong na yugto at may dekadenteng yugto. Ang kapitalismo ay may pasulong na yugto at may dekadenteng yugto.  

Hindi eternal ang pag-iral ng mga moda ng produksyon laluna ang mga moda na nakabatay sa pagsasamantala. Hindi abswelto dito ang kapitalismo.

Ganun pa man, ang galaw ng bawat lipunan ay nahahati sa pangkalahatan sa kanyang pasulong at dekadenteng yugto (permanenteng krisis). Tanging ang hindi mga marxista ang hindi nakaintindi nito. 

Sa panahon na ang mga relasyon at pwersa sa produksyon ay relatibong magkatugma pa, ang sistema ay nasa pasulong na yugto. Sa yugtong ito naranasan ng lipunan ang kaunlaran sa halos lahat ng aspeto. At ang mga makauring tunggalian ay hindi pa umabot sa rurok. Ang naghaharing uri sa pangkalahatan ay isang progresibo/rebolusyonaryo pa. Ganito ang nangyari sa unang bahagi ng lipunang alipin, pyudal at kapitalista. Sa obhetibo, ang usapin ng rebolusyonaryong pagbabago sa lipunan ay hindi pa agenda sa panahon ng pasulong na yugto.

Nang umabot na sa yugto na naging hadlang na ang mga relasyon sa produksyon sa pag-unlad ng mga pwersa sa produksyon, pumasok na ang lipunan sa kanyang dekadenteng yugto; sa kanyang permanenteng krisis. Ang naghaharing uri (at lahat ng mga paksyon nito) ay ganap ng naging reaksyonaryo at kontra-rebolusyonaryo. Nasa agenda na ang rebolusyonaryong pagbabago sa lipunan. Sa nakaraang mga lipunan, lumitaw bilang uri ang mga uring nagdadala ng bagong moda ng produksyon sa panahon ng dekadenteng yugto ng lipunan. Lumitaw ang uring pyudal sa panahon ng dekadenteng yugto ng sistemang alipin. Lumitaw ang burgesya bilang uri sa panahon ng dekadenteng pyudalismo.

Tanging sa kapitalistang lipunan lamang kasabay na lumitaw ang rebolusyonaryong uring proletaryado sa paglitaw ng mapagsamantalahang uring burgesya.

Sa panahon ng 19 siglo, ang kapitalismo ay isa pang progresibong sistema sa pangkalahatan. Sa panahong ito ay lumalawak pa ang sistema. Subalit tahasang ideyalismo kung sabihin na dahil progresibo pa ang isang mapagsamantalahang sistema ay walang tunggalian ng uri. Laging kakambal ng isang mapagsamantalang sistema ang makauring pakikibaka. Ang punto dito ay: sa panahon na sumusulong pa ang lipunan, hindi pa obhetibo na ilagay sa mesa ang agenda ng rebolusyonaryong pagbabago. Kaya, ang pagkatalo ng Komuna sa Paris noong 1871 ay hindi simpleng kamalian sa estratehiya at taktika na para bang kahit sa anong panahon ay hinog ang sitwasyon na agawin ang kapangyarihang pampulitika.

Kaya sa panahon ng 19 siglo ay may materyal na batayan pa ang pakikibaka sa reporma sa loob ng kapitalistang sistema dahil obhetibong may kapasidad pa itong magbigay. Syempre, hindi naman boluntrayong nagbibigay ang naghaharing uri kundi dumaan sa isang militante at kadalasan marahas na pakikibaka ng proletaryado.

Sa pagpasok ng 20 siglo ay umabot na sa rurok ang pag-unlad ng kapitalismo dahil ganap ng sakop ng kapitalistang pamilihan nito ang buong daigdig. Ganap ng nahati ang mundo ng mga kapitalistang kapangyarihan. Ito ang panahon ng imperyalismo; ang panahon ng dekadenteng kapitalismo; ang pagpasok ng sistema sa kanyang permanenteng krisis.

Sa panahon ng imperyalismo kung saan ganap ng nahati ang mundo sa mga imperyalistang kapangyarihan, ang krisis sa sobrang produksyon at pagkasaid ng pamilihan ay hindi na maaring solusyonan ng ibayo pang paglawak dahil wala ng ilalawak pa ang sistema. Ang pagputok ng unang pandaigdigang imperyalistang digmaan sa 1914 ang hudyat na pumasok na ang sistema sa kanyang permanenteng krisis kung saan magkaroon lamang ng temporaryong solusyon kung aagawin ng isang kapangyarihan ang teritoryo ng kanyang karibal sa pamamagitan ng digmaan. Kaya kasabay ng permanenteng krisis ng kapitalismo ay ang permanenteng paghahanda at aktwal na paglulunsad ng mga digmaan para mang-agaw ng pamilihan at teritoryo.

Ang sinasabing pakikibaka para sa “pambansang kalayaan” sa panahon ng dekadenteng kapitalismo ay bahagi na ng imperyalistang digmaan. Kaiba ito noong 19 siglo kung saan ang mga digmaan para sa pagtatayo ng isang bansa ay bahagi ng pag-unlad ng sistema. Ngayon, ang mga digmaang ito ay direkta at indirektang kontrolado ng makapangyarihang mga imperyalista laban sa kani-kanilang mga karibal. Ang pinakamalinaw na halimbawa nito ay ang “Cold War” matapos ang WW 2 sa pagitang ng imperyalistang bloke ng USSR at USA.

Ang tatlong puntong nasa itaas ay kabilang sa marxistang prinsipyo hindi lamang dahil “sinasabi” nila Marx, Engels at Lenin kundi higit sa lahat ito ay repleksyon sa buhay na pakikibaka ng uri at sa galaw ng lipunan. At ang mga ito laluna ang pagpasok ng pandaigdigang kapitalismo sa kanyang dekadenteng yugto ang ating gabay sa pagtingin sa magsasaka at usaping agraryo.

Ang usaping magsasaka sa panahon nila Marx at Engels

Medyo ditalyado ang presentasyon ni Alex sa kanyang pagbaybay sa kasaysayan sa usapin ng magsasaka. At saludo kami sa kanyang kaseryosohan.

Saan ang batayang pagkakamali nila Marx at Engels?

Sa kalagitnaan ng 1800s ay natanaw nila Marx na nalalapit ng puputok ang proletaryong rebolusyon sa Europe bagamat mulat sila na karamihan sa mga bansa dito ay nasa iba’t-ibang antas pa ng istorikal na pag-unlad at ang sentral na isyu ay burges na demokrasya, pambansang kalayaan at unipikasyon ng bansa laban sa pyudal na absolutismo at mga labi nito. Ang ganitong pananaw at kamulatan ay mababasa natin sa Communist Manifesto. Dito nagkamali sila na mananalo ang rebolusyon ng manggagawa sa panahon na sumusulong ang kapitalismo sa pangkalahatan. Makikita din ito sa taktikang inilatag niya sa Germany:

“The communists turn their attention chiefly to Germany, because that country is on the eve of a bourgeois revolution that is bound to be carried out under more advanced conditions of European civilasation, and a musch more developed proletariat, than that of England was in the seventeenth century, and of France in the eighteenth century, and because the bourgeois revolution in Germany will be the prelude to an immediately following proletarian revolution”. (Marx-Engels, Collected Works, Vol 6.)

Kaya ang taktika ay suportahan ang burgesya hanggat inilunsad nito ang anti-pyudal na rebolusyon pero laging ipagtanggol ang awtonomiya ng proletaryado dahil inaasahan nito na mangyari kaagad pagkatapos ang proletaryong rebolusyon.

