|
|
Mga giliw na mambabasa at kasama, mayroon kaming pagkakamali sa aming PAMBANSANG KALAGAYAN NG PILIPINAS DISYEMBRE 2008. Sa footnote no. 7, hindi ang rehimeng Disodado Macapagal ang may polisiyang "Filipino First Policy" kundi ang rehimeng Carlos P. Garcia. Paumanhin.
Ang aming English translation na lalabas sa lalong madaling panahon ay may koreksyon na.
Maraming salamat sa inyong pang-unawa.
INTERNASYONALISMO
We have just received the declaration below, originally posted on libcom by a comrade from Greece. While we don’t know the background to these events they seem to us sufficiently important to be given the widest possible distribution. GSEE (General Confederation of Greek Workers) is the national trade union in Greece.
DECLARATION: We will either determine our history ourselves or let it be determined without us
We, manual workers, employees, jobless, temporary workers, local or migrants, are not passive tv-viewers. Since the murder of Alexandros Grigoropoulos on Saturday night we participate in the demonstrations, the clashes with the police, the occupations of the centre or the neighborhoods. Time and again we had to leave work and our daily obligations to take the streets with the students, the university students and the other proletarians in struggle.
WE DECIDED TO OCCUPY THE BUILDING OF GSEE
To turn it into a space of free expression and a meeting point of workers.
To disperse the media-touted myth that the workers were and are absent from the clashes, and that the rage of these days was an affair of some 500 "mask-bearers", "hooligans" or some other fairy tale, while on the tv-screens the workers were presented as victims of the clash, while the capitalist crisis in Greece and Worldwide leads to countless layoffs that the media and their managers deal as a "natural phenomenon".
To flay and uncover the role of the trade union bureaucracy in the undermining of the insurrection -and not only there. GSEE and the entire trade union mechanism that supports it for decades and decades, undermine the struggles, bargain our labor power for crumblings, perpetuate the system of exploitation and wage slavery. The stance of GSEE last Wednesday is quite telling: GSEE cancelled the programmed strikers’ demonstration, stopping short at the organization of a brief gathering in Syntagma Sq., making simultaneously sure that the people will be dispersed in a hurry from the Square, fearing that they might get infected by the virus of insurrection.
To open up this space for the first time -as a continuation of the social opening created by the insurrection itself-, a space that has been built by our contributions, a space from which we were excluded. For all these years we trusted our fate on saviours of every kind, and we end up losing our dignity. As workers we have to start assuming our responsibilities, and to stop assigning our hopes to wise leaders or "able" representatives. We have to acquire a voice of our own, to meet up, to talk, to decide, and to act. Against the generalized attack we endure. The creation of collective "grassroot" resistances is the only way.
To propagate the idea of self-organization and solidarity in working places, struggle committees and collective grassroot procedures, abolishing the bureaucrat trade unionists.
All these years we gulp the misery, the pandering, the violence in work. We became accustomed to counting the crippled and our dead - the so-called "labor accidents". We became accustomed to ingore the migrants -our class brothers- getting killed. We are tired living with the anxiety of securing a wage, revenue stamps, and a pension that now feels like a distant dream.
As we struggle not to abandon our life in the hands of the bosses and the trade union representatives, likewise we will not abandon no arrested insurgent in the hands of the state and the juridical mechanism.
IMMEDIATE RELEASE OF THE DETAINED
NO CHARGE TO THE ARRESTED
SELF-ORGANIZATION OF THE WORKERS’ GENERAL STRIKE
WORKERS’ ASSEMBLY IN THE "LIBERATED" BUILDING OF GSEE
Wendesday, 17 December 2008, 18:00
General Assembly of Insurgent Workers
The banner hanging from the occupied building reads as follows:
From labor "accidents"
to the murders in cold blood
State - Capital kill
No persecution
Immediate release
of the arrested
GENERAL STRIKE
Workers’ self-organization
will become the bosses’ grave
General Assembly of Insurgent Workers
Ang Pambansang Kalagayan ng Pilipinas
1. Nagsisikap itago ng Kanang paksyon ng burgesyang Pilipino sa pangunguna ng paksyong Arroyo ang tunay na kalagayan ng krisis sa pagsasabing “hindi masyadong” maapektohan ang ekonomiya ng Pilipinas sa lumalalang pandaigdigang krisis ng kapitalismo dahil “nanatiling malusog” ang pambansang ekonomiya.
Nakakatawa at nakakaasar ang baluktot na lohikang ito dahil hindi ito kumakatawan sa katotohanan ng pandaigdigang kapitalismo at sa integrasyon ng pambansang ekonomiya sa pandaigdigang ekonomiya kundi umaayon lamang sa layunin ng naghaharing paksyong may hawak ng kapangyahrihan na ipagtanggol ang kanyang dominasyon laban sa kanyang mga karibal na naghahangad na patalsikin ito.
Kaya noong kasagsagan ng walang hintong pagtaas ng presyo ng langis at bigas, ang katwiran ng paksyong Arroyo at ng kanyang mga “eksperto” ay hindi mapigilan ang pagtaas ng presyo dahil ito ay isang “pandaigdigang pangyayari na hindi kontrolado ng alinmang pambansang gobyerno”. Ibig sabihin, inutil ang pambansang estado dahil ito ay isang pandaigdigang problema kung saan integrado ang ekonomiya ng bansa.
Sa ganitong linya din nitong huli, nag-aastang “tagapagtanggol” ang estado sa mamamayan ng ginigiit nitong “hindi sapat” ang pagbaba ng presyo ng langis kumpara sa pagbagsak ng presyo sa pandaigding pamilihan. Nagkaroon tuloy ng “taktikal na alyansa” ang Kanan at Kaliwa sa ganitong usapin.
Subalit ng pumutok ang panibagong pandaigdigang krisis nitong Setyembre na pinangunahan ng pinakamakapangyarihang imperyalistang bansa sa mundo, ang Estados Unidos,biglang hindi na ginamit ng estado ang argumentong “integrado ang pambansang ekonomiya sa pandaigdigang ekonomiya” kundi “independyente” ang ekonomiya ng Pilipinas at ang “krisis ay nasa EU at Uropa lamang”. Biglang binura ng mga “ekspertong” ekonomista ni Arroyo ang integrasyon ng ekonomiya sa pandaigdigang kapitalismo sa usaping ito.
Dalawang mayor na kasinungalingan ang pinanganladakan ng paksyong Arroyo: (1) nanatiling istable ang kalagayan ng OFWs na isa sa mayor na pinagkukunan nito ng pera, (2) hindi nakasandal ang eksport ng bansa sa Amerika.
Subalit anuman ang paraan ng pagtatago ng rehimen, halatang-halata na nababahala ito at natataranta sa kalagayan ng pambansang ekonomiya dahil sa panibagong krisis ng pandaigdigang dekadenteng kapitalismo.
2. Kung nagkabuhol-buhol ang argumento ng Kanan sa pagsusuri sa krisis at sa solusyon nito, ganun din ang Kaliwa sa pangunguna ng mga maoistang CPP-NPA-NDF.
Ayon sa Kaliwa pumutok ang krisis dahil “hinayaan” ng estado ang mga pribadong kapitalista sa pagkamal ng tubo at pagsasamantala sa mga manggagawa laluna sa larangan ng ispekulasyon. Samakatuwid, nagkaroon diumano ng krisis dahil walang regulasyon at kontrol ng estado sa pagpapatakbo ng ekonomiya. Ito ang bag-as ng linyang anti-globalisasyon ng Kaliwa.
Ang ganitong linya nila ang dahilan na humantong ang kanilang pagsusuri at solusyon sa krisis gaya ng sa Kanan: “hindi gaanong maapektohan at madaling maalpasan ang epekto kung meron man, kung inuuna ng estado ang pagtatanggol sa sariling pambansang ekonomiya laban sa mga karibal nito”. Sa madaling sabi, kung may regulasyon at kontrol mula sa gobyerno.
Iba-iba man ang radikal na lenggwaheng ginagamit ng iba’t-ibang grupo ng Kaliwa sa pagsusuri sa kasalukuyang krisis, iisa lamang ang kanilang kongklusyon at solusyon: pahigpitin ang kontrol ng estado sa buhay panlipunan ng bansa.
Ang tunay na kalagayang pang-ekonomiya ng Pilipinas
3. Ang ekonomiya ng Pilipinas ay integrado na sa pandaigdigang ekonomiya gaya ng lahat ng mga bansa. Wala ng independyenteng pambansang ekonomiya sa panahon ng imperyalismo. Higit sa lahat, wala na ring patas na kompetisyon sa panahon ng dekadenteng kapitalismo. Ito ang katotohanang nais itago ng mga “reboluyonaryong” organisasyon at partido sa Pilipinas na patuloy na naghahasik ng ilusyon sa masang manggagawa na maari pang maging malaya ang Pilipinas sa kuko ng imperyalismo sa ilalim diumano ng “gobyerno ng bayan” o “gobyerno ng manggagawa”[1] kahit pa nanatiling naghahari ang kapitalismo sa pandaigdigang saklaw.
4. Dahil sa walang solusyon na krisis sa sobrang produksyon ng kapitalismo, lahat ng mga bansa (kabilang na ang Pilipinas at hindi lamang ang malalaking imperyalistang mga bansa gaya ng EU) ay nagpapaligsahan na mapalaki ang kanilang industriyang pang-eksport[2] at mapaliit ang kanilang import. Subalit ang krisis sa sobrang produksyon, pagkasaid ng pandaigdigang merkado at ang kaakibat na tumitinding kompetisyon sa pagitan ng mga pambansang kapital ang nagtulak sa mga kapitalista na maghanap ng mas murang lakas-paggawa sa loob at labas ng kani-kanilang mga bansa.
Hindi lamang pamurahan ng produkto kundi pamurahan ng lakas-paggawa ang resulta ng krisis ng sobrang produksyon. Nagbunga ito ng pagiging pandaigdigan din ng katangian ng paggawa ng produkto. Ang mundo ay naging parang napakalaking pabrika kung saan ang mga departamento ng asembliya ay ang mga bansa kung saan naroon ang murang paggawa.
5. Ang Pilipinas na nabansot ang kapitalistang pag-unlad dahil wala ng kapasidad pa ang pandaigdigang sistema na paunlarin ang mga atrasadong bansa ang isa sa malinaw na ehemplo sa ganitong kalagayan:
a. Ang pagiging eksporter nito ay nagmula sa pagiging mura ng kanyang lakas-paggawa. Kaya lang, hindi lamang ang Pilipinas ang naghahangad na maging malaking eksporter. Katunayan natalo na ang Pilipinas sa China at Vietnam sa pamurahan ng lakas-paggawa.
Ang malaking produktong pang-eksport ng Pilipinas ay mga “hilaw na materyales” para sa paggawa ng produkto gaya ng electronics at computer chips. Ngunit hindi ito ang pangunahing eksport ng bansa kundi ang murang lakas-paggawa mismo. Katunayan, ang bumubuhay sa ekonomiya ng Pilipinas maliban sa pangungutang ay ang remittances ng mahigit 9 milyong OFWs. Pero hindi lang ang Pilipinas ang ganito ang kalagayan. Maraming mga bansa sa Ikatlong Daigdig gaya ng Bangladesh, Sri Lanka at Aprika ang umaasa din sa eksport ng lakas-paggawa.
b. Importer naman ito sa mga yaring produkto. Kahit bigas ay ini-import ng bansa na dating numero unong eksporter noong 1970s. Ekspresyon lamang ito na ang kapitalismo sa bansa ay bansot at napakahina. Subalit nag-iilusyon ang Kanan at Kaliwa ng burgesya na mapaunlad pa ang kapitalismo sa Pilipinas. Ang paksyong Arroyo ay nagdidiliryo sa pagsasabing magiging industriyalisadong bansa ang Pilipinas gaya ng mga bansa sa Unang Daigdig sa taong 2020. Ang CPP-NPA-NDF naman ay nagkukumahog na maging industriyalisado ang Pilipinas sa pamamagitan ng matagalang digmaang bayan sa kanayunan.
6. Isang malaking kasinungalingan ang sinasabi ng mga “ekspertong” ekonomista ng rehimeng Arroyo na “hindi gaanong maapektohan” ang pambansang ekonomiya at “malusog” ito kahit pa nasa krisis ang pandaigdigang kapitalismo. Dahil pangunahing umaasa sa eksport ang Pilipinas doon sa malalaking imperyalistang mga bansa, bubulusok ang ekonomiya ng una kung bubulusok ang huli. Ito ang bunga ng integrasyon ng mga pambansang ekonomiya sa pandaigdigang ekonomiya na nasa permanenteng krisis na.
Sa totoo lang, wala namang naniniwala sa propaganda ng gobyerno dahil ramdam at naranasan na ito ng masang manggagawa: tanggalan, rotation, temporary shutdown, at higit sa lahat ang pag-uwi ng libu-libong OFWs na tinanggal sa trabaho dahil sa krisis. Kahit ang burges na media ay hindi na ito maitago pa[3].
7. Ang “malusog” na ekonomiya ng gobyerno ay nakasandal sa utang na hindi na mabayaran[4]. Ang ekonomiya nito ay umaasa sa pangungutang at pagpiga ng buhis sa masang anakpawis. Sa madaling sabi, ang “malusog” na ekonomiya ng kapitalismo sa bansa ay nakatungtong sa naghihikahos na populasyon.
Ang malaking problema ngayon ay hindi na ito makautang pa na kasing dali at kasinglaki noon dahil hindi na rin madaling magpapautang ang mga internasyunal na bangko na lugmok sa krisis. Maliban sa ang mga bangko ang unang tinamaan ng krisis, mas uunahin ng mayayamang mga bansa ang pagsalba sa kani-kanilang nalulunod na mga pambansang kapital[5]. Pangalawa, kung bumabagsak ang eksport ng bansa laluna ang napipintong pag-uwi ng daan-daang libong OFWs, wala ng mapagkukunan ng pera ang estado maliban sa buhis ng naghihikahos na sambayan.
Kaya kung hahambalos na ang mas malakas na unos ng pandaigdigang krisis sa susunod na taon sa bansa, walang kapasidad na mag-bailout ang estado sa mabangkarotang mga kompanya at bangko.
Ang katotohanan: napakahina ng ekonomiya ng bansa at nakasandal pa ito sa marupok na pandaigdigang ekonomiya. Kung tuloy-tuloy na babagsak ang pandaigdigang ekonomiya sa susunod na mga taon, partikular ang China, Japan, USA[6] at kung aabot na ang bagyo ng krisis sa Gitnang Silangan kung saan naroon ang malaking bilang ng OFWs, tiyak guguho ang ekonomiya ng Pilipinas.
May solusyon pa ba ang burgesyang Pilipino sa kalagayang pang-ekonomiya ng bansa?
8. Kung ang Kanan at Kaliwa ng burgesya ang tatanungin, MERON.
a. Mas pahigpitin ng estado ang kontrol sa ekonomiya[7]. Ang Kaliwa ay nanawagan ng direktang kontrol at regulasyon ng estado at “humiwalay” sa kontrol ng makapangyarihang imperyalistang mga bansa gaya ng Amerika. Sa madaling sabi, proteksyunismo at nasyunalismo.
Ang linya naman ng Kanan ay mas pamurahin pa ang lakas-paggawa at makipagkompetinsya sa ibang mga bansa sa Ikatlong Daigdig para mas maengganyo ang mga dayuhang kapitalista na dito maglagak ng kapital kaysa mga karibal nito. Kaugnay nito, hangad ng Pilipinas na maengganyo ang mga bansa sa Uropa, China, Japan na maglagak ng dagdag na puhunan sa bansa. Pahiwatig lamang ito na ang burgesyang Pilipino ay nakahandang talikuran ang kanyang pagiging tuta sa Amerika kung may ibang malaking imperyalistang bansa na sa tingin niya karapat-dapat maging bagong amo. Ganun pa man, pagpapahigpit pa rin sa pagkontrol ng estado ang paraan ng Kanan.
Ang mas pursigidong panibagong cha-cha ng rehimeng Arroyo ay nakasentro sa pagbabago ng mga probisyon sa 1987 Konstitusyon para mas katanggap-tanggap sa mga dayuhang kapitalista kumpara sa mga karibal nitong mga bansa na naghahangad din ng dayuhang kapital.
b. Makumbinsi ng uring kapitalista ang manggagawang Pilipino na lalupang magsakripisyo para “makabangon” ang ekonomiya. Ito ay sa pamamagitan ng mas mababang sahod katumbas ng “regular” na trabaho, pagtalima sa rotation work at pagbawas ng oras-trabaho o kaya sa malawakang tanggalan at pagtanggap sa karagdagang buhis na ipapataw ng estado.
k. Panibagong pandaigdigang digmaan para muling hatiin ang mundo.
Ang letra (k) na siyang epektibong solusyon ng burgesya sa kanyang krisis ay malayo pang mangyari dahil hindi pa kumbinsido ang uring manggagawa na magsakripisyo sa digmaan gaya noong WW I at WW II. Subalit, kasing lagim ang nangyayaring mga lokal at pambansang digmaan ngayon kung saan milyun-milyong tao ang namatay o nawalan ng tirahan. Higit sa lahat, kung mangyari ito, tiyak mawawasak na ang mundo.
Ang letra (a) ay hindi solusyon sa krisis ng sobrang produksyon. Bagkus, pinalala lang nito ang sitwasyon. Noong 1930s hanggang 1970s ito na ang pangunahing polisiya ng mga estado sa buong mundo: proteksyunismo at regulasyon ng estado. Ang resulta, lalong nalugmok sa utang ang mga estado dahil sa pagsalba sa mga bangkarotang kompanyang pag-aari nito. Nagkaroon ng krisis sa sobrang produksyon dahil wala ng bagong merkado pa na mapagbentahan ng mga yaring produkto at sa katangian mismo ng kapitalismo na anarkiya sa produksyon tulak ng kompetisyon direkta mang kontrolado o hindi ng estado ang mga ekonomiya at industriya.
Dagdag pa, imposible na ang malayang bansa sa panahon ng imperyalismo. Ang imperyalismo ay isang pandaigdigang sistema ng kapitalismo kung saan nasa istorikal na yugto na ito ng kanyang pagbulusok-pababa. Ito ay hindi lamang polisiya ng iilang malalaking bansa kundi ng lahat ng mga bansa kabilang na ang Pilipinas. Ang paglaya ng Pilipinas mula sa imperyalistang Amerika ay pagpasok naman nito sa “praternal” na relasyon sa ibang mga malalaking kapitalistang bansa na karibal ng Amerika.
Dalawang kontradiksyon na nasa kalikasan ng dekadenteng kapitalismo ang dahilan ng krisis sa sobrang produksyon:
– Makatanggap lamang ng sahod ang manggagawa kung makagawa siya ng produkto lampas sa kanyang sweldo o labis na halaga. Ibig sabihin, ang mga yaring produkto ay hindi kayang bilhin lahat ng mga manggagawa at maging ng uring kapitalista mismo. Kailangan ng mga kapitalista na maibenta ang produkto nila doon sa mga saray na hindi manggagawa gaya ng magsasaka at peti-burgesya na makikita sana doon sa mga hindi-pa-kapitalistang mga lipunan. Kaya noong 19 siglo kung saan hindi pa lubusang nasakop ng kapitalismo ang buong mundo ay maari pa itong makahanap ng bagong pamilihan na siyang pangunahing dahilan kung bakit may kapasidad pa itong magbigay ng mga makabuluhang reporma para pakalmahin ang pakikibaka ng proletaryado.
Subalit magmula 1914 ay ganap ng nasakop ng kapitalistang mga relasyon ang buong mundo at dinudurog mismo ng kapitalismo ang uring magsasaka at peti-burgesya para gawing sahurang alipin. Kaya magmula 20 siglo naging permanente na ang krisis sa sobrang produksyon.
