INTERNASYONALISMO

June 27, 2008

42 Comments »

The URI to TrackBack this entry is: http://internasyonalismo.blogsome.com/2008/06/27/maoism-an-ideology-of-a-desperate-petty-bourgeoisie/trackback/

1. We are proletarian internationalists. We know that all nationalism is bourgeois. However, Comrade Mao said that the nationalism of oppressed nations is applied internationalism, because imperialism is the principal obstacle to international socialism. Imperialism oppresses the national bourgeoisie in the Third World as well as the suffering workers, so we support the anti-imperialist actions of the TW national bourgeoisie.

   We want to see imperialism smashed completely, and capitalism with it and we want to see every link its chain broken, bit by bit. Therefore, the only bourgeois nationalism we do not support today, is oppressor nation bourgeois nationalism and oppressed nation bourgeois nationalism directed against other oppressed nations. Only proletarian internationalism can defeat these two reactionary nationalist trends. To do so, it must utilise the tried and tested weapon of the United Front with every anti-imperialist social class ready for struggle.

   But again we do not have to start talking to trotskyist scum bags like you since our differences are quite unimaginable since we can’t see any grain of materialism in your documents. It can be related to, at its worst, an abstract painting, totally meaningless. You use the phony marxist rhetoric to hide your crypto-imperialism. What a shame.

   Comment by melsm — July 7, 2008 @ 7:18 pm

2. Dear fake marxist,

   can you please post my comments.

   Comment by melsm — July 7, 2008 @ 7:19 pm

3. We are proletarian internationalists. We know that all nationalism is bourgeois. However, Comrade Mao said that the nationalism of oppressed nations is applied internationalism, because imperialism is the principal obstacle to international socialism. Imperialism oppresses the national bourgeoisie in the Third World as well as the suffering workers, so we support the anti-imperialist actions of the TW national bourgeoisie.

   We want to see imperialism smashed completely, and capitalism with it and we want to see every link its chain broken, bit by bit. Therefore, the only bourgeois nationalism we do not support today, is oppressor nation bourgeois nationalism and oppressed nation bourgeois nationalism directed against other oppressed nations. Only proletarian internationalism can defeat these two reactionary nationalist trends. To do so, it must utilise the tried and tested weapon of the United Front with every anti-imperialist social class ready for struggle.

   But again we do not have to start talking to trotskyist scum bags like you since our differences are quite unimaginable since we can’t see any grain of materialism in your documents. It can be related to, at its worst, an abstract painting, totally meaningless. You use the phony marxist rhetoric to hide your crypto-imperialism. What a shame.

   Comment by melsm — July 7, 2008 @ 7:19 pm

4. We already established here the basic differences between revolution and counter-revolution, between marxism and maoism. Maoists who still call themselves “marxists” or “proletarian internationalist” do not understand what is marxism and internationalism. Anyway, practice and experience shows for almost 100 years the bankruptcy and counter-revolutionary nature of this ideology. They “attacked” Trotskyism but in essence they many commonalities of this another bourgeois ideology. What the maoists could comment about the support of the Trotskyists of the “national liberation movement” in the 3rd world? What the maoists could say about the entryism of Trotskyism to their united front?

   Even these so-called maoist do not understand their “differtences” with Trotskyism except that the latter is “anti-Stalinism” and the former are openly not.

   Comment by 1917 — July 7, 2008 @ 8:25 pm

5. There isn’t even a real possibility that you people are going to win over mass support or even launch an “international” “communist” “revolution”. People like you are the ones who form a united front with the bureaucrat capitalist government against the revolutionary movement in the Philippines. There is nothing more bankcrupt to be isolated in the deep abyss of cyberspace. At least your shit gets some attention from us. Pathetic psuedo-marxists. I have always been open to critcism even from revisionists but genuine anti-imperialists, but not from the people of your type, who spout the most isolationist petty-bourgeois ideologies.

   I believe that this specific “leftists” are paying lip service to Marxism, while indeed they go on onto vulgar lackeyism to the comprador bourgeois and imperialists. Typical police sponsored marxists who use “marxist” language to attack real revolutionaries waging real stuggles for the real oppressed and exploited. And you call marxist-leninists bankrupt? This is terribly crazy.

   Comment by melsm — July 9, 2008 @ 12:56 am

6. melsm,

   the problem with the maoists are they believe that what Mao Zedong said are banal truths like a bible.

   imperialism is not a policy of a few countries like what you believe. imperialism is a world-wide policy of the whole bourgeois class. that is why for you maoists, the world is divided between “capitalist world” and “non-capitalist world”. you really do not understand capitalism and its dynamics and evolution as a world system.

   you better study and critically analyse the more than 70 years of national liberation struggles. what happen to your national bourgeois allies? do they became socialist/communist? what happen to the countries that were “liberated” from US or Russian imperialism? they only transferred their loyalties to another imperialist power!

   knowing that national-democratic revolution is a bourgeois one and still convincing the working class to support or worst to lead it is not only opportunism but betrayal of the proletarian revolution!

   you are “proletarian internationalist”? yet you despise the working class in the 1st world as a class of “labor aristocracy”! you are “proletarian internationalist” yet you do not understand the meaning of what Lenin defend in WW I: revolutionary defeatism and turn imperialist war into proletarian civil war.

   look the fundamental difference of the Stalinists and Trotsyists positions in WW 2 compared to WW I. but you are blind fanatics of maoism that is why you cannot see anymore the real dynamics of world capitalism.

   you called the left-communists as “lackeys of imperialism” because they stand firm that all countries since the 20th century are imperialist iin nature. you called them pro-imperilaist because they are anti-world capitalism?

   on the othetr hand, you ptaise the national bourgeoisie as allies? you supported the “national liberation” war against US imperialism but suppiorted by its rival imperilaist powers!

   Comment by jose — July 9, 2008 @ 11:15 am

7. contrary to Jose’s statement, it was the current “left communists” and other nut pseudo-Marxists who are really that dogmatic. Comrade Engels stated that English workers where turning into a bought-off labor aristocracy and was already benefiting from colonialism. As if all wage earning, “worker”, “labororer” are being exploited. You can’t even classify one(worker) that is appropriating more than the full value of one’s labor power, such you call them “exploited”?

   To be exploited is to be paid less than the full value of one’s labor-power. First world “workers” earn much more than their “brothers” in the Third World. Real marxists know these things. I can’t really believe you call yourselves-communists by these simple things you cant even get right.

   You are all social-chauvinists and labor-aristocracy opportunists. We saw this article again, we never said that 3rd world workers must defeat 1st world workers. There isn’t even a real majority class 1st world proletariat, so where the heck do we begin attacking? You are stupid. The arguments presented in the above articles is weak, so much for mindless blabbering from all of you here.

   The proletariat isn’t going to buy this shit loaded organization that attacks the Dictatorship of the Proletariat, the path through Socialism, and Communism. You are wrecking balls that use the “Marxist” rhetoric to serve global imperialism.

   Comment by melsm — July 13, 2008 @ 9:54 pm

8. We would love to see this article in english though. Please if you are going to attack us. Call off the entire camp of “left commies”. We would also love to clarify some vague attacks against us and give some sensible correspondence.

   Comment by melsm — July 13, 2008 @ 10:09 pm

9. Thank you members of the united front against the Great Dictatorship of the Proletariat, for socialist development onwards the long-term goal of communism. history will go on proving that your stray of lost social-chauvinists will whither away since there isn’t really a strong foundation base of your kind to exist in serving the oppressed and exploited. In my personal opinion, It really is sad that nobody in the first world “proletariat” buys your stuff, what if the 3rd world proletariat themselves. Get out of cyberspace, we callenge you to put your untested “anti-global-capitalist” thoughts into action. The problem is you talk much without even the tiniest grain of reality in mind. You are nothing but a bunch of losers who wank over mainstream idiot anti-capitalism.

   Comment by melsm — July 13, 2008 @ 10:15 pm

10. Maoists do not know what the meaning of dogmatism is. Dogmatism means “clinging” to what the book or communist leaders say without testing or basing them on the actual practice of the class; without studying the historical context in which the texts or the words they read or hear were based. For the dogmatists, since it is written and said by the communist leaders, they must be correct yesterday and today, even for the future. They took the books as holy bible! This is their method in embracing the “theory” of labour aristocracy.

    While it is true that Engels mention it in the 19th century concerning the English workers and Lenin concerning the betrayal of the 2nd International during WW I, these internationalist communists never for a moment calling the “most exploited” strata to act against the “privilege” section of the working class or saying that there are “no working class” in the advance capitalist countries. What they did is the opposite.

    Marx, Engels and Lenin always stand firm that communist must “point out and bring to the fore the common interests of the entire proletariat” (Communist Manifesto). They put into practice the clarion call “workers of the world unite!” But our maoist fanatics abandon the communist principles and created their own based on their improvised “theory of labour aristocracy”:

    • “communist must point out and bring to the fore the common interests of the bourgeoisie and proletariat in the 3rd world against the whole population of the 1st world”.
    • “bourgeoisie and proletarians of the 3rd world unite against the 1st world!”

    These are the newly discovered “revolutionary call” of our maoist “scientists”! A dogmatism equal to the Islamist fanatics of Bin Laden!

    For these fanatics, the improvement of the working conditions of the “aristocrat” workers in Europe in the 19th century was not primarily through class struggle but “given to them” by their bourgeois friends from the super-profits they amassed in the colonies!

    No wonder that today, since the late 1960s, they are blind and deaf to the rising militancy of the “aristocrat” workers in the 1st world like May 1968 in France, Italy in 1969, or lately, since 2003, the massive strikes in France, Britain, Germany, USA against the attacks of capital on wages, pension, health care, etc. For these “proletarian internationalists”, they are not movements of the “true proletariat” and communist all over the world and proletarians in the 3rd world must not support them!

    For our maoist “revolutionaries”, workers (white!) in the 1st world must not ask for higher wages, pension, health care, job security because they have more than enough compared to their brothers in the 3rd world. In other words, “don’t struggle!”

    Where are the “true” proletarian movements? They are in the countrysides of the 3rd world; they are the alliances of the national bourgeoisie and the proletariat against the imperialism of the 1st world!; only the movements of the purely immigrant workers in the 1st world are “truly” proletarian movement.

    Certainly it is Maoism-Thirdwordism but definitely not Marxism-Communism.

    Comment by jose — July 16, 2008 @ 2:04 pm

11. Jose is plainly deaf, blind, and numb, such as all of the entire “marxist” movements in the West. These First World workers aren’t proletarian. You only spouse here that “workers” can have a better life without getting through socialism. That is the so-called showcase “working-class” in the West who had been well-off in such capitalist societies. You negate the dictatorship of the proletariat and socialism itself.

    Comment by melsm — July 17, 2008 @ 8:13 pm

12. In its simplicity, this is why socialist revolutions get hampered-since real proletarians get the idea that they can rather have eternal reformism as guide since their fellow “proletarian” workers in the West can have a better life, without resorting to armed struggle and socialism. This is the reactionary theory of productive forces in action, this is the denial of socialism in one state, the denial of the dictatorship of the proletariat and CLASS STRUGGLE.. you “left communists” are in a permanent denial of the fact that you are not marxists anyhow.

    Comment by melsm — July 17, 2008 @ 8:17 pm

13. We would actually buy Maoism-3rdworldism other than people who claim “proletarian” “science” which is only a matter of fact. An unnacceptable amount of bullshit. to quote amihan.

    Comment by Pulang Tala — July 18, 2008 @ 12:21 pm

14. mga internasyunalista,

    PT burgis ideology pala ang Maoismo ha. Heto. Mag-enjoy kayo para hindi kayo bangungutin!

    The Peasant Question

    Part I: Discussion Notes on The Agrarian Programme of the RSDLP (Bolshevik Party)

    Line of analysis: Ang pagkakabuo ng programa ng RSDLP (later, the Bolshevik Party) hinggil sa peasant and agrarian question sa Rusya ay mahigpit na nakaugnay sa pag-unlad ng teorya ni Lenin hinggil sa proletaryadong rebolusyon na may dalawang yugto.

    Note: Please see companion Aid Notes

    I. A Backgrounder ng Marxistang teorya hinggil sa usaping agraryo at magsasaka:

    Mga theoretical underpinnings hinggil sa usaping agraryo at magsasaka na nailatag na nila Marx at Engels:

    Sa unang bahagi ng pagbuo o pagdevelop nila Marx at Engels sa teorya ng proletaryadong rebolusyon (approximately mula 1847-1856), ang usapin hinggil sa pagpapalaya ng mga magsasaka o agraryong rebolusyon ay hindi pa integral na bahagi sa laman at istratehiya ng pag-agaw ng kapangyarihang politika ng proletaryado. Ito’y sa dahilang sa panahong sinimulang buohin nila Marx at Engels ang teorya ng proletaryadong rebolusyon, naharap sila sa tanong kung saan unang puputok ang proletaryadong rebolusyon. Sa wari nila Marx at Engels, natural mente unang puputok ang proletaryadong rebolusyon sa mga bansang natapos na ang burgisyang rebolusyon at buong nangingibabaw na ang kapitalismo, kapwa sa ekonomiya at politika, at kung saan may sumibol nang malakas na kilusang manggagawa, katulad ng Englatierra at Pransya. Sa mga bansang ito, hinagip ng burgisyang rebolusyon ang pagpapalaya ng mga magsasaka.

    Kaya, hindi kaagad pumasok sa ekwasyon nila Marx at Engels ang usapin ng agraryong rebolusyon bilang mahalagang elemento sa pag-agaw ng proletaryado sa kapangyarihang politika. Sa Ang Manipesto ng mga Komunista (1848), bagama’t binanggit nila Marx at Engels na kailangan suportahan ng mga komunista ang pakikibaka ng mga magsasaka sa mga lugar na may labi pa ng pyudalismo, ang agraryong rebolusyon ay hindi pa nag-okupa ng sentral na pwesto sa istratehiya ng proletaryadong rebolusyon. Ang kaagad binigyan ng sentral na atensyon nila Marx at Engels ay ang nakatakdang makasaysayang kumprontasyon sa pagitan ng burgisya at proletaryado.

    Ang usapin ng agraryong rebolusyon at papel ng mga magsasaka sa proletaryadong rebolusyon ay pumasok lang sa ekwasyon nila Marx at Engels nang hindi nangyari ang kanilang inaasahan na unang pagputok ng proletaryadong rebolusyon sa mga bansang nagkaroon na ng abanteng kapitalistang pag-unlad. Nang hindi pumutok ang proletaryadong rebolusyon sa Englatierra at Pransya, bumaling ang kanilang atensyon sa mga bansang pinasok na ng kapitalismo ngunit hindi pa naagaw ng burgisya ang kapangyarihang politika mula sa naghaharing pyudal, katulad ng Alemanya at mga bansa sa Silangang Europa. Sa mga bansang ito, inaasahan nila Marx at Engels na puputok ang proletaryadong rebolusyon bilang kagyat na karugtong sa burgis-demokratikong rebolusyon. Ngunit, dahil mahina ang burgisya sa mga bansa sa Silangang Europa, hindi rin nangyari ang pagputok ng proletaryadong rebolusyon doon. Batay dito na dineklara ni Marx na umatras na ang burgisya sa kanilang rebolusyonaryong papel sa kasaysyan at itinuon nila ang kanilang pansin sa uring magsasaka at usapin ng agraryong rebolusyon bilang mahalagang elemento sa istratehiya para maikasa sa kasaysayan ang proletaryadong rebolusyon.

    Ngunit sa kanilang pag-admit sa rebolusyonaryong papel ng mga magsasaka sa proletaryadong rebolusyon, mulat sila Marx at Engels sa makauring kahinaan ng mga magsasaka. Sa pag-unlad ng lipunan mula pyudalismo tungo kapitalismo, ang uring magsasaka ang kumakatawan sa peti-burgisya sa kanayunan kaya taglay nila ang makauring interes na maging salungat sa proletaryadong rebolusyon. Dagdag pa, sa kasaysayan ng Kanluran, halos lahat ng mga pag-aalsang magsasaka ay pawang nauwi sa kabiguan. Ang mga rebelyong magsasaka ay malaking tulong sa pagpapahina sa paghahari ng mga monarkiya ngunit ang pwersang desisibong nagpapabagsak sa paghaharing pyudal ay ang burgisya sa pakipag-alyansa sa rebolusyonaryong seksyon ng mga magsasaka. Dahil sa kabiguang inabot ng mga pag-aalsang magsasaka sa kasaysayan ng Kanluran, nabuo ang historikong konklusyon na hindi kaya ng mga magsasaka na ipagpalaya ang kanilang sarili kung sila-sila lang.

    Ang linya ng pag-unlad ng Marxistang teorya hinggil sa agraryong rebolusyon ay makikita sa mga maagang sinulat nila Marx at Engels ayon sa sumusunod:

    a. Marx sa The Communist Manifesto: “the idiocy of rural life”; kailangang suportahan ng mga komunista ang pakikibaka ng mga magsasaka sa mga lugar na mayroon pang labi ng pyudalismo at kailangan pang ilunsad ang agraryong rebolusyon.

    b. Marx sa 1850 Address: tungkulin ng manggagawa na tulungan ang burgisya na tapusin ang burgis-demokratikong rebolusyon bago ilunsad nito ang sariling proletaryadong rebolusyon (uninterrupted revolution o rebolusyong walang-patlang).

    k. Marx sa 18th Brumaire: hindi kaya ng mga magsasaka na ipagpalaya ang kanilang sarili (sa simile na ginamit ni Marx, ang uring magsasaka ay “parang isang sakong puno ng patatas”); kinakailangan nila ang tulong ng proletaryado.

    d. Marx sa isang sulat niya kay Engels noong 1856: “Ang mahalagang bagay para sa Alemanya, para mailunsad ang prolet rev, kinakailangan ang ikalawang edisyon ng digmang magsasaka”. In this statement, sinagot ni Marx ang katanungang, “pwede na bang ilunsad ang proletaryadong rebolusyon sa mga lugar na may labi pa ng pyudalismo?”

    e. Engels sa Peasant War of Germany: nilatag dito ni Engels ang mga kalagayan bakit hindi kaya ng magsasaka na dalhin at isulong ang adhikaing syentipikong sosyalismo (hiwa-hiwalay at maliliit na yunit ng produksyon which lends them to a limited, narrow view of society and mankind).

    Ito ang linya ng teorya hinggil sa agraryong rebolusyon na unang nailatag nila Marx at Engels na nilapat ni Lenin sa Rusya at, sa proseso ng paglapat, napaunlad.

    Comment by Alex — July 18, 2008 @ 10:13 pm

15. heto pa 2nd installment.