Ganun pa man, tinuwid kaagad ito nila Marx at Engels matapos hindi naganap ang agarang proletaryo-komunistang rebolusyon pagkatapos ng mga burges na rebolusyon sa 1848 at mas malinaw na nakita nila na nasa pasulong na yugto ang pandaigdigang kapitalismo:

“In view of this general prosperity, in which the productive forces of bourgeois society are flourishing as exuberantly as they possibly can under bourgeois conditions, there can be no talk of a real revolution. Such a revolution is only possible at periods, when the two factors, modern forces of production and bourgeois forms of production, come into conflict. The incessant squabbles in which the representatives of the continental Party of Order are now indulging and compromising one another are remote from providing any opportunity for a new revolution. On the contrary, they are only possible because conditions for the time being are so secure and – what the reaction does not know – so bourgeois. All attempts of the reaction to put a stop to bourgeois development will recoil upon themselves as certainly as all the moral indignation and enthusiastic proclamations of the democrats. A new revolution is only possible as the result of a new crisis. But it will come, just as surely as the crisis itself”. (Marx, Class Struggle in France)

Sang-ayon kami sa pahayag ni Alex na walang kapasidad ang magsasaka para sa komunismo dahil hindi naman talaga sila ang komunistang uri. Ang magsasaka ay uri sa nakaraan. Sa kasalukuyan ang magsasaka bilang uri ay mabilis na nawawasak kundiman ganap ng nawasak. Ang hinaharap na uri ng magsasaka ay ang pagiging manggagawa. Malinaw sa Communist Manifesto na ang magsasaka at peti-burgesya ay bilang uri ay reaksyonaryo at tutol sa komunismo. Tanging ang maoismo lamang ang nagsasabing rebolusyonaryo o di kaya ay progresibo ang mga uring ito sa kasalukuyan. 

Subalit dapat nating palalimin ang panahong nabanggit ni Alex, ang panahong nag-atubili ang burgesya sa kanyang sariling rebolusyon. Bakit?

Sa 1840s, ang pangunahing agenda ay kompletuhin ang burgis na rebolusyon – wasakin ng lubusan ang mga labi ng pyudalismo, itayo ang unipikadong mga bansa-estado, itayo ang pampulitikang rehimen ng burges demokrasya. Ang lahat ng layuning ito ay pabor sa mga magsasaka. Pero hindi para ganap silang lumaya mula sa pagsasamantala kundi para mailipat lamang sila mula sa pyudal na pagsasamantala tungo sa kapitalistang pagsasamantala. Sa ganitong punto mapalahok ang uring magsasaka laban sa pyudalismo para sa burges na rebolusyon.

Ganun pa man, nagsimula ng lumakas ang independyenteng kilusan ng manggagawa. Makikita ito sa pagputok ng rebolusyon sa 1848 sa maraming bansa sa Europe.

Katunayan ang burges na rebolusyon sa 1848 ay pundamental na kaiba sa ‘klasikal’ na burgis na rebolusyon sa 1789. Ang pag-aalsa sa 1848 ay hindi tulak ng ‘pyudal na krisis’ kundi ng krisis ng batang-batang kapitalismo. Ang mga pag-aalsa sa Paris, Berlin, Vienna, at iba pang syudad ay pinangunahan ng mga manggagawa at mala-manggagawa.

Dahil isang mapagsamantalang uri at mulat ang burgesya kung anong uri ang kanyang pangunahing kaaway, nag-aatubili itong isulong ng lubusan ang burges na rebolusyon para ganap na durugin ang mga labi ng pyudalismo dahil alam niyang ang kanyang kaaway sa hinaharap ay lalupang lalakas. Kaya, maliban sa takot ng kakabuo pa lang na uring kapitalista sa absolutismo ay mas natakot siya sa ibayong paglakas ng proletaryado. Kaya, sa halip na gawin ang ginawa nito noong 1789 na determinadong nanawagan sa malawak na masa na durugin ang kapangyarihang pyudal, sa 1848 ay minabuti ng burgesya na makipagkompromiso sa reaksyon para makontrol ang banta “mula sa ibaba” (sa proletaryado). Subalit ang proletaryado mismo ay hindi pa sapat ang lakas at kamulatan para labanan ng tuloy-tuloy ang burgesya dahil nasa pasulong na yugto pa ang sistema.

Mas malinaw ito sa ating panahon, nakahanda ang burgesya (laluna ang makabayang istrata nito) na makipag-alyansa anumang oras sa mga nalalabing pwersang pyudal laban sa uring manggagawa.

Ang panawagan ni Marx ng “ikalawang edisyon” ng rebolusyong magsasaka ay nakabatay sa pangkalahatang katangian ng kapitalismo noon – nasa pasulong na yugto.

Ang usapin ng magsasaka sa panahon ni Lenin

Hindi sapat na konsentrahan lamang sa pagsusuri ang Rusya at hindi ito mahigpit na ikawing sa pandaigdigang pagbabago ng ebolusyon ng kapitalismo. Subalit, kahit ang mga internasyunalistang-komunista gaya ni Lenin ay hindi rin nakaiwas sa malakas na impluwensya ng 19 siglo, sa panahon na sumusulong ang kapitalismo.

Sa panahon ng dekadenteng kapitalismo, nangyari ang sinasabi ni Alex na “de-peasantization” ng uring magsasaka batay sa nangyari sa Rusya. Pero hindi lang sa Rusya ito nangyari kundi sa lahat ng bahagi ng mundo na unang napasok ng kapitalismo ng mga panahong yun. At hindi lang simpleng “de-peasantization” kundi unang hakbang ng “proletarianization” ang ginawa ng kapitalismo. Pero kaiba sa 19 siglo na malaking bahagi ng magsasaka ay napasok sa aktwal na kapitalistang produksyon (sa mga industriya), sa dekadenteng kapitalismo, hanggang unang hakbang lamang ang nangyari sa magsasaka – napatalsik at napalayas lamang sila sa lupang kanilang sinasaka dahil sa pagpasok ng kapitalistang relasyon sa kanayunan na nagdulot ng ibayong kahirapan subalit hindi na dumiretso sa ikalawang hakbang – ang pumasok sila sa industriya sa kalungsuran man at kanayunan. Ang nagyari, dumami ang mga maralita sa kalungsuran at kanayunan na walang trabaho at naging “informal sector”. Samakatuwid, wala ng kapasidad ang dekadenteng kapitalismo, gugustuhin man ito ng uring kapitalista na isanib sa kapitalistang produksyon ang paparaming bilang ng populasyon (gawing mga sahurang alipin).

At lalo natin itong nakikita sa ating panahon, ng pumasok na ang dekadenteng sistema sa kanyang naaagnas na yugto (demomposition stage) magmula 1980s.

Huwag din nating ihiwalay ang pagbubuo ng Partido sa Rusya sa pangkalahatang kalagayan na naitayo ang 2nd International kung saan membro ang partidong Ruso. Ang punto ay: ang programa ng partidong Ruso ay impluwensyado sa isang antas ng programa ng 2nd International kung saan ito ay hinati sa dalawa: minimum at maksimum na programa. Ang una ay pumapatungkol sa pakikibaka sa reporma sa loob ng kapitalistang sistema batay sa karanasan sa 19 siglo (burges-demokratikong programa) at ang ikalawa ay ang komunistang programa ng uri mismo. Organikong humiwalay lamang ang partidong Bolshevik sa 2nd International ng nagtraydor na ang huli sa internasyunalismo at proletaryong rebolusyon sa WW I.

Ang programa sa kilusang magsasaka – libreng pamamahagi ng lupa at pagdurog sa mga labi ng pyudal na relasyon sa kanayunan – ay bahagi ng minimum na programa, isang burges-demokratikong programa. Dagdag pa, ito ay isang taktikal na hakbangin para makuha ng proletaryado ang suporta ng magsasaka sa isang sitwasyon na atrasado ang kapitalismo sa Rusya kung saan mayorya sa populasyon ay nagbubungkal ng lupa sa kanayunan.

Nang ganap ng pumasok sa yugto ng pagbulusok-pababa ang kapitalismo sa pagputok ng WW I, ang programang pamamahagi ng maliitang parsela ng lupa sa magsasaka ay umabot na rin sa kanyang limitasyon.  

Nagpahayag ng puna si Rosa Luxemburg (isa sa mga lider at martir ng Rebolusyong Aleman sa 1919 at kung saan napakataas ang respeto ni Lenin) sa kanyang sinulat na The Russian Revolution sa agraryong programa ng mga Bolshevik. 

Sa puna ni Luxemburg, habang sinabi niya na ang programang agraryo sa Rusya ay “an excellent tactical move”pinakita niya na may negatibong epekto ito: “Unfortunately it had two sides to it; and the reverse side consisted in the fact that the direct seizure of the land by the peasants has in general nothing at all in common with socialist economy…Not only is it not a socialist measure, it even cuts off the way to such measures; it piles up insurmountable obstacles to the socialist transformation of agrarian relations”. Dahil sa polisiyang pamimigay ng maliit na parsela ng lupa sa indibidwal na magsasaka, lalupang bumigat ang problema ng mga Bolshevik sa kalaunan dahil lumikha ito ng panibagong istrata ng maliliit na pribadong may-ari ng lupa na natural na tutol sa sosyalisasyon sa ekonomiya. Tama din ang paalala ni Luxemburg na ang pamamahagi ng lupa ay pabor sa mayayamang magsasaka sa kapinsalaan ng mahihirap na magsasaka.