– Dahil sa mas umiigting na kompetisyon ng mga pambansang kapital sa panahon ng dekadenteng kapitalismo, nagpapaligsahan ang bawat bansa sa pamurahan ng lakas-paggawa. Lalupang nagtulak ito na hindi na makabili ang manggagawa kahit ng kanyang batayang pangangailangan para mabuhay. Mas lalo tuloy lumala ang krisis sa sobrang produksyon.
Magmula 1970s, matapos pumutok ang panibagong krisis ng kapitalismo sa huling bahagi ng 1960s, gumawa ng artipisyal na pamilihan ang pandaigdigang kapital para mabili ang sobrang produkto nito. Ang artipisyal na merkadong ito ay ang pagpapautang sa mga bansa sa Ikatlong Daigdig. Magmula noon, gumagalaw ang pandaigdigang ekonomiya dahil sa pagpapautang at pangungutang. Ang “solusyon” sa loob ng 40 na taon ay naging halimaw na ngayon na siyang pangunahing nagtulak para sumabog ang panibago at mas malalim na krisis sa mundo ng kapitalismo.
Nagsisinungaling ang Kaliwa sa manggagawa sa kanilang propaganda na kaya pa ng kapitalismo at ng mga estado na itaas ang tunay na sahod ng mga manggagawa sa panahon ng imperyalismo. Ang totoo, batayang rekesito na ngayon ng kapitalismo na ibagsak ang sahod ng manggagawa para patuloy siyang mabuhay. Ang kampanyang “economic relief” ng Kaliwa ay pagtatanggol at pagtulong sa kapitalistang estado para hindi ito ibagsak ng uring manggagawa. Para sa Kaliwa, ang pang-uuto ng Malakanyang at parlyamento para sa “economic relief” ay “tagumpay” ng kilusang masa habang sa dulo ng kanilang pagbubunyi ay sasabihin sa proletaryong Pilipino na “hindi pa ito sapat, kaya tuloy ang laban para sa mga reporma”. Ang katotohanan, ang pagtali ng Kaliwa sa uring nakibaka sa mga repormistang pagkilos ay tuloy-tuloy na pagkatalo ng uri.
Ang bail-out na ginawa ng EU at iba pang imperyalistang bansa sa mga bangko at pabrika ay pagsisikap lamang na ibalik ang tiwala at kumpyansa ng masang anakpawis at maging ng indibidwal na mga kapitalista sa kapitalistang sistema mismo at hindi para bigyang solusyon ang krisis sa sobrang produksyon sa pamamagitan ng artipisyal na pagpasigla sa ispekulasyon at pagpapautang. Subalit ang layuning ito ng mga imperyalista ay mabilis na maglalaho dahil ang naghihirap ng masang manggagawa ang papasan (pagbayad ng utang ng estado at buhis) sa bail-out.
Gumagawa din ng ilusyon ang Kaliwa sa panawagang dapat daw ang i-bail-out ng kapitalistang gobyerno ay ang uring manggagawa na lubog sa utang kaysa mga bangko at pabrika. Sa kalikasan pa lang ng estado na tagapagtanggol sa interes ng naghaharing uri ay imposibleng tulungan nito ang masang manggagawa. Ang layunin ng bail-out ay isalba ang bumabagsak na sistema at hindi isalba ang manggagawa. Ang panawagang ito ng Kaliwa ay tahasang repormista at kontra-rebolusyonaryo. Higit sa lahat, wala ng kapasidad ang bulok na sistema na magbigay ng anumang makabuluhang benepisyo sa masang anakpawis. Katunayan, marami sa mga naipanalo ng uri sa 19 siglo ay binabawi na ngayon ng naghaharing uri.
Magkaiba man ang panawagan ng Kanan at Kaliwa kung sino ang salbahin, nagkakaisa sila sa layuning gawin ang lahat para ibalik ang tiwala at kumpyansa ng sambayanang api sa mapagsamantalang sistema!
Ang letra (b) kung siyang mangingibabaw ay hindi magbunga ng solusyon sa krisis kundi ng matinding kahirapan sa demoralisado at nagkawatak-watak na manggagawang Pilipino. Ito ay manipestasyon ng lubusang pangingibabaw sa mga manggagawa ng ideolohiyang burges na “bawat isa para sa kanyang sarili” at “isa laban sa lahat”. Ganito ang nangyari noong Great Depression sa 1930s matapos matalo ang unang internasyunal na rebolusyoanryong alon at nangibabaw ang Stalinismo sa “internasyunal na kilusang komunista”. Sa demoralisasyon at pagkawatak-watak ng internasyunal na uri naisagawa ng burgesya ang WW II.
9. Wala ng solusyon ang burgesya sa kanyang sariling krisis sa sobrang produksyon maliban sa panibagong pandaigdigang digmaan at ito na rin malamang ang kataposan ng sibilisasyon. Lalunang hindi solusyon para sa burgesya at gobyerno na tulungan ang manggagawang Pilipino dahil para na rin niyang pinapatay ang kanyang sarili.
Ang krisis sa ekonomiya ay makikita sa krisis sa pulitika
10. Ayon sa materyalismong istoriko, ang pulitika ay nakasandal sa ekonomiya at sumasalamin dito. Kung may krisis sa ekonomiya, tiyak may krisis sa pulitika. Kung kayang itago ng estado sa mga ilusyon at pagretoke sa mga datos ang krisis sa ekonomiya, hindi ito kayang itago sa krisis sa pulitika.
11. Tumitindi ngayon ang alitan at bangayan ng mga paksyon sa loob ng naghaharing uri hindi lamang sa loob ng administrasyon kundi maging sa oposisyon. Sa kasalukuyan, kitang-kita ito sa bangayan na nangyayari sa mga presidentiables sa loob ng oposisyon sa Senado sa pagitan nila Manuel Villar, Panfilo Lacson, Loren Lengarda at Manuel Roxas. Makikita din ito sa walang katapusang maniobrahan para mapatalsik si Gloria sa pwesto. Lahat na ng mabahong isyu ay nagbabatuhan ang kampo ng administrasyon at oposisyon gamit ang media at ang mga institusyon ng kongreso at senado. Ang Simbahan, ang isa sa pinaka-reaksyunaryo at konserbatibong institusyon ng lipunan ay muling nagsisikap na ibangon ang kanyang malakas na impliwensya sa taumbayan laluna sa panggitnang pwersa sa pamamagitan ng pagiging aktibo nito sa usaping pampulitika. Humihilera ngayon ang Simbahan sa burges na oposisyon. Ang layunin nito ay pigilan ang masang anakpawis na tahakin ang rebolusyonaryong landas ng pakikibaka.
Maging ang charter change ng administrasyon ay hindi na pangunahin para palawigin ang termino ni Gloria lagpas sa 2010 kundi para idirehe ang burges na konstitusyon para subukang isalba ang naghihingalong ekonomiya ng bansa. Ang tunay na layunin ng cha-cha ni Gloria ang nais itago ng burges na oposisyon at nilalason ang utak ng mamamayan na ito ay para sa pampulitikang ambisyon ni Gloria na manatili sa Malakanyang lagpas sa 2010.
Itinatago ng oposisyon ang tunay na layunin ng cha-cha dahil wala namang problema sa kanila ang pagbabago sa konstitusyon para patuloy na pagsamantalahan ang masang anakpawis. Ang kasalukuyang konstitusyon man o panibagong konstitusyon ay kapwa walang halaga sa uring proletaryo dahil ito ay isang burges na konstitusyon sinuman ang nasa kapangyarihan.
Si Gloria mismo, maka-Gloria o anti-Gloria man ang uupong pangulo sa 2010 ay walang pagbabagong mangyari sa aping kalagayan at hirap na kabuhayan ng manggagawang Pilipino.
Ang kilusang maka-chacha at anti-chacha ay hindi larangan ng labanan ng manggagawang Pilipino para susulong at uunlad ang kanyang sariling kilusan. Uunlad ang independyenteng kilusan ng manggagawa batay sa kanyang makauring mga isyu laban sa estado at sa lahat ng mga paksyon ng naghaharing uri.
Iisa lamang ang malinaw na pinakita sa bangayang ito: inutil ang kongreso/senado at ang kapangyarihan ay wala sa mga institusyong ito kundi nasa ehekutibo. Ito ang katangian ng estado sa panahon ng dekadenteng kapitalismo: ang kapangyarihan ay nasa ehekutibo na at wala na sa parlyamento hindi katulad noong 19 siglo kung saan sumusulong pa ang kapitalismo.
Ang nalalantad ay ang kutsabahan ng nag-aaway na mga paksyon ng burgesya – Kanan at Kaliwa, administrasyon at oposisyon – para patuloy na palakasin ang ilusyon na may silbi pa ang burges na eleksyon at parlyamentarismo para “ipagtanggol” at “isulong” ang interes ng masang api. Tiyak sa susunod na taon ang mga kilos protesta ng Kaliwa at mga “proyektong pangserbisyo” ng administrasyon ay magsisilbi na para sa eleksyon sa 2010. Nitong mga huling bahagi ng taon lang ay namayagpag na ang mga bandila ng Kaliwa na may kaakibat na “patylist” para sa prodyeksyon ng kani-kanilang partido pulitikal at simula pa noong nakaraang taon ang mga pulitikong may planong kakandidato ay nagsilabasan na sa TV at naririnig na sa radyo sa iba’t-ibang tipo ng advertisement at “pampublikong serbisyo”.
Sa lalim ng krisis ng sistema, humantong na sa armadong alitan at labanan ng mga paksyon ng naghaharing uri hindi lamang sa pagitan ng AFP at NPA, AFP at MILF, kundi maging sa loob mismo ng sandatahang lakas ng estado – AFP at mga rebeldeng militar.
Kung tumitindi ang bangayan ng mga paksyon sa loob ng administrasyon at burges na oposisyon, ganun din sa loob ng Kaliwa ng burgesya. Ang mga paksyon ng CPP-NPA-NDF, PMP, MLPP, RPA-ABB, BISIG-AKBAYAN-APL, at iba pa ay patuloy na naglaban-laban at nagpaligsahan kung sino sa kanila ang “sasambahin” ng sambayanang Pilipino na “tunay” na rebolusyonaryo at progresibo. Humantong din ito sa armadong labanan at asasinasyon ng kanilang mga lider.
Dagdag pa, maging ang ideolohiya ng Kaliwa na sinasamba ng kani-kanilang mga disipulo ay ginawa din nilang larangan ng paligsahan kung sino ang “tunay” na sumasamba at baliw na sumusunod: ang maoismo ng CPP ay binansagang rebisyunista ng isang grupo ng mga maoistang Pilipino na kumikilala sa “maoismo-thirdworldismo” bilang rurok ng kahibangan ng maoismo habang ang MLPP ay “nagmuni-muni” na kung kilalanin pa ba ang sarili na maoista. Ang trotskyismo naman ay pinag-aagawan ng iba’t-ibang grupito gaya ng RGK na kunin sa altar ng gangster na RPA-ABB.
Ang “marxismo-leninismo” naman ay napunit dahil sa tunggalian ng dalawang paksyon na maka-Lagman. Kapansin-pansin ngayon ang paghihiwalay ng mga pagkilos ng PM sa isang banda at Sanlakas/BMP sa kabilang banda. Nagsimula ito matapos ang eleksyon noong 2007 kung saan natalo ang PM sa partylist eleksyon.
Ang mga grupito naman ng mga anarkista sa Pilipinas ay nakasentro sa kabataan na galit sa lahat ng tipo ng awtoridad. Nagkasya sa kampanyang vegetarian at parsyal na pakikibaka at bandalismo sa lansangan. Indibidwalismo at samahan ng awtonomiyang maliitang mga grupo ang dalda-dala nilang ideolohiya.
Ang lahat ng ito ay manipestasyon lamang na tumitindi at lumalalim ang krisis ng bulok na sistemang pinagtatanggol nilang lahat. Ang dekadenteng kapitalismo ay nasa kanyang huling yugto na – yugto ng pagkaagnas o dekomposisyon.
Sa ngayon, para sa burgesyang Pilipino, mas epektibo pa ang papel ng Kaliwa na maging oposisyon para makapaghasik ng ilusyon sa manggagawang Pilipino. Titingnan na lang natin sa susunod na taon o sa 2010 eleksyon kung magkasundo na ba ang uring kapitalista na iluklok sa Malakanyang ang Kaliwa gaya ng ginawa nila sa Latin Amerika.
Ang paglaban ng manggagawang Pilipino
12. Namayagpag pa rin sa 2008 ang mga mutl-sektoral na kilusan kung saan ang lumalahok na manggagawa ay lumahok bilang mga indibidwal at nalusaw sa buhangin ng kategoryang “sambayanan”. Nanatiling halos wala ang independyenteng kilusang manggagawa. Walang nangyaring malalaking welga ng manggagawa laban sa atake ng kapital. Mangilan-ngilan lang din ang mga welga sa antas pabrika na pinamunuan ng mga unyon kung saan ang layunin ay para sa negosasyon ng CBA at karamihan ay nauwi sa pagkatalo.
13. Ang dumarami sa antas pabrika, ay ang mga nagsasariling pulong at diskusyon ng mga grupo ng manggagawa na nagpahayag ng diskontento at galit sa pang-aabuso at pagsasamantala ng kanilang among kapitalista. Karamihan sa mga ito ay nagsimula sa 3-10 manggagawa hanggang sa umabot sa 20 o higit pa subalit nanatiling minorya sa kabuuang bilang ng manggagawa sa pabrika. Naghahanap sila ng mga kasagutan at kagyat na solusyon sa kanilang aping kalagayan. Dahil napakalakas ng impluwensya at mistipikasyon ng unyonismo, karamihan sa mga grupong ito ay kusang lumapit sa mga unyon ng Kaliwa at sa tulak ng kanilang mga Pederasyon at partidong elektoral ay nauwi at nagtapos sa pagtatayo ng unyon. Ang iba naman sa mga grupong ito ng manggagawa ay direktang pumunta sa NLRC para magsampa ng kaso laban sa kanilang mapagsamantala at abusadong amo.
May ilang pangyayari na may ilang pabrika na kusang nag-organisa ang mga manggagawa para labanan ang pang-aabuso ng kanilang amo o superbisor na walang anumang impluwensya ng unyonismo o ng mga organisasyon ng Kaliwa. Nangyari ito nitong huling bahagi ng 2008 sa ilang pabrika ng MEPZA sa Cebu at malamang may mga ganito ding kaso sa ibang bahagi ng Pilipinas na hindi lang naprodyek sa media o kaya ay madaling natransporma ng Kanan at Kaliwa sa pagtatayo ng unyon.
14. Sa pangkalahatan, nanatiling malakas ang impluwensya ng unyonismo sa Pilipinas sa hanay ng diskontentong mga manggagawa dahil karamihan sa mga kapitalista (na may sahurang alipin mula 500 pababa) ay tutol na magtayo ng unyon kahit ito ay nakasaad sa burges na Konstitusyon. Karamihan sa mga kapitalista sa Pilipinas ay maliliit at impluwensyado ng peti-burges na kaisipan na ayaw nila ng may kasama (unyon) sa pagsupil sa mga manggagawa dahil maobliga sila na magbigay ng ilang mga panandaliang konsesyon sa masang api sa pamamagitan ng CBA para maikulong sa unyonismo ang huli. Kabaliktaran naman ito sa malalaking kompanya na may 500 manggagawa pataas na madulas ang pagtatayo ng unyon dahil kailangan ng kapitalista na may katuwang sa pangangasiwa at pagdisiplina sa kanyang maraming manggagawa. Ganun pa man, ang mga malalaking kompanyang pang-eksport na nasa export processing zone kasabwat ang estado ay matibay ang polisiyang “walang unyon at walang welga” hindi pa dahil ayaw nila sa unyon kundi ayaw nila sa welga. Pang-engganyo din ang polisiyang ito sa mga dayuhang kapitalista na sa mga export processing zones mayroong “industrial peace”.
Sa loob ng halos 100 taong pangingibabaw ng mga ideolohiya ng Kaliwa sa Pilipinas – Stalinismo-Maoismo, “Marxismo-Leninismo”, Trotskyismo at Anarkismo – at ng unyonismo hindi lumakas ang independyenteng kliusan ng manggagawang Pilipino. Sa halip, patuloy ito sa paghina at paglaganap ng demoralisasyon.
15. Ganun pa man, may liwanag pa rin sa hinaharap na magkaroon ng independyenteng kilusan ang manggagawang Pilipino. Una, ang lumitaw na mga nagsasariling grupo at diskusyon ng mga manggagawa ay binhi na para simulan nila ang sariling pagsusuri sa kanilang kalagayan. Pangalawa, ang karanasan mismo nila sa unyonismo ang magtutulak sa kanila na kumilos labas sa bilangguang ito. Pangalawa, bilang bahagi ng internasyunal na uri, ang paglakas ng mga paglaban ng mga manggagawa laluna iyong labas na sa balangkas ng unyonismo sa abanteng kapitalistang mga bansa ay may impluwensya sa kamulatan ng manggagawang Pilipino.
Malaki ang pundamental na pagkakaiba ng makauring tunggalian ngayon sa gitna ng pinakamatinding krisis ng kapitalismo magmula 1960s kumpara noong 1930s. Ang krisis sa 1930s ay sumabog matapos ang pandaigdigang pagkatalo ng internasyunal na kilusang manggagawa habang ang krisis ngayon ay sumambulat sa panahon na bumabangon ang internasyunal na paglaban ng uri na nagsimula noong 2003.
Sa pagputok ng kasalukuyang krisis nitong Setyembre-Oktubre na sinimulan ng EU, tinugunan ito ng mga manggagawa sa iba’t-ibang panig ng mundo ng militanteng paglaban[8].
Perspektiba sa taong 2009
16. Sa paglala ng krisis ng pandaigdigang kapitalismo sa susunod na taon, asahang lalupang titindi ang mga atake ng estado at uring kapitalista sa mga manggagawa – tanggalan, rotation of work, pagbawas ng oras pagtrabaho, sarahan, atbp. Lalong babagsak ang tunay na sahod ng manggagawa at lalala ang kahirapang mararanasan nito.
Ang pangunahing indikasyon ng malalang krisis ay ang pagdami ng mga walang trabaho at kulang ng trabaho. Sa kasalukuyan mayroong mahigit sa 4.1 milyon walang trabaho at 6.8 milyon kulang ang trabaho. Tiyak na madagdagan ito sa susunod na taon. Ang kagyat na tatamaan ay ang mga industriya at serbisyong pang-eksport gaya ng electronics na 67% sa eksport, mga apparel at clothing na 5% at furniture at woodcraft na 2% noong 2007. Hindi pa kasama dito ang business process outsourcing (BPO) na may kasalukuyang 320,000 manggagawa. Ang sektor sa manupaktura ay nagtanggal na ng 125,000 manggagawa noong 2007.
Malaki din ang posibilidad na kung walang epekto ang bail-out ng mga estado sa Unang Daigdig sa kani-kanilang mga bangko at sa halip ay lalawak pa ito sa mga sektor ng manupaktura at industriya (na siya na ngang nangyari), magkaroon din ng malaking problema ang mga malalaking bangko sa Pilipinas gaya ng naranasan ng mga bangko sa abanteng mga bansa.[9]
17. Sa kabilang banda, pangunahing pokus na ng Kanan at Kaliwa ay ang paghahanda para sa eleksyon sa 2010. Iinit ang batohan ng putik sa pagitan ng administrasyon at oposisyon, kampanya sa panghihikayat sa masang anakpawis na bumoto para ilabas ang galit sa administrayon, at pagpapalakas ng mistipikasyon sa burges na demokrasya at eleksyon. Maging ang mga kilusang protesta ng Kaliwa ay sa eleksyon na magsisilbi at prodyeksyon ng kani-kanilang mga elektoral na partido. Naghahanda man sa eleksyon sa 2010, aasahang tatalas at titindi pa ang bangayan ng mga paksyon ng naghaharing uri na posibleng sasabog sa armadong labanan bago o pagkatapos ng eleksyon.