    I. B Backgrounder sa Kalagayan ng Rusya:

    Excerpts from the History of the CPSU (B): “Tsarist Russia entered the path of capitalist development later than other countries. Prior to the sixties of the past century there were very few mills and factories in Russia. Manorial estates based on serfdom constituted the prevailing form of economy. There could be no real development of industry under serfdom. The involuntary labour of the serfs in agriculture was of low productivity. The whole course of economic development made the abolition of serfdom imperative.”

    Ang Rusya ang pinakamalaking bansa in terms of land size. Malaking bahagi ng kanyang lupain ay kanayunan. Dahil sa laki ng kanyang lupain, iba ang dinamiks ng problema ng kawalan ng lupa ng mga magsasaka. Sa wala pa ang 1861 repormang agraryo, karamihan ng mga magsasaka sa Rusya ay may lupang binubungkal. Tinatawag ito na allotment mula sa mir (communal-type na pagmamay-ari sa lupa). Pero sabay na umiiral sa mir ang mga malalaking lupain ng mga PML. Ang kanilang lupain ay tinatawag na latifundia. Marami din ang mga magsasaka na kulang sa lupa kaya pumasok sila sa mga relasyong serfs sa latifundia ng mga PML. Sa ilalim ng sistemang umiiral sa panahong ito, sharecropping rent ang pangunahing porma ng pagsasamantala sa mga tenants. Ibabaw sa upa sa lupa, nangongolekta din ang mga PML ng tributo at sapilitang serbisyo sa manor ng mga PML. Kinikilala silang may “flogging rights” sa kanilang mga serfs. Kung ibenta ng PML ang kanyang lupa, kasama sa bentahan ang magsasaka. Nakatali sila sa lupa na nagbikas sa kanilang kawalan ng kalayaan. Ito ang esensya ng klasikong serfdom.

    Excerpts from the History of CPSU (B): “In 1861, the tsarist government, weakened by defeat in the Crimean War, and frightened by the peasant revolts against the landlords, was compelled to abolish serfdom”.
    1861 - Dineklara ni Tsar Alexander I ang abolition of serfdom sa Rusya.

    hindi ginalaw ang mga mir.
    pinabayaran ng mga PML sa mga magsasaka ang mga lupang napailalaim sa sistemang serfdom.
    pinatawan ng buwis ang mga magsasaka.
    dahil mapasakamay na ng mga magsasaka ang mga lupang kanilang binubungkal, ang ginawa ng mga PML na ayaw ibigay ang kanilang lupa, sinarado ang kanilang mga lupain (tinatawag na cut-off lands).
    dahil pinabayaran, maraming mga magsasaka ang hindi kayang magbayad; nanatili ang mga latifundia.
    maraming mga peasants ang nadispossess dahil hindi nakabayad.
    maraming mga PML ang nagpihit sa moda ng pagsasamantala; ang iba gumamit ng labor rent; ang iba naman nag-introduce sa wage-labor sa kanayunan ng Rusya.

    Excerpts from the History of CPSU (B): “But even after serfdom had been abolished the landlords continued to oppress the peasants. In the process of “emancipation” they robbed the peasants by inclosing, cutting off, considerable portions of the land previously used by the peasants. These cut-off portions of land were called by the peasants otrezki (cuts). The peasants were compelled to pay about 2,000,000,000 rubles to the landlords as the redemption price for their “emancipation.”

    After serfdom had been abolished the peasants were obliged to rent land from the landlords on most onerous terms. In addition to paying money rent, the peasants were often compelled by the landlord to cultivate without remuneration a definite portion of his land with their own implements and horses. This was called otrabotki or barshchina (labour rent, corvée). In most cases the peasants were obliged to pay the land lords rent in kind in the amount of one-half of their harvests. This was known as ispolu (half and half system)”.

    Labor rent (corvee labor) - ang magsasaka ay naglalaan ng definite na mga araw para sa pagtrabaho sa lupa ng PML (example, sa three-field system, 3 araw sa isang linggo ay para sa lupain ng PML). Ang produkto sa lupang tinatrabahoan ay buong mapupunta sa PML. Dahil sa ganitong iskema, tumitindi pa ang paggamit ng mga PML sa kanilang “flogging rights” sa mga magsasaka.

    Kaya, tumindi ang pagsasamantala bunga ng pagpasok ng kapitalistang moda ng pagsasamantala sa dominanteng pyudal na kaayusan at maraming magsasaka ang nawalan ng lupa at nagbenta ng kanilang lakas paggawa. Ito ang tinatawag ni Lenin na “depeasantization” ng mga magsasaka. Sa katotohanan, ang repormang agraryo ng 1861 ang unang alon ng paghawan para sa pagpasok ng kapitalismo sa agrikultura ng Rusya (first wave of capitalist penetration into the Russian countryside and agriculture).

    Excerpts from the History of the CPSU (B): “Thus the situation remained almost the same as it had been under serfdom, the only difference being that the peasant was now personally free, could not be bought and sold like a chattel.

    The landlords bled the backward peasant farms white by various methods of extortion (rent, fines). Owing to the oppression of the landlords the bulk of the peasantry was unable to improve their farms. Hence the extreme backwardness of agriculture in pre-revolutionary Russia, which led to frequent crop failures and famines.

    The survivals of serfdom, crushing taxation and the redemption payments to the landlords, which not infrequently exceeded the income of the peasant household, ruined the peasants, reduced them to pauperism and forced them to quit their villages in search of a livelihood. They went to work in the mills and factories. This was a source of cheap labour power for the manufacturers.

    Over the workers and peasants stood a veritable army of sheriffs, deputy sheriffs, gendarmes, constables, rural police, who protected the tsar, the capitalists and the landlords from the toiling and exploited people. Corporal punishment existed right up to 1903. Although serfdom had been abolished the peasants were flogged for the slightest offence and for the non-payment of taxes. Workers were manhandled by the police and the Cossacks, especially during strikes, when the workers downed tools because their lives had been made intolerable by the manufacturers. Under the tsars the workers and peasants had no political rights whatever. The tsarist autocracy was the worst enemy of the people.

    Tsarist Russia was a prison of nations. The numerous non-Russian nationalities were entirely devoid of rights and were subjected to constant insult and humiliation of every kind. The tsarist government taught the Russian population to look down upon the native peoples of the national regions as an inferior race, officially referred to them as inorodtsi (aliens), and fostered contempt and hatred of them. The tsarist government deliberately fanned national discord, instigated one nation against another, engineered Jewish pogroms and, in Transcaucasia, incited Tatars and Armenians to massacre each other.”

    Comment by Alex — July 18, 2008 @ 10:15 pm

16. heto 3rd installment.

    I. Ang Agrarian Question At Ang Rebolusyong May-2 Yugto ni Lenin

    A Sa Wala Pa Si Lenin

    Kung mayroon kang kanayunang kagaya ng sa Rusya sa panahong ito na may ganoong kalagayan ng mga magsasaka, it is but natural that the miserable life of peasants attracted the attention of the intelligentsia. Ang buhay ng mga magsasaka ang naging laman ng kanilang mga nobela, drama, satire, tula at iba pa (Tolstoy, Cherneshevsky, Gogol, etc.). Sa kanilang pag-observe sa kalagayan ng mga magsasaka sa kanayunan ng Rusya, nabuo nila ang pagtingin na tinatawag na “unique Russian case”.

    “Unique Russian case” - ang pag-unlad ng Rusya ay hindi susunod sa linya ng pag-unlad ng Kanluran. Hindi na daw dadaan ang Rusya sa kapitalismo. On the basis of the existence of the mir, pwede na itong dumiretso sa sosyalismo sa pamamagitan ng isang rebolusyon na pamumunuan at pangunahing katawanin ng mga magsasaka (teorya ito na unang pinuslit nila Herzen, Belinsky, at Cherneshevsky).

    In the 1860-70s, this idea inspired the ranks of the intelligentsia to launch a “go to the countryside” movement para ahitain ang mga magsasaka na mag-alsa. Tinatawag sila na mga Narodniki (“go to the people”). Sa dulo ng 1860s, nahulog sila sa impluwensya ni Bakunin at naging mga anarkista na pangunahing gumagamit ng “propaganda by deed” o “excitative terror”; pinatay nila ang Tsar (sangkot dito ang kapatid ni Lenin).

    Pagka 1880s, naging manipis na ang kanilang hanay dahil sa countermeasures ng Tsar; pagka-1890s, nakipagkompromiso sila sa Tsar. Sa panahong ito, tinawag na nila ang kanilang sarili na mga Social-Revolutionaries (SRs). Ngunit nagpatuloy ang kanilang dominanteng impluwensya sa mga intelihensya at kahit sa mga manggagawa dahil sa militant “do-or-die” tradition ng mga Narodniks from which the SRs claimed their revolutionary heritage.

    1883 – naporma ang Emancipation of Labor Group (ELG), ang unang Marxistang grupo ng mga Ruso na nakabase sa labas ng Rusya (Vienna). Binubuo sila ng mga dating Narodniks na nadis-illusion sa kabiguan ng mga Narodniks (hindi kasi pumutok ang inaasahan nilang explosion ng mga magsasaka). To mark their break from the Narodniks, they call themselves social-democrats after the fashion of the social democratic movement in Western Europe. Pinamunuan sila ni Georgi Plekhanov (siya ang nagsalin sa salitang Ruso sa Kapital ni Marx; sa isang aklat, The Development of the Monist View of History, dineklara niya ang MCH ni Marx na isa ng ismo o materyalismong dialektiko). Dahil dito, kinikilala siya na “father of Russian Marxism”.

    Pagpasok ng dekada 1880, mayroon nang maraming foreign investments na nakapasok sa Rusya bunga ng palisiya ng Tsar na mang-akit ng dayuhang pamumuhunan. Nabuo sa Rusya ang iilang sentro ng industriya kagaya ng St. Petersburg, Moscow, Kiev at iba pang mga syudad. Kasabay sa pagsulpot ng industriya, lumitaw din ang uring manggagawa at kilusang welga sa Rusya. Ngunit ang kilusang welga sa panahong ito ay hindi pa nakaugnay sa mga sirkulo ng mga Marxista (social-democrats).

    1885 – lumabas ang draft programme ng Russian social-democracy na inakda ni Plekhanov. Hinggil sa usaping agraryo, sinabi dito ang hangarin ng programa na “radical revision of agrarian relationships in Russia”.

    Sa maagang bahagi ng pagsulpot ng Marxismo sa Rusya (1884-1894), nakatutok ang atensyon ng mga naunang Marxista sa pagbasag sa impluwensya ng mga Narodniks. Malaking bahagi sa kanilang mga ginagawa sa panahong ito’y nakatutok sa pakikipagtunggali laban sa mga Narodniks at sa mga pagsulat para ikalat ang kaisipang Marxista. Sa pangunguna ni Plekhanov, nilinaw nila na hindi malampasan ng Rusya ang kapitalistang yugto at dadaan ito ng burgis-demokratikong rebolusyon.

    Samakatuwid, sila ang nagpunla ng Marxismo sa loob ng Rusya pero hindi pa sila nakakonekta o nakaugat sa kilusang manggagawa sa loob ng Rusya, lalo pa’t ang karamihan sa kanila’y nakabase sa labas ng Rusya.

    B. Ang Usaping Agraryo at Magsasaka sa Panahon ni Lenin

    1894 - debut ni Lenin bilang isang sosyal-demokratiko. Sinulat niya ang What the Friends of the People Are and How They Fight the Social Democrats. Dito nilantad niya ang mga Narodniks na mga nagkompromiso sa interes ng mga magsasaka dahil sa pagpasok nila sa pakipagkolaborasyon sa Tsar. Nilantad niya na ang mga Narodniks sa katunayan nagdadala na sa linya ng liberalismo ng mga mayamang magsasaka. Ang artikulong nabanggit naglagay kay Lenin sa unahan ng pakipagtunggali laban sa mga Narodniks. Dito unang pinapanawagan ni Lenin na kailangan nang itayo ang isang partido ng mga sosyal-demokratiko para magsilbing mag-ugnay sa nakakalat na mga sirkulo ng mga sosyal-demokratiko at sa umuusbong na kilusang manggagawa .

    Sinundan ito ng isa pang artikulo na The Economic Content of Narodism and the Criticism of It in Mr. Struve’s Book.

    Note: Si Peter Struve ay isa sa mga tinatawag na “Russian critics” o “Legal Marxists”, isang grupo na nakasali sa musmus pang sosyal-demokratikong kilusan sa Rusya. Mga liberal sila sa katunayan pero gumagamit ng mga katagang Marxista sa kanilang mga sulatin. Teorya nila na kailangan hintayin muna na matapos ang burgis demokratikong rebolusyon bago mag-isip ang mga manggagawa ng paglunsad ng sarili nilang rebolusyon. Sa isang aklat na kanyang sinulat, pinupuna niya ang mga Narodniks dahil sa pagtaguyod nito ng “sosyalismong magsasaka” at “pag-aalsang magsasaka”. Pinuna niya ang ganitong teorya ng mga Narodniks para ipuslit ang kanilang liberalismo. Kaya sinagot siya ni Lenin sa artikulong The Economic Content. . . . na siyang polemiko ni Lenin laban sa mga “Legal Marxists” at bumira na rin sa mga Narodniks. Pinuna niya dito ang liberalismo ng mga “Legal Marxists” at inasertar niya na pwede nang ilunsad ang proletaryadong rebolusyon sa Rusya.

    1895 – nang ma-exile siya sa Siberia, sinulat ni Lenin ang The Development of Capitalism in Russia. Sa pamamagitan ng paglapat ng mga kategorya at konsepto ng Marxistang poli-eko sa konkretong kalagayan sa Rusya, nilahad niya dito na kapitalistang bansa na ang Rusya bagama’t atrasado. Kaya pwede nang ilunsad ang proletaryadong rebolusyon.

    Note: If Plekhanov’s early articles delivered the main blows against the Narodniks, it was the first three writings of Lenin which dealt the death blows.

    Excerpts from the History of CPSU (B): “This shows that although capitalism was developing in Russia, she was still an agrarian, economically backward country, a petty-bourgeois country, that is, a country in which low-productive individual peasant farming based on small ownership still predominated.

    Capitalism was developing not only in the towns but also in the countryside. The peasantry, the most numerous class in pre-revolutionary Russia, was undergoing a process of disintegration, of cleavage.

    From among the more well-to-do peasants there was emerging an upper layer of kulaks, the rural bourgeoisie, while on the other hand many peasants were being ruined, and the number of poor peasants, rural proletarians and semi-proletarians, was on the increase. As to the middle peasants, their number decreased from year to year.

    In 1903 there were about ten million peasant households in Russia. In his pamphlet entitled To the Village Poor, Lenin calculated that of this total not less than three and a half million households consisted of peasants possessing no horses. These were the poorest peasants who usually sowed only a small part of their land, leased the rest to the kulaks, and themselves left to seek other sources of livelihood. The position of these peasants came nearest to that of the proletariat. Lenin called them rural proletarians or semi-proletarians.

    On the other hand, one and a half million rich, kulak households (out of a total of ten million peasant households) concentrated in their hands half the total sown area of the peasants. This peasant bourgeoisie was growing rich by grinding down the poor and middle peasantry and profiting from the toil of agricultural labourers, and was developing into rural capitalists”.

    1897-1902 – pakikipagtunggali ng mga sosyal-demokrata laban sa tendensyang Economists sa loob ng sirkulo ng mga sosyal-demokratiko. Dito ang pangunahing elemento sa pakikipagtunggali ay si Lenin. Teorya ng mga Economists na hindi dapat sumali ang mga manggagawa sa mga pakikibakang politikal, tama na ang mag-unyon at maglunsad ng kilusang welga. Ipaubaya na lang nila ang mga pakikibakang politika sa mga intelektwal ng kilusang sosyal-demokratiko. Dahil gusto nilang ilimita ang mga manggagawa sa kilusang unyon at kilusang welga, hindi na diumano kailangan ang teorya.

    Bilang sagot, sinulat ni Lenin ang The Tasks of Russian Social-Democrats kung saan dito niya unang binanggit na ang proletaryadong rebolusyon sa Rusya ay may demokratikong tungkulin at dahil sa demokratikong tungkulin na ito, hindi dapat ilimita ng mga manggagawa ang kanilang pakikibaka sa kilusang unyon at welga.

    1898 – unang Kongreso ng mga sosyal-demokratiko. Binuo nila ang Russian Social Democratic Labor Party. Pero nalusaw ito kaagad pagkatapos ng kongreso dahil nahuli ng Tsarist police ang mga kasapi ng central committee.

    1900 – nakalabas si Lenin mula sa Siberia at pumasok sa editorial board ng Iskra. Sa kanyang pagpasok sa Iskra, pangunahing concern ni Lenin paano niya ma-unite ang mga nagkakalat na mga sirkulo ng mga sosyal-demokratiko sa kanyang ideyang magbuo ng isang Partido na magsilbing “isang organisasyon, isang tinig” (theory of single whole: “one organization, one voice”) ng mga sosyal-demokrata. Ito ang kanyang plataporma nang kanyang pinasok ang editorial board ng Iskra (Lenin: “A newspaper must not only be a collective propagandist and collective agitator. It must also be a collective organizer.”).

    Sa katotohanan, sa panahong ito, tanggap na ng maraming sosyal-demokrata ang pangangailangan ng isang partido. Pero para kay Lenin, hindi nagtapos ang katanungan dito, lalo na sa kalagayan ng isang kilusan na may maraming mga tendensya katulad ng mga Ekonomista sa loob ng kilusang sosyal-demokrasya ng Rusya. Sa mas mahalaga, bago itatayo ang partido, dapat masagot muna ang katanungang, “anong tipo ng partido ang itatayo?” Ito ang kanyang gustong sabihin nang kanyang sinabi na “Before we unite, if we must unite, we must first draw clear and definite lines of demarcation”.

    1902 – lumabas ang pampleto ni Lenin na “What Is To Be Done?, ang artikulong nagdurog sa teorya ng mga Ekonomista. Nilatag niya dito ang kanyang kasagutan sa tanong: anong tipong Partido ang dapat buohin?: isang tipo ng Partido na may kakayahang tumutugon sa papel ng taliba (vanguard); nilinaw din niya na hindi sapat ang kilusang unyon at kilusang welga dahil ang mga ito ay nakatutok lang sa pagkamit ng better terms sa pagbenta ng lakas paggawa ng mga manggagawa; kung ang kilusang welga ay hindi iugnay sa kilusang sosyal-demokratiko, hindi ito tutungo sa pag-agaw ng kapangyarihang politika mula sa mga kapitalista kundi tutungo lang ito sa repormismo sa loob ng nangingibabaw na kondisyong material ng kapitalismo. Kaya, dapat na lagyan ng rebolusyonaryong teorya ang kilusang manggagawa dahil kung walang rebolusyonaryong teorya, walang rebolusyonaryong kilusan.

