The Proletariat is the only revolutionary class
The Proletariat is the only revolutionary class
There are different classes in capitalist system. but there is only one class that represent the future, the only class that has an historic mission to destroy capitalism and establish a new social system where there is no exploitation. And that class is the international proletariat. The emancipation of the working class is also the emancipation of whole humanity.
"The proletariat can no longer emancipate itself from the class which exploits and oppresses it [the bourgeoisie] without at the same time freeing the whole of society from exploitation" (Engels, 1883 Preface to The Communist Manifesto).
The revolutionary struggle of the proletariat constitutes the only hope of liberation for all the exploited masses. As the Russian revolution showed, the workers were able to win over the soldiers (in their great majority peasants in uniform) and of the peasant population to its cause. The proletariat thus confirmed that the socialist revolution was not only a response to its own interests but was the only way to end the war and, in general, to capitalist relations of exploitation and oppression.
The other non-exploiting classes and strata cannot bring the humanity to the new society because there are all part of the past and they have no future as a class.
"The lower middle classes, the small manufacturer, the shop keeper, the artisan, the peasant, all these fight against the bourgeoisie, to save from extinction their existence as fractions of the middle class. They are therefore not revolutionary, but conservative, nay more, they are reactionary, for they try to roll back the wheel of history" (Marx and Engels: The Communist Manifesto).
Therefore, in an inter-classist alliance, the proletariat has everything to lose. In such a situation, the proletariat will not win over the other oppressed classes but will push them into the arms of capital and decisively weaken its own unity and consciousness. It will not put forward its own demands but dilute and negate them; it will not advance on the road towards socialism, but get bogged down and drowned in a swamp of decadent capitalism. In fact, it does not help the petit-bourgeois and peasant layers but contributes to them being sacrificed on the altar of capital, because "popular" demands are the disguise the bourgeoisie uses to pass off the contraband of its own interests. The "people" do not represent the interests of the "working classes", but the exploiting, national, imperialist interests of the whole bourgeoisie.
If the proletariat wants to win the non-exploiting layers to its own cause it must steadfastly affirm its own demands, its own being, its class independence. It must win the other non-exploiting layers by showing that "if by chance they are revolutionary they are so only in view of their impending transfer into the proletariat; they thus defend not their own present, but their future interests, they desert their own stand-point to place themselves at that of the proletariat" (The Communist Manifesto).
The proletariat’s affirmation of its independence did not separate it from the other oppressed layers; on the contrary, it allowed it to separate them from the bourgeois state. Through its independent movement the proletariat could impose its political leadership to other exploiting classes.
marxist ba talaga kayo?
minumungkahi kong aralin ninyo ang Dialectic materialism at historic materialism, both are Marxist-Leninist ideas.
dito ninyo hugutin ang inyong pagsusuri sa kasaysayan, sa pagbabago at sa mahalagang papel ng tao dito.
gayundin pala ang tungkol sa kontradiksyon.
Comment by pulang silangan — October 28, 2007 @ 8:51 pm
Yup, marxist kami kaya nga hindi kami naniniwala na ang maoismo ay kabilang sa marxismo dahil nag-aaral kami ng DM/HM.
Comment by internasyonalista — October 29, 2007 @ 12:44 pm
Pulang Silangan,
Anti-marxista ang paniniwala na ang nasyunalismo (pambansang demokrasya) ay magkatugma sa marxismo. Ibig sabihin, pagkanulo sa makauring interes kung sasabihin mo sa manggagawa na kaalyado ang pambansang burgesya DAHIL nasa yugto pa ang rebolusyon sa Pilipinas sa “demokratikong rebolusyon ng bayann”. Alam mo ba na ang DRB ay isang burges na rebolusyon? Subalit ang mga “nationalist socialist” ay nilagyan ito ng palamuti na nasa “bagong tipo” dahil nasa “pamumuno ng proletaryado” pero ang ibig sabihin nito ay nasa pamumuo ng Partido. Alam mo ba na sa marxistang metodolohiya iba ang Partido at ang uri sa kabila na iisa lamang ang kanilang pinagmulan — ang uri mismo. Alam mo ba na iba ang diktadura ng proletaryado sa “diktadura ng partido”.