18. Palalakasin kapwa ng Kanan at Kaliwa ang panawagan para sa pambansang pagkakaisa at hindi para sa makauring pagkakaisa; ang panawagan para ipagtanggol ang demokrasya at pambansang interes para mailayo ang uring manggagawa sa mga pakikibaka na direktang tumatahak sa landas para ibagsak ang estado at ang sistema. Magmamaligsahan ang mga ito na kunin ang suporta ng mga makabayang kapitalistang Pilipino para ipagtanggol ang pambansang kapitalismo. Mapagpasya ang papel ng mga elektoral na partido ng Kanan at Kaliwa, mga unyon, simbahan at media para mahikayat ang aping proletaryado sa mistipikasyon ng eleksyon at malusaw sila bilang uri sa mga multi-sektoral na kilusan.
19. Bagamat lalong humina dahil sa sunod-sunod na kabiguan ng armadong rebelyon at pagkahuli ng kanilang mga lider, hindi pa rin lubusang naglaho ang mga grupo ng mga rebeldeng militar na patagong sinusuportahan ng mga paksyong kontra-Arroyo. Hindi malayong gagamitin ang mga grupong ito bago at pagkatapos ng halalan sa 2010 laluna kung matatalo na naman ang burges na oposisyon sa pandaraya ng naghaharing paksyon.
20. Ang napakaliit na bilang ng mga komunista sa Pilipinas ay may napakabigat na tungkuling makapag-ambag para organisahin ng manggagawang Pilipino ang kanilang sarili sa panahon mismo ng kanilang pakikibaka. Maaring abutin pa muna ng ilang taon bago iigpaw ang kamulatan ng manggagawang Pilipino. Pero pabibilisin ito ng lumalalim na krisis ng pandaigdigang kapital at ng mabilis na pagkalantad ng Kaliwa at mga unyon sa pandaigdigang saklaw bilang kakampi ng kanilang mortal na kaaway.
Sentral na tungkulin ng mga komunista sa Pilipinas na tulungan ang kanilang uri para sa ekstensyon ng mga pakikibaka upang mapigilan ang mga atake ng uring kapitalista. Nasa mga pakikibaka mismo ng uri ang kondisyon para organisahin nila ang kanilang sarili at mapaunlad ang makauring kamulatan at wala sa unyonismo, parlyamentarismo/elektoralismo o gerilya-ismo.
21. Subalit walang ilusyon ang mga komunista na sa malapit na hinaharap ay pakinggan ng malawak na manggagawa ang pagsusuri at panawagang nakabatay sa internasyonalismo at independyenteng kilusang manggagawa. Ang malamang makikinig at makipagdiskusyon sa mga komunista ay ang iilan, subalit dumaraming mga elemento na naghahanap ng teoretikal na klaripikasyon para sa tunay na pagbabagong panlipunan.
Sa kasalukuyang balanse ng pwersa sa pagitan ng burgesya at proletaryado; sa pagitan ng rebolusyon at kontra-rebolusyon, malaking tagumpay na para sa mga komunistang Pilipino ang pagdami ng mga elementong seryosong makipagdiskusyon hinggil sa Marxismo at kritikal na nagsusuri sa pulitika at ideolohiya ng iba’t-ibang grupo ng Kaliwa laluna sa usapin ng nasyunalismo, pambansang pagpapasya at unyonismo.
Anu’t-anuman, ang sukatan kung lumalakas ba ang kilusang manggagawa ay hindi ang partikular na bahagi lamang ng uri na nakabase sa pambansang antas kundi ang kilusang manggagawa sa pandaigdigang saklaw na malaki ang posibilidad na lalakas pa sa susunod na taon. Ang kilusang manggagawa ay isang internasyunal na kilusan. Ang kilusan para sa sosyalismo ay isang pandaigdigang kilusan. At ang paglakas ng internasyunal na kilusang manggagawa ang maging inspirasyon at magtulak sa manggagawang Pilipino (na bahagi ng internasyunal na kilusang ito) na hawakan ang kanilang pakikibaka sa kanilang sariling mga kamay – labas sa unyonismo at mistipikasyon ng nasyunalismo.
INTERNASYONALISMO
Disyembre 2008
[1] Walang tutol ang Kaliwa sa kapitalismo ng estado dahil para sa kanila basta palitan lang ang karatula ng “gobyerno ng bayan” o “gobyerno” ng manggagawa ito ay “sosyalismo” na o “progresibo” na. Para sa Kaliwa, ang isang gobyerno na kontrolado ng isang “partido komunista” kasama ang “progresibong” makabayang kapitalista ay isa ng “hindi kapitalistang bansa”. Tahasang binaluktot ng Kaliwa ang marxistang pagsusuri na ang estado ay kailangang durugin para makamit ang komunismo.
[2] Dumoble ang kalakalang eksport-import ng Pilipinas kumpara noong 1980s. Ang foreign direct investment (FDI) naman ay tumaas ng 15%-18% o US$19.0 bilyon nitong 2007. Ang isa sa pinakamalaking eksport ng Pilipinas – ang lakas-paggawa o OFWs – ay nakapagbigay ng US$14.5 bilyon remittance noong nakaraang taon o 10% sa of GDP.
[3] Lumabas na sa mga dyaryo ang libu-libong OFWs na natanggal sa trabaho kung saan ang pinakahuli ay ang mahigit 1,000 OFWs sa Taiwan. Gaya ng inaasahan, habang inamin ito mismo ni Gloria Arroyo, sinabi naman niya na “trickle” lang ito sa kabuuang OFWs para “pakalmahin” ang kanyang nasasakupan at panatilihin ang tiwala sa kanyang paghahari. Ganito din ang diliryo ni George Bush Jr. ilang linggo bago pumutok ang krisis sa Amerika noong Setyembre.
[4] Ang utang ng Pilipinas ay umabot na sa P3.798 trilyon nitong nakaraang taon. Ang babayarang interes ng estado ay P1.165 bilyon kada minuto. Kaya ang ginagawa ng gobyerno ay mangutang para pambayad sa utang! Ibig sabihin, ang bawat Pilipino ay may kasalukuyang utang na P42,637.88 at patuloy itong lalaki.
[5] Kaya napahiya si GMA noong sinabi niya sa media na may nakalaang bilyun-bilyong dolyares ang IMF-WB para tulungan ang mga ekonomiya ng Asya na alyado ng Amerika ng ang huli mismo ang nagsabi sa publiko na wala itong perang nakalaan para tulungan ang mga bansang ito. Katunayan, bumaba ang official development assistance para sa Pilipinas ng 30% o US$9.2 bilyon sa 2007 mula sa US$13.2 bilyon sa 2001.
[6] Ang Japan at USA ay opisyal ng nagdeklarang nasa resesyon. Itinago ng USA ang kanyang resesyon na nagsimula pa noong Disyembre 2007 bago nahihiyang hayagang aminin sa publiko..
[7] Hindi na bago sa Pilipinas ang pagkontrol ng estado sa ekonomiya gamit ang ideolohiya ng nasyunalismo at pagtatanggol sa pambansang interes. Ginawa na ito ng rehimeng Disodado Macapagal sa kanyang ‘Filipino First Policy’ at ng diktadurang Marcos sa kanyang ‘Revolution from the Above’ at ‘New Society’.
[8] ‘The working class is already responding to the capitalist crisis’, World Revolution no. 320, www.internationalism.org
[9] Naramdaman na ito ngayon ng mga maliliit na mga bangko laluna ng mga rural banks. Nitong Disyembre lang, pitong rural banks na ang nagdeklara ng bank holidays o sa madalita salita, pagkabangkarota.
The International Labour Organisation has said that in industrialised countries wages will fall 0.5% during 2009. Based on past research the Global Wage Report 2008/9 shows that for each 1% drop in GDP per capita average wages fall by 1.55%. Recessions hit workers hardest. The Director General of the ILO admitted that "For the world’s 1.5 billion wage-earners, difficult times lie ahead." In particular "Slow or negative economic growth, combined with highly volatile food and energy prices, will erode the real wages of many workers, particularly the low-wage and poorer households." In addition the ILO predicts that that the global financial crisis will make at least 20 million more people unemployed. Already, in November the US economy lost 533,000 jobs, the biggest monthly job loss since 1974; and at the time of writing the ‘Big Three’ car companies in the US, Ford, GM and Chrysler are on the verge of collapse and have gone cap in hand to Washington, desperate for the government to bail them out. In Britain, unemployment figures for November were the worst for 11 years. The same story could be told all over the world.
For the working class the crisis arrived a long time before banks started collapsing and stock markets panicked. Workers have already been struggling against the impact of the economic crisis throughout the last five years. These struggles are not yet massive, but they are already significant, facing the manoeuvres of the unions and repression from the state.
In Italy government plans to cut more than 130,000 jobs in the education sector (two thirds of them actual teaching posts) led to a wave of protests for several weeks in October and November. There were hundreds of occupations of schools and universities, hundreds of demonstrations, all sorts of meetings, and lecturers taking their lessons into public places, open to all. Despite government accusations that this was all a left-wing plot, the protests were mostly not run by traditional opposition parties. Occupations involved both teachers and pupils. Demonstrations attracted parents, teachers, pupils, students and other workers. At the end of October there was a massive demonstration in Rome. Even allowing for the exaggerations of demo organisers (they claimed more then a million were on the street) this attracted hundreds of thousands from a whole range of sectors.
Alongside the protests were strikes in other sectors, both private and public; in particular, in early November, a one-day national transport strike that affected trains, buses and metros. There have also been unofficial strikes by Alitalia staff. As an article in the International Herald Tribune (11/11/8) said of unrest at the bankrupt airline: "The unions themselves dissociated themselves from the strike." It also quoted an academic airline analyst: "My feeling is that these wildcat strikes are semi-spontaneous and the results of a small minority, which seems to point to the fact that the various unions have increasingly diminished control over their members." Here’s a frank acknowledgement that a) the unions’ function is to control workers, not fight for them and b) increasingly they’re finding it difficult to do this job. This describes a situation that’s not unique to Italy, but has worldwide relevance.
600,000 engineering workers were involved in a series of rolling strikes, demonstrations and rallies in Germany in early November. With different actions in different places or in different companies on different days, this divided workers’ energies and undermined the possibility of a united struggle. It was organised that way by the IGMetall union as part of its strategy before negotiations with employers that would affect 3.6 million workers. IGMetall threatened an all-out strike to back up an 8 percent pay demand, but in the end settled for an 18-month deal that give a 2.1% rise from February followed by another 2.1% from May. Having limited the potential of workers’ struggles in the first place "Berthold Huber, IG Metall general secretary, said the result was ‘fair’ given the ‘historically difficult situation’" (Financial Times 12/11/8). The plea for workers to make sacrifices for capitalism’s ‘difficult situation’ will surely soon wear thin through repetition.
Echoing the protests in Italy, in mid-November school students walked out of classes and 100,000 joined protest demonstrations in over 40 German cities. The anger at the conditions in which they work (overcrowded classes, not enough teachers, the intense pressure of exams etc) shows that the education system has not yet succeeded in preparing them to passively accept their future conditions when they will be working for wages.
During October there was a wave of strikes in Greece. It culminated in a nationwide one-day strike that involved the public sector, transport etc, as well as hundreds of thousands of workers from the private sector. Still dominated by the unions, the demands ranged from those that directly affected workers (pay, pensions) to issues that the ruling class builds campaigns around, like privatisation and opposition to government bail-outs of the main banks. It is noteworthy that there was also a general strike of shop workers - the day after. Yet again the unions divide and rule
There was also a wave of school occupations, some 300 across Greece during October. The government challenged the occupations’ legality and arrested students involved in demonstrations. Similar protests have been going on since new legislation was introduced in 2005.
In France during November there was a 4-day strike on Air France, and a national 36-hour rail strike.
During October there was a nationwide strike in Belgium affecting a number of sectors protesting over rising prices.
There was once foolish speculation that the Chinese economy could rescue the rest of world capitalism, or at least withstand the deepening crisis. In reality, such an export-led economy was bound to suffer when its customers started cutting back. Far from remaining aloof from the financial crisis, in mid-November "China unveiled a huge fiscal stimulus package designed to prevent its economy from slumping next year" (Financial Times 10/11/8). This involved a massive package of projects aimed at increasing domestic demand in the face of declining exports. With a value of nearly a fifth of Chinese GDP it rivals the measures introduced by states in Europe and the US.
In October the Financial Times (29/10/8) had already reported that "Signs are growing that China’s economy could be cooling quicker than expected, with a string of big industrial companies announcing production cuts over the past week." This, in turn, should be put in the context of the official statistics for the first half of the year that admitted at least 67,000 factory closures. This could easily be in six-figures by the end of the year. With millions having left the country for the cities no wonder the Chinese Minister of Human Resources and Social Security said the employment situation in China is "grim."
This is the real state of the economy and there have already been extensive responses.
"China has told police to ensure stability amid the global financial crisis after thousands of people attacked police and government offices in a northwestern city in unrest triggered by a plan to resettle residents. After decades of solid economic growth, China is battling an unknown as falling demand for its products triggers factory closures, sparks protests and raises fears of popular unrest." There have already been "labour protests in the country’s major export regions, where thousands of factories have closed in recent months, prompting fears the global financial crisis could stir wider popular unrest (Reuters 19/11/8)."
Today in China there are protests against rising prices and unemployment. With future job losses already forecast in their millions it is easy to see why the Chinese state is concerned about the prospects for social stability. The fact that the police are its weapon of choice shows that Chinese capitalism doesn’t expect to have an economic answer to the effects of the global crisis, and will have to resort, as usual, to repression against workers’ struggles. That doesn’t preclude the possibility that the ruling class there will allow a certain development of ‘independent’ trade unions, since the latter would be far more effective at absorbing social discontent than the official unions.
The crisis of capitalism is worldwide. But so is the response of the working class. What is needed above all is for workers to become conscious of the real dimension and significance of their struggles, because they contain the seeds of a global challenge to this tottering social order.
Car 6/12/8
DIFFERENT METHODS, THE SAME RULING CLASS
As the economic crisis of world decadent capitalism deepens more and more, conflicts within the different factions of the ruling class intensifies. Each trying to control the state power.
Their methods: bourgeois elections, military coup d’état, “people power” or terrorism. Every faction of the exploiting class competes to get the sympathy and support of the exploited masses. Each promises that all will be fine on the working masses if this or that faction will be in power.
The recent electoral circus in USA, “people power” in Thailand and terrorist attacks in Mumbai, India, impeachment complaint in the Philippines are fresh examples on how the ruling class settles scores within their ranks, in which the poor people are victimized or use as cannon-fodder.
Democracy, fascism, totalitarianism, authoritarianism and terrorism are all instruments of the capitalist class to perpetuate its rule over the vast majority of the population.
Each faction blames its rivals for the worsening of the crisis. Each faction calls for national unity and sacrifices for national interests, accusing its rivals as traitors of the nation’s interests.
With all their hypocrisies and lies, all factions of the capitalist class are united to hide the truth that what is in unsolvable crisis today is the system itself that they’re defending. All of them are united to cover-up the reality that there is no solution to the capitalist crisis today.
The truth is: the working class is an international class and its interests have no national boundaries. Whatever or whoever faction in state power, its policies are the same as the other factions of the capitalist class. All bourgeois factions are equally reactionary and anti-working class. Administration or opposition, they are all enemies of the exploited masses.
We should not participate nor support in intra-factional fights between the exploiters. We should act independently in defending our class interests and destroying the capitalist state. We should attack all factions of the bourgeoisie.
We can only strengthen ourselves as a class and overthrow capitalism by not allying whether temporary or case to case to any factions of the exploiting classes.
We must firmly uphold our class interests and reject the mystification of “national” or “people’s” interests.
Ang mga politiko at ekonomista ay naubusan na ng mga salitang naglalarawan sa bigat ng sitwasyon: "nasa hangganan ng kailaliman", "Isang Pearl Harbor sa ekonomiya" "Isang rumaragasang tsunami" "Ang 9/11 sa pinansya"[1]… kulang na lang ang Titanic.
Ano ba talaga ang nangyari? Nahaharap sa napipintong unos sa ekonomiya, marami ang nakababahalang katanungan. Papasok na ba tayo sa panibagong pagbagsak gaya ng sa 1929? Paanong nangyari ito? Ano ang gagawin natin para maipagtanggol ang ating sarili? At anong uri ng mundo ang tinitirhan natin?
Walang anumang ilusyon sa puntong ito. Sa pandaigdigang saklaw, sa darating na mga buwan, masaksihan ng sangkatauhan ang nakakapangilabot na pagbagsak ng kanyang kabuhayan. Sa kanyang pinakahuling ulat, sinabi ng International Monetary Fund na mula ngayon hanggang sa maagang bahagi ng 2009, 50 mga bansa ang papasok sa nakakatakot na listahan ng mga bansang matamaan ng delubyo ng gutom. Ilan sa kanila ay ang maraming bansa sa Africa, Latin America, Caribbean at maging sa Asya. Sa Ethiopia, halimbawa, 12 milyong tao ang opisyal na nasa sitwasyong namamatay na sa gutom. Sa India at China, itong mga tinaguriang bagong kapitalistang Eldorados, daan-daang milyong manggagawa ang matatamaan ng bangis ng kahirapan. Sa USA at Uropa, malaking bahagi ng populasyon ang nahaharap sa di-matiis na kahirapan.
Lahat ng mga sektor ay apektado. Sa mga opisina, bangko, paktorya, ospital, hi-tech na mga sektor, industriya ng sasakyan, mga edipisyo o distribusyon, milyun-milyong mawalan ng trabaho ang nagbabanta. Tatama na ang tanggalan! Mula pagpasok ng 2008 at sa USA lamang, halos isang milyong manggagawa ang sinipa sa lansangan. At simula pa lamang ito. Ang sunod-sunod na tanggalan ay nagkahulugan na lalong mahirap para sa mga pamilya ng manggagawa na magkaroon ng sariling bahay, kumain at pangalagaan ang kalusugan. Nagkahulugan din ito na para sa mga kabataan ngayon walang maibigay na kinabukasan ang kapitalismo sa kanila.
Ang kagimbal-gimbal na perspektibang ito ay hindi na itinatago ng mga lider ng kapitalistang mundo, ng mga pulitiko at manunulat na nagsisilbi sa naghaharing uri. Paano nila nagawa ito? Ilan sa pinakamalaking mga bangko ng mundo ay nalugi; nasagip lamang sila salamat sa daan-daang bilyong dolyar, pounds at euros na binigay ng mga bangko sentral, i.e. ng estado. Para sa mga stock markets ng Amerika, Asya at Uropa, ay walang hanggang pagbulusok-pababa: nalugi sila ng 25 bilyong dolyares magmula Enero 2008, o katumbas ng dalawang taong total na produksyon ng USA. Lahat ng ito ay nagpakita ng tunay na pagkataranta ng naghaharing uri sa buong mundo. Kung bumagsak ang mga stock markets ngayon, ito ay hindi lang dahil sa nakakapangilabot na sitwasyong kinakaharap ng mga bangko, ito ay dahil din sa nakakahilong pagbagsak ng tubo na inaasahan ng mga kapitalista mula sa malawakang pagbaba ng ekonomiya, isang alon na pagkalugi ng mga empresa, isang resesyon na mas malala kaysa nakita natin sa nagdaang 40 taon.