    Mas nilinaw din niya dito na para maggampan ng mga manggagawa ang pamumunong tungkulin, kailangan nilang dalhin ang demokratikong interes ng buong mamamayan laban sa autokrasyang Tsar; hindi dapat maglimita sa interes lang ng mga manggagawa. Dagdag niyang inilinaw na ang pagdadala at pamumuno ng mga manggagawa sa demokratikong kilusan ng mamamayan ang susi sa pagpihit ng kilusang manggagawa tungo sa pag-agaw ng mga manggagawa sa kapangyarihang politika mula sa Tsar at burgisya.

    1901 – lumabas sa Iskra ang The Workers Party and the Peasantry na inakda ni Lenin. Naglalaman ito sa outline ng draft agrarian programme ng RSDLP. Mga mayor na punto ng draft programme:

    a.abolition of land redemption and quit-rent payments and all services imposed on the peasantry as taxable social-estate,
    b.annulment of collective liability and of all laws restricting the peasant in the free disposal of the land,
    c.restitution to the people of all sums taken from them in the form of land redemption and quit-rent payments, confiscation for this purpose of monasterial property and of the royal demesnes,
    d.establishment of peasant committees (1. for the restitution to the village communes of the lands cut-off from the peasants when serfdom was abolished and now used by the landlords as a means of keeping the peasants in bondage; and 2. for the eradication of the remnants of the serf-owning system which still exist in the Urals, the Altai, Western territory, and other regions of the country),
    e.empowerment of the courts to reduce exorbitant rents and to declare null and void all contracts entailing bondage.

    Ang mga punto a hanggang k ng draft programme ni Lenin ay nagpapahiwatig na ang programa ni Lenin sa panahong ito’y nakasentro pa sa libreng pamamahagi ng lupa habang ang punto d ay nakasentro sa “peasant empowerment” (pagtatayo ng kapangyarihang politika ng mga magsasaka). Pinuna ang kanyang draft programme hinggil sa usaping agraryo at magsasaka, lalo na ni Martynov na isang Ekonomista. Hindi daw feasible ang programa ni Lenin; kahit diumano anong programang agraryo ang gagawin, hindi madadala ang mga magsasaka sa kilusang manggagawa. Sinagot ni Lenin ang mga puna ni Martynov sa artikulong The Agrarian Programme of Russian Social Democracy.

    Comment by Alex — July 18, 2008 @ 10:24 pm

17. internasyunalista,

    huwag nyo i-block yung mga posts ko dahil ipakita ko sa inyo ang continuity ni lenin at mao.

    Comment by Alex — July 18, 2008 @ 10:25 pm

18. heto pa 4th installment.

    C, Backgrounder sa pagsulat ni Lenin sa The Workers Party and the Peasantry at The Agrarian Programme of Russian Social Democracy:

    Sa panahong ito, ang mga sosyal-demokrata sa Rusya ay nasa proseso pa ng pagbubuo ng Partido. Ang Iskra ay nasa kalagitnaan ng paghahanda sa nakatakdang kongreso na magbubuo ng partido. Si Lenin ang driving force sa paghahanda nito. Ginamit niya ang Iskra na sentro sa paghahanda. Kabahagi sa paghahanda, hiwalay na naghanda sina Lenin at Plekhanov ng kabuohang draft programme. Ang dalawang artikulo ni Lenin na nabanggit ay kabahagi sa kanyang paghanda ng draft programme.

    Dahil wala pang partido sa panahong ito, wala pang sentro ng liderato ang kilusang sosyal-demokratiko sa Rusya. Kung may isyung dapat resolbahin o harapin, most of them still looked up to the pronouncements of Plekhanov as their reference point for making a stand. Si Lenin, sa kanyang hinandang draft programme, ay nagbuo na ng kanyang sariling teorya at approaches sa mga praktikal na problema ng paglunsad ng proletaryadong rebolusyon, lalo na sa usaping pag-agaw ng kapangyarihang politika.

    At dahil sa kanyang pagtutok sa usaping pag-agaw ng kapangyarihang politika, kaagad pumasok sa ekwasyon ni Lenin ang usaping agraryo dahil sa punto de bista ni Lenin, ang pag-agaw ng kapangyarihang politika ng mga manggagawa sa Rusya ay nakasalalay sa wastong pakikitungo ng sosyal-demokrata sa usaping agraryo at magsasaka.

    Sa puntong ito, malinaw na ang malaking divergence sa position ni Lenin at Plekhanov hinggil sa usaping agraryo at magsasaka. Sa draft programme ni Lenin, nag-okupa ng sentrong kahalagahan ang usaping agraryo at magsasaka. Pero sa draft programme ni Plekhanov, nakasentro ang lahat sa usaping burgis demokratikong rebolusyon. Sa usaping agraryo at magsasaka, ang linyang dinadala ni Plekhanov dito ay linyang tumatanggi sa papel ng magsasaka sa proletaryadong rebolusyon.

    Para kay Plekhanov, ayon sa klasikong Marxistang iskema sa pag-unlad ng lipunan, ang burgisya ang natural na alyado ng proletaryado sa pakikibaka laban sa Tsar. Kaya sa kanyang draft programme, nanatili si Plekhanov sa programa na kanyang nabuo noong 1885 na nagbanggit lang ng “radical revision of the relations in agriculture”. Tinanggihan ni Plekhanov ang nasyunalisasyon.

    Pero hindi muna ito diretsohang binangga ni Lenin dahil nakatutok pa siya sa pagkamit ng pagkakaisa para sa nakatakdang kongreso. Nag-alala pa siya na kung kanyang diretsohang banggain ang linya ni Plekhanov ma-undermine ang kanyang proyektong pagdaos ng kongreso para buohin ang partido.

    III. Ang pag-unlad ng teorya ni Lenin hinggil sa usaping agraryo at magsasaka at ang relasyon nito sa rebolusyong may 2 yugto

    A. Position ni Lenin mula 1901-1904:

    Sa kanyang paghanda ng burador ng agrarian programme para sa kongreso, pangunahing concern ni Lenin ang pagtukoy sa alignment of class forces na maaaring ma-harness sa paglunsad ng proletaryadong rebolusyon sa balangkas ng iskemang kailangang tapusin muna ang burgis-demokratikong rebolusyon bago mailunsad ang proletaryadong rebolusyon. Batay sa payo ni Marx, malinaw kaagad kay Lenin na ang darating na Rebolusyong Ruso ay dadaan sa burgis-demokratikong yugto bago ito makausad sa yugto ng proletaryadong rebolusyon.

    Ngunit, batay sa konkretong kalagayan sa Rusya, ang tanong na gusto niyang resolbahin ay ganito: sa yugto ng burgis-demokratiko, kanino ba ang proletaryado makipag-alyado, sa burgisya o mga magsasaka?”

    Para kay Plekhanov, Martov, Axelrod at iba (sila na naging mga future Mensheviks), sa burgisya siempre dahil sa katangian ng unang yugto na burgis-demokratiko (isang posisyon ni Plekhanov na nagbetray sa kanyang pagka-future Menshevik).

    Para kay Lenin, hindi. Kung isalalay ng mga manggagawa ang paglunsad ng rebolusyon sa pakipag-alyansa sa burgisya, hindi mangyayari ang Rebolusyong Ruso. Batay sa kalagayan ng Rusya na isang mahinang kapitalistang bansa, wala pa ang tipo ng burgisya na maaaring mangunguna at maglunsad ng burgisyang rebolusyon. Mayroon nang burgisya sa Rusya pero malakas ang tendensya nito na makipagkolaboreyt sa Tsar dahil mas malaki ang kanilang takot sa pag-aalsa ng masa kaysa kanilang disgusto sa tsar. Ang posisyon nila Plekhanov, Martov at Axelrod dito, hintayin ang pag-unlad ng rebolusyonaryong kakayahan ng burgisya. Para kay Lenin, ang ganitong posisyon ay para na ring nagpostpone sa proletaryadong rebolusyon sa indefinite future; na para na ring nagsabi na huwag ilunsad ang proletaryadong rebolusyon. Nang pino-formulate ni Lenin ang posisyong ito, malayo pa ang 1905 Revolution na nagpapatunay sa Russia sa compromising at vacillating character ng burgisya. Pero nakikita na ito ni Lenin before the actual event or proof.

    Tanong: bakit ganito ang political stance ng burgisya sa Rusya? Bakit hindi sila katulad ng burgisya sa Englatierra at Pransya kung saan pinangunahan ng burgisya ang pakipagtunggali at mga rebolusyon laban sa paghaharing pyudal? Ang pinakitang political stance ng burgisya sa Rusya na nag-atubiling ilunsad ang burgis demokratikong rebolusyon ay hindi lang ispesipiko sa Rusya. Ang vacillating character ng burgisya ay nakita rin ni Marx sa 1848 Revolution kung saan umatras ang burgisya sa kanyang rebolusyonaryo at pamumunong papel nang makita ng burgisya ang paglabas ng mas rebolusyonaryong proletariat sa entablado ng kasaysayan. Nabalot ang burgisya ng sindak at takot sa pwersang ito na lumabas sa kasayasayan at mula noon nag-atubili nang ilunsad ang sariling rebolusyon sa takot na masagasaan ang kanilang rebolusyon ng proletaryadong rebolusyon, prompting Marx to conclude in 1851 na tapos na ang rebolusyonaryong papel ng burgisya sa kasaysayan.

    Kaya, sagot ni Lenin sa tanong: sa mga magsasaka. Para kay Lenin, ang pagtugon sa kahilingan ng mga magsasaka para makabig sila sa proletaryadong rebolusyon ang siyang nagbibigay ng burgis-demokratikong laman ng unang yugto ng proletaryadong rebolusyon, hindi ang suporta ng burgisya. Kaya, ang kanyang mga sinulat sa panahong ito’y nakasentro sa pagpapakita na ang mga magsasaka ay maaaring isang rebolusyonaryong pwersa; ang kanyang draft programme sa usaping agraryo at magsasaka ay nakatuon naman paano makabig ang mga magsasaka sa kampo ng proletaryadong rebolusyon.

    Paano inilapat ni Lenin ang mga theoretical underpinnings hinggil sa paglunsad ng proletaryadong rebolusyon na unang nailatag ni Marx at Engels (course of the prolet revolution) at paano ito niya naiugnay sa usaping agraryo at magsasaka sa Rusya:

    Marx :

    1850 Address: dahil sa flabbiness ng burgisya, dapat tulungan ng proletaryado ang burgisya na mailunsad at matapos nito ang kanyang burgisyang rebolusyon (completion of the bourgeois-democratic stage); pero pagkatapos maagaw ng burgisya ang kapangyarihang politika mula sa mga pwersang pyudal, kailangan ng mga proletaryado na gawing tuloy-tuloy ang rebolusyon hanggang maagaw nila ang kapangyarihang politika mula sa burgisya. Kaya ang formulation dito ni Marx ay “uninterrupted revolution” - dalawang rebolusyon (bourgeois and proletarian) na fused into one and made continuous by the revolutionizing role of the proletariat in each revolution (support in the first, leading role in the second).

    Note: Sa unang bahagi ng binuo ni Marx ang teorya ng proletaryadong rebolusyon, naharap siya sa tanong: saan unang puputok ang prolet reb? Sa kanyang mga unang sinulat, inaasahan niya na sa Englatierra mangyari ang unang pagputok ng proletaryadong rebolusyon dahil sa abanteng kalagayan nito, kapwa sa pag-unlad ng malaking industriya at sa umuusbong na kilusang manggagawa (the Chartist movement) doon; tapos na rin ang burgis-demokratikong rebolusyon sa Englatierra. Nang hindi mangyari ang inaasahang pagputok, bumaling ang kanyang pagtingin sa mga bansa ng Europa na pinasok na ng kapitalismo at mayroon ng kilusang manggagawa, katulad ng Alemanya, pero hindi pa naagaw ng burgisya ang kapangyarihang politika mula sa paghaharing pyudal (ito ang origin ng theory of the “weakest link”). Ito ang dahilan sa formulation niya sa 1850 Address. Ngunit, pitong taon pagkatapos ng formulation ni Marx sa kanyang 1850 Address, hindi pa rin nangyari ang pagputok ng proletaryadong rebolusyon dahil nang nangingibabaw na ang kapitalismo sa kasaysayan, umatras na ang burgisya sa kanyang rebolusyonaryong papel sa kasaysayan.

    Kaya:

    1856 letter of Marx to Engels: para mailunsad ang prolet rev, kailangang ilunsad ang ikalawang edisyon ng digmang magsasaka.

    Lenin (taking into considerations those two formulations of Marx):

    Dahil hindi maasahang ilunsad ng burgisya ang burgis-demokratikong rebolusyon sa Rusya, ang proletaryado ang dapat na maglunsad nito in the name of the bourgeoisie. Ito ang unang yugto, yugto ng burgis-demokratikong rebolusyon. Pero ang rebolusyong ito, dahil pinamumunuan na ng proletaryado, ay dapat dadalhin kaagad sa ikalawang yugto, ang yugto ng sosyalistang rebolusyon (socialist construction). Kaya, sa formulation ni Lenin, isang revolution na may dalawang yugto.

    Makita sa formulation na ito ang kaibang papel ng proletaryado. Sa formulation ni Marx, supporting role ang prolet sa unang yugto; leading role sa ikalawa. Sa kay Lenin, the prolet takes the leadership role in both stages. It is this singular leading role of the prolet which makes it a single revolution but with two stages owing to the different character of each stage. Ito ang unang kaibhan ng kanyang pormulasyon kay sa pormulasyon ni Marx. Ito ang kanyang mapanlikhang paglapat sa teorya ni Marx sa ispesipikong kalagayan ng Rusya.

    Ikalawang kaibhan: Sa pormulasyon ni Marx, burgis demokratiko ang lalamanin at katangian ng unang rebolusyon dahil sa obvious - burgisya ang mangunguna at interes ng burgisya ang dadalhin nito. Kay Lenin, bagamat burgis demokratiko ang katangian ng unang yugto, rebolusyon ito to be undertaken by the proletariat in the name of the bourgeoisie (because the bourgeoisie had proved itself incapable of launching it). Pero hindi interes ng burgisya ang magbibigay ng demokratikong laman nito kundi interes ng mga magsasaka at iba pang tinatawag ni Lenin na “non-proletarian strata ng lipunan” na bumubuo sa pinakamaraming mamamayan. Kaya, minsan, tinatawag ito na “new-democratic revolution”. Kay Lenin, mas preferable sa kanyang mga sinulat ang simpleng tawagin ito na “democratic revolution”.

    Note: Sa artikulong The Agrarian Programme of Russian Social Democracy, hindi pa ganito ang pagka-formulate ni Lenin. Sa nasabing artikulo, ang mga argumento ni Lenin mas nakatutok pa sa paglatag na ang mga magsasaka ay isang rebolusyonaryong pwersa sa pakikibaka laban sa Tsar para sagutin ang puna ni Martynov na hindi feasible ang draft agrarian programme ni Lenin. His theory of two stage revolution with the demands and interest of the peasantry as the defining moment of the democratic stage found its maturity only later in the Two Tactics, after having witnessed the 1905 Revolution.
    Note: Ang mapanlikhang paglapat ni Lenin sa teorya ni Marx sa ispesipikong kalagayan ng Rusya ay dapat masapol dahil sa mga maling palagay na nirebisa ni Lenin si Marx (teorya ng mga so-called “third force socialists”).
    Pero nang inihanda ni Lenin ang draft programme hinggil sa usaping agraryo at magsasaka para sa nakatakdang kongreso sa 1903, impluwensyado pa siya sa kanyang teorya na nabuwag na ang uring magsasaka dahil sa pag-atake ng kapitalismo (“the disintegrating and depeasantization effect of capitalism”). Kaya, sa panahong ito, hindi pa niya nagagap gaano kalala ang suliranin ng lupa para sa mga magsasaka at paano ito nakaapekto sa iba’t-ibang saray ng mga magsasaka. Ang kanyang paggagap sa suliranin ng mga magsasaka ay nakabalangkas pa sa teorya ng “survivals of serfdom” kung saan ang pangunahing problema ay ang cut-off lands at paano mailagay sa kamay ng mga magsasaka ang kapangyarihan sa pagresolba sa cut-off lands. Kaya, ang kanyang draft agrarian programme mas nakasentro pa sa usaping pagkompleto ng pagpawi sa serfdom upang mabigyan daan ang malayang pag-unlad ng tunggalian ng mga uri sa kanayunan (“to facilitate the free expression of the class struggle in the countryside”); samakatuwid, naglalaman ng mga kahilingang restitution of cut-off lands at pagbuo ng mga peasant committees.

    Dagdag pa, ang mga kahilingang ito’y nakabalangkas din sa posisyon ni Lenin na ang kahilingang dadalhin ng mga sosyal-demokrata ang usaping agraryo at magsasaka ay hindi dapat lalampas sa burgis-demokratikong katangian ng unang yugto ng proletaryadong rebolusyon. Kaya, bagamat naniniwala siya sa nasyunalisasyon na mahalagang hakbang para sa paglunsad ng sosyalistang konstruksyon, hindi muna ito niya ipinuslit sa kanyang inihandang draft programme. Sa panahong ito, ang nasyunalisasyon ay pinanawagan na ng mga Narodniks (renamed Social Revolutionaries). Para kay Lenin, kahilingan ito na hindi pa akma sa balangkas ng pakikibaka para kompletohin ang pagpawi sa serfdom (sa kanyang salita, “less expressive” of the present peasant struggle against the serf-owning system).

    Note: Bakit hindi akma? Sa panahong ito, dahil hindi pa niya gagap ang suliranin ng mga magsasaka, nalimitahan pa si Lenin sa ideya na sa demokratikong yugto, dapat lahat ng mga magsasaka ang makabig sa prolet reb. Ngunit dahil sa teorya ng “depeasantization” of the peasantry (nahati-hati ang mga magsasaka sa iba’t-ibang saray at wala nang integral interes ang uring magsasaka), nakulong siya sa isyu ano ang mga akmang kahilingan na magbuo ng pagkakaisa ng mga magsasaka. Kaya, naging tentative si Lenin sa usaping nasyunalisasyon sa panahong ito, endorsing it in principle pero may kaba na baka maka-apekto sa pagkakaisa ng mga magsasaka, lalo na sa hanay ng mga middle at rich peasants na nagmamay-ari ng sariling lupa.

    Excerpts from the History of the CPSU (B): “It was Lenin, too, who drew up the whole agrarian section of the program. Already at that time Lenin was in favour of the nationalization of land, but he considered it necessary in the first stage of the struggle to put forward the demand for the return to the peasants of the otrezki, that is, those portions of the land which had been cut off the peasants’ land by the landlords at the time of “emancipation” of the peasants. Plekhanov was opposed to the demand for the nationalization of the land”.

    1903 – ikalawang kongreso ng RSDLP (unang kongreso ng Bolshevik Party). Nahati ang hanay ng RSDLP sa mga Bolsheviks (Lenin, Stalin, Lunacharsky, at iba pa) at Mensheviks (Plekhanov, Martov, Axelrod, at iba pa). Ina-adopt ng mga Bolsheviks ang maximum at minimum programme ng proletaryadong rebolusyon.

