INTERNASYONALISMO

Burges na Eleksyon : Panloloko sa Manggagawa

Iba’t-ibang gimik ang ginagawa ng uring kapitalista para muling suyuin ang masa na lumahok sa eleksyon ngayong Mayo. Sa mga gimik na ito, ginagamit nila ang TV, radyo at pahayagan. Gumastos ng milyun-milyong piso para sa propaganda.

Gusto ng naghaharing uri na ipakita sa malawak na masa na kailangang "magkaisa ang mga Pilipino" para umunlad ang bayan. Kaya naman, ang dominanteng paksyon ng mga kapitalista — ang rehimeng Arroyo — ay tinawag ang slate na "Team Unity". Sa Team Unity ay naghalu-halo ang mula sa administrasyon at oposisyon (maka-Erap) gaya ni Tessie Oreta at Tito Sotto.

Hindi rin nagpahuli ang kapitalistang oposisyon. Tinawag din nila ang kanilang slate na "Genuine Opposition" o GO. At sinunod din nito ang panawagan ng uring kapitalista – "pagkakaisa". Sa slate nila naroon din ang mga maka-Gloria — sila Kiko Pangilinan at Manny Villar.

Ang tanging layunin ng buong uring burgesya sa darating na halalan ay lokohin na naman ang manggagawa na kailangang ilagay sa unahan ang interes ng bayan kaysa interes ng uri. Wala itong ibig sabihin kundi magpailalim ang masang manggagawa sa interes ng pambansang kapitalismo, sa interes ng mga kapitalista — para sa bayan.

Administrasyon man o oposisyon, ito ang layunin nila — patuloy na ikadena ang masang manggagawa sa pambansang interes at sa demokratikong proseso ng kapitalismo.

Gayung nag-aastang progresibo at rebolusyonaryo, ang iba’t-ibang organisasyon at partido ng Kaliwa sa Pilipinas ay pumasok sa burges na eleksyon. Naniniwala ang mga ito na "hindi dapat ibigay sa burgesya ang arena ng parlamentaryong larangan". Kailangan diumano na labanan ang uring kapitalista kahit sa tereyn nito para "lubusang mahubaran ang kabulukan ng sistema at mailayo sa repormismo ang uring proletaryo". Kaygandang layunin. Layunin na sa loob ng mahigit 70 taong pakikibaka ng uring manggagawa sa buong mundo ay napatunayang hindi nakamit dahil HINDI NA LARANGAN NG PAKIKIBAKA NG MANGGAGAWA ANG BURGES NA PARLAMENTO.

Subalit dahil sa ginawang dogma ang mga sinasabi ni Lenin at iniangat sa "Leninismo", hindi na tuloy nakita ng mga sinsirong militante sa Kaliwa na ang paglahok ng mga rebolusyonaryo sa burges na parlamento ay angkop lamang sa pasulong na yugto ng kapitalismo at MALI na sa yugto ng dekadenteng kapitalismo.

Sa halip na malantad at "maliwanagan" ang malawak na masa ng manggagawa sa pangangailangang ibagsak ang kapitalismo at ang burges na estado, ang paglahok ng Kaliwa dito ay lalong nakapagbigay ng ilusyon sa masang manggagawa sa burges na demokrasya at parmalamento. Kabaliktaran ang nangyari : ANG KALIWA ANG NAHATAK SA REPORMISMO. Naging kakutsaba ang mga ito ng uring kapitalista sa panloloko sa uring proletaryo sa Pilipinas.

Wala sa burges na parlamento ang daan para makuha ng masang manggagawa ang kanilang kahilingan. Makukuha nila ito sa mga konseho ng manggagawa at sa asembliya ng manggagawa. Makakamit nila ang kanilang mga demanda hindi sa bulwagan ng koral ng baboy at putahan — sa kongreso, kundi sa mass strike na pamumunuan ng mga konseho ng manggagawa hindi ng mga unyon.  

Parliamentary democracy: weapon of the ruling class

All the politicians, from Hague and Blair to the Socialist Alliance, all the papers from the Sun to the Socialist Worker, are telling us once again that it’s time to exercise our ‘democratic rights’, to take an interest in the ‘debates and issues’ raised by a general election.

There was a time, back in the 19th century, when workers fought for the right to vote. The first real workers’ political party, the Chartists, focussed its struggle in Britain around this demand. It was opposed by the bourgeoisie, which feared that universal suffrage would result in the overthrow of capitalism.

But by the time that capitalism really was under threat - from the proletarian revolutions of 1917-20 - the ruling class had realised that parliament and elections were the best possible antidote to the revolutionary movement of the working class - with its direct democracy in the form of the workers’ own mass organisations: the soviets or workers’ councils. In Germany in 1919, the Labour party of the day justified its brutal suppression of the revolutionary workers with the argument that the parliamentary National Assembly was ‘democratic’ and the workers’ councils were ‘undemocratic’. At that same point, the ruling class in Britain finally granted ‘universal suffrage’, not only to women over 30, but to the 40% of men who did not yet have the vote. In other words, the working class as a whole got the vote when parliament had become a dagger pointed at the revolution’s heart, a cover for repression and counter-revolution.

‘Democracy’ can only be a sham in a society where one class holds the monopoly of wealth and weapons, where the media and the means of communication are in the hands of the ruling class and its state. As for the working class, it cannot express itself through capitalist elections, which atomise it in the polling booths and drown it in a sea of amorphous ‘citizens’. All the parties that workers are called on to vote for in parliamentary elections share the same basic agenda - defence of the national economy, sacrifices for the exploited, the continuation of capitalism. And parliament itself is no more than a talking shop, a show of discussion in a system where the real decisions are taken elsewhere. The true face of bourgeois democracy is seen less in parliamentary debates than in the massive police operation this May Day, which was designed as a warning to anyone who even thinks of calling the capitalist system into question.

The proletariat has no interest in being sucked into the false debates and non-existent alternatives offered by capitalist elections. It does have an interest in fighting the attacks on its living standards which any party whose job is to ‘manage’ capitalism is forced to impose, whether it talks about ‘socialism’, the ‘free market’ or some ‘third way’ between them. The exploited class, principal victim of these attacks, does have an interest in rediscovering its class identity and reaffirming its historical alternative: the revolutionary destruction of the capitalist state, ‘democratic’ or otherwise, and the radical reorganisation of social life. WR

- taken from International Communist Current (ICC)