Ang pangunahing mga lider sa daigdig, Bush, Merkel, Brown, Sarkozy, Hu Jintao, ay nagtipun-tipon sa serye ng mga pulong at ‘summits’ (G4,G7,G8,G16,G40) para tangkaing limitahan ang pagkasira, para pigilan ang pinakamalalang mangyari. Isang panibagong summit ang pinaghandaan sa kalagitnaan ng Nobyembre, na tinitingnan ng iba bilang daan sa ‘panibagong pagpupundar ng kapitalismo’. Ang tanging bagay na kahalintulad sa pagkabalisa ng mga politiko ng estado ay ang ingay ng mga eksperto sa mga TV, radyo at pahayagan…ang krisis ang numero unong estorya ng midya.
Bakit napakaingay?
Katunayan, habang hindi na maitago ng burgesya ang nakakapinsalang kalagayan ng ekonomiya, sinubukan nitong papaniwalain tayo na hindi ito usapin na kukwestyonin ang kapitalistang sistema mismo, na ito ay usapin ng paglaban sa ‘pang-aabuso’ at ‘pagmamalabis’. Ito ay pagkakamali ng mga ispekulador! Ito ay pagkakamali ng ganid na mga kapitalista! Ito ay kamalian ng mga insentibo sa pagbubuhis! Ito ay pagkakamali ng ‘neo-liberalismo’!
Para malunok natin ang alamat na ito, lahat ng propesyonal na mga manggagantso ay pinakilos. Silang mga ‘eksperto’ na nagsasabi sa atin noon na malusog ang ekonomiya, na matatag ang mga bangko…ngayon ay nasa TV at naghasik ng panibagong kasinungalingan. Sila na noon nagsasabi sa atin na ang ‘neo-liberalismo’ ANG solusyon, na dapat huwag manghimasok ang estado sa ekonomiya, ngayon ay nanawagan sa mga gobyerno na lalupang manghimasok.
Ibayong panghihimasok ng estado at ibayong ‘moralidad’, at maging maayos ang kapitalismo! Ito ang malaking kasinungalingan na nais nilang ibenta sa atin!
Ang totoo hindi nagsimula sa tag-init ng 2007 ang krisis na naminsala sa pandaigdigang kapitalismo ngayon, sa pagsabog ng bula sa pabahay sa US. Sa mahigit 40 taon sunod-sunod ang resesyon: 1967, 1974, 1981,1991,2001. Sa loob ng ilang dekada naging isang permanenteng sakit ang kawalan ng trabaho, at ang mga pinagsamantalahan ay nagdurusa sa mga atake sa istandard ng kanilang pamumuhay. Bakit?
Dahil ang kapitalismo ay isang sistema na gumagawa ng produkto hindi para sa pangangailangan ng tao kundi para sa merkado at tubo. Napakaraming hindi naibigay na pangangailangan pero hindi mabibili: sa ibang salita, ang malawak na mayorya ng populasyon ay walang kapasidad na bilhin ang mga kalakal na nagawa. Kung nasa krisis ang kapitalismo, kung daan-daang milyong tao, at sa malao’t madali bilyun-bilyon, ang inihagis sa hindi matiis na kahirapan at gutom, hindi dahil hindi sapat ang ginagawang produkto ng sistema kundi dahil lumilikha ito ng mas maraming kalakal kaysa kaya nitong maibenta. Sa bawat panahon na nasadlak ang burgesya sa ganitong problema ang solusyon nito ay malawakang pagpapautang at paglikha ng artipisyal na merkado. Kaya ang mga ‘rekoberi’ ay laging humahantong sa madilim na bukas, dahil sa huli lahat ng mga utang ay dapat mabayaran, ang mga utang ay lalong lumala. Ito mismo ang nangyayari ngayon. Lahat ng ‘kamangha-manghang pag-unlad’ sa nagdaang ilang taon ay lubusang nakabatay sa utang. Ang pandaigdigang ekonomiya ay nabubuhay sa utang, at ngayon na kailangan itong bayaran, ang lahat ay bumagsak tulad ng baraha. Ang kasalukuyang kombulsyon ng kapitalistang ekonomiya ay hindi resulta ng ‘maling pamamahala’ ng pampulitikang mga lider, ng ispekulasyon ng mga ‘mamumuhunan’ o ng iresponsableng aktitud ng mga bangkero. Ang mga taong ito ay walang ibang ginawa kundi ilapat ang mga batas ng kapitalismo at ang mga batas na ito mismo ang nagdala sa sistema tungo sa kanyang pagkawasak. Kaya ang bilyun-bilyong nilagak ng mga estado at ng kanilang mga bangko sentral sa pamilihan ay walang saysay. Lalupa itong nagpalala! Pinalalaki lamang nito ang utang, tulad ng pagtatangkang patayin ang apoy sa pamamagitan ng pagbuhos ng gasolina. Pinakita lamang ng burgesya ang pagiging inuil at desperasyon sa mga hakbanging ginagawa nito. Sa malao’t madali lahat ng kanilang pagliligtas (bail-out) ay mabibigo. Walang totoong rekoberi ang posible sa kapitalistang ekonomiya. Walang polisiya, ng Kanan man o ng Kaliwa, ang makapagsalba sa kapitalismo dahil ang sakit ng sistemang ito ay napakalubha at wala ng lunas.
Kahit saan nakikita natin ang pagkukumpara sa pagbagsak sa 1929 at sa Napakalaking Depresyon sa 1930s. Tandang-tanda pa natin ang mga imahe ng panahong iyon: walang kataposang linya ng mga manggagawang walang trabaho, mga lugawan para sa mahihirap, nagsarahang mga empresa kahit saan. Subalit pareho ba ang sitwasyon ngayon? Ang sagot ay HINDI. Mas malala ngayon, kahit pa ang kapitalismo, na natuto mula sa karanasan, ay nagawang iwasan ang mabangis na pagbagsak, salamat sa panghihimasok ng estado at mas magandang internasyunal na koordinasyon.
Pero mayroong susing pagkakaiba. Ang teribleng depresyon sa 30s ay humantong sa Ikalawang Pandaigdigang Digmaan. Ang kasalukuyang krisis ba ay magtatapos sa Ikatlong Digmaang Pandaigdig? Ang daan tungo sa digmaan ay ang tanging sagot ng burgesya sa kanyang hindi mapangingibawan na krisis. At ang tanging pwersa na makapigil nito ay ang kanyang mortal na kaaway, ang internasyunal na uring manggagawa. Sa 1930s, ang pandaigdigang uring manggagawa ay terible ang pagkatalo matapos mabukod ang rebolusyong 1917 sa Rusya at pinayagan nito ang sarili na mahatak sa panibagong imperyalistang masaker. Subalit magmula sa mga mayor na pakikibaka na nagsimula sa 1968, ang uring manggagawa ngayon ay hindi handa na magbuhis ng dugo para sa mapagsamantalang uri. Sa nagdaang 40 taon dumaan ito sa maraming masasakit na pagkatalo pero nanatili itong nakatayo; at sa buong mundo, laluna magmula 2003, lumalakas ang paglaban nito. Ang kasalukuyang krisis ng kapitalismo ay nagkahulugan ng kahindik-hindik na pagdurusa ng daan-daang milyong manggagawa, hindi lang sa di-maunlad na mga bansa kundi sa mga mauunlad din - kawalan ng trabaho, kahirapan, kahit gutom, pero magtutulak din ito ng kilusan ng pagtutol mula sa mga pinagsamantalahan.
Absolutong kailangan ang mga pakikibakang ito para limitahan ang pang-ekonomiyang atake ng burgesya, para pigilan sila na itulak tayo sa absolutong kahirapan. Pero malinaw na hindi nila mapigilan ang kapitalismo sa lalupang pagkalunod sa krisis. Kaya ang pakikibaka ng uring manggagawa ay tumutugon sa iba pang pangangailangan, na mas mahalaga. Pinauunlad nito ang kolektibong lakas ng mga pinagsamantalahan, ng kanilang pagkakaisa, ng kanilang pagbuklod-buklod, ng kanilang kamulatan sa tanging alternatiba na makapagbigay ng kinabukasan sa sangkatauhan: ang ibagsak ang kapitalistang sistema at pagpalit dito ng isang lipunan na gumagalaw sa ganap na ibang batayan. Isang lipunan na hindi na nakabatay sa pagsasamantala at tubo, sa produksyon para sa merkado, kundi sa produksyon para sa pangangailangan ng tao; isang lipunan na ini-organisa mismo ng mga gumagawa ng produkto at hindi ng prebilihiyadong minorya. Sa madaling sabi, isang komunistang lipunan.
Sa loob ng walong dekada, lahat ng sektor ng burgesya, kapwa ng Kanan at Kaliwa, ay nagtutulungan para ipresenta na ang mga rehimen ng Silangang Uropa at Tsina ay ‘komunista’, subalit sila ay walang iba kundi partikular na barbarikong porma ng kapitalismo ng estado. Ito ay usapin ng pagkumbinsi sa mga pinagsamantalahan na walang silbi ang pangangarap ng ibang mundo, na walang ibang sistema maliban sa kapitalismo. Pero ngayon na malinaw na pinatunayan ng kapitalismo ang kanyang istorikal na pagkabangkarota, kailangang ang oryentasyon ng mga pakikibaka ng uring manggagawa ay ang perspektiba ng komunistang lipunan.
Nahaharap sa mga atake ng kapitalismo na nasa kataposan ng kanyang pagbulusok-pababa; para tapusin ang pagsasamantala, kahirapan, at barbarismo ng kapitalistang digmaan:
Mabuhay ang mga pakikibaka ng pandaigdigang uring manggagawa!
Manggagawa sa buong mundo, magkaisa!
Internasyunal na Komunistang Tunguhin
Oktubre 25, 2008
[1] Sa pagkasunod-sunod: Paul Krugman (ang huling nanalong Nobel Prize sa ekonomiya); Warren Buffet (isang Amerikanong mamumuhunan, sa palayaw na ang ‘oracle of Omaha’, isang bilyonaryo mula sa maliit na lungsod ng Nebraska na lubhang nirerespeto sa daigdig ng pinansya); Jacques Attali (tagapayo sa ekonomiya ng presidente ng Pransya na si Nicolas Sarkozy) at Laurence Parisot (presidente ng asosasyon ng mga kapitalistang Pranses)
Since we wrote the article ‘Are we reliving a crash like 1929?’, the media has already changed its tone, no longer playing down the extreme gravity of the present economic crisis or its similarities with 1929. But it is important to put all the current talk about ‘the end of capitalism’ into a clear perspective.
As the world’s media documented the global financial crisis the IMF issued a report using less sensational language, but admitting the same recession. "The world economy is now entering a major downturn in the face of the most dangerous shock in mature financial markets since the 1930s." The IMF also knew that the future is looking difficult: "The situation is exceptionally uncertain and subject to considerable downside risks."[1]
Recent headlines have been more succinct when they have proclaimed the ‘disaster’, ‘hurricane’, ‘tsunami’ or ‘tectonic shifts’ that capitalism faces. Markets are in ‘turmoil’, ‘meltdown’ or ‘mayhem’. A head of an equities trading firm described a "horrendous, cataclysmic end-of-the-world environment."[2] A broker said "Nothing will be like it was before" as "The world as we know it is going down." [3]Some drew back from announcing Armageddon, but the French Prime Minister said the world was at least on the edge of the abyss. ‘Abyss’ conjures up visions of the bottomless pit, primal chaos and catastrophe. For the religious, it can mean hell.
For once politicians and media were telling a sort of truth. They mostly don’t think that we’re going to have an exact replica of the Depression of the 1930s, but admit that capitalism’s crisis will not be limited to the finance sector, and will go on to have its impact on industry, trade, jobs and all our lives. It will, as they say in the US, go from Wall Street to Main Street.
There has been a lot of propaganda surrounding this latest lurch in the crisis. With the massive intervention of the state around the world the demise of ‘neoliberalism’ has been proclaimed by the Right and Left. Conservative Shadow Chancellor, George Osborne, thought "laissez faire is dead"[4]. The Socialist Workers Party celebrated the end of Reaganomics and Thatcherism as "free market capitalism has imploded and "history sweeps away a failed ideology"[5]. Francis Fukuyama (who once declared that history was dead) even thought that "the Reagan era should have ended some time ago"[6].
What these remarks have in common is an idea that somehow the state has played a lesser role during the last 30 years, only re-asserting itself in this time of crisis. In reality the economic crisis is a crisis of state capitalism, within which ‘neoliberalism’ was a particular ideology (supported by the Right and attacked by the Left with its own variety of state capitalist ideology). It was precisely because of the experience of the 1929 Crash that the already growing role of the state was accelerated. Official figures show that the US federal government was 3 percent of the economy in 1929, as opposed to 20 percent today - and that’s not even beginning to account for all the areas of control that the 50 individual states and state bodies like the Federal Reserve have throughout the economy.
This is one of the essential lessons from capitalism’s crisis over the last year. The bankruptcy of capitalism can’t be hidden. The state has had to come up with plans to rescue banks, insurance companies, currencies and money markets. It has not acted to help out the working class in any way whatsoever. Also, the extent of the debt that was holding back a ‘crash’ was only possible through the sustained intervention of the state and international economic bodies such as the World Bank and the IMF. With the massive injection of funds into the financial sector there will be even more likelihood of attacks on the living standards of the vast majority of the world’s population, in a lethal combination of recession, growing inflation and unemployment, and government cuts.
It is the end of an era because material reality has shown the degree to which the economic crisis can get out of control. It has also demonstrated that capitalism is utterly reliant on the state. Most of those who set themselves up as opponents of ‘neo-liberalism’ were supporters of the ‘protective’ powers of the state. It’s even clearer now that the state is there only to protect capitalism.
Lies are exposed by material reality. The so-called ‘celtic tiger’ of the Irish economy has, in the face of the storm, gone the same way as the rest. India’s ‘emerging’ economy is not in such great shakes either as many sectors are already being impacted by the extent of the crisis. With the development of a recession China will suffer a sever contraction of the markets where it hopes to sell its goods.
More importantly it shows that capitalism is a global system. There’s been a lot of talk about greedy bankers and the need for more regulation, but there’s a general admission that we’ve been witnessing something that is ‘systemic’, that is, it’s a crisis of a world system.
Billionaire financier George Soros, looking at the economic policies pursued in recent decades said in a television interview that "This whole enormous construct is built on false conceptions," adding "You can go a very long way. But in the end, reality rears its ugly head and that’s what happened now." [7] It rears its ugly head, and then reality bites.
Robert Zoellick the President of the World Bank[8] said that the crisis was a "man-made catastrophe" that would have real consequences for real people. He warned that "For the poor, the costs of the crisis could be lifelong," and for "The poorest and most vulnerable groups risk the most serious - and in some cases permanent damage". This is why he thought that "populations around the world will respond with anger and fear."
That is indeed the prospect that the latest stage in the crisis opens up. It should be compared with what happened after the fall of the Berlin Wall.
The wall came down in 1989. The countries of eastern Europe broke away from the USSR, which itself broke up into 15 parts in 1991. People like Fukuyama talked about the end of history, the end of communism, the end of the class struggle. What existed in eastern Europe was a particular stalinist form of state capitalism, and, history, as has unsurprisingly been revealed, had not come to an end. However, the working class was just a bystander while great events occurred, and the bourgeoisie conducted a whole campaign which put over the idea of a world in which there is no working class, just workers who are citizens like any others. This was one of the factors that led to disorientation in the working class throughout the 1990s.
But what about the crisis of 2007- 2008? How do Fukuyama and co respond to the bite of reality?
Fukuyama (in an article entitled "The Fall of America, Inc."[9]) admits that "The scale of the Wall Street crackup could scarcely be more gargantuan" and thought that "Washington failed to adequately regulate the financial sector and allowed it to do tremendous harm to the rest of the society." Accordingly "there is a growing consensus on the need to re-regulate many parts of the economy" and "The entire American public sector-underfunded, deprofessionalized and demoralized-needs to be rebuilt and be given a new sense of pride. There are certain jobs that only the government can fulfil." In the end he thinks that what was wrong with the centrally planned economies of eastern Europe was that they were "welfare states on steroids". For him "a certain vision of capitalism has collapsed" and all that the American model of capitalism has to do is "reinvent itself once again". So, after all that, all that was wrong with the economies of eastern Europe was the "steroids."
In the 1990s, with the collapse of the USSR, there were many in the West who behaved as though they had achieved a great victory, not only over the Russian bloc, but also over the working class. The crisis of 2007-08 shows the working class what that ‘victory of capitalism’ actually amounted to. It’s true that the economic crises of the past have not always led to mass strikes or revolution. The example of the 1930s is there for all to see. But today’s open crisis, in its depth and obviously global nature, is a material reality that it will surely not be possible to ignore, or to disguise.
There was no end of ‘history’, or end to the class struggle, as the ideologues of the 1990s claimed. But also, today, we are not witnessing the ‘end of capitalism’. Ruling classes across the world have looked into the abyss, seen catastrophe, and despite all manner of imperialist antagonisms, co-ordinated a response. There will be further massive attacks on the working class, continuing the offensive on wages, jobs, services, pensions etc. That’s the only perspective that capitalism has, and if there is no resistance to it, capitalism will drag humanity not only towards the abyss of poverty but towards outright self-destruction. The only alternative can come from the working class in its struggles. These are limited at present, but have been slowly developing over the last five years. In the period to come workers will feel even more intensely the effects of capitalism’s crisis, but, with some of the illusions from both Right and Left discredited, there is more possibility that not only workers’ struggles but workers’ consciousness of capitalism will grow. This will be at the basis of the mass strikes to come. Growing consciousness of the reality of capitalism also helps the understanding that it has to be overthrown by the revolution of the working class.
[1] Financial Times 8/10/8
[2] Baltimore Sun 14/10/8
[3] Spiegel Online 10/10/8
[4] Daily Telegraph 13/10/8
[5] Socialist Worker 11/10/8
[6] Newsweek 13/10/8
[7] Daily Telegraph 13/10/8
[8] Daily Telegraph 13/10/8
[9] Newsweek 13/10/8
LEHMAN BROTHERS AT ANG PAGBAGSAK NG KAPITALISMO
Ang Lehman Brothers ay isang organisasyong pampinansyana nagsimula pa noong 1844 nang ito’y itatag ni Henry Lehman bilang isang maliit na tindahan sa Montgomery, Alabama. Sa ngayon, pinasok nito ang iba’t ibang uri ng industriya hanggang sa mabalita ito sa buong mundo matapos ang pagbagsak nito noong Setyembre 15, 2008.
Ang Paglago
Nang magsimula ang H. Lehman, tuluy-tuloy ang pagningning nito sa larangan ng pangangalakal. Nagmula sa tinatawag na “proprietorship”, dumaan ito sa “partnership”, “corporation” at hanggang sa marating nito ang pagiging isang multinasyonal na korporasyon.
Lumaganap ang korporasyong ito sa iba’t ibang panig ng mundo at masasabing humahawak ito ng malalaking investments na kung susumahin ay sobra pa sa pambayad utang ng Pilipinas. Ang punong tanggapan nito ay nakatayo sa Wall Street na nasa Manhattan, isa sa pinakamalaking siyudad kalakalan sa Amerika.
Nang magkaroon ng Great Depression sa Amerika noong 1929, kamangha-mangha na nalagpasan ito ng Lehman Brothers. Ang kompanya ay umabot sa halos 160 taon at nagtala ng US$59.003 bilyong kita noong 2007 bago ito tuluyang umalis sa linya ng kalakalan.
Setyembre 15, ang Pagbagsak
Nagsimula ang lumalalang krisis pang ekonomiya lalo na sa “mortgage crisis” noong nakaraang taon. Lalo itong naging mabangis sa pagpasok ng taong ito.