    Excerpts from the History of the CPSU (B): “This program consisted of two parts: a maximum program and a minimum program. The maximum program dealt with the principal aim of the working-class party, namely, the Socialist revolution, the overthrow of the power of the capitalists, and the establishment of the dictatorship of the proletariat. The minimum program dealt with the immediate aims of the Party, aims to be achieved before the overthrow of the capitalist system and the establishment of the dictatorship of the proletariat, namely, the overthrow of the tsarist autocracy, the establishment of a democratic republic, the introduction of an 8-hour working day, the abolition of all survivals of serfdom in the countryside, and the restoration to the peasants of the cut-off lands (otrezki ) of which they had been deprived by the landlords.

    Subsequently, the Bolsheviks replaced the demand for the return of the otrezki by the demand for the confiscation of all the landed estates”.

    Dagdag na paliwanag ni Lenin sa programme ng Bolshevik Party: Ang programa ay may dalawang bahagi, maximum at minimum. Ang minimum ay binubuo ng mga kahilingan na para makamit ang demokratikong yugto; ang maximum ay binubuo naman ng pagkamit sa kalagayan para sa sosyalistang konstruksyon (seizure of political power by the proletariat). Pero paliwanag ni Lenin, hinggil sa usaping agraryo at magsasaka, ang kahilingan ay may katangiang maximum dahil naglayon ito sa kompletong pagpawi sa serfdom. If we take store by Lenin, we must realize na iba ang sitwasyong kinokompronta ng mga manggagawa at mga magsasaka sa demokratikong yugto ng proletaryadong rebolusyon. Sa mga manggagawa, layunin nilang ibagsak ang kapitalistang sistema na binabalutan ng pyudal na paghahari ng Tsar. Sa mga magsasaka, kompletong ibagsak ang kaayusang serfdom. Kaya, ang kahilingan ng mga magsasaka sa yugto ng demokratikong rebolusyon partakes the nature of maximum programme (pero minimum sa kabuohang balangkas).

    B. Ang Position ni Lenin mula 1905:
    1905 – pumutok ang 1905 Revolution: Bloody Sunday (Enero 9) kung saan minasaker ang mga manggagawa sa harap ng Tsar; serye ng mga welga ng mga manggagawa sa mga mayor na syudad ng Rusya; sa maraming lugar, the strikes turned into open confrontation against the Tsar police, assuming a political character; at mga pag-aalsang magsasaka sa kanayunan kung saan kinumpiska ng mga magsasaka ang mga lupain at niransak ang mga grains storage ng mga PML. Nagrurok ito sa Moscow Uprising pagka-Disyembre 1905.

    Maliban sa Moscow Uprising, ang kalakhan sa pag-aalsa ng mamamayan noong 1905 ay hindi napamunuan ng mga Bolsheviks dahil natali sila sa pakikipagtunggali laban sa mga paksyunalistang gawain ng mga Mensheviks. Pero sa nangyaring 1905 Revolution, mayroong dalawang bagay na nakita si Lenin na nagpapatalas sa kanyang ideya ng proletaryadong rebolusyon. Una ay ang ispontanyong paglitaw ng mga soviet ng mga manggagawa. Ikalawa ay ang pagsulpot ng kilusang magsasaka sa kanayunan sa bilang na mas marami pa kaysa mga manggagawa at nagpakita ng kanilang rebolusyonaryong lakas. Sa kabilang banda, the bourgeoisie rallied around the Tsar to counterfoil the insurrectionary onrush of the toiling masses. Ang pangyayaring ito’y nagpapatunay na tama si Lenin na ang burgisya ay hindi mapagkatiwalaang elemento at hindi maaaring mamumuno at maging pangunahing alyado sa mga manggagawa. Hinggil sa mga soviet ng mga manggagawa, tinawag ito ni Lenin na appropriate na porma ng diktadurya ng proletaryado sa kalagayan ng Rusya. Kaya, tinawag ni Lenin ang 1905 Revolution na “dress rehearsal” ng proletaryadong rebolusyon.

    Ito ang nagtulak ni Lenin na isulat (habang ang lipunang Ruso ay nasa kalagitnaan ng rebolusyon) ang Two Tactics of Social Democracy in the Democratic Revolution. Nakita ni Lenin na sa nangyaring 1905 Revolution, pumasok na ang lipunang Ruso sa isang rebolusyonaryong sitwasyon (“the regime could no longer rule the old way”). Kaya, sinulat niya ang Two Tactics pangunahin upang maitakda para sa namumunong partido at uring proletaryado ang linya ng pagsulong ng proletaryadong rebolusyon. Ipinpanawagan ni Lenin dito na dapat sagpangin ng proletaryado ang liderato ng burgis demokratikong rebolusyon at inilatag niya ang mga tungkulin at kondisyon para makuha ng prolet ang liderato: 1) ihiwalay ang burgisya; at 2) buohin ang peasant-worker alliance.

    Paliwanag ni Lenin: ang susi sa pagkakaroon ng rebolusyonaryong lakas ng proletaryado ay ang peasant-worker alliance. Ang alyansang ito’y magsilbing pundasyon ng kanyang rebolusyonaryong lakas. At para makabig ng mga manggagawa ang mga magsasaka, kailangang tugonan nito ang demokratikong kahilingan ng mga magsasaka na magkakaroon ng sariling lupa at wakasan ang pyudal na pagsasamantala. Dagdag ni Lenin na ang mga kahilingang ito ang nagbibigay ng demokratikong laman sa demokratikong yugto ng prolet rev.

    Sabi ni Lenin hinggil sa mga magsasaka bilang alyado ng prolet:

    Excerpts from Two Tactics: “The peasantry includes a great number of semi-proletarian as well as petty-bourgeois elements. This causes it also to be unstable and compels the proletariat to unite in a strictly class party. But the instability of the peasantry differs radically from the instability of the bourgeoisie, for at the present time the peasantry is interested not so much in the absolute preservation of private property as in the confiscation of the landed estates, one of the principal forms of private property. While this does not cause the peasantry to become Socialist or cease to be petty-bourgeois, the peasantry is capable of becoming a whole-hearted and most radical adherent of the democratic revolution. The peasantry will inevitably become such if only the progress of revolutionary events, which is enlightening it, is not interrupted too soon by the treachery of the bourgeoisie and the defeat of the proletariat. Subject to this condition, the peasantry will inevitably become a bulwark of the revolution and the republic, for only a completely victorious revolution can give the peasantry everything in the sphere of agrarian reforms — everything that the peasants desire, of which they dream, and of which they truly stand in need.”

    Pinapanawagan niya ang pagbuo ng provisional revolutionary government na magkakatawan sa revolutionary democratic government.

    Note: Bago din ito na pormulasyon ni Lenin, isa sa kanyang mga kontribusyon sa teorya ng Marxismo. Sa klasikong pormulasyon ni Marx hinggil sa burgis-demokratikong rebolusyon, magtapos ito sa pagtatayo ng burgis na parliamentary democracy o republika. Dahil dito, ang mga Mensheviks ay nanawagan ng constituent assembly wherein the role of the social-democrats was to act the part of “extreme legal opposition”.

    Sa pormulasyon ni Lenin, batay sa actual alignment of class forces sa Russian Revolution, magtapos ito sa isang ispesyal na porma ng diktadura ng proletaryado - ang revolutionary democratic government (revolutionary referring to the leading role of the prolet; democratic referring to the peasantry and other non-proletarian strata ng lipunang Ruso) – isang gobyerno na nag-express sa peasant–worker alliance.

    Dito niya nakatunggali si Trotsky hinggil sa usapin ng papel ng magsasaka sa proletaryadong rebolusyon at sa katangian ng rebolusyonaryong demokratikong pamahalaan ng manggagawa at magsasaka.

    Position ni Trotsky:

    Ang magsasaka ay isang reaksyunaryong uri. Kaya hindi ito pwedeng maging alyado ng mga manggagawa sa proletaryadong rebolusyon. Ang manggagawa lang ang tanging makapagpanalo sa kanyang sariling proletaryadong rebolusyon. Hindi na maituring na isang uri ang mga magsasaka dahil wala na silang isang integral na interes bunga ng kanilang pagdis-integrate hatid ng kapitalismo.

    Note: Hindi kinikilala ni Trotsky na ang darating na rebolusyon ay may dalawang yugto. Para sa kanya, dahil kapitalista na ang Rusya, ang darating na rebolusyon ay may isa lang katangian at direksyon - diretso sa sosyalistang rebolusyon. At sa kanyang pag-analisa sa uring magsasaka, nakita lang niya ang gubat pero hindi ang mga puno.

    Dagdag pa niya:

    Maaaring maging alyado ng manggagawa ang magsasaka sa prolet revolution. Pero sa panahong maagaw na ng manggagawa ang kapangyarihang politika, hindi ito dapat isali sa gobyernong itatayo dahil seguradong ang mga magsasaka will turn against the workers, will turn against the revolution. Kaya hindi viable ang ideya ni Lenin na joint dictatorship ng mga manggagawa at magsasaka. Ang dapat na itatayo ay ang diktadura ng proletaryado, ayon diumano sa teorya ni Marx.
    Note: Kung nagconcede man si Trotsky na maaaring maging alyado ang magsasaka, para sa kanya, ito’y supporting role lang sa proletaryado. Iba ito sa formulation ni Lenin.

    Note: If Trotsky’s theory sounds familiar, ito’y dahil ang teoryang ito ang sinasambit nila ni Popoy Lagman. Sabi pa ni Marx, history always repeats itself; the first as tragedy, the second as farce. Sa kanyang counter-critique laban sa Reaffirm, gustong palabasin ni Popoy na ang debate sa loob ng Partido noong 1992 hinggil sa usapin ng agraryong rebolusyon ay isang reprise sa debate ni Lenin at Trotsky noong 1905 hanggang 1921 at sa debateng ito, siya ang nagdala, sa isip niya, sa position ni Lenin. Sa ilusyong siya ang nagdala sa posisyon ni Lenin, inaakusahan niya ang Partido na nagdadala ng “divisionist’ approach sa agraryong rebolusyon. Pero matindi ang pagkalito ni Popoy sa mga sinabi ni Lenin hinggil sa agraryong rebolusyon. Dagdag pa, binalewala ni Popoy ang mga sinulat ni Lenin pagkatapos ng 1905 Revolution. Kaya, sa kanyang maling pag-akusa sa Partido ng “divisionist” approach, nagsimula siya sa sinabi ni Lenin hinggil sa “depeasantization” ng mga magsasaka pero dahil sa kanyang kalitohan at pagbalewala sa mga sinulat ni Lenin pagkatapos ng 1905 Revolution, nagtapos siya sa position ni Trotsky na tumanggi sa rebolusyonaryong papel ng mga magsasaka at sa democratic content ng pambansa-demokratikong rebolusyon. All told, if the 1992 debate was a case of history repeating itself, Popoy was only a parody of Trotsky.

    Position ni Lenin.

    UNA. Ang rebolusyon ay may dalawang yugto. Russia could not proceed to socialist construction from the existing barbarous conditions in the countryside. Kaya, kailangan dadaan sa demokratikong yugto ang prolet reb at ang interes ng mga magsasaka ang nagbibigay nito ng democratic content and character.

    IKALAWA. Ang pagkareaksyunaryo ng mga magsasaka ay nakadepende sa historikong yugto na kanilang kinapapalooban at nakadepende sa kanyang sirkumstansya sa buhay. Sa pakikibaka laban sa pyudalismo, sila ay isang positibo at rebolusyonaryong pwersa dahil sa kanilang hangarin na mapasakanila ang lupang kanilang binubungkal at wakasan ang mga pyudal na pagsasamantala na nagsagka sa kanilang pag-unlad. Ang hangaring ito’y komon sa lahat ng mga magsasaka kaya pwede silang dalhin/kabigin sa unang yugto ng prolet reb as one whole mass. Sa yugtong ito, siguradong papanig sila sa proletaryado.

    Pero sa pagdating ng sosyalistang konstruksyon (ikalawang yugto), ang isang saray nito – ang mataas na saray - ay magkakaroon ng interes na salungat sa interes ng manggagawa. Ito ang mga rich peasants. Dapat ihiwalay ang saray na ito at ang pakipag-alyansa ng manggagawa sa mga magsasaka ay dapat itutok sa hanay ng maralitang magsasaka at rural at semi-proletariat (mga magsasakang nagbenta ng kanilang lakas paggawa sa kanayunan). Ang interes ng dalawang saray na ito lies with the proletariat at pwede silang gawing partners sa socialist construction.

    Note: Marx sa Critique of the Gotha Programme: Mali na sabihin na ang proletaryado lang ang rebolusyonaryong uri at ang natirang ibang mga uri sa lipunan is one whole reactionary mass. Kinapos si Trotsky sa pag-intindi nito kaya makaisang-panig niyang tiningnan ang uring magsasaka.

    IKATLO. Dahil ang mga magsasaka ang pinakamarami sa non-proletarian strata ng lipunan, hindi lang supporting role ang kanilang papel sa prolet reb, salungat sa ideya ni Trotsky. Dahil pinakamarami, kumakatawan sila na isang mahalagang haligi sa batayang alyansa. Kung wala sila sa batayang alyansa, the prolet could not hope to acquire the revolutionary strength against the Tsar and the bourgeoisie. Malinaw kay Lenin ang division of labor dito ng manggagawa at magsasaka with respect to the prolet rev. Manggagawa is the leading role, magsasaka ang main force. Kaya, ang gobyernong itatayo pagkatapos maagaw ang kapangyarihang politika ay dapat isang joint dictatorship ng manggagawa at magsasaka to highlight the significant role of the peasantry.

    Note: please note the sophistication here of Lenin’s analysis compared to the simplistic, naïve at dogmatic na teorya ni Trotsky (mekanikal na pag-interpreta kay Marx). Kaya, its pure hubris for Trotkyists to claim today na sila ang tunay na heirs ng Marxism-Leninism. Ang kanilang teorya has nothing in common with Marx and Lenin. Sa katotohanan, ang teorya ni Trotsky na “permanent revolution” ay nagmula kay Parvus.

    Para saan ang tambalan na diktaduryang ito:

    Excerpts from the Two Tactics: “The proletariat must carry to completion the democratic revolution, by allying to itself the mass of the peasantry in order to crush by force the resistance of the autocracy and to paralyse the instability of the bourgeoisie. The proletariat must accomplish the Socialist revolution by allying to itself the mass of the semi-proletarian elements of the population in order to crush by force the resistance of the bourgeoisie and to paralyse the instability of the peasantry and the petty bourgeoisie. Such are the tasks of the proletariat,

    “From the democratic revolution we shall at once, and just in accordance with the measure of our strength, the strength of the class-conscious and organized proletariat, begin to pass to the Socialist revolution. We stand for uninterrupted revolution. We shall not stop half way.”
    Noong ginawa ni Lenin ang draft programme hinggil sa usaping agraryo at magsasaka para sa Ikalawang Kongreso ng RSDLP, wala pa ang kilusang magsasaka sa Rusya na sumulpot noong Rebolusyong 1905. Sa panahong kanyang ginawa ang draft programme, ang pangunahin niyang konsiderasyon ay paano madala ang buong hanay ng mga magsasaka sa proletaryadong rebolusyon, pati na ang mayamang magsasaka. Kaya, hindi muna niya pinuslit ang linyang nasyunalisasyon dahil sa maling akala na makaapekto ito sa pagkakaisa sa hanay ng mga magsasaka.
    Dahil sa Rebolusyong 1905, napilitan ang Tsar na itayo ang serye ng mga Duma para pahupain ang daluyong ng nag-aalsang mamamayan. Nang sumulpot ang kilusang magsasaka noong Rebolusyong 1905 at nagpatuloy na naglunsad ng mga pagkilos hanggang 1908, nakita ni Lenin ang alignment of class forces sa kanayunan na tinatakda ng tunggalian ng mga uri. Ang alignment of class forces na ito’y binigkas sa pagsulpot ng mga partido politikal na umaangkin na nagtataguyod sa interes ng magsasaka. Sa Duma, pinapanawagan ng mga makakaliwang representante ng mga magsasaka (Narodnik-SRs at Trudoviks) ang islogang nasyunalisasyon at “all lands to the people!” Napilitan si Lenin na pag-aralan ng mas malalim ang kalagayan ng mga magsasaka upang kanyang maintindihan ang islogang ito.
    Sa kanyang mas malalim na pag-aaral sa kalagayan ng mga magsasaka, mas naging malinaw sa kanya ang kalala ng suliranin sa lupa ng mga magsasaka at ang katangian ng demokratikong yugto ng Rebolusyong Ruso. Sabi ni Lenin: “The agrarian question is the basis of the bourgeois revolution in Russia and determines the specific national character of this revolution”.
    “The essence of this question is the struggle of the peasantry to abolish landlordism and the survivals of serfdom in the agricultural system of Russia, and, consequently, also in all her social and political institutions”.
    Nang kanyang masapol ang kalala ng suliranin sa lupa - ang tinatawag niyang “pivot of the peasant struggle”, nagagap ni Lenin na hindi na lang ito usapin ng cut-off lands at pagbubuo ng mga komiteng magsasaka. Ang kawalan ng lupa ng pinakamaraming magsasaka ay maresolba lang sa pamamagitan ng linyang kailangan dalhin ang pag-atake ng mga magsasaka sa mga lupain ng mga PML at nobilidad. Nang sa gayon, itinulak ni Lenin sa ika-apat na kongreso ng RSDLP (na ginawa noong 1906 sa Stockholm) ang pagrebisa muli ng programang agraryo ng partido. Sa kongresong ito, itinulak ni Lenin ang nasyunalisasyon.
    Excerpts from the History of CPSU (B): “On the agrarian question, Lenin advocated the nationalization of the land. He held that the nationalization of the land would be possible only with the victory of the revolution, after tsardom had been overthrown. Under such circumstances, the nationalization of the land would make it easier for the proletariat, in alliance with the poor peasants, to pass to the Socialist revolution. Nationalization of the land meant the confiscation of all the landed estates without compensation and turning them over to the peasantry. The Bolshevik agrarian program called upon the peasants to rise in revolution against the tsar and the landlords.

    The Mensheviks took up a different position. They advocated a program of municipalization. According to this program, the landed estates were not to be placed at the disposal of the village communities, not even given to the village communities for use, but were to be placed at the disposal of the municipalities (that is, the local organs of self-government, or Zemstvos), and each peasant was to rent as much of this land as he could afford.

    The Menshevik program of municipalization was one of compromise, and therefore prejudicial to the revolution. It could not mobilize the peasants for a revolutionary struggle and was not designed to achieve the complete abolition of landlord property rights in land. The Menshevik program was designed to stop the revolution halfway. The Mensheviks did not want to rouse the peasants for revolution.