Paano mo inunawa ang internasyunalistang panawagan ng marxismo: “Manggagawa sa buong mundo, magkaisa!” Pero binago ito ng maoismo: “Manggagawa at aping mamamayan sa buong mundo magkasia laban sa imperyalismo!” Alam mo ba ang ibig sabihin nito gamit ang DM/HM? Ang ibig sabihin nito ay ipagtanggol ang inang bayan, ipagtanggol ang pambansag kapitalismo. ipagtanggol ang kapitalismo ng estado.
Mahirap tanggapin ang katotohanan na maraming mali sa iyong mga pinaniniwalaan. Ganito ang sabi ni Marx dyan noong nakibaka siya laban sa mga makaluma at maling pananaw sa nakaraan sa loob ng First International:
“The tradition of the dead generations weighs like a nightmare on the minds of the living. And, just when they appear to be engaged in the revolutionary transformation of themselves and their material surroundings, in the creation of something which does not yet exist, precisely in such epochs of revolutionary crisis they timidly conjure up the spirits of the past to help them; they borrow their names, slogans and costumes.” (Marx, The Eighteenth Brumaire of Louis Bonaparte, 1852)
Kung hindi ka mag-aral at ibatay mo ang itong pag-aaral sa internasyunal na kalagayan, HINDI lang sa pambasnang kalagayan, hindi mo maunawaan na ang mga manggagawa ay isang internasyunal na uri at higit sa lahat, ang marxismo ay isang internasyunal na rebolusyonaryong teorya ng proletaryado. At sa huli, matutulad ka kay Babine:
“The revolutionaries who pretend that ‘nothing has changed since last century’ seem to want the proletariat to behave like Babine, a character in a tale by Tolstoy. Every time Babine met someone new, he repeated to them what he’d been told to say to the last person he’d met. He thus got himself beaten up on numerous occasions. To the faithful of a church, he used words he should have been addressing to the Devil; to a bear he spoke as though he was addressing a hermit. And the unfortunate Babine paid for his stupidity with his life.”
Ang maoismo ay hindi marxismo. Kung naniniwala ka na ang maoismo ay acme na marxismo, ibig sabihin naniniwala ka na sa Pilipinas, ang burges na nasyunalismo ay magkasundo sa rebolusyonaryong marxismo. Kung ganito ang paniniwala mo, TIYAK matutulad kayo sa Tsina at Rusya sa kasalukuyang panahon na sinasabi ninyong “social-imperialist” (socialist in words, imperialist in deeds).
Mag-aral, magsuri ka kasama at kailangang kabilang sa aralin mo at suriin kung TAMA ba ang iyong pinaniwalaan ngayon, kung ang mga iyan ba ay tutungo talaga sa KOMUNISMO o sa KAPITALISMO NG ESTADO.
Dalawa lamang ang pundamental na prinsipyo ng Marxismo: INTERNATIONALISM AT INDEPENDENT WORKING CLASS MOVEMENT. Kung hindi ka naniniwala nito o kaya nanindigan ka na may mga bansang “exempted” dito gaya ng Pilipinas dahil ito ay “mala-kolonyal at mala-pyudal” hindi malayong matutulad kayo sa CPM (Maoist) ng Nepal.
Comment by internasyonalista — October 29, 2007 @ 1:23 pm
ah, i-debunk mo muna ang pagiging mala-kolonyal at mala-pyudal ng lipunang Pilipino saka ko tatanggapin na “maraming mali sa aking mga paniniwala.”
ayt?!
Comment by Pulang Silangan — November 2, 2007 @ 7:03 pm
Para sa aming mga marxista, ang moda ng produksyon ng isang bansa sa panahon ng imperyalismo ay mahigpit na nakaugnay at NAPAILALIM sa pandaigdigang sistema. Ibig sabihin, kung ang pandaigdigang sistema ay KAPITALISMO, at laluna nasa kanyang imperyalistang yugto walang bansa na hindi kapitalista ang sistema. Nagiba-iba lamang sa antas at porma ng kapitalismo ng bawat bansa. Sa ganitong konteksto, sa pangkalahatan, wala kaming problema sa description sa Pilipinas na “mala-kolonyal at malapyudal”.