Sa kasamaang palad, nadamay ang mga tulad ng Lehman Brothers sa krisis na ito kung saan ang kanyang mga investments ay nasa housing o pabahay. Noong Hunyo 9, 2008, nagpahayag na ito ng US$2.8 bilyong pagkalugi sa pagpasok pa lamang ng ikalawannnng hati ng taon.
Sa mga huling buwan nito, sinubukan pa niyng umahon mula sa sinapit na pagkalugi. Ngunit ang mga hakbangin at polisiyang kanyang ipinatupad ay hindi na rin nakatulong sa kanila bunga na rin ng lumalalang krisis pang ekonomiya ng Amerika at ng mundo. Nakaapekto rin sa kanila ng malaki ang pagsasara at pagbebenta ng ilang mga malalaking kompanya ng bansa.
Ika-10 ng Setyembre ng ideklara nito ang pagbebenta ng mga ari-arian (Assets) upang makalikom pa ng US$3bilyon na gagamitin upang maibsan ang pagkalugi.
Pagsapit ng ika-13 at 14 ng Setyembre, nagsagawa na ng isang kritikal na desisyon ang Lehman dahil sa walang lumabas na bail out mula sa gobyerno ng Amerika. Ang Barclay’s at Bank of America, dalawang malalaking kompanya ang kanilang nilapitan upang bilhin ang ilan sa mga assets nila. Sa huling baraha nila, kabiguan ang sumalubong sa kanila.
Ika-15 ng Setyembre, naghabla na ng “Chapter 11 bankruptcy protection” ang Lehman upang maprotektahahn pa ang mga nalalabing assets nito.
Sa kanilang pagsasara, bitbit nila ang US$6.7 bilyong pagkalugi sa loob ng siyam na buwan. Hindi na isang senyales, kundi isang makatotohanang pagbagsak ng isa sa pinakamaking institusyong kapitalista sa mundo.
Mortgage Crisis
Ito ang isa sa mga krisis na hinaharap ngayon ng ekonomiya ng mundo. Nagsimula ito sa mga utang na di nabayaran. Ang Lehman Brothers ay may malaking prayoridad sa “Housing Projects” dahil na rin sa laki ng perang makukuha mula rito.
Ang malalaking interes ang siyang nagbaon sa mga taong kumuha nito ang dahilan upang sila’y di makabayad ng kanilang pagkakautang.
Krisis ng Kapitalismo
Hindi lingid sa ating kaalaman na ang sistemang capital ang siyang nagpaunlad sa mundo mula noong Rebolusyong Industriyal. Ito ang siyang pumalit sa mga pyudal na nagmamay-ari ng lupa. Binago ang sistemang alipin at ginawang sahuran ang mga manggagawa.
Ngnit hindi rin alintana na ang kapitalismo ang siyang nagdadala pababa sa ekonomiya ngayon ng buong mundo magmula pa noon matapos ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig.
Kung susumahin at aanalisahin, ang kapitalismo ay nasa mga huli na nitong yugto kung saan marahas ang paghawak ng burgesya sa mga proletaryo.
Ang Sistemang Kapital: Pangungutang
Sa pagdaan ng panahon, ang mga industriya ay naglalabas ng produksyon na labis labis sa kayang kunin ng pamilihan. Nagdudulot ito ng pagliit ng tubo ng mga namumuhunan.
Resulta: Pangungutang
Nagkakaroon ng sibilisasyon ang mga pamayanan sa ganitong kalakaran. Halimbawa nito ang pagkakatayo ng LRT at MRT na ginawa ng mga banyaga at katas ng pangungutang.
Ngunit, mas masahol pa ang kapalit nito kung susuriin ito ng mas malalim pa. Nagbubunsod ito ng “debt trap” para sa mga bansang gaya ng ng Pilipinas dahil sa laki ng tubong hindi na kayang bayaran. Kung sakaling ang mga bansang ito ay di na makabayad pa, babagsak ang mga bangkong pinagkakautangan nito na nasa “casino economy” at tiyak na maghihirap ang buong mundo.
Domino Effect
Ang pagbagsak ng Lehaman ay hindi simula kundi bahagi lamang ng patuloy na pagbulusok pababa ng ekonomiya.
Nauna nang bumagsak ang ilang malalaking kumpanya at bangko sa mundo tulad ng Metropolitan Savings Bank (Pennsylvania); Northern Rock (UK); Bear Stearns; Coutrywide Financial; Merrill Lynch; American International Group; HBO; at iba pa. may mga kompanya at bangko ring nagsara matapos ang pagbagsak ng Lehman gaya ng Washinton Mutual; Fortis; Ameribank at iba pa. bumagsak din ang exchange rate ng bansa at maging sa iba pang panig ng mundo. Ang masaklap pa, hindi na alam kung muli pang babangon ang ekoomiya ng Amerika at ng buong mundo.
…
Ang mundo ay haharap sa kanyang pagkawasak. Subalit ang proletaryong paninindigan ay may solusyon para rito. Ito ang pagbalikwas sa daang tinahak ng kapitalismo at pagtunton ng bawat proletaryo tungo as kanyang pagkakaisa. Pagtanggal sa sistemang kapital, mapa pribado man o estado.
Nakikita na hindi na makatutugon ang bail out sa pagbagsak ng kapitalismo. Magdadala ng pansamantalang pag-unlad ngunit pagkatapos ay isang mas mapangwasak na kahirapan.
Bagaman hindi pamilyar sa solusyog inilalatag, may material na batayan na ito’y magtatagumpay. Sa pagtatapos ng pakikibaka, bali na ang batas ng suplay at demand; ang lahat ay gagawa para sa lahat; at isang pag-unlad na ating mahahawakan dahil wala na ang mga panginoon at hindi na tatsulok ang istruktura ng lipunan.
Hindi ang sinasabi ay ang sosyalista-kapitalista ng Rusya at Cuba; hindi ang paghihirap ng Tsina at Vietnam; at hindi rin ang aramadong pakikibaka ng CPP-NPA-NDF kundi isasng mundong walang uri at pagkakaiba.
Ang digmang proletaryo ang siyang magdadala sa tunay na mundong dapat ay umiiral.
Reperensya:
Communist Manifesto
Impeachment kay Gloria, Repormismo sa Esensya
Oktubre 13, 2008 nagsampa ng panibagong impeachment case sa kongreso ang burges na oposisyon kasabwat ang Bayan Muna at mga kaalyado nito sa Kaliwa at repormista. Ang panibagong impeachment case ay pinangunahan ni Joey de Venecia, anak ni dating Speaker Jose de Venecia na dating kaalyado ng paksyong Arroyo.
Ano ang layunin ng impeachment?
Una, nais lamang ipako ng burges na oposisyon at Bayan Muna ang kamulatan ng masa na ang paksyong Arroyo lamang ang ugat ng kahirapan sa bansa.
Pangalawa, upang muling hikayatin ang taumbayan na muling magtiwala sa burges na kongreso. Natatakot ang buong uring kapitalista na dadami ang mawalan ng tiwala sa parliyamentarismong burges at hawakan ang landas ng rebolusyonaryong pakikibaka. Ang papel ng Kaliwa sa kongreso bilang oposisyon ang epektibong pamg-eengganyo ng burgesya para muling manumbalik ang tiwala ng manggagawa at maralita sa burges na demokrasya.
Katunayan, si Bayan Muna representative Satur Ocampo mismo ang nagsasabing malaki daw ang posibilidad na mas maraming mga kongresista ang makumbinsi ngayon sa mga “ebidensyang” inihapag nila. At kung hindi na naman daw magtagumpay ang impeachment ay “naipakita” ng Kaliwa sa taumbayan na may kumikilos pa rin para patalsikin si Gloria. Ganito ka baluktot mag-isip ang Bayan Muna!
Pangatlo, paghahanda ito ng burges na oposisyon at Kaliwa para sa kanilang alyansa sa eleksyon sa 2010. Ibig sabihin, hikayatin ang masang anakpawis na itransporma sa boto ang kanilang galit sa bulok na sistema.
Bagamat punung-puno ng radikalismo ang pananalita ng Kaliwa laluna ng mga maoista, namutiktik naman sa repormismo ang kanilang praktika. Hindi maitago ng “armadong pakikibaka” ng maoistang Kaliwa ang mabilis na nalalantad na pagtatanggol nito sa pambansang kapitalismo na ngayon ay binabayo ng matinding krisis.
Kung sasabihin naman ng Kaliwa na ang ginagawa nila (repormismo) ay isa lamang taktika para isulong ang “rebolusyon”, mabuti pang iumpog nila ang kanilang mga ulo sa pader!
Kahit pa magtagumpay ang impeachment at mapatalsik si GMA sa Malakanyang, si Bise-Presidente Noli de Castro, na isa ding bataan ng mga kapitalista lamang ang papalit.
Higit sa lahat, hindi ang isang paksyon ng naghaharing uri ang dahilan ng krisis kundi ang mismong sistema ng sahurang pang-aalipin. Ang LAHAT ng paksyon ng naghaharing uri (administrasyon at oposisyon) ay sagad-saring tagapagtanggol ng bulok na sistema. Ang buong kapitalistang estado mismo (anumang paksyon ang hahawak nito) ang tagapagtanggol ng sistema. Ang buong estado mismo at ang lahat ng mga institusyon nito (kongreso, senado, korte, hukbong sandatahan, at iba pa) ang kailangang durugin sa pamamagitan ng rebolusyon ng manggagawa at hindi ng gerilyang pakikidigma sa kanayunan.
For over a year now American capitalism has gone through a protracted economic malaise of proportions unseen since the Great Depression of 1929-35. There isn’t a month that passes without a dramatic new event in the life of the system, from head-spinning gyrations in the stock markets, to the widespread failure of the most reputable financial institutions, yesterday’s symbols of capitalism’s alleged vitality. And things have just gotten worse since the summer!
In recent weeks there has been an aggravation of the economic crisis that has shaken the confidence of even the most unrepentant cheerleaders of American capitalism. The official line of the White House has gone from a self-assured defense of the "good fundamentals" of an economy that’s just going through a momentary hiccup, to a hysterical call for "all hands on board" to shoulder the task of saving the sinking ship.
Without doubt the bourgeoisie is right to be concerned. What started as the infamous bursting of the housing bubble at the beginning of 2007, has become the greatest financial disaster in 70 years. The pile of failed institutions is growing by the day: the investment banks Bear Stearns, Merrill Lynch and Lehman Brothers; the mortgage behemoths Freddie Mac and Fannie Mae; the world’s biggest insurance company, AIG; Washington Mutual, America’s largest savings and loan; and the commercial bank Wachovia — just to mention the more famous cases. The whole financial system is in shambles. The air is filled with the poisonous odor of capitalism’s rotting body, and amidst this agony, we are being given a window into the rarified world of high-stakes gambling that characterized the multi-trillion casino-like-economy centered around Wall Street.
Yet even though the center of the storm is the US economy, its effects are rapidly extending throughout the world. In Central Europe, Russia, Japan, Asia…. everywhere, the financial system is going bust, forcing governments to scramble to the rescue, repeating the American experience, except for the specificities of the local details.
Faced with a dramatically worsening situation, the "collective capitalist", the State, has done its best to manage the economic crisis. But the balance-sheet so far is negative. The State has proved once again unable to stop the blood-letting. And the current so-called "comprehensive bail out" of the financial system at the staggering cost of 700 billion dollars could well go the same way as other measures put in place in the last year.
The whole bourgeois media is having a field day covering the financial crisis. Newspaper reporters, economic columnists, TV commentators and all kinds of economic "experts" are outdoing each other in their colorful description of the storm blasting the high temples of the American financial system. The message is one of high alarm. The predominant view is that the financial system is on the brink of collapse, and credit - the lifeblood of the system - is drying up, endangering the well-being of everybody. In short, the turmoil on Wall Street, the financial system, is now menacing Main Street, the real economy. There is a lot of moral outrage expressed against the "excesses" and "greed" of the Wall Street crowd that recklessly brought this calamity to themselves and the rest of society. It’s almost comical, that this condemnation is coming from the same media that not long ago servilely celebrated the seemingly unstoppable record profit making of the high-flying Wall Street financial industry and the lavish life style of investment bankers, traders, hedge fund speculators, unscrupulous mortgage brokers and other parasitic so-called entrepreneurs.
What the media is not saying - and can’t say because its main function is the mystification of reality through conscious choice or self-delusion - is that the current financial crisis is clear and simple an expression of the economic crisis of capitalism, a chronic crisis that is rooted in capitalism’s own contradictions and for which the dominant class has no real solution to put forward. On the contrary each remedy put forward to manage the crisis in the end winds up aggravating the malady. This is expressed in the fact that what the economists called recessions are each worse that the preceding one, while the so-called recoveries are increasingly phony.
The immediate chain of events behind the current financial crisis is very well known. The American bourgeoisie got out of the recession of 2001 just the same way that it had done before during previous recessions: through state capitalist policies of cheap credit and lax fiscal policies. And just as during other "recoveries," in time these policies feed the illusion of growth and finally end by creating the conditions for a new crash. Thus, the celebrated housing boom became the current housing bust, just as the Internet "revolution" ended in the dot.com bubble being popped in 2001.
This is the basic short story of how the American economy ended up where it is today: with a financial system in total disarray, weighed down by an unstoppable wave of mortgage defaults, housing foreclosures, downward-spiraling real estate prices and mind-blowing gambling bets going bad. The bourgeoisie has yet to recognize officially that its economy is in recession, but given the extent of the carnage, that hardly seems relevant.
The "basic short story," however, is a very poor reflection of reality. Actually, what gives the present financial crisis its historical proportions is the fact that it expresses the accumulation of decades of contradictions of a decadent economic system that has become in all senses a menace to the very survival of humanity. A permanent state of war and economic crisis, with a relentless worsening of standards of living, chronic unemployment, rampant inflation and growing insecurity for the working class and other non-exploiting sectors of the population - this has been the history of capitalism for most of the last century. This is a system that has put humanity through two devastating World Wars and the Great Depression, a dreadful worldwide crisis to which the present turmoil is often being compared.
After the brief respite during the post-World War II period of reconstruction, the economic crisis came once again to the forefront, shattering the vision of unlimited, crisis-free prosperity put forward by the system’s acolytes based on the record setting economic growth of the post-war period in the central countries of capitalism.
The economic malaise that started at the end of the 1960’s exploded in a full blown worldwide economic crisis at the beginning of the 70’s and has since persisted like a slow growing terminal cancer at the center of the body of capitalism.
It is not an accident that the US economy is today, just as it was in the ‘70s at the center of the storm. In August 1971 Richard Nixon reneged on the U.S. commitments under the American-brokered 1943 Breton Woods System that had guaranteed the dollar convertibility to gold and that had given the post-war financial and commercial systems a semblance of stability. This turnaround of the American bourgeoisie left the use of the dollar as a world currency without an economic rationale and has contributed greatly to the fragility of the world financial system showcased in today’s crisis. The world’s banks are awash with paper dollars. The currency reserves of most countries are held mostly in dollars. In fact there are, by far, more dollars circulating around the world that in the US economy. This insane situation is based on a simple collective delusion: that behind the dollar stands the so-called "full faith and credit" of the US government, which amounts to an overt overestimation of the U.S. creditworthiness. If the present U.S. financial turmoil does not bring a reality check to the global financial system, then nothing will.
The lack of solvent demand relative to the needs of capitalistic accumulation – the root of the current open crisis of capitalism dating back to the end of the sixties – is illustrated by a twin feature of the life of capitalism in recent decades: the perversion of credit and the explosion of speculation.
Faced with a lack of solvent markets to absorb its production, capitalism has found the way to square the circle: give it away on credit. Not an economically rational credit based on a reasonable expectancy of repayment of a debt with a profit — a normal capitalist practice and a powerful tool for the development of capitalism — but instead, credit as a way to keep the system artificially going to prevent its collapse under the weight of its historical crisis. This is the reason behind the reckless explosion in recent decades of both individual debt (credit cards, auto loans, student loans, personal loans, mortgages) and corporate and public debt (which in many cases will never be repaid). After so many years of abuse of the credit-debt mechanism, it is not surprising that the financial system is now cracking up.
Furthermore, faced with a diminishing rate of profit in the process of production, capital has been turning the world over towards the sphere of speculation, creating a virtual casino economy where - on paper - fortunes are made and lost with the mere tapping of a computer keyboard in the comfortable rooms of traders, hedge fund managers and other investment specialists. All this without the bothersome creation and sale of commodities in the process of production and circulation that defines capitalism as a mode of production! Thanks to the collapse of the real estate bubble and the current financial turmoil, a rare window has been opened into the secret world of high stakes gambling on such immaterial things as the so-called "credit default swaps," and the now radioactive "mortgage securities." It is no wonder that the global financial system is falling apart. Sure, speculation has always been a component of capitalism, but the amount of capital involved in it today, its weight on the economy as a whole, the extent to which it has managed to permeate increasing layers of society — even the working class‘s future livelihood is being made dependent on pension fund investments on speculative schemes - is unprecedented and is itself a condemnation of capitalism as a viable mode of production for society.
Mr. Paulson, the US treasury secretary, and Mr. Bernanke, the Federal Reserve chairman, are the men of the hour, the media reporting their every word, change of mood and actions 24/7. All this for free, while McCain and Obama have to pay millions to get their electoral message across - surely, the candidates can’t be happy about it!
Evidently, the men in charge of managing the economic crisis are very busy these days. But the real question is what has the State accomplished and what can be expected from the policies so far being put forward?
The first thing to note about the bourgeoisie’s response to the early signs that the housing boom was over in 2007, was, judging by its actions, that it was a total underestimation of the gravity of situation that was going to unfold. Following the beginning of the housing bust and the financial system turmoil during 2007, the Federal Reserve responded with its conventional policies of monetary manipulation, sharply reducing in record time the Fed interest fund rate to lower the cost of credit and pumping in tons of money directly into the financial system, trying to shore up the deteriorating finances of banks and other financial institutions. For their part the White House and Congress also made use of their traditional fiscal tools in the management of the crisis. At the beginning of 2008, they passed a so-called "stimulus package" composed of tax rebates for consumers, tax breaks for businesses and other measures directed at reviving the slumping housing market. These measures were supposed to avert a recession. As the somewhat upbeat economic forecast of Bernanke in mid-February put it, "My baseline outlook involves a period of sluggish growth, followed by somewhat stronger pace of growth starting later this year as the effects of (Fed) and fiscal stimulus begin to be felt" (USA Today, February 15, 2008).
A few days later, the collapse of Bear Stearns, the fifth biggest investment bank in the country, would raise the stakes and foretell the current financial tsunami blasting the American and global financial system, which has already totally changed Wall Street financial landscape.
According to public declarations emanating from all corners of the State, the bourgeoisie is now truly worried about the dangers posed to its system by the present situation and has decided to bring in the big State guns to fix the situation. This is the sense of the so-called 700 billion dollar, "comprehensive" bailout program that the dominant class has finally agreed upon.
It remains to be seen what effects this new program will have in the bourgeoisie’s attempts to manage the crisis of its system. Nonetheless, clearly, this program is an attempt to make the working class - both current and future generations - pay for the financial debacle.
On the other hand, this bailout, which in essence will be financed in the short term by public debt, could easily backfire, fueling inflation and further economic turmoil.
Finally, there is one more important thing to underline in relation to the bourgeoisie’s policies of the last year: on the one hand they make clear the purely ideological character of the so-called American "free market" economy, and on the other, they overtly demonstrate the dominant role of the State in the economy - what revolutionaries have long characterized as state capitalism.