    The Menshevik program received the majority of the votes at the congress”.

    Note: Sa ika-apat na kongreso, namamayani ang mga Mensheviks. Nakuha nila dito ang mayorya dahil marami sa mga Bolsheviks ang nahuli ng Okhrana bilang reaksyon ng Tsar sa kanilang partisipasyon sa Rebolusyong 1905.

    Ano ang batayan ni Lenin sa pagpihit ng kanyang position tungo sa nasyunalisasyon?

    Sa panahong ito, itinutulak sa Rusya ang isang tipo ng pagpapaunlad sa agrikultura na tinatawag ni Lenin na “Prussian path”. Ito ang programang pinapatupad ni Stolypin at sinusuportahan ng mga PML (Black Hundreds) at ilang mga liberal (Constitutional Democrats), naka-angkla sa mga malalaking plantasyon at magbuwag sa mga mir para mapailalim ito sa pagkontrola ng mga malalaking PML (tinatawag ito ni Lenin na ikalawang yugto ng paghawan sa kanayunan para sa mas todong pagpasok ng kapitalismo). Nakatuon ito sa pagpaunlad sa agrikultura na pangunahan ng mga PML at paunlarin ang mga mayamang magsasaka bilang social buffer para sa Tsar at laban sa mga pag-aalsang magsasaka.

    Sabi ni Lenin, progresibo ito dahil dalhin nito ang agrikultura ng Rusya tungo sa kapitalismo. Pero, dagdag ni Lenin, hindi ito ang linya ng pag-unlad na dapat suportahan ng sosyal demokrasya dahil pinipreserba nito ang dominasyon ng mga PML at nobilidad habang magpapatindi sa pagsasamantala, kaapihan at kahirapan ng mga magsasaka. Ang dapat suportahan ng mga sosyal-demokrata at manggagawa ay yung linya ng pag-unlad sa agrikultura na nakabatay sa malayang magsasaka (free peasant). Tinatawag ito ni Lenin na “American path”.
    Noong 1907, sinulat niya ang The Agrarian Programme of Social Democracy in the First Russian Revolution (1905-1907) kung saan kanyang pinaliliwanag kung bakit ang linyang malayang magsasaka ang dapat suportahan ng mga sosyal-demokrata at manggagawa.
    Paliwanag ni Lenin: “The other path of development we have called the American path of development of capitalism, in contrast to the former, the Prussian path. It, too, involves the forcible break-up of the old system of landownership; only the obtuse philistines of Russian liberalism can dream of the possibility of a painless, peaceful outcome of the exceedingly acute crisis in Russia.
    But this essential and inevitable break-up may be carried out in the interests of the peasant masses and not of the landlord gang. A mass of free farmers may serve as a basis for the development of capitalism without any landlord economy whatsoever, since, taken as a whole, the latter form of economy is economically reactionary, whereas the elements of free farming have been created among the peasantry by the preceding economic history of the country. Capitalist development along such a path should proceed far more broadly, freely, and swiftly owing to the tremendous growth of the home market and of the rise in the standard of living, the energy, initiative, and culture of the entire population. And Russia’s vast lands available for colonisation, the utilisation of which is greatly hampered by the feudal oppression of the mass of the peasantry in Russia proper, as well as by the feudal-bureaucratic handling of the agrarian policy—these lands will provide the economy for a huge expansion of agriculture and for increased production in both depth and breadth.
    Such a path of development requires not only the abolition of landlordism. For the rule of the feudal landlords through the centuries has left its imprint on all forms of landownership in the country, on the peasant allotments as well as upon the holdings of the settlers in the relatively free borderlands: the whole colonisation policy of the autocracy is permeated with the Asiatic interference of a hide-bound bureaucracy, which hindered the settlers from establishing themselves freely, introduced terrible confusion into the new agrarian relationships, and infected the border regions with the poison of the feudal bureaucracy of central Russia. Not only is landlordism in Russia medieval, but so also is the peasant allotment system. The latter is incredibly complicated. It splits the peasantry up into thousands of small units, medieval groups, social categories. It reflects the age-old history of arrogant interference in the peasants’ agrarian relationships both by the central government and the local authorities. It drives the peasants, as into a ghetto, into petty medieval associations of fiscal, tax-levying nature, into associations for the ownership of allotment land, i.e., into the village communes. And Russia’s economic development is in actual fact tearing the peasantry out of this medieval environment—on the one hand, by causing allotments to be rented out and abandoned, and, on the other hand, by creating a system of farming by the free farmers of the future (or by the future Grossbauern of a Junker Russia) out of the fragments of the most diverse forms of landownership: privately owned allotments, rented allotments, purchased property, land rented from the landlord, land rented from the state, and so on.
    In order to establish really free farming in Russia, it is necessary to “unfence” all the land, landlord as well as allotment land. The whole system of medieval landownership must be broken up and all lands must be made equal for free farmers upon a free soil. The greatest possible facilities must he created for the exchange of holdings, for the free choice of settlements, for rounding off holdings, for the creation of new, free associations, instead of the rusty, tax-levying village communes. The whole land must be “cleared” of all medieval lumber.
    The expression of this economic necessity is the nationalisation of the land, the abolition of private ownership of the land, and the transfer of all the land to the state, which will mark a complete break with the feudal relations in the countryside. It is this economic necessity that has turned the mass of Russian peasants into supporters of land nationalisation. The mass of small owner cultivators declared in favour of nationalisation at the congresses of the Peasant Union in 1905, in the First Duma in 1906, and in the Second Duma in 1907, i.e., during the whole of the first period of the revolution. They did so not because the “village commune” had imbued them with certain special “rudiments”, certain special, non-bourgeois “labour principles”. On the contrary, they did so because life required of them that they should seek emancipation from the medieval village commune and from the medieval allotment system. They did so not because they wanted or were able to build a socialist agriculture, but because they have been wanting and have been able to build a really bourgeois small-scale farming, i.e., farming freed as much as possible from all the traditions of serfdom”.
    Sa artikulong ito, ipinakita ni Lenin ang tunay na katangian ng kahilingan ng mga magsasaka na magkakaroon ng lupa. Na ito’y nagmula sa peti-burgis na hangarin ng mga magsasaka na magkaroon ng lupa, salungat sa mga ideya ng mga Narodniks na sumasambit pa ng mga abstraktong prinsipyo ng “equality”, “labor principle” at “peasant socialism”. Mga pambalot na lang ito (“ideological cloaks”) na inimbento ng mga Narodniks dahil hindi nila naintindihan ang panlipunang batayan ng pag-aalsa ng mga magsasaka. Pinuna din niya ang mga Mensheviks at “vulgar Marxists” (kagaya ni Maslov) na hindi kumikilala na ang kahilingan ng mga magsasaka na magkaroon ng lupa, bagama’t peti-burgis, ay may rebolusyonaryong elemento na dapat bigyan ng laya dahil it constituted a force against serfdom.
    Pinakita din ni Lenin laban kay Maslov na hindi kailangang rebisahin si Marx para ma-justify ang nasyunalisasyon. Sabi kasi ni Maslov sa isang artikulo na mawala na ang ground rent ilalim sa nasyunalisasyon. Paliwanag ni Lenin na ang nasyunalisasyon ay nakabalangkas pa rin sa bourgeois development ng agrikultura dahil tinatakda pa rin ito ng law of value; hindi mawala ang ground rent kundi maisalin lang ito mula sa mga PML tungo sa estado. Matapos niyang punahin ang mga ganitong maling pag-iisip, idiniin ni Lenin na hindi dapat diyosin ang maliitan at malayang pagsasaka; na dapat dalhin ito sa malakihan at mekanisadong kooperatibisasyon na siyang tungohin ng sosyalismo.
    Pebrero 1917 – Rebolusyong Pebrero (pag-aalsa ng mga manggagawa at mga magsasaka in soldiers uniform). Nag-abdicate si Tsar Nicolas III sa kanyang trono at tinayo ang burgis na pamahalaan (provisional government nila ni Milyukov, Lvov at Kerensky na mga representante ng burgisya). Pinapanawagan ni Lenin ang pagbuo ng mga Soviets of Workers and Soldiers Deputies bilang expression ng peasant-worker alliance.

    Sa hindi pa naagaw ang kapangyarihang politika noong Rebolusyong Oktubre, ano ang expression ni Lenin sa peasant-workers alliance?

    Bilang isang partido, ang mga SRs ay binubuo ng mga intelihensya na umaangkin na nagrepresenta sa mga magsasaka. Nabanggit sa unahan na ang partidong ito’y nakipagkompromiso na sa Tsar. Pero may isang seksyon ng SR na mahigpit na nagtataguyod sa interes ng mga magsasaka. Tinatawag sila na mga “Left-SRs”. Marami sa kanila ang nakabig ng mga Bolsheviks nang pinapanawagan ng mga Bolsheviks ang “peace, land and bread” simula noong Rebolusyong Pebrero.

    Sa pakipag-alyansa ng mga Bolsheviks sa mga “Left-SRs”, nakuha ng mga Bolsheviks ang mayorya ng mga soviets at nabuo ang pag-iral ng sitwasyong “dual power”. Ito ang naging signal kay Lenin na pwede nang ilunsad ang insureksyon noong Oktubre 1917. Kung wala ang mayoryang ito, hindi ilabas ni Lenin ang panawagan na ilunsad ang insureksyon para agawin ang kapangyarihang politika.

    Abril 1917 – umuwi si Lenin sa Rusya at dineklara niya na tapos na ang demokratikong yugto ng Rebolusyong Ruso. Binasa niya ang April Theses sa harap ng komite sentral ng Partido na nanawagan sa Partido na agawin ang kapangyarihang politika mula sa burgisya. Dito rin niya pinapanawagan ang pagnasyunalisa sa lupa.

    Theses No. 6.

    The weight of emphasis in the agrarian programme to be shifted to the Soviets of Agricultural Labourers Deputies.

    Confiscation of all landed estates.

    Nationalisation of all lands in the country, the land to be disposed of by the local Soviets of Agricultural Labourers and Peasants Deputies. The setting up of a model farm on each of the large estates under the control of the Soviets of Agricultural Labourers’ Deputies and for the public account.

    Sa loob ng unang anim na buwan pagkatapos maagaw ng mga Bolsheviks ang kapangyarihang politika, naisabatas ang nasyunalisasyon sa Rusya.

    Mga elemento ng palisiyang nasyunalisasyon sa Rusya:

    a.ang lahat ng lupain ay dineklarang nasyunalisado o pag-aari ng estado ng mga manmggagawa at magsasaka; ibig sabihin, pati ang lupa ng mga kulaks ay kasama sa nasyunalisasyon

    b.kinumpiska ang lupa ng mga PML na walang bayad; hinggil sa lupa naman ng mga kulaks, sa kabuohan, hindi ito ginalaw bagama’t pinailalim ng nasyunalisasyon; kinuha lang ang sobra na mga lupain.

    c.kaya sa pagpamamahagi, di na sila dumaan sa pribadong pagmamay-ari kagaya ng nangyari sa Tsina. Nagawa ito sa Rusya dahil ang kanilang programang nasyunalisasyon ay nakabalangkas sa sitwasyong naagaw na ang kapangyarihang politika. Sa Tsina, dumaan sa pribadong pagmamay-ari ang pamamahagi ng lupa dahil sa sitwasyon ng matagalang rebolusyonaryong digma kung saan kailangan nilang makuha ang suporta at simpatiya hindi lang ng maralitang magsasaka at panggitnang magsasaka kundi pati ang mga mayamang magsasaka, lalo na sa panahon ng resistance laban sa agresyong Hapones kung saan tinarget nila pati ang simpatiya ng mga patriyotikong PML.

    Mga Aral mula sa karanasan ng Rusya:

    Nang maagaw na ng mga Bolsheviks ang kapangyarihang politika, isinasabansa nila ang lahat ng lupa, pati ang lupa ng mayamang magsasaka (kulaks), at sinubukan nilang dalhin kaagad ang mga maralitang magsasaka sa kolektibisasyon ilalim sa “war communism” (1918-1921); ito ang kanilang programa sa pagpapatupad kaagad sa sosyalistang konstruksyon sa agrikultura (which expresses Lenin’s application of the theory of “uninterrupted revolution”). Tinutulan ito ni Trotsky ilalim sa kanyang teoryang “permanent revolution”. Ayon kay Trotsky, hindi maaaring mailunsad sa Rusya ang sosyalistang konstruksyon dahil hindi pa nailunsad ang proletaryadong rebolusyon sa buong Europa. Hinggil sa mga magsasaka, patuloy niyang dinadala ang linya na hindi ito maaaring partner ng mga manggagawa sa sosyalistang konstruksyon. Hindi daw kailangan ng mga manggagawa ang mga magsasaka sa sosyalistang konstruksyon dahil, bilang ang tanging rebolusyonaryong pwersa, kaya nito ang sarilinang paglunsad ng sosyalistang konstruksyon. Gusto rin niyang kumpiskahin kaagad pati ang lupa ng mga kulaks para diumano itustos sa industriyalisasyon.

    Posisyon ni Lenin: Kailangang ipapatupad kaagad ang sosyalistang konstruksyon sa buong ekonomiya para makonsolida ang politikang tagumpay ng mga manggagawa at magsasaka. Susi dito ang sosyalisasyon sa agrikultura dahil hindi mailunsad ang sosyalistang konstruksyon sa buong ekonomiya, lalo na ang sosyalistang industriyalisasyon, kung hindi maiangat ang produksyon sa agrikultura batay sa sosyalisadong produksyon sa kanayunan. Para kay Lenin, kailangan kaagad na mapagkaisa ang mga hiwa-hiwalay na yunit ng produksyon sa kanayunan na dinominahan ng mga petty-commodity producers. Kaya, mahalaga ang papel ng mga magsasaka sa sosyalistang konstruksyon. Ito ang pangunahing rasyunale sa paglunsad ng “war communism”. Hinggil sa mga kulaks, hindi muna sila isinama sa mga kooperatiba. Itinaguyod ni Lenin ang pagkumbinsi sa kanila sa pamamagitan ng bisa ng ehemplo ng mga kooperatiba. Sa teorya ni Lenin, kung isama kaagad ang mga kulaks sa kolektibisasyon, magkagulo ang produksyon sa kanayunan at masasabotahe ang sosyalistang konstruksyon. Maliban dito, ayaw ni Lenin na ang pagpawi ng mga kulaks ay gamitan ng brute force ng DOP kundi sa pamamagitan ng pagbigay ng “full play” sa tunggalian ng uri sa kanayunan na nangangahulugan ng pagmobilisa sa maralitang magsasaka at manggagawang bukid.

    Sa pagpapatupad ng “war communism”, dito sila nagkaroon ng matinding problema na maiugat sa kalagayang hindi matatag na naka-ugat ang mga Bolsheviks sa mga magsasaka dahil sa matagal na impluwensya ng mga Narodniks sa kanayunan at pananabotahe ng mga kulaks at mga kontra-rebolusyonaryo (White Army) na umatras sa kanayunan. Dapat tandaan na ang Rebolusyong Ruso ay nagmula sa kasyudaran tungo sa kanayunan. Sa matagal na panahon mula ng maitayo ang RSDLP, ang mga Bolsheviks ay nakakonsentra sa pag-organisa sa kasyudaran; sa kalakhan, nagsimula lang ang kanilang pag-organisa sa mga magsasaka pagkatapos maagaw ang kapangyarihang politika.

    Sa pag-organisa sa mga magsasaka sa panahong ito, diretso sila sa pagtatayo ng mga kooperatiba (tinatawag na artel) na nakatuon sa kagyat na pagtugon sa pangangailangan na makakuha (requisitioning) ng surplus products ng mga magsasaka para sa digmang sibil at ipapakain sa kasyudaran. Hindi sila dumaan sa hakbang-hakbang na pag-organisa kagaya ng ginawa sa Tsina; mutual aid teams muna (labor exchange) bago nag-producers’ cooperative bago nagkolektibisasyon at bago nag-komyun. At bago pa man nitong lahat, nag-peasant association muna sa Tsina ng mahabang panahon kung saan ang mga peasant association ay napanday sa pagpangasiwa ng kanilang sariling asosasyon at naging katulong at daluyan sa pagbaba ng mga polisiya (mahalaga ito para maiwasan ang burukratikong pamamaraan sa pagpapatupad ng programa ng Partido).

    Sa pag-organisa sa mga magsasaka tungo sa mga kooperatiba, inilatag ng mga Bolsheviks ang palisiyang gabay na boluntarismo ang pagsali ng mga magsasaka. Ngunit ang palisiyang ito ay sinasalungat ng iba pang palisiya at kalagayan na dala ng digma at pananabotahe ng mga kontrarebolusyonaryo.

    Una, upang maseguro na may sapat na suplay ng pagkain sa kasyudaran, kinukotahan ang mga kadre in terms both of number of cooperatives na maoorganisa at volume of products na makolekta na nagpresyur sa kanila na gumamit ng burukratikong pamamaraan para makamit ang mga kota.

    Ikalawa, sa pagpapatupad ng pagtatayo ng mga kooperatiba at kolektibisasyon, isinama kaagad ang mga panggitnang magsasaka dahil sa layuning matapatan kaagad ang economic size ng mga kulaks. Kaya, nakasalubong sila ng matinding pagtutol ng mga panggitnang magsasaka na umayaw na ipasok ang kanilang kagamitan sa produksyon sa mga kooperatiba. Ngunit dahil may kota, nangyayari ang malawakang sapilitan na pagpapasali ng mga panggitnang magsasaka sa mga kooperatiba. Ang mga kamaliang ito’y sinamantala naman ng mga kulaks upang sulsulan ang mga panggitnang magsasaka at pati na ang maralitang magsaska na labanan ang kolektibisasyon at requisitioning.

    Sa kalagayang diretsohan ang pag-organisa sa mga magsasaka tungo sa kooperatiba at kolektibisasyon (hindi dumaan sa hakbang-hakbang na pag-organisa), masyado silang nakasandig sa mga kadre ng Partido na sa maraming lugar at panahon ay nagdidiskarte at gumamit ng mga burukratikong pamamaraan para makamit kaagad ang mga kota sa pagkolektibisa. Hindi napanghawakan ng maraming kadre ang maingat na pagtrato sa mga magsasaka lalo na’t nasa kalagitnaan sila ng digmang sibil, pag-atake at pananabotahe ng mga imperyalista at kasabwat nitong mga lokal na kontra-rebolusyonaryo.