Pero kung ang pag-unawa mo sa “mala-kolonyal at mala-pyudal” ay ito ay isang moda ng produksyon na hindi kapitalista at hindi rin pyudal, hindi ko na kailangang i-debunk ito dahil kung nauanawaan mo talaga ang materyalismong istoriko, kaya mo ng masagot ito sa iyong sarili.
Hindi rin kita pinipilit na itakwil mo ang iyong paniniwala sa “mala-kolonyal at mala-pyudal”. Kung intindihin mong mabuti ang aming mga artikulo dito, dalawang pundamental na prinsipyo ng marxismo ang pinagbatayan at lagi naming pinagtatanggol: INTERNASYUNALISMO at INDEPENDYENTENG KILUSANG MANGGAGAWA.
Kung para sa iyo ito ay hindi marxismo, ikinalulugod naming basahin ang iyong punto por puntong pag-refute dito. Kung sasabihin mo naman na sang-ayon ka pero may “partikularidad” sa Pilipinas dahil ito ay “mala-kolonyal at mala-pyudal” o kaya ang pagkaunawa namin sa INTERNASYUNALISMO at INDEPENDYENTENG KILUSANG MANGGAGAWA ay taliwas sa Maoismo, mungkahi ko na subukan mong balikan ang pag-aaral sa marxist classics at sa istorikal na karanasan ng uring manggagawa at pagkatapos, suriin mong muli kung ang maoismo ba ay kabilang o kaya ay “acme” sa marxismo.
Sa katunayan, ang aming internasyunalistang paninindigan ang ugat ng ating pundamental na pagkakaiba sa pagsusuri sa eco-pol sit sa Pilipinas. Anyway, wala namang ibang makapagpatunay nito kundi ang praktika at resulta.
Kung maari sana ay sagutin mo ang ilang katanungan na matagal ng may sagot ang mga tunay na marxista:
1. Ang uring manggagawa ba ang tanging rebolusyonaryong uri sa panahon ng paghari ng kapitalismo sa mundo?
2. Ang uring manggagawa ba ay isang internasyunal na uri? Ang uring manggagawa ba ay walang bansa?
3. Ang komunismo ba ay hindi maaring maitayo sa isang bansa? Ang sosyalismo ba (ito ay transisyunal na yugto mula kapitalismo tungong komunismo) ay maari bang itayo sa isang bansa?
Maraming salamat.
Comment by internasyonalista — November 2, 2007 @ 7:55 pm
plzzzzzz answer the question:::ano ba ang ibigsabihin ng komunismo? answer it fater::::
Comment by janine — March 16, 2008 @ 10:02 am
what is communist?
Comment by loveful — March 16, 2008 @ 10:03 am
What is Communism?
It is impossible to answer this question in a precise way. Firstly, the ever—present pressure of bourgeois ideology makes it very difficult to describe society in the future objectively. The aim of bourgeois ideology is to make it appear that capitalism is eternal. The pressure of bourgeois ideology thus mutilates and deforms all attempts to define communism and the proletarian revolution.
Thus for many workers communism is the ‘paradise’ of state capitalism and the militarisation of labour seen in Russia, China, Cuba, and the other so—called ‘socialist’ countries. But in addition the nature of communism itself makes any detailed or accurate description impossible.
“In fact, communism is for us not a STATE OF AFFAIRS which is to be established, an IDEAL to which reality will leave to adjust itself. We call communism the REAL movement which abolishes the present state of things.” (Marx; German Ideology)
What does this mean? It means simply that communist society is not an abstract goal born of the imagination of a few ‘enlightened’ people. It cannot be seen as an abstract ideal of ‘perfection’. Contrary to the conceptions of Hegel (the early nineteenth century German philosopher from whom Marx drew his dialectical method), history is not the progressive realization of an Idea (the Idea of man, or the Idea of communism.) Communism is not a spiritual creation, a fantasy that serves as the goal of humanity. Communist society is an historical epoch: real, human and objective. It arises from the contradictions inherent in the old society and as a necessary consequence of the development of that society.