Faced with the deepening economic crisis, the bourgeois media’s message to society is that "we are all in this together". Yes, it argues, some CEO’s are guilty of excess and greed, but we ALL are more or less responsible for the financial mess. "Everyone" took advantage of the good old days of easy and cheap credit of the debt functioning economy and we all have to line up in a common effort behind the State efforts to save the economy. This is nonsense. The working class has no say on how the bourgeoisie runs its decaying system. The fact is that the condition of the working class has known no improvements over the last four decades of bourgeois gimmicks aimed at keeping its economic system afloat. Unless they want to consider all matter of suffocating debts -credit cards, auto loans, student loans, sky-high mortgages, etc. - a change for the better that workers are obliged to incur in order to partake of the increasingly elusive "American dream".
Politicians, in particular those belonging to left wing, want workers to believe that they are concerned about the suffering of the working class. Both the bourgeois left and right want us to believe that the answer to rising unemployment, eroding salaries, the sorry state of the health care system and deteriorating pensions lie in the ballot box, that all is needed is the right president or congressman. However the reality is that the bourgeoisie has no solution to the crisis of its system and no future to offer society other than an increasingly devastating crisis and murderous imperialist wars.
The hard reality is that workers have been paying for years for the crisis of capitalism. And today face with a barrage of attacks from all directions they have no choice but to oppose capitalism’s assault on their working and living conditions on their own terrain, the terrain of the class struggle - fighting against the logic of capitalist exploitation. Against capitalism’s future of crisis and war, the working class must put forward its own perspective of a society based on human needs.
Eduardo Smith, Oct. 3, 2008.
As banks get nationalised, as the Federal Reserve and other central banks leap in to prop up the money markets, and the US Congress argues over the $700bn banking rescue plan, workers know that no one’s going to bail them out. On the contrary. It’s clear that on top of the existing wages that are falling behind inflation, the attempts to crank up productivity that are already in place, and jobs that have already gone, the current financial crisis will rapidly have an impact on the working and living conditions of millions who haven’t already been directly hit by the collapse of banks and other financial institutions.
The material conditions experienced by workers are the basis for the development of their struggles. The crisis of capitalism leads to attacks on the working class that in turn can lead to a militant response. How far workers’ struggles go, how combative they become, what sense they have of their own potential cannot be tied down in a scientific formula. The deepening of the crisis, x, doesn’t necessarily become y amount of struggle or z amount of consciousness.
However, it is right to ask whether the working class is today showing signs that it could be up to the challenges of the current crisis, or whether it has been disarmed by the whole brutal experience of exploitation, and succumbed to ideologies which have left it passive in the face of the worsening situation it finds itself in.
In the aftermath of the 1929 Wall Street Crash, the Depression is recognised as a time of great economic suffering. A characteristic image from Britain in the 1930s is of the weary hunger march from Jarrow, or, from the US, the queues at soup kitchens in the richest country in the world. This was only part of the reality, as there were many expressions in this period of militant class struggle. In France there were waves of strikes and occupations from 1934-38 that were ultimately derailed by the illusions workers had in the Popular Front. In the US there were major struggles from 1935-37, finally undermined by workers’ misplaced confidence in the new industrial unions. In Spain in 1936, the workers’ first response to Franco’s coup took on a semi-insurrectionary nature. But here again the Popular Front dragged workers away from their own ground into the battle between democracy and fascism, prefiguring the mobilisation of the world working class for the second imperialist carnage. In short, this was a period of profound defeat for the working class.
It was a different situation at the end of the 1960s, where a less serious expression of the economic crisis set off first the struggles in France in 68, the ‘hot autumn’ in Italy 69, and the demonstrations and strikes in Poland in 1970. These were followed by waves of struggles over two decades, in which the working class in countries across the world returned to the struggle, often on a massive level.
While it’s now easy to see the limitations of the struggles of the 70s and 80s, it shouldn’t be forgotten that the ruling class was not a passive onlooker. The ruling bourgeoisie adopted particular political strategies against the threat of the class struggle. Typically, in the 1970s left parties came to power, using the language of reform or even socialism, able to get the working class to accept wage levels and unemployment that would have been unacceptable from the conservative parties of the right. In the 1980s, with governments privatising and cutting jobs and services, there was a massive response from the working class; in this context left parties (along with unions and the leftists) posed as the opposition to the status quo, advocates of a so-called ‘alternative’.
In the 1990s, in the wake of the collapse of the eastern bloc and the huge campaigns about the ‘death of communism’ and the ‘end of the class struggle’, there was a definite disorientation within the working class and a low level of militancy, but since 2003 there has been a slow but definite renewal of workers’ struggles, with a number of positive characteristics.
Changes in material reality can have a significant effect on workers’ understanding of the world and their place in it. Even the blind can recognise objects when they bump into them. In the current state of the economic crisis it is clear that our masters have very little control of their own affairs and have to resort to the further intervention of the state to cope with a crisis of state capitalism. The idea that capitalism doesn’t suffer from crises that are intrinsic and insoluble can surely now only convince those who have an interest in its continuation. In addition, the worldwide nature of the crisis, revealing yet again the interlinked nature of all economies, is another reminder that there can be no national solutions to the problems presented by global capitalism.
In recent struggles the illusions that workers have in the possibilities of sustainable reforms, or in the real role of the unions, or in left-wing governments, have been challenged. Indeed because of the lack of credibility of the left parties (and their leftist satellites) there have been attempts recently to create new, or re-launch old, left parties in Germany, Italy and France, among other countries.
As for the content of the class struggle, we have seen a number of struggles where solidarity has been shown in practice. Not on a massive scale, but significant enough to demonstrate one of the most important aspects of the working class in struggle, and as the basis for a future society. Some academics (and other ideologists) maintain that the working class has changed so much with the development of technology and the transformation of heavy industry that the marxist view of the working class is a relic of the 19th century. Expressions of solidarity among the ‘new’ working class show that such ideas are just wishful thinking from the ruling class.
Furthermore, the expansion of migration patterns across the world means that in nearly every country there is greater diversity in the working class, and correspondingly, a greater capacity for internationalism and unity across potential divisions. The fact that the bourgeoisie is everywhere trying to sustain racist and anti-migrant campaigns in order to sow divisions in the ranks of the working class shows what a threat working class unity is to capitalism.
During the last five years there have been examples of workers’ struggles that have shown significant differences to the past. For instance, we have seen various struggles in a country as important as Germany, which was much less affected by workers’ militancy in the 1970s.
In a country like Iraq, where we can see the profound effects of war, both past and present, we can still see the struggle of the working class. Recently, in response to an attempt by the Iraqi government to cut public sector wages by 30% (that is, to reverse a wage rise from earlier in the year) there was a wave of strikes, demonstrations, protests and sit-ins. The wage rise has been reinstated, the government will no doubt rapidly return to the attack, but workers have gained a sense of what it is like to fight for class interests, not national or religious interests.
In Iran, supposedly under the rigid domination of fundamentalist clerics, there have been demonstrations over labour laws as well as strikes involving thousands of workers angry at the non-payment of wages for many months.
Across Egypt there have been successive waves of strikes during the last two years, involving thousands of workers. In Vietnam, a country that is in no way isolated from the impact of the economic crisis, there is high and still growing inflation that has led to dozens of wildcat strikes. There have also been massive strikes in Bangladesh and Argentina, and a nationwide general strike in South Africa in August.
As for the latest ‘economic miracles’, India and China, neither has been immune from the crisis or the class struggle. In China, with tens of thousands of enterprises going bust and 20 million people laid off, it is not surprising that there have been massive workers’ demonstrations that wouldn’t have happened ten years ago, and wildcat strikes involving many thousands of workers happening just about every day. In India, in September, there was a strike affecting a number of states, which the unions claimed involved 80 million workers. Industry, banks, insurance, coal, power, steel, tea, telecoms and IT were all affected. Subsequently, there was a two day strike of 900,000 workers in 26 government-run banks that closed about 60,000 branches; and at the time of writing tens of thousands of workers employed by the ‘Bollywood’ film industry are on strike against low wages or not being paid at all.
A working class that can’t defend itself can’t make a revolution. But the question still stands: can the working class go beyond the defensive struggles of today?
In practice, as the working class struggles it begins to change. It becomes more aware of the possibilities of the struggle, the nature of the obstacles that will be encountered and the lies that it has been told. Consciousness develops through the gradual escape from the weight of bourgeois ideology at the same time as the development of workers’ self-organisation and the sense of unity and solidarity. The response of the working class is not just to immediate attacks but to a whole history of them. The difference between ‘economic’ and ‘political’ struggles diminishes; ‘defensive’ struggles announce the start of struggles where workers take the initiative.
But in this whole process of the development of the working class through the experience of its struggles there is still one enormous hurdle to get over. The more workers reflect on the implications of their situation, the more they will be drawn to the conclusion that capitalism has to be overthrown. That means a revolution. It is understandable that workers should be hesitant when the immensity of what lies before them becomes clear.
The current phase of the economic crisis will lead to the further development of the class struggle. When the working class begins to realise where that struggle is leading, it will be vital that it understands that it is not only the sole force that can free itself from capitalist exploitation, but also the only force that offers a future to humanity. Revolutionaries will play an important role in the development of this consciousness. Hesitation is understandable, but the working class is transformed by its struggle, so that future movements will be undertaken by a class that has gained from its struggles and in reflecting on them.
Car 1/10/8
Solusyon sa Krisis ng Kapitalismo: Ibagsak Ito
Ang panibagong pampinansyang krisis ng pandaigdigang dekadenteng kapitalismo na nagsimula sa nakaraang taon ay muling sumabog na mas malakas sa nakaraan – noong unang bahagi ng 2008.
Ang pinakahuling pagsabog nito ay nagbabadyang lalupang yayanig at hahatak pababa sa naghihingalo ng pandaigdigang sistema. Kahit ang ilan sa burges na ekonomista ay nagsasabing mas malala pa ito sa Depresyon sa 1929 na nagtulak sa pinakabangis na digmaan sa buong mundo.
Sa krisis pampinansya ay lalupang nahubaran ang katotohanan na nasa yugto na tayo ngayon ng kapitalismo ng estado – ang huling depensa ng bumubulusok-pababa na sistema. Nalalantad na ang ‘neo-liberalismo’ na bukambibig kapwa ng mga pwersang maka at kontra-globalisasyon ay sa realidad ng galaw ng ekonomiya ay isang mistipikasyon.
Ang ‘pagligtas’ o bail-out ng estado sa nabangkarotang malalaking mga bangko at pampinansyang institusyon gaya ng Northern Rock sa Britain, Bear Stearns, AIG, Merrill Lynch, Lehman Brothers, Fannie Mae at Freddie Mac sa USA, sa China, Japan, Germany, France na nagkahalaga ng daan-daang bilyong dolyares mula sa buhis ng mamamayan ay patunay lamang kung walang interbensyon at kontrol ng kapitalistang estado tiyak na babagsak ang ekonomiya ng sistema.
Ang katotohanang ito ay hindi na maitago kahit ng mga burges na komentarista at ekonomista na dati-rati ang bukambibig ay ‘liberalisasyon’ at ‘malayang kalakalan’:
“We’ve come a full circle. We now realize that you need actually good governance and good regulations and not just let the market run the show” (Kishore Mahbubani, dean of the Lee Kuan Yew School of Public Policy in Singapore, quoted by Reuters, PDI, Sept. 19, 2008)
Krisis sa Pinansya: Epekto ng Krisis ng Sistema
Ang krisis sa pinansya (sa partikular, ang ispekulasyon) ay hindi ang puno’t-dulo ng krisis ng sistema kundi ito ay produkto lamang ng huli.
Ang krisis sa pinansya kung saan mga bangko ang unang bumagsak ay nagmula sa hindi na mabayarang utang na pinauutang nito. Kaya ang mitsa ng pinakahuling pampinansyang krisis ay ang housing crisis sa USA at maging sa ibang abanteng kapitalistang bansa gaya ng Great Britain kung saan bilyun-bilyong dolyares ang hindi na mabayaran ng mga mamamayang nangungutang ng pabahay sa mga bangko.
Sa madaling sabi, ang krisis sa pinansya ay nagmula sa pagpapautang at pangungutang.
Magmula noong krisis sa 1960s, sa pangkalahatan ay pinagagalaw na lamang ang ekonomiya ng mundo sa pagpapautang at pangungutang dahil hindi na kaya ng sistema na paunlarin pa ang produktibong pwersa ayon sa kapasidad ng huli. Mismong ang kapitalistang mga relasyon sa produksyon ang humahadlang sa ibayo pang pag-unlad ng huli. ‘Lumalago’ ang pandaigdigang ekonomiya sa nagdaang mga taon dahil sa pagpapautang at pangungutang:
“The basis for the rates of growth in global GNP in recent years, which have provoked the euphoria of the bourgeoisie and their intellectual lackeys, are not fundamentally new. They are the same as the ones that have made it possible to ensure that the saturation of markets, which was at the root of the open crisis at the end of the 60s, didn’t completely stifle the world economy. They can be summed up as growing debt.” (International Review no. 30, 3rd Quarter 2007)
Ang mekanismo ng pinansya – sistema ng bangko, ispekulasyon at mekanismo ng pagpapautang – ay bahagi na ng pag-unlad (o ebolusyon) ng kapitalismo magmula pa noong 18 siglo. Kailangan ang mga ito para magkamal at isentralisa ang perang kapital para magkaroon ng kinakailangang puhunan para sa industriyal na pagpapalawak na labas na sa saklaw ng sinumang pinakamayamang indibidwal na mga kapitalista. Kaya, may mahalagang papel ang pagpapautang para pabilisin ang paglaki ng produktibong pwersa sa panahon na progresibo pa ang kapitalismo.
Sa kabilang banda, ang pagpapautang ay nagpapabilis din ng krisis sa sobrang produksyon, ng paglikha ng mga produktong lagpas na sa kapasidad ng pamilihan.
Ang ispekulasyon ay hindi dahilan ng krisis kundi bunga lamang nito. Kung ganap mang nangibabaw ang ispekulasyon sa buong ekonomiya ito ay dahil sa nagdaang mahigit 70 taon ng krisis sa sobrang produksyon ang industriya ng paglikha ng produkto ay lumiliit ang tubo. Kaya hindi maiwasang ang perang-kapital ay ilalagak sa ispekulasyon o popular sa bansag na “casino economy”.
Imposible sa kapitalismo na walang krisis sa pinansya dahil ang dahilan nito ay ang natural na katangian ng kapitalismo na lumikha ng produkto na para bang walang limitasyon ang pamilihan; ang paglikha lagpas sa kapasidad ng pamilihan; ang sobrang produksyon:
“In these crises there breaks out an epidemic that, in all earlier epochs, would have seemed an absurdity - the epidemic of over production. …there is too much civilisation, too much means of subsistence, too much industry, too much commerce.” (Communist Manifesto)
Isang ilusyon ang sinasabi ng mga pwersang anti-globalisasyon na maaring mabuhay ang kapitalismo ngayon na walang ispekulasyon o ‘casino economy’. Hindi nila naunawaan ang galaw ng kapitalistang sistema. Kahit sa panahon ng 19 siglo ay pinakita na ni Marx na ang ispekulasyon ay bunga ng kakulangan ng malalagakan ng kapital para sa produktibong pamumuhunan. Dahil dito, naghahanap ang mga kapitalista ng mabilisang tubo sa isang malaking pasugalan. Sa kasalukuyan, ang mundo ay naging isa ng casino. Ang pagnanais ng kilusang anti-globalisasyon na itakwil ng kapitalismo ang ispekulasyon sa kasalukuyang panahon ay humihiling na maging vegetarian ang mga tigre o kaya ay huminto sa pagbuga ng apoy ang mga dragon.
Sa 19 siglo, sa pangkalahatan ay ‘hinahayaan’ lamang ng estado ang pamilihan ang magdidikta sa negosyo at komersyo dahil sa pangkalahatan ay malawak pa ang sasakuping hindi-pa-kapitalistang bahagi ng mundo. Kaya ang krisis ng sistema noon ay nalulutas sa pagsakop ng bagong pamilihan. Ngunit ganap ng nagbago ang lahat ng ito ng masakop ng kapitalismo ang buong mundo at iginapos sa kapitalistang relasyon ang pandaigdigang ekonomiya. Samakatuwid ay nabuo na ang isang integradong pandaigdigang pamilihan at wala ng bagong pamilihan na masasakop pa.
Ang 20 siglo ay simula ng pagkasaid ng pamilihan at ang pagkakahati ng mundo ng mga kapitalistang kapangyarihan – ang panahon ng imperyalismo:
“For the first time, the world is completely divided up, so that in the future only re-division is possible, ie territories can only pass from one ‘owner’ to another, instead of passing as ownerless territories to an ‘owner’” (Lenin — Imperialism, The Highest Stage of Capitalism)
Ang sinasabi ng Communist Manifesto na “the conditions of bourgeois society are too narrow to comprise the wealth created by them” na nareresolba sa 19 siglo sa pamamagitan ng pagpapalawak pa ng pamilihan ay naging permanente na sa panahon ng imperyalismo kung saan nasakop na ng sistema ng sahurang pang-aalipin ang mundo.
Ang imperyalismo ay ang dis-integrasyon ng kapitalismo, ang pangangailangang ibagsak ito at palitan ng isang lipunan na walang pagsasamantala sa pamamagitan ng rebolusyon ng manggagawa:
“The contradictions of the capitalist system, which lay concealed within its womb, broke out with colossal force in a gigantic explosion, in the great imperialist world war.
…… A new epoch is born! The epoch of the dissolution of capitalism, of its inner disintegration. The epoch of the communist revolution of the proletariat” (Platform of the Communist International, 1919).
Panghihimasok ng estado: Solusyon ba sa krisis?
Sa pangkalahatan, naniniwala ang Kaliwa ng burgesya sa propaganda ng mga estado na ang globalisasyon ay ‘pag-abandona’ o kaya ‘pagluluwag’ ng estado sa galaw ng ekonomiya at pagsuko nito sa ‘batas ng pamilihan’. Kaya naman mariing tinuligsa ng kilusang anti-globalisasyon ang ‘pribatisasyon, deregulasyon at liberalisasyon’ na ‘patakaran’ ng mga estado. Sa halip, nanawagan ang kilusang ito ng pagkontrol ng estado sa ekonomiya, ng pagtatanggol ng mga pambansang estado sa kani-kanilang pambansang ekonomiya laban sa ‘imperyalismo’. At ang ‘radikal’ na saring ng Kaliwa ay nanawagan ng nasyunalisasyon sa batayang bahagi ng ekonomiya sa ilalim ng ‘estado ng manggagawa’ o ‘estado ng bayan’:
“The basis of anti-globalisation ideology is the denunciation of the ‘neo-liberal’ policies adopted by the major powers since the 1980s, which have allegedly placed the entire world in the hands of the great multinational companies, subordinating all human activities - agriculture, natural resources, education, culture, etc - to the pursuit of profit. This is sometimes described as a process of commodification and standardisation of products - everything is up for sale, in short.
The world is run by the dictatorship of the market. This dictatorship has at the same time stolen political power from democratically controlled states, and thus from the citizens of the world.
Thus the anti-globalisation lobby raises the battle-cry: ‘our world is not for sale’. They demand that the law of the market must not guide political policies. Political decision-making must be restored to the citizens, and democracy must be defended and extended against all financial diktats.” (ICC, ‘Anti-Globalisation: Ideological Posion to the Proletariat’)
Anuman ang lenggwahe ng Kaliwa ang linya nila ay walang kaibahan sa Keynesianismo at Stalinismo.