    Dahil isinama kaagad ang mga panggitnang magsasaka, naging bulnerable kaagad ang mga kooperatiba sa imbalanse ng kita sa pagitan ng mga maralitang magsasaka at panggitnang magsasaka dahil sa mas malaki ang kontribusyon ng mga panggitnang magsasaka. Kaya, naging malaking problema sa kanila ang usapin ng “incentives” ilalim sa prinsipyong “from each according to his capacity, to each according to his work” para mapataas ang productivity ng mga maralitang magsasaka. Sa Tsina, nagsimula ang mga payak na kooperatiba sa mutual aid teams na pangunahin munang kinabibilangan ng mga maralitang magsasaka bago sila pumasok sa mga producers’ cooperative na isinama na ang mga panggitnang magsasaka. Pinanday muna ang mga maralitang magsasaka sa mga payak na kooperatiba at mutual aid teams. Ang punto ay dapat iangat muna ang produktibong kakayahan ng mga maralitang magsasaka bago sila isama sa mga panggitang magsasaka na may bentahe sa kagamitan ng produksyon.

    Sa kabuohan, ang pagrequisition o pagkolekta sa mga produkto ng mga magsasaka ay ginawa na hindi pa nailatag at nailunsad ang programa ng pagpapataas ng produksyon sa agrikultura. Kaya, para sa maraming magsasaka, ang requisitioning ay naging pabigat dahil wala pa namang pagtaas sa kanilang produksyon. Bumaba pa nga ang kanilang produksyon dahil sa gulo at dislokasyon na dulot ng digma at pananabotahe ng mga kontra-rebolusyonaryo.

    Dahil dito at dahil hindi matatag na nakaugat sa hanay ng mga magsasaka, nangyayaring may elemento ng pamimilit ang pagpapatupad ng kolektibisasyon, bagamat mahigpit na iniutos ni Lenin na huwag gamitan ng koersyon ang mga magsasaka. Nagbunga ito ng matinding reaksyon ng mga magsasaka na sinusuhayan ng mga intriga at pananabotahe ng mga kulaks (halimbawa, sinunog ang kanilang mga produkto para lang hindi makuha ng mga kolektor ng estado; o pinatay ang mga grains collector ng estado).

    Kaya, napilitan silang iatras ang “war communism” pagka-1921 at pinatupad ang New Economic Policy. Ilalim sa NEP, tinanggal ang requisitioning at pinahintulotan ang petty-commodity production sa agrikultura at pagkalakal sa mga produktong agrikultural. Pinatawan na lang ang mga magsasaka ng tax in kind na maaaring bayaran ng produkto o pera. Ang NEP ay tinawag ni Lenin na “isang hakbang pag-atras” para makuha ang simpatiya ng mga magsasaka nang sa gayon mapalakas at makonsolida ang peasant-worker alliance.

    Hindi ibig sabihin nito na mali ang polisiya ni Lenin na agaran at diretsohang pagpapatupad ng sosyalistang konstruksyon sa kanayunan. Pinapaliwanag lang nito ang kalagayan at salik ng partikular na kahirapan na naranasan ng Rusya sa pagpapatupad ng sosyalistang konstruksyon sa agrikultura, mga kalagayan at kahirapan na naging sanhi sa nangyaring mga kamalian at kalabisan, foremost of which was that the Bolsheviks were in a civil war situation in which they had few choices. Kailangan talagang mag-requisition para ipakain sa kasyudaran at matustosan ang digma laban sa 13 imperialista at kontra-rebolusyon. The Bolsheviks had to make it through with the materials and situation handed down to them by history. Dapat ding tandaan na wala pa silang modelo sa pagpapatupad sa sosyalistang konstruksyon kaya dumaan sila ng masalimuot na serye ng “trial-and-error”. Ngunit ang mahalaga ay ang political will na basagin o pawiin ang ekonomiyang kapitalista at isulong kaagad ang sosyalistang konstruksyon na siyang sinunod ni Stalin pagkatapos yumao si Lenin. Sabi pa ni Mao, “strike while the iron is hot”.

    Kaya ngayon, sa paglunsad ng Rebolusyong Pilipino, ating narealisa na kailangan talagang dumaan sa indibidwal na pagpamamahagi ng lupa na pangunahing magbenepisyo sa mga maralitang magsasaka at mababang panggitnang magsasaka. Ito ang aral na nakuha natin mula sa Chinese experience. Hindi dapat laktawan ito dahil ito ang tumutugon sa demokratikong kahilingan ng mga magsasaka. Ngunit dapat nakabalangkas ito sa nasyunalisasyon bilang behikulo sa pagdala sa sosyalisasyon sa produksyon sa agrikultura at upang hindi babangga at sumasalungat sa teorya ng “uninterrupted revolution” na nananawagan ng agaran at kagyat na pagpapatupad sa sosyalistang konstruksyon sa agrikultura. Sa anong paraan? Sa pamamagitan ng hakbang-hakbang na pagpapatupad ng sosyalistang konstruksyon sa agrikultura. Kailangan dadaan muna sa payak na mga porma ng kooperatibisasyon na magpanday sa produktibong kakayahan sa mga maralitang magsasaka at mababang panggitnang magsasaka bago pasukin ang mas mataas na porma ng kooperatibisasyon at kolektibisasyon.

    Comment by Alex — July 18, 2008 @ 10:29 pm

19. heto, 5th installment.

    III. Ang pag-unlad ng teorya ni Lenin hinggil sa usaping agraryo at magsasaka at ang relasyon nito sa rebolusyong may 2 yugto

    A. Position ni Lenin mula 1901-1904:

    Sa kanyang paghanda ng burador ng agrarian programme para sa kongreso, pangunahing concern ni Lenin ang pagtukoy sa alignment of class forces na maaaring ma-harness sa paglunsad ng proletaryadong rebolusyon sa balangkas ng iskemang kailangang tapusin muna ang burgis-demokratikong rebolusyon bago mailunsad ang proletaryadong rebolusyon. Batay sa payo ni Marx, malinaw kaagad kay Lenin na ang darating na Rebolusyong Ruso ay dadaan sa burgis-demokratikong yugto bago ito makausad sa yugto ng proletaryadong rebolusyon.

    Ngunit, batay sa konkretong kalagayan sa Rusya, ang tanong na gusto niyang resolbahin ay ganito: sa yugto ng burgis-demokratiko, kanino ba ang proletaryado makipag-alyado, sa burgisya o mga magsasaka?”

    Para kay Plekhanov, Martov, Axelrod at iba (sila na naging mga future Mensheviks), sa burgisya siempre dahil sa katangian ng unang yugto na burgis-demokratiko (isang posisyon ni Plekhanov na nagbetray sa kanyang pagka-future Menshevik).

    Para kay Lenin, hindi. Kung isalalay ng mga manggagawa ang paglunsad ng rebolusyon sa pakipag-alyansa sa burgisya, hindi mangyayari ang Rebolusyong Ruso. Batay sa kalagayan ng Rusya na isang mahinang kapitalistang bansa, wala pa ang tipo ng burgisya na maaaring mangunguna at maglunsad ng burgisyang rebolusyon. Mayroon nang burgisya sa Rusya pero malakas ang tendensya nito na makipagkolaboreyt sa Tsar dahil mas malaki ang kanilang takot sa pag-aalsa ng masa kaysa kanilang disgusto sa tsar. Ang posisyon nila Plekhanov, Martov at Axelrod dito, hintayin ang pag-unlad ng rebolusyonaryong kakayahan ng burgisya. Para kay Lenin, ang ganitong posisyon ay para na ring nagpostpone sa proletaryadong rebolusyon sa indefinite future; na para na ring nagsabi na huwag ilunsad ang proletaryadong rebolusyon. Nang pino-formulate ni Lenin ang posisyong ito, malayo pa ang 1905 Revolution na nagpapatunay sa Russia sa compromising at vacillating character ng burgisya. Pero nakikita na ito ni Lenin before the actual event or proof.

    Tanong: bakit ganito ang political stance ng burgisya sa Rusya? Bakit hindi sila katulad ng burgisya sa Englatierra at Pransya kung saan pinangunahan ng burgisya ang pakipagtunggali at mga rebolusyon laban sa paghaharing pyudal? Ang pinakitang political stance ng burgisya sa Rusya na nag-atubiling ilunsad ang burgis demokratikong rebolusyon ay hindi lang ispesipiko sa Rusya. Ang vacillating character ng burgisya ay nakita rin ni Marx sa 1848 Revolution kung saan umatras ang burgisya sa kanyang rebolusyonaryo at pamumunong papel nang makita ng burgisya ang paglabas ng mas rebolusyonaryong proletariat sa entablado ng kasaysayan. Nabalot ang burgisya ng sindak at takot sa pwersang ito na lumabas sa kasayasayan at mula noon nag-atubili nang ilunsad ang sariling rebolusyon sa takot na masagasaan ang kanilang rebolusyon ng proletaryadong rebolusyon, prompting Marx to conclude in 1851 na tapos na ang rebolusyonaryong papel ng burgisya sa kasaysayan.

    Kaya, sagot ni Lenin sa tanong: sa mga magsasaka. Para kay Lenin, ang pagtugon sa kahilingan ng mga magsasaka para makabig sila sa proletaryadong rebolusyon ang siyang nagbibigay ng burgis-demokratikong laman ng unang yugto ng proletaryadong rebolusyon, hindi ang suporta ng burgisya. Kaya, ang kanyang mga sinulat sa panahong ito’y nakasentro sa pagpapakita na ang mga magsasaka ay maaaring isang rebolusyonaryong pwersa; ang kanyang draft programme sa usaping agraryo at magsasaka ay nakatuon naman paano makabig ang mga magsasaka sa kampo ng proletaryadong rebolusyon.

    Paano inilapat ni Lenin ang mga theoretical underpinnings hinggil sa paglunsad ng proletaryadong rebolusyon na unang nailatag ni Marx at Engels (course of the prolet revolution) at paano ito niya naiugnay sa usaping agraryo at magsasaka sa Rusya:

    Marx :

    1850 Address: dahil sa flabbiness ng burgisya, dapat tulungan ng proletaryado ang burgisya na mailunsad at matapos nito ang kanyang burgisyang rebolusyon (completion of the bourgeois-democratic stage); pero pagkatapos maagaw ng burgisya ang kapangyarihang politika mula sa mga pwersang pyudal, kailangan ng mga proletaryado na gawing tuloy-tuloy ang rebolusyon hanggang maagaw nila ang kapangyarihang politika mula sa burgisya. Kaya ang formulation dito ni Marx ay “uninterrupted revolution” - dalawang rebolusyon (bourgeois and proletarian) na fused into one and made continuous by the revolutionizing role of the proletariat in each revolution (support in the first, leading role in the second).

    Note: Sa unang bahagi ng binuo ni Marx ang teorya ng proletaryadong rebolusyon, naharap siya sa tanong: saan unang puputok ang prolet reb? Sa kanyang mga unang sinulat, inaasahan niya na sa Englatierra mangyari ang unang pagputok ng proletaryadong rebolusyon dahil sa abanteng kalagayan nito, kapwa sa pag-unlad ng malaking industriya at sa umuusbong na kilusang manggagawa (the Chartist movement) doon; tapos na rin ang burgis-demokratikong rebolusyon sa Englatierra. Nang hindi mangyari ang inaasahang pagputok, bumaling ang kanyang pagtingin sa mga bansa ng Europa na pinasok na ng kapitalismo at mayroon ng kilusang manggagawa, katulad ng Alemanya, pero hindi pa naagaw ng burgisya ang kapangyarihang politika mula sa paghaharing pyudal (ito ang origin ng theory of the “weakest link”). Ito ang dahilan sa formulation niya sa 1850 Address. Ngunit, pitong taon pagkatapos ng formulation ni Marx sa kanyang 1850 Address, hindi pa rin nangyari ang pagputok ng proletaryadong rebolusyon dahil nang nangingibabaw na ang kapitalismo sa kasaysayan, umatras na ang burgisya sa kanyang rebolusyonaryong papel sa kasaysayan.

    Kaya:

    1856 letter of Marx to Engels: para mailunsad ang prolet rev, kailangang ilunsad ang ikalawang edisyon ng digmang magsasaka.

    Lenin (taking into considerations those two formulations of Marx):

    Dahil hindi maasahang ilunsad ng burgisya ang burgis-demokratikong rebolusyon sa Rusya, ang proletaryado ang dapat na maglunsad nito in the name of the bourgeoisie. Ito ang unang yugto, yugto ng burgis-demokratikong rebolusyon. Pero ang rebolusyong ito, dahil pinamumunuan na ng proletaryado, ay dapat dadalhin kaagad sa ikalawang yugto, ang yugto ng sosyalistang rebolusyon (socialist construction). Kaya, sa formulation ni Lenin, isang revolution na may dalawang yugto.

    Makita sa formulation na ito ang kaibang papel ng proletaryado. Sa formulation ni Marx, supporting role ang prolet sa unang yugto; leading role sa ikalawa. Sa kay Lenin, the prolet takes the leadership role in both stages. It is this singular leading role of the prolet which makes it a single revolution but with two stages owing to the different character of each stage. Ito ang unang kaibhan ng kanyang pormulasyon kay sa pormulasyon ni Marx. Ito ang kanyang mapanlikhang paglapat sa teorya ni Marx sa ispesipikong kalagayan ng Rusya.

    Ikalawang kaibhan: Sa pormulasyon ni Marx, burgis demokratiko ang lalamanin at katangian ng unang rebolusyon dahil sa obvious - burgisya ang mangunguna at interes ng burgisya ang dadalhin nito. Kay Lenin, bagamat burgis demokratiko ang katangian ng unang yugto, rebolusyon ito to be undertaken by the proletariat in the name of the bourgeoisie (because the bourgeoisie had proved itself incapable of launching it). Pero hindi interes ng burgisya ang magbibigay ng demokratikong laman nito kundi interes ng mga magsasaka at iba pang tinatawag ni Lenin na “non-proletarian strata ng lipunan” na bumubuo sa pinakamaraming mamamayan. Kaya, minsan, tinatawag ito na “new-democratic revolution”. Kay Lenin, mas preferable sa kanyang mga sinulat ang simpleng tawagin ito na “democratic revolution”.

    Note: Sa artikulong The Agrarian Programme of Russian Social Democracy, hindi pa ganito ang pagka-formulate ni Lenin. Sa nasabing artikulo, ang mga argumento ni Lenin mas nakatutok pa sa paglatag na ang mga magsasaka ay isang rebolusyonaryong pwersa sa pakikibaka laban sa Tsar para sagutin ang puna ni Martynov na hindi feasible ang draft agrarian programme ni Lenin. His theory of two stage revolution with the demands and interest of the peasantry as the defining moment of the democratic stage found its maturity only later in the Two Tactics, after having witnessed the 1905 Revolution.
    Note: Ang mapanlikhang paglapat ni Lenin sa teorya ni Marx sa ispesipikong kalagayan ng Rusya ay dapat masapol dahil sa mga maling palagay na nirebisa ni Lenin si Marx (teorya ng mga so-called “third force socialists”).
    Pero nang inihanda ni Lenin ang draft programme hinggil sa usaping agraryo at magsasaka para sa nakatakdang kongreso sa 1903, impluwensyado pa siya sa kanyang teorya na nabuwag na ang uring magsasaka dahil sa pag-atake ng kapitalismo (“the disintegrating and depeasantization effect of capitalism”). Kaya, sa panahong ito, hindi pa niya nagagap gaano kalala ang suliranin ng lupa para sa mga magsasaka at paano ito nakaapekto sa iba’t-ibang saray ng mga magsasaka. Ang kanyang paggagap sa suliranin ng mga magsasaka ay nakabalangkas pa sa teorya ng “survivals of serfdom” kung saan ang pangunahing problema ay ang cut-off lands at paano mailagay sa kamay ng mga magsasaka ang kapangyarihan sa pagresolba sa cut-off lands. Kaya, ang kanyang draft agrarian programme mas nakasentro pa sa usaping pagkompleto ng pagpawi sa serfdom upang mabigyan daan ang malayang pag-unlad ng tunggalian ng mga uri sa kanayunan (“to facilitate the free expression of the class struggle in the countryside”); samakatuwid, naglalaman ng mga kahilingang restitution of cut-off lands at pagbuo ng mga peasant committees.

    Dagdag pa, ang mga kahilingang ito’y nakabalangkas din sa posisyon ni Lenin na ang kahilingang dadalhin ng mga sosyal-demokrata ang usaping agraryo at magsasaka ay hindi dapat lalampas sa burgis-demokratikong katangian ng unang yugto ng proletaryadong rebolusyon. Kaya, bagamat naniniwala siya sa nasyunalisasyon na mahalagang hakbang para sa paglunsad ng sosyalistang konstruksyon, hindi muna ito niya ipinuslit sa kanyang inihandang draft programme. Sa panahong ito, ang nasyunalisasyon ay pinanawagan na ng mga Narodniks (renamed Social Revolutionaries). Para kay Lenin, kahilingan ito na hindi pa akma sa balangkas ng pakikibaka para kompletohin ang pagpawi sa serfdom (sa kanyang salita, “less expressive” of the present peasant struggle against the serf-owning system).

    Note: Bakit hindi akma? Sa panahong ito, dahil hindi pa niya gagap ang suliranin ng mga magsasaka, nalimitahan pa si Lenin sa ideya na sa demokratikong yugto, dapat lahat ng mga magsasaka ang makabig sa prolet reb. Ngunit dahil sa teorya ng “depeasantization” of the peasantry (nahati-hati ang mga magsasaka sa iba’t-ibang saray at wala nang integral interes ang uring magsasaka), nakulong siya sa isyu ano ang mga akmang kahilingan na magbuo ng pagkakaisa ng mga magsasaka. Kaya, naging tentative si Lenin sa usaping nasyunalisasyon sa panahong ito, endorsing it in principle pero may kaba na baka maka-apekto sa pagkakaisa ng mga magsasaka, lalo na sa hanay ng mga middle at rich peasants na nagmamay-ari ng sariling lupa.

    Excerpts from the History of the CPSU (B): “It was Lenin, too, who drew up the whole agrarian section of the program. Already at that time Lenin was in favour of the nationalization of land, but he considered it necessary in the first stage of the struggle to put forward the demand for the return to the peasants of the otrezki, that is, those portions of the land which had been cut off the peasants’ land by the landlords at the time of “emancipation” of the peasants. Plekhanov was opposed to the demand for the nationalization of the land”.

    1903 – ikalawang kongreso ng RSDLP (unang kongreso ng Bolshevik Party). Nahati ang hanay ng RSDLP sa mga Bolsheviks (Lenin, Stalin, Lunacharsky, at iba pa) at Mensheviks (Plekhanov, Martov, Axelrod, at iba pa). Ina-adopt ng mga Bolsheviks ang maximum at minimum programme ng proletaryadong rebolusyon.