Sa usaping agraryo, mas angkop ang kolektibisasyon sa lupa kaysa maliitang pamamahagi nito sa indibidwal na magsasaka. Ganun pa man, kahit ang kolektibisasyon ay hindi garantiya sa pagsulong tungong sosyalismo. Tanging ang tagumpay ng pandaigdigang rebolusyon ang garantiya sa sosyalistang solusyon sa problemang agraryo sa kanayunan. Samakatuwid, habang naghari pa ang kapitalismo sa pandaigdigang saklaw, anumang programang agraryo ang ipatutupad ng isang bansa (kontrolado man ang estado ng Kaliwa) ay para sa kapitalismo at hindi para sa sosyalismo.

Napatunayan ito hindi lang sa mismong karanasan ng Rusya kung saan lumakas ang Kulaks (mayamang magsasaka) at naging kontra-rebolusyonaryo kundi maging sa lahat ng programang agraryo sa kasalukuyan, ito man ay ipinatupad ng Kanan (Taiwan, South Korea, atbp) o ng Kaliwa (China, Vietnam, North Korea, Venezuela ni Chavez, atbp).

Pangalawa, ang usapin ng programa ng proletaryado para sa mga pinagsamantalahan pero hindi proletaryong uri (non-proletarian exploited strata) ay isa sa mayor na problema ng diktadura ng proletaryado sa panahon ng transisyon tungong komunismo. Atrasado o abante man ang isang kapitalistang bansa, kailangang magkaroon ng kongkreto at epektibong programa ang manggagawa paano maisanib sa sosyalisadong produksyon ang mga uri at istratang ito. Bakit? Dahil ang layunin ng proletaryado ay pawiin ang mga uri, at magaganap lamang ito kung magiging “manggagawa” (direktang lumahok sa sosyalisadong produksyon) ang mga uri at istrata na labi ng nakaraan.

Dapat ding tandaan na ang lahat ng ito ay nakapailalim sa marxistang prinsipyo ng partidong Bolshevik sa sentralidad ng kilusang manggagawa sa pagsusulong ng rebolusyon at hindi ang kilusang magsasaka. Pinatunayan ito ng kasaysayan sa rebolusyong 1905 at 1917 kung saan ang PANGUNAHIN at NAMUNONG pwersa sa rebolusyon ay ang uring manggagawa. Ang pagiging pangunahin at namunong pwersa ng proletaryado sa rebolusyon ang tunay na pagpapatuloy ng marxismo. 

May isa pang distorsyon ang mga maoista sa usapin ng pamumuno ng uring manggagawa: simplistikong sinasabi nila na “basta nasa ilalim ng pamumuno at kontrol ng Partido, ito ay nasa pamumuno na rin ng mga manggagawa”. Ito ay substitutionism! Hindi magkatulad ang Partido at uri bagama’t mahigpit ang kanilang ugnayan dahil produkto ng uri ang partido at higit sa lahat, hindi mananalo ang rebolusyon kung walang INTERNASYUNAL na partido ang uri. Ang sinasabing pamumuno ng manggagawa ay ang PAMUMUNO NG KILUSANG MANGGAGAWA (sa pamamagitan ng mga asembliya at konseho nito) at hindi ang pamumuno ng Partido sa pakikibaka ng ibang uri. Dahil sa rebisyunismong ito ng mga maoista, napaniwala nila ang mga magsasaka na “pinamunuan” sila ng mga manggagawa sa pamamagitan ng Partido.  

Ang mga datos na inihapag ni Alex sa kasaysayan ng Rusya ay nagpatotoo sa paninindigan ni Lenin at ng partidong Bolshevik sa pagiging pangunahin at namunong pwersa ng proletaryado sa rebolusyon (maging sa “demokratikong” rebolusyon). Tanging ang partidong Socialist-Revolutionaries (SR) na tagagpamana ng mga Narodniks ang nanindigan (pero hindi hayagan dahil napakalakas ng kilusang manggagawa) sa “sentralidad” ng kilusang magsasaka.

Ayaw man aminin ng mga maoista pero mas malapit ang continuity ng maoismo sa Narodismo kaysa marxismo. Kung ang mga kabataang impluwensyado ng Narodniks sa Rusya noon ay pumupunta sa kanayunan upang ipraktika ang “go to the people”, mayroon namang “serve the people” ang maoismo para pumunta ang kabataan sa kanayunan at lumahok sa gerilyang pakikidigma.  

Sa katotohanan pa lang na ito ay sablay na ang kasinungalingan na “pagpapatuloy” ng marxismo ang maoismo. Binaliktad ng maoismo ang marxismo at ito ang pinauunlad ng iba’t-ibang grupong maoista sa buong mundo hanggang rumurok ngayon sa kabaliwan na maoism-thirdwordism (teoryang hinugot mula kay Lin Biao). 

Ang “dalawang-yugtong” rebolusyon

Ang “dalawang-yugtong” rebolusyon (demokratiko muna, sosyalista ang susunod) ang bukambibig hindi lamang ng mga maoista kundi pati ng mga “leninista” at trotskyista. Ang ibang pangalan ng “teoryang” ito ay “tuloy-tuloy” na rebolusyon ng mga “leninista” at “permanenteng” rebolusyon ng mga trotskyista. Iba-iba ang pangalan pero iisa lamang ang kahulugan: dadaan muna sa burges-demokrasya bago ang sosyalismo.

Ang mga maoista ay mahigpit na inugnay ang usapin ng magsasaka at agraryo para tindigan na “tama” ang teoryang ito.

Saan ba ito nagmula?

Si Marx mismo ay nagsabi na kailanagang dumaan muna sa burges na rebolusyon bago ang proletaryong rebolusyon. Sinabi niya ito sa panahon ng 19 siglo. Tama si Marx sa mga panahong iyon. At ito na ang sinunod ng 2nd International na humantong sa repormismo at pagtraydor sa komunismo dahil dala-dala pa rin ito kahit pundamental ng nagbago ang katangian ng kapitalismo – pumasok na sa kanyang dekadenteng yugto.

Ang hindi naunawaan ng mga marxista noon na ng sinabi ito ni Marx ang kapitalismo ay nasa pasulong na yugto, ang obhetibong kondisyon ay makapagpalawak pa ang kapitalismo at isa pang progresibong uri ang burgesya sa pangkalahatan vis-a-vis sa pagpapaunlad ng lipunan.

Nang pumasok na sa dekadenteng yugto ang kapitalismo ay ganap ng naging reaksyonaryo ang lahat ng paksyon ng burgesya at permanente ng naging hadlang ang kapitalistang mga relasyon sa ibayong pag-unlad ng produktong pwersa. Naganap ito dahil naabot na ng kapitalismo ang rurok ng kanyang paglawak sa buong mundo. Nasakop na nito ang pandaigdigang pamilihan. Naging permanente na ang krisis ng sistema at ang kahirapan ng sangkatauhan. Kaya isang malaking kasinungalingan na “alyado” ng rebolusyon ang pambansang burgesya.

Subalit sadyang sa pangkalahatan ay laging nahuhuli ang kamulatan kaysa realidad. Kaya nagkaroon ng pagkakamali ang kahit pinakadeterminado at pinaka-mulat na mga komunista gaya nila ni Marx, Engels at Lenin. Pero dapat nating tandaan na sa sandaling nakita ng mga lider na ito ang kanilang pagkakamali ay agad nila itong tinutuwid at hindi sila nahihiyang aminin ang kanilang pagkakamali. 

Ganun pa man, kailangan nating pag-ibahin ang pagkakamali ng isang rebolusyonaryo sa pagtraydor ng mga disipulo nito sa marxismo. Ang ginagawa ng mga maoista, stalinista at trotskyista ngayon ay ginawang dogma ang mga pagkakamali ng mga lider komunista. Ginawang banal na salita ang lahat ng kanilang mga sinasabi, pinauunlad ang kanilang mga pagkakamali.

Ano ang rebolusyon sa praktika?

Laging sinasabi ng mga marxista na ang tanging magpatunay na tama ang teorya ay kung napatunayan ito sa praktika. 