Sa panahon pa ng Communist Manifesto ay napakalinaw na inilarawan ng mga marxista ang katangian ng kapitalismo at kung bakit kailangan itong ibagsak. Pero ninanais ng kilusang anti-globalisasyon na mag-imbento ng ‘bagong teorya’ laban sa kapitalismo at ‘bagong solusyon’ para sa kapakanan ng sangkatauhan:
“In sum, the anti-globalisers have reinvented the wheel. It’s some revelation that capitalist enterprises only exist to make profit! That, under capitalism, all goods are turned into commodities! That the development of capitalism means the globalisation of exchange!
The workers’ movement did not wait until the 1990s and the new wave of clever academics and radical thinkers who have come up with all this. All these ideas can be found in the Communist Manifesto, first published in 1848:
“The bourgeoisie has resolved personal worth into exchange value, and in place of the numberless indefeasible chartered freedoms, has set up that single unconscionable freedom - Free Trade. The bourgeoisie has stripped of its halo every occupation hitherto honoured and looked up to with reverent awe. It has converted the physician, the lawyer, the priest, the poet, the man of science, into its paid wage-labourers.
The need of a constantly expanding market for its products chases the bourgeoisie over the whole surface of the globe. It must nestle everywhere, settle everywhere, establish connections everywhere. The bourgeoisie has through its exploitation of the world market given a cosmopolitan character to production and consumption in every country. To the great chagrin of reactionaries, it has drawn from under the feet of industry the national ground on which it stood.”
Thus, the anti-globalisers claim to be offering a new analysis and a new alternative while at the same time suppressing all reference to two centuries of struggles and of theoretical endeavours by the working class, aimed precisely at understanding the bases for a truly human future. And little wonder: the better world proposed by the anti-globalisers does not look forward, as the workers’ movement has always done, but backwards, to a mythical rural past of happy little enterprises and local exchanges - or, more prosaically, to the period between the 1930s and the 1970s, which for them represents a lesser evil compared to the liberalisation which got underway in the ‘80s. After all, that was the period of ‘Keynesianism’ in which the state was a more obvious actor on the economic stage.” (Ibid)
Isa pang mistipikasyon na sinisigaw ng Kaliwa laluna ng mga stalinista, maoista at troyskyista ay ang modelo ng ‘sosyalistang estado’ o ‘estado ng manggagawa’ o ‘estado ng bayan’ na siyang kokontrol sa ekonomiya sa ngalan ng ‘uring manggagawa’ at ‘sosyalistang konstruksyon’. Ayon sa kanila, ito ang ‘epektibong paraan’ para ‘hindi maapektohan’ ng krisis ng pandaigdigang kapitalismo – ang ‘sosyalistang planadong ekonomiya’. Subalit, mabilis na naglaho ang bisa ng mistipikasyong ito ng bumagsak ang imperyalistang USSR at ang Eastern Bloc. Ganun pa man, hindi pa rin sumuko ang mga trotskyista (kabilang din ang mga maoista) sa ganitong modelo dahil para sa kanila: “ang krisis ng mundo ngayon ay krisis ng rebolusyonaryong liderato” o sa bulgar na pagkasabi, ang Trotskyistang (o maoista) partido lamang ang makapagligtas sa sangkatauhan.
Sa mahigit 70 taon, ang iba’t-ibang paraan ng burgesya para resolbahin ang krisis ng sistemang pinagtatanggol nito – Keynesianismo, ‘planadong ekonomiya’ o ‘neo-liberalismo’ – ay napatunayan na nagpalala lamang sa krisis ng sistema dahil ang ugat mismo ng krisis ay ang mismong mga kapitalistang relasyon, ang sistemang sahuran mismo.
Ganito ang pangunahing linya ng makapangyarihang imperyalistang mga bansa noong 1980s kung bakit ‘tinalikuran’ nito ang Keynesianismo at pinalitan ng ‘neo-liberalismo’: ang panghihimasok ng estado sa ekonomiya ay nagdulot ng krisis sa 60s, 70s at 80s.
Ang katotohanan ay hindi bumitiw ang estado sa pagkontrol sa ekonomiya magmula ng pumasok ang kapitalismo sa kanyang dekadenteng yugto ng pumutok ang unang imperyalistang digmaang pandaigdig noong 1914. Bakit?
“In all periods of decadence, confronted with the exacerbation of the system’s contradictions, the state has to take responsibility for the cohesion of the social organism, for the preservation of the dominant relations of production. It thus tends to strengthen itself to the point of incorporating within its own structures the whole of social life. The bloated growth of the imperial administration and the absolute monarchy were the manifestations of this phenomenon in the decadence of Roman slave society and of feudalism respectively.
In the decadence of capitalism the general tendency towards state capitalism is one of the dominant characteristics of social life. In this period, each national capital, because it cannot expand in an unfettered way and is confronted with acute imperialist rivalries, is forced to organise itself as effectively as possible, so that externally it can compete economically and militarily with its rivals, and internally deal with the increasing aggravation of social contradictions. The only power in society which is capable of fulfilling these tasks is the state.” (ICC Platform on State Capitalism)
Sa pagpasok ng kapitalismo sa kanyang permanenteng krisis, wala ng masasandalan ang burgesya kundi ang estado para sikaping bigyang ‘lunas’ ang krisis nito. Ang tendensya ng kapitalismo ng estado ay nakikita noon sa New Deal ni Roosevelt, ng Nazismo sa Germany at Pasismo sa Italy. Nakikita ito sa ‘planadong ekonomiya’ ng mga Stalinistang estado sa Rusya, Eastern bloc, China, Vietnam, Cuba, North Korea. At maging sa nasyunalisasyon ng diktadurang Marcos sa 1970s.
At sa panahon ng ‘neo-liberalismo’, nakikita ito sa bail-out ng estado sa naluluging malalaking kompanya at patuloy na panghihimasok nito, sa iba’t-ibang mekanismo (institusyon) sa buhay ekonomiya ng lipunan – IMF-WB, APEC, NAFTA, etc.
Ang pinakahuling stock market ‘crash’ sa buwan ng Setyembre ng taong ito at ang bail-out ng gobyerno ng USA sa mga nabangkarotang bangko at pampinansyang institusyon gaya ng Lehman Brothers at marami pang iba ay naging mitsa upang yugyugin ng mga pwersang anti-globalisasyon ang kanilang sarili sa ideolohiyang dala-dala nila. “Nagsasabi kaya ng totoo ang mga kapitalistang estado sa polisiya nilang globalisasyon?”, “Totoo kayang pinatutupad ng mga estado ang neo-liberalismo?”
Ang panghihimasok ng estado sa ekonomiya at kapitalismo ng estado ay manipestasyon na nasa permanenteng krisis na ang panlipunang sistema. Ganito ang nagdaang mga makauring lipunan, ganito din ang kasalukuyang mapagsamantalang sistema. Sa panahon ng permanenteng krisis, lalupang pinalalakas ng burgesya ang kontrol ng estado sa buong buhay panlipunan.
Narito ang kahungkagan at kontra-rebolusyonaryong katangian ng kilusang anti-globalisasyon kung saan nanindigan ito na ang kontrol at panghihimasok ng estado sa ekonomiya ang tanging solusyon sa krisis ng kapitalismo. Ngunit, para panatilihin ang kanilang ‘radikal’ na postura at panatilihin ang kanilang mistipikasyon sa hanay ng manggagawa at maralita, igigiit nito na magagawa lamang ito ng isang estado na ‘maka-manggagawa’ at ‘maka-bayan’:
“One of the clearest examples of this false alternative is the argument that the state has withdrawn from the economy, leaving a free hand to the giant companies which are undermining democracy and the general interest. This is a total fraud. The state has never been more present in the economy than it is today. It’s the state which regulates world trade and fixes the interest rates, customs tariffs, etc. The state is still the leading economic actor, with a public expenditure which makes up an increasing portion of GNP and of the ever-swelling budget deficit. This is the so-called ‘powerless’, ‘absent’ state in the model country of liberalism, the USA. It is virtually impossible to mention any economic, political or social sector in which the state doesn’t have an important, if not preponderant role.
And the state is not the guarantor of a better world, where riches are more equally distributed: it’s the state which ruins this world, through war, through attacks on workers’ wages, pensions and social benefits. It’s the state which bleeds the working class dry to stand up to the crisis of the system.
What the anti-globalisers are saying to all those who ask questions about the state of the world is this: the choice is between liberalism and state capitalism, when the real choice is between socialism or barbarism.” (Ibid)
Sa ilalim ng kapitalistang sistema, may estado bang maka-manggagawa? Sa ilalim ng ‘sosyalismo ng isang bansa’ ang estado ba nito ay estado ng manggagawa? Ang makauring interes ba ng proletaryado ay interes din ng bansa o pambansang interes? Sinagot na ito ng kasaysayan at karanasan ng HINDI.
Solusyon sa Krisis: Ibagsak ang Kapitalismo
May dalawang natatanging solusyon sa krisis ng kapitalismo:
1. Pandaigdigan o pangkalahatang digmaan para muling hatiin ang mundo ng makapangyarihang imperyalistang mga bansa.
2. Wakasan ang sistemang sahuran, sistema ng kalakal at sistema ng pamilihan. Wakasan ang pagsasamantala.
Ang una ay pansamantala lamang (dahil lalakas ang ekonomiya para sa digmaan) at magdudulot lamang ng ibayong kahirapan at pagkasira ng sangkatauhan. Sapat na ang karanasan ng sangkatauhan sa dalawang imperyalistang pandaigdigang digmaan at sa malaganap ngayon na mga lokalisadong digmaan sa ngalan ng ‘digmaan para sa pambansang kalayaan’ para maunawaan ang kahihinatnan ng solusyon ng burgesya sa krisis. Ang pangalawa ay permanente at magdulot ng ibayong pag-unlad ng produktong mga pwersa.
Ang una ay ang solusyon ng uring kapitalista. Ang ikalawa ay solusyon ng uring manggagawa. Ang una ay hahantong sa barbarismo. Ang ikalawa ay hahantong sa komunismo.
Ang una, para mangyari ay kailangang makumbinsi ang masang anakpawis sa pagtatanggol sa pambansang interes at mahahatak sa pambansang pagkakaisa. Kailangang makumbinsi ng burgesya ang mga manggagawa na magsakripisyo para sa ‘pambansang interes’. Ang pangalawa, para maganap, ay kailangang magkaisa ang mga manggagawa sa buong mundo kung saan itakwil nila ang pambansang interes ng kani-kanilang burgesya at yakapin ang makauring pagkakaisa. Ibig sabihin, kailangang agawin ng uring manggagawa ang kapangyarihan at ibagsak ang burges na estado at lahat ng mga institusyon nito.
Ang una ay isang malupit na digmaan sa ngalan ng nasyunalismo at pagtatanggol sa ‘inang-bayan’ habang ang ikalawa ay isang mapagpalayang rebolusyon, isang komunistang rebolusyon.
Sa madaling sabi, ang TANGING solusyon ay ang pagkakaisa ng buong uring manggagawa at ekstensyon ng pakikibaka laban sa lahat ng anyo ng kapitalismo – pribadong kapitalismo at kapitalismo ng estado; laban sa lahat ng mga atake ng kapital sa kanilang kabuhayan.
Ang pagkakaisang ito ay hindi sa pamamagitan ng pakipag-alyansa sa isang paksyon ng burgesya, hindi pagkakaisa para sa pambansang interes, hindi pagkakaisa sa ilalim ng mga unyon na matagal ng nasa kampo ng kontra-rebolusyon, at higit sa lahat hindi pagkakaisa sa ilalim ng bandila ng anumang mga partido ng Kaliwa – stalinista, maoista, trotskyista , anarkista at repormista.
Ang pagkakaisang ito ay isang makauring pagkakaisa na makikita sa asembliya ng mga manggagawa kung saan sila mismo ang may kontrol. Ang pagkakaisang ito ay sa ilalim ng gabay ng isang internasyunal na rebolusyonaryong partido ng manggagawa sa batayan ng internasyunalismo. Isang internasyunal na partido na mabubuo lamang sa panahon na sumusulong na ang rebolusyonaryong kilusang manggagawa sa buong mundo.
Hindi na maiwasan at mapigilan ng naghaharing uri ang paglawak ng krisis sa pinansya tungo sa iba pang bahagi ng lipunan – industriya, manupaktura, serbisyo, presyo ng bilihin, sahod at iba pa – kung saan ang unang-unang biktima at magdusa ay ang uring manggagawa at ang mga pamilya nito.
Dahil sa pandaigdigang krisis sa pinansya ay nagbabadyang mawalan ng trabaho ang milyun-milyong manggagawa:
1. Sa Amerika, 2.6 milyon manggagawa ang natanggal sa trabaho sa sektor sa manupaktura sa nagdaang dalawang taon.
2. Sa Britanya, nagbabantang mawalan ng trabaho ang 11,000 manggagawa sa sektor sa pinansya lamang dahil sa pumutok na krisis ng taong ito.
3. Sa pagkabangkarota ng Bear Stearns, AIG, Merrill Lynch, Lehman Brothers, Fannie Mae at Freddie Mac sa USA tiyak na daan-daang libo na naman ang mawalan ng hanapbuhay.
4. Gayong optimismo pa rin ang linya ng propaganda ng estado ng Pilipinas (“may kapasidad ang bansa na salagin ang epekto ng pandaigdigang krisis”), ito ay isang ilusyon lamang. Habang totoong ‘salvador del mundo’ ang naghihirap na mga kapatid nating OFWs sa ibayong dagat para ‘pasiglahin’ ang pambansang ekonomiya, nagbabanta naman na mawalan ng trabaho ang karamihan sa kanila na nasa Europe at Amerika sa panahong raragasa na ang bagyo ng krisis pinansyal sa ibang bahagi ng ekonomiya. Kaya naman, pinalalakas na ngayon ng bawat estado ang kampanya para sa patriyotismo para sa paghahanda sa mas matinding dagok ng krisis.
5. Nagbabanta ding maapektohan ang export-oriented industries dito sa Pilipinas sa lalupang pagbulusok-pababa ng bulok na sistema.
Sa madaling sabi, pipigain ang lakas-paggawa ng manggagawang Pilipino at pababain ang sahod nito para makasinghap man lang ng konting hangin ang naghihingalong sistema. Ngunit hindi lang ito sa Pilipinas nangyayari at mangyayari kundi sa halos lahat ng mga bansa.
Ito na lamang ang magagawa ng kapitalismo para patuloy siyang mabubuhay.
Ang nalalabing paraan na lamang ng manggagawa ay labanan ang mga atake ng kapital sa kanilang kabuhayan. At ang paglaban na ito ay magtatagumpay lamang kung magkaroon ng malawak na pagkakaisa ang manggagawa at kung sila mismo ang hahawak at magdedesisyon sa kanilang pakikibaka. Magiging epektibo lamang ang malawak na paglaban kung hindi na aasa ang manggagawa sa kongreso, senado, ehekutibo kundi sa lakas ng kanilang pakikibaka sa lansangan. Lalakas lamang ang makauring pagkakaisa kung hindi papayag ang mga manggagawa na hati-hatiin sila ng iba’t-ibang mga unyon na walang ibang interes kundi palakasin lamang ang kani-kanilang mga unyon at ang mga paksyon ng burgesya na sinusuportahan nito. Ganito na ang ginagawa ng mga manggagawa sa Bangladesh, Egypt, Vietnam, France, Britain, Germany, USA.
Wala ng epektibong solusyon sa loob ng sistema. Katunayan, lahat na ng solusyon ay nagawa na nito maliban sa panibagong pandaigdigang digmaan. Ang katotohanang ito ang nasa likod mismo ng pahayag ng first deputy managing director ng IMF sa kabila ng kanyang ‘optimismo’:
“Nearing the end of the year’s third quarter, most advanced economies are either virtually stagnant or on the verge of recession, while underlying inflation risks are becoming increasingly well-contained” (Speech to the Center for Strategic and International Studies, Sept 18, 2008).
Katunayan, ang solusyon ng kapitalismo sa kanyang krisis ay ganun pa rin, mula noon hanggang ngayon – pagpapautang at pangungutang:
“The American bourgeoisie likes to present itself as the ideological champion of free market capitalism. This is nothing but ideological posturing. An economy left to function according to the laws of the market has no place in today’s capitalism, dominated by omnipresent state intervention. This is the sense of the “debate” within the bourgeoisie on how to manage the present economic mess. In essence there is nothing new being put forward. The same old monetary and fiscal policies are applied in hope to stimulate the economy.
For the moment what is being done to alleviate the current crisis is more of the same— the application of the same old policies of easy money and cheap credit to prop up the economy. The American bourgeoisie’s response to the credit crunch is yet more credit! The Federal Reserve has cut its interest rate benchmark 5 times since September and seems posed to do so once more at its next scheduled meeting in March. In a clear recognition that this medicine is not working the Fed has steadily increased its intervention in the financial markets offering cheap money – $200 billion in March, on top of another multibillion package offered last December— to the financial institutions that are short on cash.” (IR 133, 2nd Quarter 2008)
Ang krisis ng kapitalismo ngayon ay hindi na tulad noong 19 siglo na cycle lamang ng boom and bust ngunit sa pangkalahatan ay nasa ilalim ng pagsulong ng pandaigdigang sistema. Ang ‘recovery’ ng krisis ng sistema ngayon ay nagiging mas panandalian habang ang kanyang krisis ay tumatagal ng tumatagal at palalim ng palalim.
Kailangan ng ibagsak ang burges na estado at ang mga burges na partido para makalaya ang uring manggagawa sa kahirapang dulot ng internal na krisis ng pandaigdigang kapitalistang sistema. Hinog na ang obhetibong kondisyon ngayon para sa komunistang rebolusyon.
ANG MGA MANGGAGAWA AY WALANG BANSA, MANGGAGAWA SA BUONG MUNDO, MAGKAISA!
The election media blitz is running full blast. We hear the same media messages over and over: we are supposedly witnessing the most important election in American history; we face a stark choice between sharply different candidates; this election will determine the future direction of society for generations to come.
Of course that is what they always say about presidential elections. It makes for great theater, even if it has nothing to do with reality. It’s hard to remember the last time the media told us that the current presidential election is meaningless, that it offers a choice between indistinguishable opponents, or that no matter who wins nothing much will change.
And of course this year is even more historic than usual — the first African American candidate nominated for president by a major party on one ticket and a woman running for vice president on the Republican line for the first time in history. No matter who wins, the media tells us, we will have an historic first.
For the working class, reality is quite different from the media mythology. No matter who wins, no matter who occupies the White House, the situation for the working class will be the same
- our sons and daughters will be called upon to shed their blood for American imperialism, which will be forced to resort to more and more military interventions throughout the world
- the economic crisis will continue unabated attacking our wages, our standard of living, our health care, our pensions, our housing conditions, social services
- the social divisions that exist in the U.S. will continue to worsen; the rich will get richer and the poor poorer
- unemployment will continue to grow
- the future will continue to look bleak.
Of course the big "news" in this election is Obama as an African American presidential candidate and his rhetoric about change, which is attracting millions of young people to his candidacy. However black or white or biracial he may be, Obama is just another capitalist politician like any other. Despite his early opposition to the war in Iraq, he is in fact no anti-war candidate. He made it crystal clear in his convention acceptance speech that he is as committed to using military power to defend American imperialist interests as any other capitalist politician. He doesn’t want to bring the troops home from Iraq; he wants to transfer troops to the war in Afghanistan and launch military strikes into Pakistan, and to be prepared to unleash war elsewhere. His main criticism of Bush policy is that the US military is spread so thin that it leaves it unable to respond to other threats to its hegemony, like in Georgia. Obama is just as much a war monger as McCain. On the economy, none of his policies can deal with the fact that the problem with the economy is not policy mistakes by Bush, but the global crisis of capitalism, which is an historically anachronistic system, about which Obama is powerless to do anything.