    Excerpts from the History of the CPSU (B): “This program consisted of two parts: a maximum program and a minimum program. The maximum program dealt with the principal aim of the working-class party, namely, the Socialist revolution, the overthrow of the power of the capitalists, and the establishment of the dictatorship of the proletariat. The minimum program dealt with the immediate aims of the Party, aims to be achieved before the overthrow of the capitalist system and the establishment of the dictatorship of the proletariat, namely, the overthrow of the tsarist autocracy, the establishment of a democratic republic, the introduction of an 8-hour working day, the abolition of all survivals of serfdom in the countryside, and the restoration to the peasants of the cut-off lands (otrezki ) of which they had been deprived by the landlords.

    Subsequently, the Bolsheviks replaced the demand for the return of the otrezki by the demand for the confiscation of all the landed estates”.

    Dagdag na paliwanag ni Lenin sa programme ng Bolshevik Party: Ang programa ay may dalawang bahagi, maximum at minimum. Ang minimum ay binubuo ng mga kahilingan na para makamit ang demokratikong yugto; ang maximum ay binubuo naman ng pagkamit sa kalagayan para sa sosyalistang konstruksyon (seizure of political power by the proletariat). Pero paliwanag ni Lenin, hinggil sa usaping agraryo at magsasaka, ang kahilingan ay may katangiang maximum dahil naglayon ito sa kompletong pagpawi sa serfdom. If we take store by Lenin, we must realize na iba ang sitwasyong kinokompronta ng mga manggagawa at mga magsasaka sa demokratikong yugto ng proletaryadong rebolusyon. Sa mga manggagawa, layunin nilang ibagsak ang kapitalistang sistema na binabalutan ng pyudal na paghahari ng Tsar. Sa mga magsasaka, kompletong ibagsak ang kaayusang serfdom. Kaya, ang kahilingan ng mga magsasaka sa yugto ng demokratikong rebolusyon partakes the nature of maximum programme (pero minimum sa kabuohang balangkas).

    Comment by Alex — July 18, 2008 @ 10:51 pm

20. huwag nyo ako i-block dahil ipakita ko sa inyo ang continuity ng teorya ni Marx, Lenin at Mao.
    Akala ko gusto nyo ng pakipaglinawan.

    Comment by Alex — July 18, 2008 @ 10:55 pm

21. mga gunggong kayo! binoblock nyo mga posts ko! Lumabas kayo jan sa kadiliman!

    Comment by Alex — July 18, 2008 @ 10:58 pm

22. 6th installment.

    Paano inilapat ni Lenin ang mga theoretical underpinnings hinggil sa paglunsad ng proletaryadong rebolusyon na unang nailatag ni Marx at Engels (course of the prolet revolution) at paano ito niya naiugnay sa usaping agraryo at magsasaka sa Rusya:

    Marx :

    1850 Address: dahil sa flabbiness ng burgisya, dapat tulungan ng proletaryado ang burgisya na mailunsad at matapos nito ang kanyang burgisyang rebolusyon (completion of the bourgeois-democratic stage); pero pagkatapos maagaw ng burgisya ang kapangyarihang politika mula sa mga pwersang pyudal, kailangan ng mga proletaryado na gawing tuloy-tuloy ang rebolusyon hanggang maagaw nila ang kapangyarihang politika mula sa burgisya. Kaya ang formulation dito ni Marx ay “uninterrupted revolution” - dalawang rebolusyon (bourgeois and proletarian) na fused into one and made continuous by the revolutionizing role of the proletariat in each revolution (support in the first, leading role in the second).

    Note: Sa unang bahagi ng binuo ni Marx ang teorya ng proletaryadong rebolusyon, naharap siya sa tanong: saan unang puputok ang prolet reb? Sa kanyang mga unang sinulat, inaasahan niya na sa Englatierra mangyari ang unang pagputok ng proletaryadong rebolusyon dahil sa abanteng kalagayan nito, kapwa sa pag-unlad ng malaking industriya at sa umuusbong na kilusang manggagawa (the Chartist movement) doon; tapos na rin ang burgis-demokratikong rebolusyon sa Englatierra. Nang hindi mangyari ang inaasahang pagputok, bumaling ang kanyang pagtingin sa mga bansa ng Europa na pinasok na ng kapitalismo at mayroon ng kilusang manggagawa, katulad ng Alemanya, pero hindi pa naagaw ng burgisya ang kapangyarihang politika mula sa paghaharing pyudal (ito ang origin ng theory of the “weakest link”). Ito ang dahilan sa formulation niya sa 1850 Address. Ngunit, pitong taon pagkatapos ng formulation ni Marx sa kanyang 1850 Address, hindi pa rin nangyari ang pagputok ng proletaryadong rebolusyon dahil nang nangingibabaw na ang kapitalismo sa kasaysayan, umatras na ang burgisya sa kanyang rebolusyonaryong papel sa kasaysayan.

    Comment by Alex — July 18, 2008 @ 11:02 pm

23. 6th installment.

    Kaya:

    1856 letter of Marx to Engels: para mailunsad ang prolet rev, kailangang ilunsad ang ikalawang edisyon ng digmang magsasaka.

    Lenin (taking into considerations those two formulations of Marx):

    Dahil hindi maasahang ilunsad ng burgisya ang burgis-demokratikong rebolusyon sa Rusya, ang proletaryado ang dapat na maglunsad nito in the name of the bourgeoisie. Ito ang unang yugto, yugto ng burgis-demokratikong rebolusyon. Pero ang rebolusyong ito, dahil pinamumunuan na ng proletaryado, ay dapat dadalhin kaagad sa ikalawang yugto, ang yugto ng sosyalistang rebolusyon (socialist construction). Kaya, sa formulation ni Lenin, isang revolution na may dalawang yugto.

    Makita sa formulation na ito ang kaibang papel ng proletaryado. Sa formulation ni Marx, supporting role ang prolet sa unang yugto; leading role sa ikalawa. Sa kay Lenin, the prolet takes the leadership role in both stages. It is this singular leading role of the prolet which makes it a single revolution but with two stages owing to the different character of each stage. Ito ang unang kaibhan ng kanyang pormulasyon kay sa pormulasyon ni Marx. Ito ang kanyang mapanlikhang paglapat sa teorya ni Marx sa ispesipikong kalagayan ng Rusya.

    Ikalawang kaibhan: Sa pormulasyon ni Marx, burgis demokratiko ang lalamanin at katangian ng unang rebolusyon dahil sa obvious - burgisya ang mangunguna at interes ng burgisya ang dadalhin nito. Kay Lenin, bagamat burgis demokratiko ang katangian ng unang yugto, rebolusyon ito to be undertaken by the proletariat in the name of the bourgeoisie (because the bourgeoisie had proved itself incapable of launching it). Pero hindi interes ng burgisya ang magbibigay ng demokratikong laman nito kundi interes ng mga magsasaka at iba pang tinatawag ni Lenin na “non-proletarian strata ng lipunan” na bumubuo sa pinakamaraming mamamayan. Kaya, minsan, tinatawag ito na “new-democratic revolution”. Kay Lenin, mas preferable sa kanyang mga sinulat ang simpleng tawagin ito na “democratic revolution”.

    Note: Sa artikulong The Agrarian Programme of Russian Social Democracy, hindi pa ganito ang pagka-formulate ni Lenin. Sa nasabing artikulo, ang mga argumento ni Lenin mas nakatutok pa sa paglatag na ang mga magsasaka ay isang rebolusyonaryong pwersa sa pakikibaka laban sa Tsar para sagutin ang puna ni Martynov na hindi feasible ang draft agrarian programme ni Lenin. His theory of two stage revolution with the demands and interest of the peasantry as the defining moment of the democratic stage found its maturity only later in the Two Tactics, after having witnessed the 1905 Revolution.
    Note: Ang mapanlikhang paglapat ni Lenin sa teorya ni Marx sa ispesipikong kalagayan ng Rusya ay dapat masapol dahil sa mga maling palagay na nirebisa ni Lenin si Marx (teorya ng mga so-called “third force socialists”).
    Pero nang inihanda ni Lenin ang draft programme hinggil sa usaping agraryo at magsasaka para sa nakatakdang kongreso sa 1903, impluwensyado pa siya sa kanyang teorya na nabuwag na ang uring magsasaka dahil sa pag-atake ng kapitalismo (“the disintegrating and depeasantization effect of capitalism”). Kaya, sa panahong ito, hindi pa niya nagagap gaano kalala ang suliranin ng lupa para sa mga magsasaka at paano ito nakaapekto sa iba’t-ibang saray ng mga magsasaka. Ang kanyang paggagap sa suliranin ng mga magsasaka ay nakabalangkas pa sa teorya ng “survivals of serfdom” kung saan ang pangunahing problema ay ang cut-off lands at paano mailagay sa kamay ng mga magsasaka ang kapangyarihan sa pagresolba sa cut-off lands. Kaya, ang kanyang draft agrarian programme mas nakasentro pa sa usaping pagkompleto ng pagpawi sa serfdom upang mabigyan daan ang malayang pag-unlad ng tunggalian ng mga uri sa kanayunan (“to facilitate the free expression of the class struggle in the countryside”); samakatuwid, naglalaman ng mga kahilingang restitution of cut-off lands at pagbuo ng mga peasant committees.

    Comment by Alex — July 18, 2008 @ 11:03 pm

24. 7th heaven, este installment.

    Kaya:

    1856 letter of Marx to Engels: para mailunsad ang prolet rev, kailangang ilunsad ang ikalawang edisyon ng digmang magsasaka.

    Lenin (taking into considerations those two formulations of Marx):

    Dahil hindi maasahang ilunsad ng burgisya ang burgis-demokratikong rebolusyon sa Rusya, ang proletaryado ang dapat na maglunsad nito in the name of the bourgeoisie. Ito ang unang yugto, yugto ng burgis-demokratikong rebolusyon. Pero ang rebolusyong ito, dahil pinamumunuan na ng proletaryado, ay dapat dadalhin kaagad sa ikalawang yugto, ang yugto ng sosyalistang rebolusyon (socialist construction). Kaya, sa formulation ni Lenin, isang revolution na may dalawang yugto.

    Makita sa formulation na ito ang kaibang papel ng proletaryado. Sa formulation ni Marx, supporting role ang prolet sa unang yugto; leading role sa ikalawa. Sa kay Lenin, the prolet takes the leadership role in both stages. It is this singular leading role of the prolet which makes it a single revolution but with two stages owing to the different character of each stage. Ito ang unang kaibhan ng kanyang pormulasyon kay sa pormulasyon ni Marx. Ito ang kanyang mapanlikhang paglapat sa teorya ni Marx sa ispesipikong kalagayan ng Rusya.

    Ikalawang kaibhan: Sa pormulasyon ni Marx, burgis demokratiko ang lalamanin at katangian ng unang rebolusyon dahil sa obvious - burgisya ang mangunguna at interes ng burgisya ang dadalhin nito. Kay Lenin, bagamat burgis demokratiko ang katangian ng unang yugto, rebolusyon ito to be undertaken by the proletariat in the name of the bourgeoisie (because the bourgeoisie had proved itself incapable of launching it). Pero hindi interes ng burgisya ang magbibigay ng demokratikong laman nito kundi interes ng mga magsasaka at iba pang tinatawag ni Lenin na “non-proletarian strata ng lipunan” na bumubuo sa pinakamaraming mamamayan. Kaya, minsan, tinatawag ito na “new-democratic revolution”. Kay Lenin, mas preferable sa kanyang mga sinulat ang simpleng tawagin ito na “democratic revolution”.

    Note: Sa artikulong The Agrarian Programme of Russian Social Democracy, hindi pa ganito ang pagka-formulate ni Lenin. Sa nasabing artikulo, ang mga argumento ni Lenin mas nakatutok pa sa paglatag na ang mga magsasaka ay isang rebolusyonaryong pwersa sa pakikibaka laban sa Tsar para sagutin ang puna ni Martynov na hindi feasible ang draft agrarian programme ni Lenin. His theory of two stage revolution with the demands and interest of the peasantry as the defining moment of the democratic stage found its maturity only later in the Two Tactics, after having witnessed the 1905 Revolution.
    Note: Ang mapanlikhang paglapat ni Lenin sa teorya ni Marx sa ispesipikong kalagayan ng Rusya ay dapat masapol dahil sa mga maling palagay na nirebisa ni Lenin si Marx (teorya ng mga so-called “third force socialists”).
    Pero nang inihanda ni Lenin ang draft programme hinggil sa usaping agraryo at magsasaka para sa nakatakdang kongreso sa 1903, impluwensyado pa siya sa kanyang teorya na nabuwag na ang uring magsasaka dahil sa pag-atake ng kapitalismo (“the disintegrating and depeasantization effect of capitalism”). Kaya, sa panahong ito, hindi pa niya nagagap gaano kalala ang suliranin ng lupa para sa mga magsasaka at paano ito nakaapekto sa iba’t-ibang saray ng mga magsasaka. Ang kanyang paggagap sa suliranin ng mga magsasaka ay nakabalangkas pa sa teorya ng “survivals of serfdom” kung saan ang pangunahing problema ay ang cut-off lands at paano mailagay sa kamay ng mga magsasaka ang kapangyarihan sa pagresolba sa cut-off lands. Kaya, ang kanyang draft agrarian programme mas nakasentro pa sa usaping pagkompleto ng pagpawi sa serfdom upang mabigyan daan ang malayang pag-unlad ng tunggalian ng mga uri sa kanayunan (“to facilitate the free expression of the class struggle in the countryside”); samakatuwid, naglalaman ng mga kahilingang restitution of cut-off lands at pagbuo ng mga peasant committees.

    Dagdag pa, ang mga kahilingang ito’y nakabalangkas din sa posisyon ni Lenin na ang kahilingang dadalhin ng mga sosyal-demokrata ang usaping agraryo at magsasaka ay hindi dapat lalampas sa burgis-demokratikong katangian ng unang yugto ng proletaryadong rebolusyon. Kaya, bagamat naniniwala siya sa nasyunalisasyon na mahalagang hakbang para sa paglunsad ng sosyalistang konstruksyon, hindi muna ito niya ipinuslit sa kanyang inihandang draft programme. Sa panahong ito, ang nasyunalisasyon ay pinanawagan na ng mga Narodniks (renamed Social Revolutionaries). Para kay Lenin, kahilingan ito na hindi pa akma sa balangkas ng pakikibaka para kompletohin ang pagpawi sa serfdom (sa kanyang salita, “less expressive” of the present peasant struggle against the serf-owning system).

    Note: Bakit hindi akma? Sa panahong ito, dahil hindi pa niya gagap ang suliranin ng mga magsasaka, nalimitahan pa si Lenin sa ideya na sa demokratikong yugto, dapat lahat ng mga magsasaka ang makabig sa prolet reb. Ngunit dahil sa teorya ng “depeasantization” of the peasantry (nahati-hati ang mga magsasaka sa iba’t-ibang saray at wala nang integral interes ang uring magsasaka), nakulong siya sa isyu ano ang mga akmang kahilingan na magbuo ng pagkakaisa ng mga magsasaka. Kaya, naging tentative si Lenin sa usaping nasyunalisasyon sa panahong ito, endorsing it in principle pero may kaba na baka maka-apekto sa pagkakaisa ng mga magsasaka, lalo na sa hanay ng mga middle at rich peasants na nagmamay-ari ng sariling lupa.

    Excerpts from the History of the CPSU (B): “It was Lenin, too, who drew up the whole agrarian section of the program. Already at that time Lenin was in favour of the nationalization of land, but he considered it necessary in the first stage of the struggle to put forward the demand for the return to the peasants of the otrezki, that is, those portions of the land which had been cut off the peasants’ land by the landlords at the time of “emancipation” of the peasants. Plekhanov was opposed to the demand for the nationalization of the land”.

    1903 – ikalawang kongreso ng RSDLP (unang kongreso ng Bolshevik Party). Nahati ang hanay ng RSDLP sa mga Bolsheviks (Lenin, Stalin, Lunacharsky, at iba pa) at Mensheviks (Plekhanov, Martov, Axelrod, at iba pa). Ina-adopt ng mga Bolsheviks ang maximum at minimum programme ng proletaryadong rebolusyon.

    Excerpts from the History of the CPSU (B): “This program consisted of two parts: a maximum program and a minimum program. The maximum program dealt with the principal aim of the working-class party, namely, the Socialist revolution, the overthrow of the power of the capitalists, and the establishment of the dictatorship of the proletariat. The minimum program dealt with the immediate aims of the Party, aims to be achieved before the overthrow of the capitalist system and the establishment of the dictatorship of the proletariat, namely, the overthrow of the tsarist autocracy, the establishment of a democratic republic, the introduction of an 8-hour working day, the abolition of all survivals of serfdom in the countryside, and the restoration to the peasants of the cut-off lands (otrezki ) of which they had been deprived by the landlords.

    Subsequently, the Bolsheviks replaced the demand for the return of the otrezki by the demand for the confiscation of all the landed estates”.

    Comment by Alex — July 18, 2008 @ 11:15 pm

25. di ba kayo natutuwa na nagpoposts ako sa site nyo? Ako na nga lang bumibisita sa kakarampot nyong “kilusan”, binablock nyo pa mga posts ko.

    Comment by Alex — July 18, 2008 @ 11:23 pm

26. bina-block pa rin ng mga gungggong ang mga posts ko! Takot na malinawagan. Nasaan na kayo? Huwag kayong mag-host ng site kung ganyan kayo! Titira-tira kayo ni Mao tapos ganyan kayo!

    Comment by Alex — July 19, 2008 @ 12:12 pm

27. magrebolusyon muna kayo bago kayo manlait ng mga tunay na rebolusyonaryo! Kung makapagpanalo na yang teorya nyo, saka kayo bumalik dito.

    Comment by Alex — July 19, 2008 @ 12:14 pm

28. I second emotion!

    Nagreact ang mga taga ICC tungkol sa mga Dakilang Mujahidden sa Iraq. Kitang-kita naman how they pretend to be communists since pati mga sundalong kano dinidepensahan nila dahil para sa kanila, mga manggagawa ang mga sundalong KANO. At sila raw ay “PINAGSASAMANTALAHAN”, dapat malaki ang sweldo nila dahil marami raw silang NAPAPATAY NA INOSENTENG MAMAMAYAN…

    putangina ninyo mga tuta ng ICCstang imperyalismo. Pagnasabugan kayo ng landmine, tapos nagkagutagutay kayo- bibigyan ko kayo ng standing ovation!

    Comment by Pulang Tala — July 19, 2008 @ 2:08 pm

29. hindi naman sila komunista dahil daig pa nila mga kontrareb kapag manlait at magsuningaling. Alam naman natin mga anyo ng trot at mga the like. Laging papet ng imperyalismo. Ayaw nila ng rebolusyon kaya puro paninirang puri na sirang plaka ang kaya nilang gawin. They rather sit on a pc to attack the rev. mov.