Lahat ng mga komunista kabilang na ang mga peke ay laging tumitingala sa Rusya bilang “modelo” ng rebolusyon (syempre ang mga maoista ay hindi lang Rusya kundi pati na rin China sa panahon ni Mao).

Bukambibig ng mga maoista at ng mga “leninista” ang ‘Two-Tactics of Social Democracy in Democratic Revolution’ na sinulat ni Lenin noong July 1905 bilang isa sa “teoretikal” na batayan sa kanilang “rebolusyong dalawang yugto”. 

Hindi nagkatotoo ang rebolusyong dalawang yugto sa Rusya gaya ng pinaniniwalaan ng iba. Ang “rebolusyon” naman sa China noong 1949 ay hindi bahagi ng proletaryong rebolusyon kundi ng Stalinistang kontra-rebolusyon. Ang resulta mismo ng kasaysayan ang patunay nito.

Ang rebolusyong 1905 at 1917 ay isang proletaryo-sosyalistang rebolusyon

Ang pangunahing sukatan kung anong makauring rebolusyon ang nangyari ay ay kung anong uri ang nangunguna at namuno sa naturang rebolusyon. Anong uri ang naluklok sa kapangyarihan. Huwag na nating isama dito ang sinasabing “rebolusyong bayan” o “gobyernong bayan” para sabihing ang mga ito ay bahagi ng proletaryong rebolusyon o kaya ay papunta na doon. Kahit sa panahon pa man nila Marx ay binatikos na ng mga komunista ang mistipikasyon ng abstarktong katergorya ng “bayan” o “sambayanan” at inilinaw na ito ay isang burges na mistipikasyon para itago ang katotohanan ng diktadura ng burgesya.

Ayon sa ilang maoistang teoritisyan ang rebolusyon ng 1905 ay isang “demokratikong rebolusyon” pero natalo lang. Ang “nanalong” Pebrero 1917 ay isang demokratikong rebolusyon at ang Oktubre 1917 ay isang sosyalistang rebolusyon. Ergo, “rebolusyong dalawang yugto” nga!

Totoo ba ito sa aktwal na nangyari? 

Hinggil sa rebolusyong 1905 ayon kay Lenin (sa kanyang lectures hinngil sa 1905 noong Enero 1917 bago ang rebolusyong Pebrero):

“The peculiarity of the Russian Revolution (1905) is that it was a bourgeois democratic revolution in its social content, but a proletarian revolution in its method of struggle. It was bourgeois democratic revolution since its immediate aim, which it could achieve directly and with its own forces, was a democratic republic, the eight-hour day and confiscation of the immense estates of the nobility—all the measures the French bourgeois revolution in 1792-93 had almost completely achieved.

At the same time, the Russian revolution was also a proletarian revolution, not only in the sense that the proletariat was the leading force, the vanguard of the movement, but also in the sense that a specifically proletarian weapon of struggle – the mass strike was the principle means of bringing the masses into motion and the most characteristic phenomenon in the wave like rise of decisive events.” (SW, Lenin Volume 1 Page: 781 (Moscow edn.))

Unang-una, dapat mailinaw na hindi ang kilusang magsasaka ang naging pangunahing pwersa sa rebolusyong 1905 kundi ang uring manggagawa. Ang nag-alsang manggagawa ay organisado sa kanilang awtonomiyang organo ng pakikibaka – ang mga sobyet – at hindi sa mga unyon.

Pangalawa, pangmasang welga (mass strike) ang porma ng kanilang pakikibaka. Kaiba ito sa simpleng welga o pangkalahatang welga. Para maunawaan ng lubusan kung ano ang mass strike, dapat pag-aaralan ang pampleto ni Rosa Luxemburg hinggil dito. Katunayan, ginawa na ng uri ang mass strike bago pa ang 1905 (1896 sa Rusya at 1902 sa Belgium).

Pangatlo, mapapansin natin ang kalituhan ni Lenin dahil sa impluwensya ng iskemang rebolusyon ng 2nd International (pero nagkaroon ng rektipikasyon si Lenin noong Abril 1917). Ayon kay Lenin sa panahong ito, ang rebolusyong 1905 ay burges sa laman pero proletaryo sa porma. Isang kontradiksyon bunga ng iskematikong pananaw sa rebolusyon. Ang kalituhang ito ni Lenin ay bunga ng hindi pa hayagang nalantad na mga salik ng pundamental na pagbabago mula sa pasulong na yugto ng kapitalismo tungo sa kanyang dekadenteng yugto.

Sa pagpasok ng pandaigdigang kapitalismo sa kanyang permanenteng krisis; ng ganap ng lumantad ang pagiging hadlang ng mga relasyon ng produksyon sa pag-unlad ng mga pwersa ng produksyon, lumantad na rin sa unahan ng lahat ng mga kontradiksyon ng lipunang kapitalista ang kontradiksyon sa pagitan ng BURGESYA at PROLETARYADO.

Kung mayroon pa mang mga labi ng pyudal na kaayusan sa atrasadong mga bansa gaya ng Rusya noon at Pilipinas ngayon ito ay hindi dahil sa simpleng kagustuhan lamang ng isang makapangyarihang bansa gaya ng nais ipahiwatig ng Kaliwa kundi ito ay malinaw na manipestasyon na: HINDI NA KAYA NG SISTEMA MISMO NA MOLDEHIN SA KANYANG SARILING IMAHE ANG LAHAT NG MGA BANSANG NASAKOP NA NITO. Umabot na sa rurok ng pag-unlad at paglawak ang kapitalismo bilang sistema magmula ng pumutok ang WW I.

Gaya ng sabi ng 3rd International sa 1919:

“A new epoch is born. The epoch of the disintegration of capitalism, of its inner collapse. The epoch of the communist revolution of the proletariat”.

Nang bumagsak ang Tsar noong Pebrero 1917 at naitayo ang Provisional Revolutionary Government, mayorya sa mga Bolshevik ang naghahanda ng pumasok sa PRG dahil ito ay nasa Two-Tactics ni Lenin na sinulat niya noong 1905. Ibig sabihin, maari ng simulan ang mga “burges-demokratikong” hakbangin. Subalit nagulat ang lahat ng bumalik si Lenin noong Abril at nanawagan ng walang suporta sa PRG, bagkus kailangan itong ibagsak at hawakan ng proletaryado sa pamamagitan ng kanilang mga sobyet ang kapangyarihan. Ibig sabihin, itayo ang diktadura ng proletaryado. 

Itinuwid ni Lenin ang kanyang pagkakamali sa Two-Tactics sa April Theses of 1917. Pero sa simula ay hindi siya naunawaan ng mga beteranong Bolsheviks at maging ng kalakhan ng mga membro ng Partido. Nalagay siya sa minorya at binansagan pang “anarkista” at “Jacobinista”. Ang April Theses ay isang syentipikong pagsusuri hindi lamang sa pagbabago ng kalagayan sa Rusya kundi sa pagbabago mismo sa katangian ng pandaigdigang kapitalismo:

“For the present, it is essential to grasp the incontestable truth that a marxist must take cognisance of real life, of the true facts of reality, and not cling to a theory of yesterday, which, like all theories, at best only outlines the main and the general, only comes near to embracing life in all its complexity. "Theory, my friend is grey, but green is the eternal tree of life"” (Lenin, Letters on Tactics, April 8-13, 1917 - the quotation is from Mephistopheles in Goethe’s Faust).

At sa Letters of Tactics pa rin:

“those "old Bolsheviks who more than once already have played a regrettable role in the history of our Party by reiterating formulas senselessly learned by rote instead of studying the specific features of the new and living reality”. 

Ang mga maoista ay nahumaling lamang sa dogma at sa “tagumpay” ng China noong 1949 hanggang sa panahon ng “Cultural Revolution” noong 1960s. Hindi nila nakikita at naunawaan ang pagbabago ng realidad sa mundo.

Pagsusuma

1. Walang marxistang partido ang hindi niya isama sa kanyang programa kung ano ang gagawin sa mga pinagsamantalahan pero hindi proletaryong uri kabilang na dito ang magsasaka sa panahon ng transisyon tungong komunismo. Pero anumang programa para sa mga istratang ito ay matutupad lamang sa ilalim ng diktadura ng proletaryado at sa sosyalistang balangkas ng ekonomiya. Ibig sabihin, ang usaping agraryo ay kailangang nakapailalim sa usapin ng pagdurog sa pandaigdigang kapitalismo at komunistang rebolusyon.