However, communism is not inevitable. Even if it is the product of real and objective conditions, of the development of economic and social contradictions within capitalism, communist society is above all the practical, collective mind conscious creation of men. For the first time in history social class can control its own destiny. But it can only do this in an organised and conscious way. This is why communism is not an intellectual ‘project’, nor a blind and mechanical away inevitability. Communism will be the result of a conscious and progressive transformation of the old world by the human community, following the violent destruction of former social relations.
Thus, the subjective and objective conditions governing this real movement towards communism are the product of conditions existing today. Once communism becomes a possibility in an historical sense, the realization of this possibility becomes dependent upon a subjective development, on the development of consciousness at the present time. This is because, like communism, the revolution itself must also take the form of a conscious political act, whose success will depend on the level of organisation and consciousness attained by the proletariat. It is on this basis that the human community will become a reality, and not simply an objective possibility.
This is why, while we are aware that it is impossible to paint a detailed picture of communist society, we think that it is essential to define the main aspects of the communist revolution, and the final goals that this revolution will aim towards.
Because the communist revolution can only be a movement that is conscious of itself, the characteristics of the new social relations established by communism themselves determine the way in which class consciousness and the mode of organisation of the proletariat develop. We shall return to these two fundamental questions in subsequent chapters. More…
Other related materials:
How the proletariat organizes itself to overthrow capitalism?
What is communism and how do we get there?
Why is communism necessary and possible?
Is communism against human nature?
Comment by d.worker — March 17, 2008 @ 2:33 pm
Pagpuna sa sarili Pakipalit na lang ng nasa itaas may typo error
Bahagi ba ng kilusang manggagawa ang mga organisasyon at partidong Social Demokratam at Stalinista? Sa palagay ko, kahit sila ay may maka-kapitalistang programa at liderato ang mga samahang ito ay nakapaloob pa rin ng kilusang manggagawa na dapat ipagtanggol laban sa atake ng maka-uring kaaway. Ito ay nakasandig sa di-sektaryan at maka-uring pakikibakang tradisyon ng kampanya para ipagtanggol sina Sacco at Vanzetti atbp biktima ng maka-uring panunupil ng mga kapitalista. Ang komunista, bagamat hindi niya sinasang-ayunan ang pampulitikang programa ng iba pang tunguhing nakabase sa manggagawa, pati na rin ang mga nakikibaka para sa karapatan ng mga aping saray, ay may tungkulin na lumahok at sikaping pamunuan ang mga pakikibakang ito… bilang tribuyn / tagapagtanggol ng mga api. Hindi mapapalaya ng uring manggagawa ang sarili niya kung hindi niya pamumunuan ang pakikibaka para palayain ang iba pang inaapi ng uring burgesya, halimbawa ang kababaihan, pambansang minorya, mga homosekswal atbp.
Kapansin pansin sa prinsipyo ng grupong internasyonalismo ang inyong pagtumpok ng rank-and-file o kasapian ng mga unyon sa mga bulok, repormista at maka-kapitalistang lider-burukrata ng mga unyon. Ang mga burukratang nabanggit ay hindi ang unyon. Tungkulin nating ng mga awtentikong rebolusyonaryong maka-uri ang lumahok sa unyon at dito bakahin ang burges na kamalayang “trade unionism” habang isinusulong sa hanay ng unyon ang buong programang komunista. Nilalabanan ng komunista ang makitid na kamalayang “unyonismo”. Dahil iginagapos ng kamalayang unyonismo ang uring manggagawa sa reporma at seksyonal na konsesyon sa balangkas ng kapitalismo, sa simpleng usapin ng pagbebenta ng lakas-paggawa sa ibat-ibang among burges. Ito ang isang dahilan kung bakit kailangan ng uring manggagawa ng isang maka-uri, internasyonalista at rebolusyonaryong partido na nagsisilbing kolektibong ala-ala, tagapag-ingat ng palabang tradisyon, aral at kasaysayan ng uri, tagapag-organisa at taliba.