    Comment by Pulang Tala — July 19, 2008 @ 2:15 pm

30. We never block or censor posts like most, if not all, of the leftist currents do in their own Yahoo Groups, blogs and websites. If that is really the case, they will never be seeing their own trash language in our pages, the same way that we cannot see any full and uncensored polemics against their positions in their blogs and websites. We, however, delete redundant posts and spams. In this case, this particular Maoist was posting his comments like a spammer, that it caused a long queue in our moderation page. And then he went on ranting with his delusional accusations that we were blocking and censoring his posts, when the truth is he was filling our comment section by copy-pasting posts over and over again with his so-called “installments”. For all the reading public’s appreciation, we opted not to delete all “copies” of his redundant posts so you can see for yourselves how desperate a Maoist can be in defending their narrow-minded nationalism and totalitarian petty bourgeois mass line ideology. His posts should have been done by installment #4, but he opted to cut them to pieces and pasted them again and again. Hoping probably to put our blog down with his annoyances.

    Alex, while we recognize your effort to put a defense of the Maoist ideological line, don’t gloat and revel in your so-called “enlightening” posts yet because they are nothing but dogmatic presentations that put together the works of authentic revolutionaries that were taken out of the historical context in which they were based and then interpreted like biblical passages that should remain true for all eternity. As one comrade put it aptly, dogmatists cling “to what the book or communist leaders say without testing or basing them on the actual practice of the class; without studying the historical context in which the texts or the words they read or hear were based. For the dogmatists, since it is written and said by the communist leaders, they must be correct yesterday and today, even for the future.” Don’t worry. We will reply to your posts inline with Marxist analysis in due time, while avoiding the trash line Maoists here are exhibiting to illustrate the consciousness of a petty bourgeois charlatan or worse, a lumpen gangster.

    Comment by Admin — July 19, 2008 @ 6:36 pm

31. A lumpen gangster bullshit. Kahit anong klase ng paguugali ng tao, kapag tunay na dialektika o hindi man, dialektika parin! mga ulol. mahiya kayo sa sarili ninyo. Hindi kayo marksista dahil hindi nyo naman magawang umalis sa lungga ninyo. Kayo ang petiburgis na hindi alam kung san lalagay, sa rebolusyon, o sa kontrarebolusyon pinalalandakan ninyo ngayon! mga gago! tuta ng imperyalista! sana mamatay na kayo!

    Comment by Pulang Tala — July 19, 2008 @ 10:25 pm

32. Pa-ingles ingles pa para magmukhang matino at flowery ang salita. Iisa lang naman ang sinasabi.. HUWAG KAYONG SUMANIB SA INTERES NG BAYANG API AT MAGORGANISA, MAGREBOLUSYON. ITAGUYOD NINYO ANG KAKARAMPOT NA MANGGAGAWANG KAILANGAN NG “KOMUNISTANG” REBOLUSYON PARA LUMAYA.WASAKIN NINYO ANG KILUSAN(CPP-NDF-NPA) NINYO.

    Comment by Pulang Tala — July 19, 2008 @ 10:29 pm

33. Hindi niyo ba alam na mas pinagsasamantlahan pa nga ang uring/masang magsasaka kaysa sa manggagawa! sila ay masrebo kung tutuusin. Hindi kami kailngan tumayo sa apologist stand dahil lamang sa paninira ninyo sa amin, nakakahiya ka dahil Pilipino rin naman ang gumawa nito, taksil ka sa masang Pilipinong inaapi! Wala kaming pakialam sa emosyon na nararamdaman mo MR. Admin puta. Ang panglalait mo ay hindi mapapatawad, your fucking pro-imperialist “marxist” cover-ups is nothing compared to THE REVOLUTIONARIES WHO HAVE OFFERED THEIR LIVES FOR THE GLORIOUS CAUSE OF THE OPPRESSED AND EXPLOITED.

    Comment by Pulang Tala — July 19, 2008 @ 10:34 pm

34. Panlalait rin naman ang sinagot mo kay Alex ah. Ingles lang at nagmukhang intelehente. Ganon rin naman. Hindi kami kultista putang ina mo. Kahit ako o si Alex pa pumatay kay joma, kahit siya nga parin ang lider. Walang magbabago dahil ang rebolusyon ay ang masa, at ang masa ang siyang mulat na gumaganap sa rebolsuyon ito para sa diktadura ng proletaryado, sosyalismo at ang pangmatagalang landas ng komunismo. Ikaw komunista ka ba? magkano ba binayabayaran sayo ng ICC para magtago at manira sa kilusan? Ikaw ang petiburgis dahil sa sarili mo hindi mo magawang iwanan ang burgis mong pamumuhay at paninindigan(kontrarebo). Magpakamatay ka nalang hayop ka.

    Comment by Pulang Tala — July 19, 2008 @ 10:39 pm

35. Kamtayan para sa mga imperyalista at sa mga tuta nito! Mabuhay ang mga taong inaapi at pinagsasamantala! Mabuhay ang ating kilusan!

    Comment by Pulang Tala — July 19, 2008 @ 10:41 pm

36. Ang ICC ay isang kilusang sosyal-imperyalista at mapanira sa tunay na kilusan ng bayan na nagsusulong ng isang tunay na sosylistang rebolusyon! Bahala kayo sa kilusanninyong bangkaroteng PTburgis.

    Comment by Pulang Tala — July 19, 2008 @ 10:46 pm

37. introduction to a non fascist life

    Comment by karlmarx — September 5, 2008 @ 7:16 pm

38. nakakaaliw basahin ang palitan ninyo. I have always thought that debates among communists would be more cordial– maybe polemical but cordial. Yet I could see how traces of violence in the languages used.

    I can only conclude, initially, that Maoists tend to take violence more of an attitude rather an a description of a form of struggle.

    Lumalabas na masyadong romanticized ng mga Maoists ang masa at sinasabing sa rebolusyon, ang masa ang mapapagpasya. I beg to disagree if we are to look into the practices of revolutionary organizations and parties in the Philippines. I have spent quite a time with the pulang mandirigma and party branches in the countryside. They are the decisive elements and not the masses. Ang masa ay simpleng binababaan na lang mga panawagan, kampanyang masa, at kung anu-ano pang mga plano na ginagawa ng mga kagawad ng mga namumunong mga komite.

    In the history of the CPP in the Philippines, I have yet to see real struggles initiated and pursued by the masses comparative to the working class strikes in 1905 in Russia. Dito lahat ng galaw ng masa ay kapasyahan ng Partido. Noon, sa 1905, sina Lenin mismo ay namangha sa ispontanyong pagkilos at pag-galaw ng manggagawa, maging ang paglitaw ng konsepto ng Sobyet bilang organo ng pampulitikang pagkaka-orgaisa ng masa.

    I dare the maoists to look into their practices of leading and manipulating the masses. Mula Appari hanggang Zamboanga City.. Mula red area hanggang white area,,, malinaw na partido ang laging nagtatakda at partido ang laging tama.

    Now here you are, internationalists at maoists debating on documents, framework and platform, interpretation of history,,, and so on and so forth. Para kayong Iglesia ni Kristo at Ang Dating Daan.

    Meanwhile, nadudurog ang uring manggagawa dahil tumitindi ang krisis ng kapital.

    By the way, it might be good to point out that the maoists have a very serious handicap in understanding capitalism and imperialism for that matter. They see imperialism the way they would describe an empire… This failure pushes them to believe that there is revolutionary value in the defense of national interest and national sovereignty. The truth is that every effort at defending the nation-state is an effort to defend the territory of the bourgeoisie–the nation being the ultimate creation and the ultimate domain of the bourgeios class.

    hay naku..

    by the way, why can’t the maoist be more professional in engaging a serious debate. Bakit may pa landmine landmine at katay katay pa.

    Isa pa pala. ehehe. syensa na pero medyo ganado ako kaya ito pa. last na lang…

    recent NPA operations point out to no less than an act of military adventurism. Ano na nangyari sa great rectification movement? haha haha. Tama nga pala ang mga sinasabi noong 1991 na ang militarist tendencies ay hindi bitbit ng mga pasimuno ng insureksyonismo at militarismo sa kilusan kundi ito ay batayang elemento ng PPW. Nagiging militarista ang isang kilusan dahil ang pananaw nito sa rebolusyon ay digmaan.

    Sige nga.. itong mga magagaling na mga maoista, sabihin niyo nga kung hindi militarist adventure ang karamihan sa mga TOs ninyo ngayon? Sige nga.. at nang maliwanagan kami.

    Comment by obrero1917 — January 28, 2009 @ 3:00 pm

39. maraming salamat sa iyong mga komento Ka Obrero, laluna may karanasan ka rin sa loob ng maoismo…
    nais ko lang komentohan ang sinasabi mong debate ng mga komunista sa pagitan namin at ng mga maoista. HINDI namin kinikilala na mga komunista ang maoista kundi kabilang sila sa KALIWA ng burgesya, kaaway sila ng uring manggagawa at kontra-rebolusyonaryo.
    bagama’t totoo din na may debate at diskusyon sa loob ng komunistang kampo, hindi mo maaring -equate ang debate namin sa mga maoista. kahit ikaw ay nakapandin na hindi communist attitude ang ginagamit ng mga maoista.
    pangalawa, hindi din ito debate sa pagitan ng INC at ADD. mali kung yan ang paghalintulad mo dahil hindi ito debate sa pagitan ng 2 pundamentalistang organisasyon na kinikilala ang teorya bilang relihiyon o bibliya. maari mo yang sabihin sa mga maoista pero hindi sa mga marxista.
    KAILANGAN na laging pakikipagdebate ang mga marxista sa mga peke dahil kakutsaba ang huli sa naghaharing uri para maghasik ng kasinungalingan hinggil sa marxismo at komunismo sa malawak na masa ng uri. kailangang ilantad ng mga komunista ang huli dahil sila ang Kaliwang kamay ng burgesya sa loob ng kilusang paggawa.

    maraming salamat kasama at sana ay patuloy kang magkomento….

    Comment by 1917 — January 28, 2009 @ 4:06 pm

40. Thanks for the comments 1917. Anyway, mas gusto kung marinig ang reaksyon ng mga bloggers mula sa CPP.

    Nakakagulat ang sinasabi nong isa na may continuity ang Leninism sa Maoism. Kung meron mang ganon, it must have been through Stalin. Lenin never used the nation as the parameter by which to pursue the revolution of the working class. Lenin had always been consistent on the internationalist framework of the proletarian revolution. Stalin distorted all these when he began to re-shape the whole framework and announced that Socialism in One Country was indeed possible.

    Kaya nga noon mahalaga ang Internationale e.. Mula kina Marx hanggang sa second international at maging sa third internationale, lagi nitong ipinapakita ang pandaigdigang saklaw ng rebolusyon kung kaya’t nasa antas internasyonal ang palitan ng mga rebolusyonaryo. Noong sinira ito ni stalin sa anyo ng Socialism in One Country, biglang naging proletarian ang mga national liberation struggles when in fact these struggles are nothing but the pursuit of national interests that favor the bourgeoisie.

    Alam kaya ng mga bloggers ng CPP na ang NDR ay may katangiang burges… at ang katangiang ito ay hindi simpleng katangian kundi isang balangkas ng pagsusulong ng kilusan — kaya dahil nasa balangkas ng defense of the national interest and national sovereignty and whatever national aspirations blah blah blah, the interest of the working class becomes subordinated to the interests of the different sectors.

    In short, the proletarian element of the revolution is dissolved in favor of the broader interests of the democratic struggle. This explains why CPP and other leftist groups often play politics with other political groups coming from the elite opposition. At any given moment, their positions and propaganda line can be identical. This is precisely because the politics that define the maoist revolution is primarily the politics of the bourgeoisie and not the politics of the proletariat.

    I may not agree with you internationalists on your methods and everything.. I may not even agree with your positions and framework.. but i admire the way you handle the exchanges here.

    this might be my last entry unless i see some interesting exchanges in the future. Meanwhile, continue your crusade. The maoists are a dangerous bunch of adventurists who have never learned the lessons of history. They have never learned because they refuse to learn.

    On my part, I will continue to remember how I lost my brother and my friends in the “revolutionary” movement. They were executed for no reason at all except that they were accused of being DPAs.. only to be found innocent 10 years after.

    Everytime na naririnig ko ang mga maoista na nagsasalita ng napaka violent, naaalala ko ang mga namatay sa loob ng kilusan dahil pinatay sila mismo ng kilusan. Kaya sa tingin ko, ang kilusang ito kailan man ay walang karapatang magsalita hinggil sa karapatang pantao at kung ano pa. Ang kilusang maoista ng CPP ay kasing bankcrupt ng sinumang umuupong gobyerno ng naghaharing uri.

    Ang kilusang maoista kelan man ay hindi rin mananalo. Nagkalat ang DPA sa hanay nila hanggang ngayon. Di mabilang sa daliri ang mga DPA na nakadeploy sa kahit saang prenteng gerilya nila. Akala lang nila wala.

    again, thank you for the space and time. I will just be observing.

    Comment by obrero1917 — January 28, 2009 @ 5:38 pm

41. basically parang same kampo tayo Obrero. kaya intereado kami na maibahagi mo rin kung alin mga paninindigan namin at balangkas na sang-ayon at tutol ka….maraming salamat

    Comment by 1917 — January 28, 2009 @ 10:28 pm

42. i dont agree with trotskyists, but i dont side with the so-called “maoists” either. sa totoo lang, maoism is not a universal truth in the philippine scenario! ito ay marxism-leninism applied to the prevailing conditions in china and not necessarily applicable per se in the philippine context. while characteristics of semi-feudalism or pre-capitalist conditions are evident in the country it does not mean that the maoist path is the framework or blueprint for revolution. to do so is ideological absolutism of the worst kind. kahit si mao, maiinis sa inyo nyan! besides, the “mao tsetung thought” came to be as the result of lin piao’s deifying of mao and his creation, the red book, na pinalala pa ng diktadura ng gang of four, na dinurog din ng rebisyonistang taksil na si deng at inilihis ang china sa sosyalistang landas.

    the blueprint or framework of proletarian revolutionary struggle in the philippines should not be depending on foreign models for it to follow. a concrete analysis of philippine history, social classes and political economy should be undertaken along scientifically universal principles of revolutionary socialism, marxism-leninism not necessarily following revolutionary models of other proletarian and national liberation parties and groups. revo strategy and tactics, should not be confined to a single strategy.

    in the light of the worsening imperialist globalization by monopoly capitalists, the philippine proletarian movement should regroup, reassess and rethink its analyses, strategies and tactics rather than to toss ephitets to one another. kung ganun pa rin tayo magpahanggang ngayon, i say wala tayong patutunguhan.

    positive comments and violent reactions, name calling and labelling are welcome. email me if you like, hahahaha!

    Comment by rebreb22 — May 8, 2009 @ 11:21 am

RSS feed for comments on this post.

Leave a comment

Line and paragraph breaks automatic, e-mail address never displayed, HTML allowed: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <code> <em> <i> <strike> <strong>

Please note that you need to be a registered member before you can post a comment. Comments are now also moderated and therefore will no longer appear immediately after posting. So please do not repost to avoid being tagged as a spammer
by our anti-spam system. If you want to register, please click HERE.

• Home

• About Us

• Contact Us

• • Login
  • Register

• Links:
  • ICC - English
  • EKS - English

• Categories:
  • International Issues
  • Notice
  • Perspectives
  • Philippine Politics
  • Politics
  • Theories and Concepts
  • Uncategorized
  • US Politics

• Search:
  
  

• Archives:
  • February 2009
  • January 2009
  • December 2008
  • November 2008
  • October 2008
  • September 2008
  • August 2008
  • July 2008
  • June 2008
  • May 2008
  • April 2008
  • March 2008
  • February 2008
  • January 2008
  • December 2007
  • November 2007
  • October 2007
  • September 2007
  • August 2007
  • July 2007
  • June 2007
  • May 2007
  • April 2007
  • March 2007
  • February 2007
  • January 2007
  • December 2006
  • November 2006
  • October 2006
  • September 2006
  • August 2006

• Most Recent Posts
  • PARA SA LAHAT NG...
  • British workers...
  • Pahayag ng...
  • Welcome to the...
  • Giardini workers...
  • Widespread...
  • The Economic...
  • Unions Against...
  • Leftist union in...
  • Gaza: Solidarity...
  • 2009 Statement...
  • Puna sa aming...
  • Greek workers...
  • Philippine...
  • The working class...
  • DIFFERENT...
  • It will take a...
  • LEHMAN BROTHERS...
  • Impeachment

• Most Popular Posts
  • Nationalism: On Filipinism: 20
  • Maoism: an ideology of a...: 17
  • A Statement for the Next...: 16
  • National Independence:...: 14
  • ASEAN Charter: 13
  • The "peasantry" in the...: 12
  • Oust the Bourgeois...: 11
  • Leftists, Bourgeois...: 10
  • Industrialization?: 6
  • Welcome to the two new...: 5

• Recent Comments:

  • Puna sa mga maoista na pumapasok sa aming blog:
    • peoples_army: i was really thinking na...
    • Admin: So Alex, you have now...
    • Alex: Ano kamo? Pinupuna nyo ako?...
    • Alex: Nakakaawa naman. Wala silang full...
  • Maoism: an ideology of a desperate petty-bourgeoisie:
    • rebreb22: i dont agree with trotskyists,...
    • 1917: basically parang same kampo tayo...
    • obrero1917: Thanks for the comments 1917....
    • 1917: maraming salamat sa iyong mga...
    • obrero1917: nakakaaliw basahin ang palitan ninyo....
    • karlmarx: introduction to a non fascist...
  • The "peasantry" in the period of decadent capitalism:
    • 1917: thank you comrade marx68...
    • karlmarx: alors au dela des debats...
    • d.worker: I noticed that all the...
    • jose: mike is really ignorant on...
    • talyo: may kapasidad na mag-organisa sa...
    • and...: Kahit anong sabihin ninyo. Mga duwag...
    • talyo: Hindi pa tapos si Alex...
    • and...: We should clearly distinguish friends...
    • i would just like to add: We are going to support...
    • Alex: Ang “magsasaka” sa panahon ng...
    • Mike: Please post it. You asked...
    • Mike: post my comment. You can't...
  • Against the Counter-revolutionary Ideology of Maoism in the Philippines:
    • karlmarx: "Je crois que Guattari et...
    • karlmarx: EQUILIBRE,...ET QUI LIBRE....(readymade of revolution...
    • karlmarx: HAVING GOOD LECTURE TORRENTS FOR DERRIDA...
  • World Food Crisis:
    • karlmarx: http://www.amazon.com/Deleuze-Politics-Routledge-Studies-Political/dp/0415282756...
    • karlmarx: http://en.wikipedia.org/wiki/Alain_Badiou hypothesis COMMUNIST...
    • karlmarx: wrong problematic from old time...
    • karlmarx: our history...
  • Nationalism: On Filipinism:
    • d.worker: Pulang Tala, if what your...

• Meta:
  • RSS .92
  • RDF 1.0
  • RSS 2.0
  • Comments RSS 2.0
  • Valid XHTML