Para sa maoismo, ang usaping agraryo ay nakapailalim sa pagpapaunlad ng pambansang kapitalismo sa ilalim ng kontrol ng kapitalismo ng estado.

Ang rebolusyong dalawang yugto ay napatunayang hindi nangyari sa praktika ng proletaryong pakikibaka dahil malinaw na diktadura ng proletaryado ang naitayo sa Rusya noong Oktubre 1917 kung saan naging alyado nito ang kilusan ng mga maralitang magsasaka. Natalo man ang rebolusyon sa Rusya at naagaw ng Stalinismo ito ay dahil natalo ang pandaigdigang rebolusyon noong 1917-23.

Hindi kami umaasa na maliwanagan ang mga maoista sa aming teksto dahil alam namin na sarado na ang kanilang mga isip sa paniniwala sa “teorya ng dalawang yugtong rebolusyon” kung saan nakapailalim ang kanilang programang agraryo. Hahayaan na lang natin na ang proletaryo-komunistang rebolusyon mismo sa hinaharap ang dudurog sa kanilang bangkarotang teorya. Ang mga maoista at iba pang grupo/partido ng Kaliwa ang siyang tinamaan sa sinabi ni Marx:

“The tradition of the dead generations weighs like a nightmare on the minds of the living. And, just when they appear to be engaged in the revolutionary transformation of themselves and their material surroundings, in the creation of something which does not yet exist, precisely in such epochs of revolutionary crisis they timidly conjure up the spirits of the past to help them; they borrow their names, slogans and costumes.” (Marx, The Eighteenth Brumaire of Louis Bonaparte, 1852)

Pero para sa mga mambabasa na naghahanap ng teoretikal na kalinawan ay malaking tulong ang tekstong ito upang mahikayat silang magpursige sa KRITIKAL na pag-aaral sa teorya at sa karanasan ng internasyunal na proletaryong kilusan.

INTERNASYONALISMO

Nagagalak kami sa huling comment ni Alex hinggil sa usaping magsasaka. Pinaliwanag niya ayon sa “batayang teoretikal” ang kanyang maoismo at pinakita ang “pagpapatuloy” ng maoismo sa marxismo. Sasagutin namin ito lalupa’t sinubukan nitong baybayin ang kasaysayan ng internasyunal na kilusang komunista. Pangalawa, mahalaga ang paksa: ang usapin ng kilusang magsasaka sa proletaryong rebolusyon.

Ang ganitong tipo ng komento ang nararapat ipost sa aming blog dahil nagsisikap ipaliwanag sa anyo ng teoretikal at historikal na polemika ang mga punto.

Sa kabilang banda, mariin naming pinupuna ang pagiging mapusok at suhetibismo ng mga maoista sa pagsasabing “huwag ninyong i-block ang aking comment” at “sini-censor ang aking comment”. Lubhang hindi naunawaan ng mga taong ito ang aming pagkakaiba sa Kaliwa at sa sektaryanismo nila sa usapin ng pakikipagdiskusyon at debate para sa teoretikal na kalinawan. Hindi kami natatakot ipost ng buong-buo ang mga komento na salungat sa marxismo at kontra-rebolusyonaryo dahil mas nakikita ng mambabasa ang tunay na katangian nito.

Higit sa lahat, hindi ata mismo binabasa ng mga taong ito ang lahat ng comments nila na naka-post sa aming blog. Kung meron man kaming hindi na-post maari nila kaming sabihan kung ano yun at anong petsa at titiyakin naming ipost ito. Higit sa lahat, WALANG FULL-TIMER sa amin na nag-aasikaso ng blog o website kagaya ng halos lahat ng grupo ng Kaliwa. Kaming lahat sa Internasyonalismo ay mga manggagawa habang nakikibaka. Inaayos lamang namin ang aming konting bakanteng panahon para aayusin ang aming blog. Hindi rin ito bago sa mga maoista. Subalit sadyang gusto lang talaga nilang manira sa halip na makipagdebate ayon sa teorya at prinsipyo.

Ang blog na ito ay pinangasiwaan namin at lahat ng comments o posts ay dadaan sa aming “administrator” (na kolektibo sa praktika) at umaayon sa kontrata ng aming server. Hindi ito bago sa mga maoista dahil sandamukal na blogs, websites at iba pang mga katulad mayroon sila. Nagtataka lamang kami sa kanilang pagiging mapusok at bata. Gusto nila na makita agad ang kanilang comments ilang segundo matapos nilang pindutin ang “say it”. At kung mayroong aberya dahil sa problema sa server ay magmamaktol agad at nagsisigaw na “bina-block kami!”, “sini-censor kami!”.

Mariin din naming pinupuna ang kanilang pambabastos sa aming blog sa pamamagitan ng paggamit ng mga lenggwahe na hindi naaayon sa aktitud ng isang rebolusyonaryo. Gayong kinikilala namin na kaaway ng proletaryong rebolusyon ang maoismo, stalinismo, trotskyismo at anarkismo (at ganun din sila sa amin) hindi kami gumagamit ng mga lenggwaheng kagaya sa kanila. Wala silang respeto sa blog na hindi kanila!

Napasok at nabasa namin ang ilan sa kanilang mga blogs at websites. Subalit hindi kami nambabastos sa blogs at websites nila. Ilang mga kasama ang sumubok mag-komento ng ilang beses sa isang blog nila – “Amihan Malaya” – subalit hindi kami naka-post ng comment hanggang sa huminto na lang ang mga kasama. Ganun pa man, hindi kami nagagalit at nagmamaktol na parang bata dahil NIRESPETO namin ang kalakaran ng blog nila.

Nagpost kami ng mga teksto laban sa ideolohiya ng Kaliwa sa aming blog subalit mulat kami na POLITIKAL ang katangian at tonada nito.  

At huwag kayong mag-aasta na parang bata na nanggagalaiti dahil ginagamit namin ang internet sa aming rebolusyonaryong interbensyon dahil mga IPOKRITO kayo. Kayo man din at ang ibang mga Kaliwang organisasyon ay gumagamit ng internet bilang larangan ng inyong mga gawain. Higit sa lahat, huwag ninyong gawing sukatan sa aming rebolusyonaryong gawain sa hanay ng masang manggagawa ang mga gawain ninyo. Kung sa akala ninyo na “kontra-rebolusyonaryo” ang aming praktika sa interbensyon, bahala kayo. Makipagdebate kayo sa amin ng matino pero huwag kayong mambabastos sa aming blog mismo. Doon ninyo gawin yan sa inyong sariling blogs at websites!  

Punong-puno ng hindi prinsipyadong paninira ang adlib ng mga komento ng mga maoista sa aming blog. Subalit patuloy namin itong pino-post dahil nirespeto namin ang kanilang opinyon at sinisikap na masagot (sa pamamagitan ng comments ng ilang kasama at simpatisador) at sa posts ng aming grupo ang sa tingin namin mahalagang punto ng mga komento nila. Subalit kung magpatuloy ang immature at bata na pakikipagdebate ng mga maoistang ito ay malamang pipiliin na lang namin ang mga comments nila na aming ipost – yaong mga comments na may kabuluhan para sa teoretikal na klaripikasyon at hindi nambabastos.

Alam namin na may kakayahang maging MATYUR sa pakikipagdebate ang ilan sa mga maoista gaya ni Alex. Umaasa kaming ganun din ang gawin ng iba.

Maraming salamat,

The ‘labour aristocracy’: a sociological theory to divide the working class

There is a class antagonism within the working class itself, an antagonism between the “most exploited” strata and the privileged layers. There is a “labour aristocracy” enjoying higher wages and better working conditions; a section of the working class which receives a share of the super-profits extracted by “its imperialism” from colonial exploitation. Thus there is a layer of the working class which does not in fact belong to the working class, but to the bourgeoisie, a layer of “bourgeois-workers”.

These are the main points common to all theories of the “labour aristocracy”. This is a theoretical tool whose principal value lies in the fact that it allows one, to whatever extent one feels to be necessary, to blur the line which divides the working class from global capitalism.

This theory allows one to condemn whole sections of the working class (workers in advanced industrialized countries, for example) as “bourgeois”, and to define bourgeois organizations (the left-wing parties and the unions, for example) as “working class”.

This theory originated in the analysis developed by Lenin during World War I, and taken up by the Third International. Some proletarian political currents, who give themselves the strange title of “Leninist”, still cling to this theoretical oddity, which they do not always know what to do with, apart from using it to cloud over questions of primary importance to the class struggle. For decades, the Stalinists have also made use of this theory, invoking the prestigious name Lenin to legitimize their counter-revolutionary politics.