For capitalism, the election campaign is a crucial element in the democratic mystification, the ideological swindle that spins the myth that in a capitalist democracy everyone is equal and has the opportunity to speak his/her mind, that everyone can participate in making the decisions on how society is to be run. The ruling class pumps hundreds of millions of dollars into the campaign, and mobilizes its mass media, its unions, its educational institutions, and its left and right political organizations to reinforce this myth and pull workers into the electoral circus. For the ruling class, the elections are a valuable tool in misleading working people, in tying them to the state, derailing them from the class struggle, and bamboozling them into thinking they are "free" — free to choose their oppressors for the next four years.
Capitalist elections weren’t always such an empty sham. In the 19th century when capitalism was still a growing, historically progressive system, capable of further developing the forces of production, elections constituted the venue where the capitalist class decided upon its "executive committee" to control the government and rule society. Various factions of the ruling class, defending different programmatic orientations, different economic interests, such as finance capital, or the railroads or the oil industry, competed with each other for control of the state. In this period, because capitalism was still expanding and it was therefore still possible to wrest significant reforms from the system, it made sense for the workers movement to participate in elections and take advantage of the factional disputes within the ruling class to win gains for the working class, such as the eight hour day and the end to child labor.
But this situation changed dramatically in the early 20th century with the completion of the world market, when capitalism reached the zenith of its historic development and became a fetter on the further development of the productive forces. With the system in decay, the possibility of wresting durable social reforms from the capitalist system no longer existed, and the orientation of the workers movement toward capitalist elections was fundamentally altered. The determination of political policy switched definitively into the hands of the executive branch, the permanent bureaucracy in particular, which rules in the interests of the national capital- Capitalist Elections Against the Working Class ism and prepares constantly for the deadly competition with rival nations.
With the disappearance of the historical circumstances that made elections relevant to the workers movement, electoralism inevitably became an instrument of political mystification, an ideological swindle perpetuating the democratic myth and obscuring the true nature of the capitalist class dictatorship and fostering the illusion that working people can participate in the determination of governmental policies.
In this context, the electoral circus represents the grand ideological maneuver of the bourgeoisie. For the greater part of the past century the American bourgeoisie has been particularly adept in controlling presidential campaigns to put in place political teams that would be capable of implementing its strategic orientations and promote the credibility of the electoral circus. The party in power in the White House was generally determined by carefully orchestrated media manipulation of the electoral process to generate the desired outcomes. Under the political discipline within the ruling class, the major parties and their candidates could be relied upon to accept the division of labor determined by the dominant fractions. The factors at play in determining the desired leftright political division of labor at the level of the national state may vary depending upon prevailing domestic or international circumstances. This ability to control the outcomes of elections and to maintain discipline within its own ranks began to deteriorate after the collapse of the bloc system on the international level, leading to the embarrassing results of the Bush administration in the stolen election of 2000, which did not serve well the interests of the ruling class.
Today there are two fundamental political objectives for the dominant fractions of the American capitalist class in the coming presidential election:
- a rectification of the Bush administration’s disastrous imperialist policy blunders in order to significantly restore American authority on the international level and enable it to intervene militarily in other pats of the world,
- a total refurbishment of the democratic mystification, which has taken a terrible beating since the year 2000.
The dominant class has already made great strides in setting the stage for repairing the mess that the Bush administration has made of imperialist policy. Obama’s proposed withdrawal from Iraq over two years has already been agreed to by the Iraqi regime and the Bush Administration. The groundwork is in place for a more sophisticated, "multilateral" imperialist policy, that will lessen American imperialism’s growing isolation and reestablish its authority in the international arena.
In terms of resuscitating the electoral mystification, Obama clearly best serves the interests of the dominant class. His charismatic, but largely vacuous, appeals for change have triggered a rarely seen enthusiasm among young generations of voters, who have been largely apathetic to the capitalist political process, drawing them into electoral politics in large numbers for the first time in many years. Capitalist political pundits have promoted the Obama phenomenon as "a social movement," that has tapped the wellsprings of "hope" and a desire for change.
To the contrary, what we are witnessing is not a social movement, but an extremely successful ideological campaign, reviving the electoral mystification. However, the Obama candidacy ultimately risks aggravating the very problems that it’s designed to redress. If he loses the general election, disillusionment will set in with millions of young people. If he wins the election, it will be impossible for him to deliver any significant change, which will also give rise to widespread disappointment and disillusionment.
For the working class the election is a complete diversion. The only way to defend our interests is the class struggle, in the streets and in the workplaces - against the pay cuts, and layoffs, against the attacks on our living conditions, against imperialist war. This daily struggle to defend working class interests against capitalism holds within it the seeds of the development of class consciousness, of a working class movement that will be capable of confronting capitalism head on and destroying this social system based on the exploitation of man by man and powered by the drive for profits with a social order controlled by working people themselves, where the fulfillment of social need is the driving force.
Internationalism, September 2008
How ever you look at it, it is becoming increasingly obvious that the present system of social economic organisation - capitalism - is breaking down all over the planet.
It can no longer feed its wage slaves, let alone the millions who aren’t even given the chance of being wage slaves. Because of the sudden rise in food prices that is hitting those who are already living in dire poverty, "at this very moment, 100,000 people are dying of hunger every day across the world; a child under 10 is dying every five seconds; 842 million people are suffering from chronic malnutrition and are being reduced to the status of invalids. And right now, two out of the six billion human beings of the planet (i.e. one third of humanity) are in a daily fight for survival because of the rise in the cost of basic foodstuffs" (International Review 133).
It can no longer maintain the illusion of economic prosperity. The ‘credit crunch’ is exposing all the slurry about economic growth fed to us by politicians and media for the past decade and more. Alongside the spiralling price of oil and fuel, we are seeing the world’s major economies, drawn by the former world ‘locomotive’, the USA, plunging into recession. The ‘economic miracles’ of India and China are also beginning to lose their sheen. In recent months, the Chinese central bank has been intervening on the foreign exchanges to the tune of nearly $50 billion in an attempt to push down the value of the Yuan. Over 67,000 companies have gone bust in China in the first half of 2008, laying off 20 million people and there now seems to be an outright contraction in manufacturing. As for Britain, with its allegedly stable economic base, the Chancellor of the Exchequer has himself warned that we are approaching the worst economic crisis for 60 years (see the article on p2).
It can less and less hide its nature as a system of military rivalry and warfare. The war between Russia and Georgia is being presented in the media as a revival of the Cold War between Russia and NATO. So how come the ‘end of communism’ in Russia at the end of the ‘80s was supposed to bring us a world of peace and harmony? Could it be that the struggle between Russia and America was not a struggle between different societies or ideologies, but between different imperialist states struggling for spheres of influence - just as it is today? What’s more, the hypocrisy of countries like Britain and the US condemning Russian atrocities in Georgia is pretty clear when you look at what the ‘democratic’ powers have been doing in Afghanistan and Iraq in the last seven years. All the world’s states, from the biggest to the smallest, are warmongers, and the conflicts between them are becoming more and more chaotic and dangerous.
It can no longer conceal the threat its very continuation poses to the planetary environment. The ‘debate’ about global warming - in the sense of whether it’s real and whether it’s a result of ‘human activity’ - is effectively over. All the world’s governments and big corporations are falling over themselves to show us their green credentials - while at the same time every pompous international conference on climate change and pollution only confirms how little each government is prepared to do about the problem the minute the interests of its ‘national security’ and its ‘national economy’ are put into question (see the article starting on page 3).
The capitalist system is openly condemning itself as a system capable of satisfying the basic needs of humanity. The longer it goes on the more it poses the real danger of engulfing society in an apocalypse of starvation, war and ecological catastrophe.
But those who run this system will never admit this ‘inconvenient truth’. They cannot hide the scale of the problems facing humanity but they can certainly do all they can to obscure their real causes and above all to divert us with all sorts of illusory hopes and false prospects for change.
Hope and change are the ‘keynotes’ of the election campaign in the world’s leading military power, the USA. Barack Obama is being presented across the world in almost messianic terms as a man who offers hope to the world: hope for a different US foreign policy which "leads by the power of our example rather than the example of our power", to use Obama’s stirring phrase. Hope that America’s internal divisions between racial groups, the poison of slavery’s legacy, can be healed by a man who is black, but also a little bit white. Hope that the shocking gap between rich and poor in the US can be drastically reduced through a bold redistribution of wealth.
Many a critic of the farce of American ‘democracy’, where elections are contested by two parties who are not only indistinguishable but equally tied to big business, organised crime, the CIA and the military colossus, is leaping onto the Obama bandwagon, urging in particular the younger generation and the poor and dispossessed, those most disillusioned by the democratic game, to embrace this new illusion and thrown themselves into the pro-Obama camp.
But Obama is no ‘anti-war’ option. He has made it perfectly clear that his opposition to the Iraq war did not mean any let-up on the ‘war on terror’ which is the USA’s pretext for military action to maintain its global domination. He criticised the Iraq adventure because he saw it as a diversion from the war in Afghanistan, which he supported from the outset, and to which he wants to commit even more military resources - including the extension of bombing raids deep into Pakistan.
Yes, the US has lost a great deal of credibility thanks to the blunderbuss foreign policies of the Bush clique. That’s why it needs to change its image on the world stage and Obama is the man for the make-over. But the imperialist drives that lead to its military adventures here there and everywhere will not go away with a change of personnel in the Whitehouse and a new lick of PR paint.
The same applies to the problems of impoverishment, economic crisis and environmental destruction, whether in the US or world wide. They are inseparable from the way that capitalism works. It is a system which must crush all the needs of humanity and nature under the merciless wheel of accumulation, and every company, country, government and politician has to obey this logic if they are to survive.
To stop the juggernaut of capital, a fundamental revolution is required, a profound uprising of the exploited and the oppressed against the very logic of production for profit. But this requires not only an economic change, but a shattering of the political apparatus which maintains the present social/economic relations. It means the destruction of the capitalist state and the creation of new organs of political power. The noisy show of ‘democracy’ is there to prevent us, the proletariat, from seeing the real nature of the capitalist state. Participating in the show only delays the dawn of consciousness about the need to take the power into our own hands and rebuild society from top to bottom.
Amos 06/09/08
Sa panahon ng napakatinding krisis at sa lumalaking posibilidad ng pagputok ng independyenteng kilusang manggagawa laban sa mga atake ng naghihingalong kapitalistang sistema, mas lalong nalalantad ang pagkakaisa ng Kaliwa, burges na oposisyon at estado para pigilan o kaya ilihis ng landas ang pakikibaka ng tanging rebolusyonaryong uri sa lipunan – ang manggagawa.
Ang nangyaring sunod-sunod na atake ng pwersang MILF sa ilang kabayanan sa Mindanao dahil sa naunsyaming pirmahan sa pagitang ng GRP at MILF sa MOA-AD ang patotoo na walang pundamental na pagkakaiba ang interes ng Kaliwa, burges na oposisyon at estado:
“The MILF and Bangsamoro are left no choice but to advance their revolutionary armed struggle to realize their right to national self-determination and the return of their homeland……The Communist Party of the Philippinescalls on the revolutionary forces under its leadership to give full support to the struggle of the Bangsamoro for national self-determination and the return of their ancestral lands.” (CPP, ‘CPP Calls for Support to the Bangsamoro Revolutionary Struggle’, August 16, 2008).
Samaktuwid, ang nais ng CPP ay ilunsad na ng burges na liderato ng MILF ang opensibang militar laban sa burges na estado ng Pilipinas.
Ang deklarasyon naman ni Sen. Chiz Escudero, Mar Roxas, Aquilino Pimentel at dating Presidente Joseph Estrada ay ihinto ang pakipag-usap sa MILF na walang ibig sabihin kundi total war laban dito.
Ganito din ang esensya ng press statement ni Presidente Gloria Arroyo ilang oras matapos salakayin ng MILF ang ilang bayan sa Lanao del Norte at Sarangani: inatasan niya ang AFP-PNP na ipagtanggol ang teritoryo ng Pilipinas laban sa MILF.
Sa madaling sabi, DIGMAAN ang panawagan ng Kaliwa, burges na oposisyon at estado!
DIGMAAN din ang panawagan ng MILF pero mas nakikita ito sa kanilang mga ground commanders dahil hindi pa opisyal na nanawagan ang liderato nito.
‘Negosasyon sa Kapayapaan’: Isang Taktika ng Naglalabanang Paksyon ng Burgesya
Lahat ng paksyon ng burgesya – MILF/MNLF, Kaliwa, burges na oposisyon at naghaharing paksyon – ay nanawagan ng ‘kapayapaan’ sa Mindanao. Pero ang kapayapaang ito ay nakabatay sa armadong lakas. Kung sino ang mas malakas sa larangang militar ang siyang masusunod sa usapin ng mga kondisyon para sa kapayapaan. Ibig sabihin, ang pinaka-malakas na paksyon ng naghaharing uri ang may kontrol sa ‘usaping pangkapayapaan’.
Sa likod ng mga sigaw para sa ‘kapayapaan’ ay ang paghahanda para sa digmaan. Ito ang katangian ng dekadenteng kapitalismo!
Walang sinsiro sa mga paksyong naglalaban sa usapin ng kapayapaan. Para sa kanila, ito ay isang taktika lamang upang makabig sa kanilang panig ang malawak na mayorya para sa digmaan. Ang ‘usaping pangkapayapaan’ ng MILF/MNLF at CPP-NPA sa estado ng Pilipinas ay ginagamit lamang ng dalawang paksyon upang makapaghanda para sa digmaan.
Kaya ipokrito at nagsisinungaling ang CPP-NPA at iba pang Kaliwang organisasyon kung ang inakusahan lamang nito na may nakatagong agenda sa usaping pangkapayapaan ay ang paksyong Arroyo. Ang CPP-NPA, RPA-ABB, MILF/MNLF ay may kanya-kanyang nakatagong agenda sa pakikipag-usap sa kanilang karibal na paksyon.
Sa panahon ng dekadenteng kapitalismo kung saan ang bawat paksyon ay desperadong makontrol ang kapangyarihan at nagpaligsahan para magkamal ng tubo at yaman mula sa pagsasamantala sa masang manggagawa at anakpawis, digmaan ang kanilang pangunahing paraan.
At sa digmaan nila, ginamit nilang pambala ng kanyon ang mga manggagawa at mamamayan sa ngalan ng nasyunalismo at pagtatanggol sa teritoryo ng kanilang bansa. Para sa burgesyang Pilipino, pagtatanggol sa teritoryo ng Pilipinas na nais agawin ng burgesyang Moro. Para naman sa burgesyang Moro, pagkuha ng kanilang teritoryo na inagaw sa kanila ng burgesyang Pilipino at dayuhan ilang siglo na ang nakaraan.
Ang Kaliwa naman na nag-aastang rebolusyonaryo ay “nakahandang ibigay sa burgesyang Moro ang kanilang teritoryo” na walang ibig sabihin kundi: ibigay sa burgesyang Moro ang pagsasamantala at pang-aapi sa manggagawang Moro!
Ito ang ‘kapayapaan’ ng mga paksyon ng burgesya sa Pilipinas at Mindanao.
Panghihimasok ng makapangyarihang imperyalistang mga bansa
Nanggagalaiti ang CPP-NPA sa pagkondena sa imperyalistang Amerika sa panghimasok nito kakutsaba ang paksyong Arroyo sa ‘usaping pangkapayapaan’ sa Mindanao para proteksyunan ng Amerika ang kanyang interes.
Subalit dahil sa baluktot na pagkaunawa ng CPP-NPA sa imperyalismo, hindi niya nakita ang panghihimasok din ng ibang imperyalistang bansa gaya ng Indonesia, Malaysia, Libya at Saudi Arabia sa ‘usaping pangkapayapaan’ dahil may interes din ang mga ito sa Mindanao.
Pero dahil sa obsesyon na ang USA ay ‘imperialist number one’ hindi na tuloy nakita ng CPP-NPA (o kung nakita man ay nais din itong itago) na ang imperyalismo ay pangkalahatang polisiya na ng bawat bansa sa panahon ng dekadenteng kapitalismo.
Lahat ng ‘matagumpay’ na usaping pangkapayapaan sa mundo ay mayroong panghihimasok ng malalakas na imperyalistang bansa kung saan sa bandang huli ay nauuwi din sa digmaan o kaya sa panunupil sa manggagawa at mamamayan.
Ilang halimbawa lang:
‘Nagtagumpay’ ang ‘usaping pangkapayapaan’ sa East Timor dahil sa panghihimasok ng imperyalistang Australia. Ang resulta, ang ‘malayang East Timor’ ay kontrolado na ngayon nito mula sa dating pananakop ng imperyalistang Indonesia.
‘Nagtagumpay’ ang ‘usaping pangkapayapaan’ sa Nepal at nanalo sa eleksyon ang CPN (Maoist) dahil sa panghihimasok ng imperyalistang China na siyang may kontrol ngayon sa Nepal na dati ay kontrolado ng India. Ang ‘kalayaan’ ng Nepal mula sa imperyalismong USA at India ay tagumpay naman ng imperyalistang China.
Nagkaroon ng ‘temporaryong kapayapaan’ sa South Ossetia at pansamantalang umatras ang imperyalistang Russia (na tutol sa ekspansyon ng USA) sa mga teritoryo ng imperyalistang Georgia (na alyado ng USA) dahil sa panghihimasok ng imperyalistang France at Germany. Subalit tiyak na puputok na naman ang digmaan dito dahil ayaw ng Russia na kubkubin siya ng USA.
Ganito din ang ginagawa ng MILF/MNLF: may padrino silang mas malakas na imperyalistang bansa kaysa Pilipinas sa ‘usaping pangkapayaan’.
Samakatuwid, ang bawat mahihinang imperyalistang bansa ay nangangailangan ng masasandalang mas malalakas na imperyalistang bansa kahit sino pa man ito.
Digmaan Nila, Hindi Natin Digmaan
Maliban sa maraming nasisirang kagamitan at kabuhayan, libu-libong buhay na nasawi at libu-libong pamilya ang nawalan ng matitirhan at kabuhayan sa digmaan ng naglalabang paksyon ng naghaharing uri, ang digmaan nila ay hindi natin digmaan. Ang digmaan nila ay hindi digmaan para sa makauring paglaya mula sa kapitalismo. Ang digmaan nila ay digmaan kung sino sa kanila ang magsasamantala at mang-aapi sa ating mga manggagawa at maralita!
Sa digmaan ng naglalabang mga paksyon ng naghaharing uri nais lamang tayong hati-hatiin at tayo ang magpatayan!
Kaya hindi natin dapat suportahan ang digmaang ito. Wala tayong dapat suportahan sa pagitan ng nasyunalismong Bangsamoro at Pilipino. Ang pagkampi alin man sa kanila ay mitsa lamang sa pagliyab ng isang digmaan na hindi para sa ating kalayaan.
Mali rin ang panawagan ng Simbahan, mga pasipista at ‘human rights’ organizations sa dalawang naglalabanang paksyon na gawing ‘makatao’ ang digmaan dahil hindi talaga makatao ang imperyalistang digmaan!
Dapat magkaisa tayong mga manggagawang Pilipino at Moro upang ilunsad ang ating sariling digmaan – ang digmaan laban sa uring kapitalista (Moro at Pilipino) at estado. Isang digmaan na lalahukan ng milyun-milyong manggagawang Moro at Pilipino para ipagtanggol ang kabuhayan at trabaho hanggang maiangat ito sa pag-agaw ng pampulitikang kapangyarihan. Ang makauring digmaan ay walang iba kundi sosyalistang rebolusyon. Isang rebolusyon na dudurog sa sistemang kapitalismo at sa burges na estado. Ito ang digmaang ating lalahukan at kailangang ipagtagumpay!
INTERNASYONALISMO
Agosto 20, 2008
Get free blog up and running in minutes with Blogsome
Theme designed by Minz Meyer