Ang uring manggagawa ang tanging uri na may lakas at bigat sa lipunan para pawiin ang pagsasamantala at pang-aapi na dulot ng pandaigdigang sistemang kapitalista. Ito ay dahil sa katayuan ng uring ito sa produksyon, at hindi dahil sa antas ng kanyang pagkaapi. Mayroong ibang saray sa lipunang KAPITALISTA na mas api sa uring manggagawa, halimbawa ang busabos at pulubi, o maliit na magsasaka. Hindi ka awtomatikong nagiging rebolusyonaryo dahil sa iyong inaaping katayuan sa lipunan. Nakakaapi ang pagkaapi. Mahirap maging mahirap. At lalung-lalo na, hinding-hindi maibabagsak ng disempleyong masa o maliit na magsasaka ang kapitalismo. Maari silang mag-alsa, pero ito ay pansamantalang iritasyon lamang para sa uring burgesya. Di tulad ng pag-aklas ng mga manggagawa, sa kanilang welga at pagtayo ng mga unyon na dagok sa sistema ng panghuhuthot ng tubo mula sa pawis, dugo at pagsusunog kilay ng proletaryado.
Totoo na sa ilang pagkakataon, may ilang seksyon ng uring manggagawa na nakaka-angat sa iba. Ito ay dulot ng mga tagumpay sa larangan ng pakikibaka. Tulad dati-rati ng mga nakamit ng unyonisadong kauri sa industriya ng telepono at paliparan–mga tagumpay na pansamantala at madaliang ring naglaho dahil sa kawalan ng lideratong nakatuon sa maka-uring pakikibakang programa.
Ang mga unyon ay tagumpay ng uring manggagawa, at nagsisilbing larangan para sa mga komunista para makabig ang mga rebolusyonaryo ng kinabukasan. Hindi mga unyon kundi “kaisipang unyonismo” at ang mga bangkaroteng burukrata sa paggawa, ang mga tinaguriang salapsap at tineynte ng puhunan sa kilusang paggawa ang binabaka ng mga awtentikong komunista. Niyayakap ng mga unyon ang manggagawa sa isang pagawaan o empresa. Hindi nito tinatanong kung ano ang uri o kasarian o edad, o maging relihiyon mo para maging kasapi ng unyon. Ito ang ekonomikong nagkakaisang hanay. Sama-samang kumikilos laban sa iisang maka-uring kaaway. Pero sa gitna ng sama-samang pagbigwas, ay patuloy rin na isinusilong ang pampulitikang pakikibaka laban sa iba pang tunguhing “kaliwa” sa loob ng unyon sa paraan ng diskurso, pamamahayag at debate… ng buong komunistang programa! Hindi tungkulin ng komunista ang kontrolin ang liderato ng unyon sa maniobra, kundi sikaping ipagtagumpay ang kanilang abanteng ideya at ganitong paraan sila ay ihalal, hirangin at kilalaning lider-manggagawa at magpapasulpot pa rin ng mga mulat na kauri na magiging liderato ng uri.
Ang internet ay mahusay na kasangkapan, pero sa aking palagay hindi ito ang larangan para sa seryosong talakayan at debate, di tulad ng mga pulong, pag-aaral at pahayagan. Umaasa ako na ang mga indibidwal na naghahanap ng pasulong na landas–para sa rebolusyonaryo, proletaryo at internasyonalistang perspektiba–ay magkakaroon ng pagkakataong magtagpo at doo’y simulan ang proseso ng mulat at seryosong talakayan at pagpapaliwanagan.
Wala akong ilusyon sa laki at lalim ng agwat sa pagitan ng grupong internasyonalismo at ng aking paninindigan, pero bilang komunista at rebolusyonaryo, handa kong ipagtanggol ang aking mga pananaw!
____
Note: Previous comment deleted at the request of JK. You can find the reply to this comment at his location: On Popular Front, Partial Struggles and the Union Question: A Reply to a Comment (Admin - 04/28/08)
Comment by JK — April 25, 2008 @ 9:16 pm