But this theory has also been taken up, in various different forms, by groups coming out of Stalinism – via Maoism – which have come to reject many of the worst lies of official Stalinism (in particular the myth of the existence of socialist states, whether in Russia, China or elsewhere.)

These groups, such as Operai e Teoria in Italy, Le Bolshevik (now Groupe Ouvriere Internationaliste, publishing Revolution Mondiale) in France, and the Marxist Workers’ Committee in the USA, take up very       radical positions against the unions and the left-wing parties. In this way they have gained a degree of influence among some groups of militant workers. But for these currents, ex-“Third Worldists”, the critique of the unions and the left-wing parties is based on their enthusiastic support for the division of the working class, between the “lowest layers” — which they call the true proletariat — and the “labour aristocracy”.
This is how Operai e Teoria formulates this theory of the division of the working class:

“Not to recognize the internal divisions among productive workers, the importance of the struggle against the labour aris­tocracy, and the necessity for revolutionaries to work towards achieving a split, a clean break between the interests of the lower strata and those of the labour aristocracy, not only signifies the failure to understand the history of the workers’ movement, but — and this is more serious — also allows the proletar­iat to be lined up behind the bourgeoisie.” (Operai e Teoria, no.7, Oct-Nov 1980, our emphasis.)[i]
In this article, we will not attempt to chart the theoretical contradictions of the “Leninist” groups. Our aim is to demonstrate the theoretical inconsistency and the political dangers of the theory of the labour aristocracy as it is defended by various Maoist and ex-Maoist groups, often working within the most combative sections of the working class. We aim to show:

– that this theory is based on a socio‑logical analysis which ignores the historical nature of the proletariat as a class;
— that the definition, or rather defin­itions of the “labour aristocracy” become even more flawed and contradictory in the light of all the different divi­sions which capitalism has sown within the working class;
— that the practical result of concep­tions of this kind can only be to divide workers from each other in their struggles, and to isolate the “most ex­ploited” workers from the rest of their class;
— that these conceptions lead to con­fusions about the nature of the unions and the left-wing parties — specifically to the confusion that these are “bour­geois-workers” organisations (this am­biguity was already present in the conceptions of the Communist Inter­national);
— that it is wrong to look to Marx, Engels or Lenin to support this theory, since even when they talked, more or less precisely about the existence of a “labour aristocracy” or about the “bourgeoisification of the working class in England in the nineteenth century”, they never supported any theory about the necessity to divide the working class. Just the opposite.

I. A sociological theory

One can look at the working class in two ways. One can look as it is most of the time, that is, downtrodden, divided and atomized into millions of solitary individuals, with no relation to each other.

Or one can look at the working class from an historical standpoint. One can see it as a social class with a history of more than two centuries of struggle, and a future as the instigator of the most far-reaching revolution in the history of humanity.

The first vision is an immediatist vision of a defeated class, while the second is a vision of class struggle. The second is the Marxist vision which understands that the working class is more than what it is now; that it is above all what it will be forced to become. Marxism is not a sociological study of a defeated working class. Its aim is to understand proletarian class struggle which is something completely different.

The theory that fundamental antagonisms exist within the working class is based on a conception which takes account only of the immediate reality of a defeated, atomized working class. Anyone who knows the history of workers’ revolutions knows that the highest moments of proletarian struggle have only been achieved through the widest possible generalization of working class unity.
To say that unity between the most exploited and less exploited sections of the working class is impossible, is to ignore the entire history of the workers’ movement. History shows that at every important stage in its struggle, the working class confronts the problem of how to achieve the greatest possible degree of unity.

There is a fundamental tendency in the dev­elopment of the workers’ movement from the first associations of artisan workers, through the trade unions, to the formation of workers’ councils. This tendency is the search for ever-greater unity. The workers’ councils, spontaneously created for the first time by workers in Russia in 1905, are the most unified form of organization con­ceivable. Since they are based on mass assemblies, they allow the greatest possible number of workers to participate in the struggle.

This development is not only a reflection of the development of class consciousness, of an understanding of the necessity for class unity. The development of this understanding is itself a reflection of the development of the material conditions in which the working class lives and struggles.
The development of manufacturing industry destroyed the specializations inherited from the feudal artisan of the past. It brought about the uniformity of the proletariat, and transformed the working class into a commodity which is able to produce shoes, or, just as easily, cannons, without the services of cobbler or blacksmith.

Moreover the development of capitalism involves the development of gigantic urban industrial centres in which millions of workers are crowded together. In these centres, struggle takes on an explosive character, because of the rapidity with which these millions of workers can organise and co-ordinate themselves for united action.

“But with the development of industry the proletariat not only increases in number; it becomes concentrated in greater masses, its strength grows and it feels that strength more. The various interests and conditions of life within the prol­etariat are more and more equalized, in proportion as machinery obliterates all distinctions of labour, and nearly everywhere reduces wages to the same low level.” (Marx and Engels, The Communist Mani­festo, ‘Bourgeois and Proletarians’)
In the recent struggles in Poland where workers have demonstrated their ability to unite and organize themselves in a way which has astonished the world, there has been no sign of a struggle between qual­ified and unqualified workers. Instead we have seen the unification of all sectors in the mass assemblies, in the struggle and for the struggle.

But to understand “miracles” of this kind, our eyes must not be fixed, like those of the sociologists, on the immediate reality of the working class when it is not struggling. When the proletariat is not struggling, when the bourgeoisie succeeds in reducing wages to the absolute minimum required for their subsistence, then the working class is indeed completely divided.

Since its origins, the working class, which is subjected to the last, but also the most absolute form of exploitation known in his­tory, has lived in one way when it is passive and submissive to the bourgeoisie, and in a totally different way when it rises up against its oppressors.

This separation between two forms of exi­stence (united and in struggle, or divided and passive) has become more and more marked as capitalism has developed. Apart from the period at the end of the nineteenth century, when the proletariat was able for a while to compel the bourgeoisie to accept the existence of genuine unions and mass parties, the level of unity achieved by the working class during periods of struggle has tended to increase, but so has the division and atomization of the working class during periods of “social peace”.

The same conditions of life and work of the working class which lead it to struggle in a more and more unified way, lead, outside periods of struggle, to the division and atomization of the working class into the mass of solitary individuals which we can see today.

Competition between workers outside periods of struggle has been a characteristic of the proletariat since its origins. But this was less strongly expressed in early capitalism, when workers “had a trade”, when education was not widespread, and when the knowledge of each proletarian was a vital “tool of the trade”. The cobbler does not compete with the blacksmith. But to the extent that, increasingly, “anyone can produce anything”, due to the advance of industry and educa­tion, this is reflected in capitalism by a situation where “anyone can take anyone else’s job.”

Faced with the problem of finding work, the worker in industrial capitalism knows that this depends on how many applicants there are for the same job. The development of industry thus increasingly tends to set workers against each other as individuals, when they are not involved in struggle. Marx described this process in the follow­ing way:

“The growth of productive capital implies the accumulation and concentration of capital. This centralization implies a greater division of labour and a greater use of machinery. The greater division of labour destroys the especial skill of the labourer; and by putting in the place of this skilled work labour which anyone can perform it increases competition among the workers.” (Marx, Speech on the Question of Free Trade – generally published with The Poverty of Philosophy)
The development of industry thus creates the material conditions for the existence of a united and conscious humanity, but at the same time, within the framework of the law of capitalism where the survival of the worker depends on his ability to sell his labour power, it engenders a greater comp­etition than ever before.
To attempt to base a theory of the class struggle of the proletariat on an immediatist study of a divided and defeated proletariat, while ignoring the historical experience of struggles in the past, in­evitably leads to the conception that wor­king class unity will never be possible. And the more one resorts to an ahistorical, immediatist vision — under the pretexts that “we must be concrete”, or “we must have an immediate effect” — the more any real understanding of the proletariat is turned on its head.

A conception which denies the possibility of working class unity is in the last analysis a theorization of the defeat of the proletariat, of the times when it is not struggling. It is the bourgeois vision of the proletariat as ignorant, divided, atomized and defeated individuals. It is a variety of sociology.

An “ouvrierist” conception

Since it does not see the working class as an historical force, this conception con­ceives of the working class as a sum of revolutionary individuals. Ouvrierism is not based on the assertion of the revolut­ionary nature of the working class, but is a sociological cult of individual workers. Imbued with this kind of vision, political currents with Maoist origins attach great importance to the social origins of members of political organizations, to the extent that a large number of their members from bourgeois or petty-bourgeois origins abandon their studies — particularly in the period since 1968 — to take jobs in factories (which only serves to reinforce the cult of the individual worker.)

Thus, the Marxist Workers’ Committee, a group which has evolved to the point where it thinks that there are no longer any workers’ states and that Russia has been capitalist since 1924 (the death of Lenin) wrote an article in the first issue of its publication Marxist Worker (Summer 1979), titled ‘25 Years of Struggle - Our History’:

“Our experience in the old revisionist party, the Communist Party of the USA, and in the American Workers’ Communist Party (Maoist), leads us to conclude that the founders of scientific socialism were right to affirm that a real workers’ party must develop an organization of theoretically advanced workers, since not only the whole of the membership, but also the leadership, should come in the first place from the working class.”

What conception of the working class can be “learned well” in a bourgeois, Stalinist organisation? Here we should recall two examples from the history of the workers’ movement, which demonstrate the consequences of the ouvrierist principle.

We should recall the struggle by the “worker” Tolain, French delegate to the first congress of the International Workingmens’ Associat­ion, against accepting Marx as a delegate. Tolain argued against the acceptance of Marx on the basis of the principle that “the emancipation of the workers must be the task of the workers themselves,” since Marx was not a worker but an intellectual. After a debate, Tolain’s motion was reject­ed. Tolain, the worker, was later to be found fighting alongside the “Versaillais” against the workers’ insurrection which set up the Paris Commune.

We should also recall how German Social Democracy succeeded in November 1918 in preventing Rosa Luxemburg from speaking at the Congress of Workers’ Councils, because she also was not a worker, and how she was assassinated a few weeks later by the Freikorps, under orders from the worker Noske, who bloodily crushed the Berlin insurrection in January 1919. It is not each individual worker, but the working class which is revolutionary.

Ouvrierism does not understand this differ­ence and thus understands neither the worker as an individual, nor the working class as a class.

II. The labour aristocracy: an impossible definition

It is obvious that different workers have different wages, and different living and working conditions. It is also a banality to say that, in general, the more comfortable the situation of an individual in society, the more he wants to preserve it. But to deduce from this the existence of a stable stratum within the proletariat whose interests are opposed to those of the rest of their class, and aligned to those of the bourgeoisie, or to try to establish a mecha­nical link between levels of exploitation and consciousness and combativity, is to make a theoretical leap fraught with danger.

In the early years of capitalism, when large numbers of workers were still more or less artisans, with individual skills and corpor­ate concerns, it was possible at given moments, ie during periods of economic prosperity, to more clearly identify sections of the working class with particular privileges.

Thus, in passing, in his personal correspondence, Engels noted the existence of a “labour aristocracy” of “mechanics, carpenters and joiners, and building workers” who in the nineteenth century were organized to the extent, and enjoyed certain privileges derived from the importance of their qualifications, and the monopoly they held in these qualifications.

But the development of capitalism, with the de-skilling of work on the one hand, and on other the multiplication of artificial divisions within the working class, to attempt to define a “labour aristocracy” in the sense of precise stratum having priv­ileges which distinguish it qualitatively from the rest of the working class, is a completely arbitrary exercise. Capitalism has systematically divided the working class with the aim of creating situations where the interests of some workers are opposed to the interests of others.

We have already insisted on how the devel­opment of industry has led, in periods when the working class is not struggling, to the development of competition between workers, through the destruction of specialist skills. However capitalism is not content with divisions which can be engendered in the labour process itself. Like other ex­ploiting classes in the past, the bourgeoi­sie knows and applies the old principle: divide and rule. And it does so cynically and methodically, in a way that is unprec­edented in history.

Capitalism makes use of the “natural” div­isions of sex and age, taken over from past societies. Although the privileged pos­ition of adult males due to their physical strength progressively disappears with the development of industry, capitalism con­sciously maintains divisions of this kind with the aim of dividing the labour force and justifying the lower wages of women, the young and the old.
Capitalism also takes over from the past divisions based on race and geographical origin. At its origins, capital, still essentially in the form of commercial cap­ital, grew rich from — among other things — the slave trade. In its fully developed form, capital continues to make use of diff­erences of race and nationality to exert a permanent downward pressure on wages. From the treatment of Irish workers in eight­teenth and nineteenth century England, to that of Turkish and Yugoslav workers in Germany in 1980, capitalism has pursued the same policy of dividing the working class. Capitalism knows exactly how it can profit from tribal divisions in Africa, religious differences in Ulster, caste differences in India, or racial differences in America and in the principal European powers, which were reconstructed after the war with the aid of a massive importation of workers from Asia, Africa and the less developed European countries (Turkey, Greece, Ireland, Port­ugal, Spain, Italy, etc.)

But capitalism is not content to maintain and foster the so-called “natural” divisions within the working class. Through the generalization of wage labour and the “scientific” organisation of exploitation (Taylorism, bonus schemes, etc), the task of dividing the working class has acquired the status of a profession: sociologists, psy­chiatrists and union officers work hand in hand with personnel managers to divise “viable” methods of organizing production and of ensuring that the law of “every man for himself” reigns in the factories and the offices, so that everyone feels that his are opposed to those of everyone else. It is in capitalism that the famous epigram “man is a wolf to man” corfresponds most nearly to reality. By making wages dependent on the productivity of others, by creating all kinds of artificial wage differentials for the same work (which is now taken to the limit through the use of computers in management), capitalisms sows more divisions within the exploited class than ever.

In these conditions, it is almost impossible to not to for each category of workers, another category which is either more or less “privileged”.
If one takes account of the privileges which a worker be given on account of his or her age, sex, race, or experience, the nature of his or her work (manual or non-manual), his or her position in the process of production, bonuses earned, etc, etc, one can find an infinite number of definitions of a “labour aristocracy”. In doing so, one will not be one step closer to an understanding of the revolutionary nature of the working class.

Following the logic of their “anti-labour aristocracy” stance, the gems of Maoist wisdom on the subject of the labour aristocracy include the need to organize the “true proletariat”, “the most exploited strata.” These groups are thus forced not only to try to find an adequate definition of a “labour aristocracy”, but also a corresponding definition of the “pure” strata of the proletariat. A large part of their “theoretical” work is dedicated to this task, and the results vary according to different groups or tendencies, and the country or period with which they are concerned.

Thus, for example, in countries like England, France, or Germany, the immigrant workers are the true proletariat, and white workers are the aristocracy. In America, according to this logic, the whole working class can be considered to be “bourgeoisified” (the living standard of a black worker in America being perhaps a hundred times greater than a worker in India); but one could also, foll­owing the same logic, deduce that only the white workers belong to the aristocracy. Looked at in one way, black American workers are “aristocrats”, but from another point of view they are the “most exploited”. For Operai e Teoria the “real working class” is made up of workers who work on production lines. For some groups however, industrial workers in the underdeveloped countries are classed as “aristocrats”, since their living standards are much higher than the unemployed masses in the shanty towns around the cities.

The definition of this famous “aristocracy” thus varies from one group to another, encompassing anything from 100% to 50% or 20% of the working class, according to the whim of the resident theoreticians.

III. A theory to divide the working class

Alongside their attempts to work out or clarify their various sociological definitions of strata within the proletariat, the intervention of these organizations towards the working class aims, to a greater or lesser extent, to divide workers — as they admit themselves.

This is based on the creation of organizations which regroup only those workers which they can be sure are not part of the “labouraristocracy”: black or immigrant workers’ organizations, organizations of workers who work on the production line, etc …

This for example is the origin of the particular form of racism which has developed in certain groups within the immigrant communities in the most industrialized European countries, which has transformed the traditional “anti-white” racism into a “Marxist-Leninist” anti-white labour aristocracy racism. In the less developed countries, which are exporters of labour, the advocates of this theory set out to stir up hostility among less qualified workers towards the qualified workers.
Within these organizations, a hostility is cultivated towards the “labour aristocracy”, which soon comes to be used as the scapegoat for all the misfortunes which befall the “most exploited strata”.

In the best of cases, it is claimed that the separate unity of the most exploited sectors serves as an example and is a stimulus towards the wider unification of the working class. But this completely ignores how working class unity is actually brought about.

The living example of Poland in 1980 makes this question perfectly clear. Working class unity is not the culmination of a series of partial unifications, one following the other, sector by sector, after years of systematic work. In real life this unification takes place in an explosive manner, in a few days or weeks. The outbreak of class struggle and its generalization are the product of many different, unforseen factors.

But Poland has only confirmed once again what has been shown by all explosions of class struggle since the 1905 struggles in Russia. For 75 years there has never been working class unity except in struggle and for struggle. But when the working class unites, it does so all at once, and on the largest possible scale. For 75 years, when workers have struggled on their own class terrain, what one has seen is not a fight between different sections of the working class, but on the contrary a tendency to­wards ever-greater unity. The proletariat is the first class in history which is not divided within itself by real economic antagonisms. Contrary to peasants and ar­tisans, the working class does not possess its own means of production. It possesses only its labour power, and its labour power is collective.
The only weapon which the proletariat has against the bourgeoisie is its numbers. But numbers, without unity, is nothing. The achievement of this unity is the fun­damental struggle of the proletariat to affirm its power. It is no accident that the bourgeoisie expends so much effort to prevent this from happening.

It is turning the world on its head to claim, as does Operai e Teoria, that the idea of the necessity of working class unity is bourgeois:

“… There is not one voice among the bourgeoisie to support this division (between the lowest strata and the “aristocracy”). On the contrary there is a chorus of bourgeois propaganda which argues for the necessity of sacrifices because ‘we are all in the same boat’.” (Operai e Teoria, no.7, p.10)

The bourgeoisie does not talk about working class unity, but about national unity. What it says is not “all workers are in the same boat” but “the workers are in the same boat as the bourgeoisie.” Which is not at all the same thing. But this is difficult to understand for those who have “learned” their Marxism from nationalists like Mao, Stalin and Ho Chi Minh. Against all these Stalinist distortions, communists can only affirm the lessons of the historical practice of the proletariat. As the Communist Manifesto already advocated in 1848, they must “point out and bring to the fore the common interests of the entire proletariat” (our emphasis)

IV. An ambiguous conception of Left parties and unions

How could such a theory find the least echo among the working class?
Probably the principal reason why this con­ception is listened to by some workers with­out laughter or anger is because it appears to give an explanation of why and how the so-called “workers” unions carry out their despicable sabotage of the class struggle.

According to this theory, the unions, as well as the left-wing parties, are the expression of the material interests of certain layers of the working class, ie the most privilege layers. In times of “social peace”, for certain workers, victims of the racism of white workers or the contempt of more qualified workers, or disgusted by the way the left parties and unions are involved in the management of capitalism, this theory seems on the one hand to offer a coherent explanation of these phenomena, and on the other hand offer an immediate perspective for action: to organize separately from the “aristocrats”. Unfortunately this conception is theoretically false and politically dangerous.

Here for example is how Le Bolshevik in France formulates this idea:
“The Communist Party (of France) is not a workers’ party. By its composition, largely intellectual and petty-bourg­eois, and above all by its reformist, ultra-chauvinist political line, the CP of Marchais and Seguy is a bourgeois party.
It is not the political and ideological representative of the working class. It represents the higher layers of the petty-bourgeoisie and the labour aris­tocracy.” (Le Bolshevik, no 112, Feb 80)

In other words, the interests of a section of the working class, the “aristocracy”, are the same as those of the bourgeoisie, because the party which represents their interests is “bourgeois”. This identity between the political line of parties of the “labour aristocracy” and those of the bour­geoisie has an economic basis: the “aris­tocracy” receives crumbs from the super-profits extracted by their national capital from the colonies and the semi-colonies.

Lenin formulated an analogous theory to try to explain the betrayal of social democracy during World War I.

“For decades the source of opportunism (this is the name Lenin gave to the re­formist tendencies which dominated the workers’ organisations and which participated in World War I) lay in the peculiar­ities of such a period in the development of capitalism when the comparatively peaceful and civilised existence of a layer of privileged workers turned them ‘bourgeois’, gave them crumbs from the profits of their own national capital, removed them from the sufferings, mis­eries, and revolutionary sentiments of the ruined and impoverished masses … The economic foundation of chauvinism and opportunism in the labour movement is the same: it is an alliance between the none too numerous upper strata of the proletariat and the petty-bourgeois strata, enjoying crumbs out of the priv­ileges of ‘their’ national capital as opposed to the masses of tale proletar­ians, the masses of the workers and the oppressed in general.”(Lenin, The War and the Second Inter­national)

A critique of Lenin’s explanation of the betrayal of the Second International

Before dealing with the theories of his epigones, we want to pause for a while to look at the conception developed by Lenin to explain the new class nature of the Social Democratic workers’ parties, following their betrayal of the proletarian camp.

History posed the following question to revolutionaries: for decades European social democracy, founded by Marx, Engels and others, which was born out of bitter and prolonged workers’ struggles, has constituted a real instrument for the defence of working class interests. But now virtually the whole of the social democratic movement, including both the mass parties and the unions, was aligned with the national bour­geoisie of their respective countries against the workers of other countries. How could one define the class nature of this monstrous product of history?

To give an idea of the shock that this be­trayal caused among the tiny minority which still clung to revolutionary internation­alist positions, we can recall for example Lenin’s astonishment when he saw the edition of Vorwarts (publication of the German Social Democratic Party) announcing the vote by socialist parliamentary delegates in favour of war credits. He thought that it was a fake put out to support the propaganda in favour of the war. We can also recall the difficulties of the Germans Spartacists, led by Rosa Luxemburg and Karl Liebknecht, in finally breaking the umbilical cord which linked them organically to their “parent or­ganisation”.

When the war exploded, Social Democratic policy was overtly bourgeois, but the major­ity of members of the parties and unions were still workers. How was such a contra­diction to be explained?

The Social Democrats, now patriots, said “this proves that internationalism is not a truly working class concept.” Rejecting such an analysis Lenin replied, following the same logic, that not all workers had re­jected internationalism, but only a “privi­leged minority” which was “removed from the sufferings, miseries, and revolutionary sentiments of the ruined and impoverished masses.” Lenin’s concern was perfectly correct: to show that the fact that the European proletariat had allowed itself to be drawn into the imperialist war did not mean that wars of this kind corresponded to the interests of the working class in the different countries concerned. But the arguments he used were false, and disproved by reality itself. Lenin said that the “patriotic” workers were those who had int­erests in common with “their” national cap­ital, which corrupted a “labour aristocracy” by throwing it “a few crumbs of profit.”

How large is this corrupted section of the working class? “An infinitesimal part,” replies Lenin in The War and the Second International; “the labour leaders and the upper stratum of the labour aristocracy,” he says in the preface to Imperialism, the Highest Stage of Capitalism.

But reality demonstrates:

1. that it was not an “infinitesimal” minority of the proletariat which benefitted from the expansion of capitalism at the end of the nineteenth and start of the twent­ieth centuries, but all industrial workers. The abolition of child labour, the restric­tion of female labour, the reduction of the working day to ten hours, the creation of state schools and public hospitals, etc — all these measures, which workers’ struggles had extracted from capitalism during a period of rapid expansion, had benefitted above all the “lowest”, most exploited strata of the working class;
2. that Lenin’s vision of an infinitesimal minority of corrupted workers, isolated in the middle of a gigantic mass of suffering workers who were possessed by “revolutionary sentiments”, was, on the eve of World War I, pure invention. Almost all workers in the principal powers — poor or rich, qualified or unqualified, unionised or non-unionised, answered the call to arms and wanted to de­feat the “enemy” and massacre them in the defence of “their” national masters;
3. that the “economic explanation” about the “crumbs of profit” shared out by the imper­ialist power among their qualified workers does not make any sense. First of all be­cause, as we have seen, it was not a tiny minority of workers whose conditions had improved during the period of capitalist ex­pansion, but all workers in the industrial­ised countries. Secondly because, by defin­ition, the capitalists do not share out their profits, nor their super-profits with those whom they exploit.
The increased wages and greatly improved living standards of workers in the indust­rialised countries was not the result of the generosity of capitalists who were prepared to share out their profits, but of the successful pressure that workers in this period were able to apply to their national capitalisms. The economic prosperity of capitalism at the end of the nineteenth century led everywhere to a reduction in the number of unemployed workers in capitalism’s “reserve army”. On the labour market, labour power as a commodity became scarcer and thus more expensive, as more factories were set up and existing factories worked at full capac­ity. This was the state of