The “peasantry” in the period of decadent capitalism
Ang “magsasaka” sa panahon ng dekadenteng kapitalismo
“Marxism is first and foremost a critical method, since it is the product of a class which can only emancipate itself through the ruthless criticism of all existing conditions. A revolutionary organisation that fails to criticise its errors, to learn from its mistakes, inevitably exposes itself to the conservative and reactionary influences of the dominant ideology. And this is all the more true at a time of revolution, which by its very nature has to break new ground, enter an unknown landscape with little more than a compass of general principles to find its way. The revolutionary party is all the more necessary after the victorious insurrection, because it has the strongest grasp of this compass, which is based on the historical experience of the class and the scientific approach of marxism. But if it renounces the critical nature of this approach, it will both lose sight of these historical lessons and be unable to draw the new ones that derive from the groundbreaking events of the revolutionary process.” (World Revolution no. 314)
Ang diwa ng metodolohiyang marxismo ay ang walang awang kritisismo sa lahat ng umiiral na mga kondisyon. Ganun din sa kasaysayan mismo ng internasyunal na kilusang komunista sa nagdaang mahigit 200 taon. Kailangang maunawaan natin hindi lamang ang mga tagumpay kundi higit sa lahat ang mga kabiguan at pagkakamali ng rebolusyonaryong kilusan – ang mga obhetibo at suhetibong kondisyon kung bakit nangyari ang mga iyon. Kaya naman ang dogmatismo ay walang puwang sa marxismo.
Ang huling mga komento ni Alex (8 installments) ay nagtatanggol sa “kahalagahan” kundi man “sentralidad” ng kilusang magsasaka sa panahon ng proletaryong rebolusyon at ang diumano “continuity” ng maoismo sa marxismo. Dahil dito, mapapansin natin ang tahasang pagtatanggol niya sa armadong pakikibaka sa kanayunan kung saan “pangunahing pwersa” ang mga magsasaka para makamit ang “sosyalismo sa Pilipinas” (sa “pamamagitan ng pambansa-demokratikong rebolusyon”).
Hindi lamang si Alex ang may ganitong pananaw: naglipanan ngayon sa iba’t-ibang mga bansa sa ikatlong daigdig ang mga “gerilyang pakikidigma” para sa “pambansang kalayaan at demokrasya” ito man ay impluwensyado ng maoismo o hindi. Ang mga kilusang ito ay pangunahing umaasa sa direktang suporta ng masang magsasaka sa kanayunan para sa kanilang pakikibaka at sa mga imperyalistang bansa na karibal ng kanilang kaaway na imperyalista (direkta man o indirekta).
Binaybay ni Alex ang kasaysayan mula pa kina Marx upang bigyang “katuwiran” ang teorya ng “magsasaka bilang pangunahing pwersa” ng rebolusyon sa kasalukuyang panahon at ang maoismo bilang “pagpapaunlad” sa marxismo.
Batayang pundasyon ng marxismo mula noon hanggang ngayon
Bago natin sagutin ng komprehensibo ang mga distorsyon ni Alex sa marxismo para itulak ang kontra-rebolusyonaryong ideolohiya ng maoismo bilang “bahagi” at “rurok” ng marxismo, kailangang ilatag muna natin ang batayang pundasyon ng marxismo mula noon hanggang ngayon na PINATUNAYAN sa kasaysayan at karanasan na tama.
1. Proletaryado TANGING rebolusyonaryo at komunistang uri sa lipunang kapitalismo.
Lahat ng mga marxista ay naninindigan na ang uring manggagawa ay isang rebolusyonaryong uri dahil ito lamang ang nagdadala ng bago at mas maunlad na moda ng produksyon — komunismo. Ito ay hindi nakabatay sa “kagustuhan” ng mga komunista na gawin ang uring ito na rebolusyonaryo kundi ang obhetibong kalagayan at katangian mismo ng uring ito sa lipunang kapitalista ang nagpakita na ito ay isang rebolusyonaryo at komunistang uri.
Ang mga komunistang organisasyon/partido ay produkto lamang ng uring manggagawa. Mayroong rebolusyonaryong partido dahil mayroong rebolusyonaryong uri at hindi ang kabaliktaran nito.
Sa kauna-unahang pagkakataon sa kasaysayan ng lipunan: ang rebolusyonaryong uri ay isang PINAGSAMANTALAHANG uri.
Sa panahon ng lipunang alipin, pinagsamantalahang uri ang mga alipin pero hindi sila isang rebolusyonaryong uri kundi ang uring pyudal na nagdadala ng bago at mas maunlad na moda ng produksyon. Sa panahon ng lipunang pyudal, pinagsamantalahang uri ang mga magsasaka pero hindi sila rebolusyonaryo kundi ang uring burgesya. Sa panahon ng kapitalismo, maraming mga uri ang pinagsamantalahan ng kapitalismo tulad ng magsasaka at peti-burgesya pero hindi sila mga rebolusyonaryong uri. Sa nagdaang mga lipunan, ang rebolusyonaryong uri ay isa ring MAPAGSAMANTALANG uri.
Kaya hindi lalaya ang uring manggagawa kung hindi niya mapalaya ang sangkatauhan mula sa lahat ng tipo ng pagsasamantala:
“in the following formation of the class with radical chains, a class of civil society which is not a class of civil society, a class which is the disoolution of classes, a sphere which has a universal character because of its universal suffering and which lays claim to no particular right because the wrong it suffers is not a particular wrong but wrong in general; a sphere of society which can no longer lay any claim to a historical title, but merely to a human one…….and finally, a sphere which cannot emancipate itself without emanciapting itself from – and therefore emancipating – all the other spheres of society, which is, in a word, the total loss of humanity and which can redeem itself only through the total redemption of humanity. This dissolution of society as a particular class is the proletariat.” (Marx, ‘Critique of Hegels’ Philosophy of Law’, Collected Works, Vol. 3)
Ito ang tahasang inabandona ng mga maoista ng dineklara nilang “wala ng proletaryado” sa Unang Daigdig.
Samakatuwid, hindi dahil pinagsamantalahan ang isang uri ay awtomatik na agad na ito ay rebolusyonaryo at hindi dahil nagsasamantala ang isang uri ay awtomatik na agad na reaksyonaryo. Kailangang gamitin ang materyalismong istoriko para maunawaan bakit sa isang takdang panahon ng kasaysayan ng lipunan ay rebolusyonaryo ang papel ng mga depinidong uring mapagsamantala at bakit sa kasalukuyang panahon ng kapitalismo ay imposible na itong mangyari; na sa panahon ngayon, ang rebolusyonaryong uri ay isa ng PINAGSAMANTALAHANG uri.
Ang buod ng sagot dito ay: sa nakaraan, nagsalitan lamang ang mga lipunang mapagsamantala na nakabatay sa pribadong pag-aari at mga uri. Ang lipunan sa kasalukuyan ang kahuli-hulihang makauring lipunan at nakabatay sa pagsasamantala dahil ang lipunan sa hinaharap ay isang lipunan na wala ng mga uri at wala ng pagsasamantala.
Ang subject ng rebolusyon ay ang uring manggagawa. Ibig sabihin, ang sentralidad sa pagpapalakas ng kilusang manggagawa ang laging pinanindigan ng mga komunista saang panig man sila ng mundo mula noong panahon nila Marx hanggang ngayon.
Lahat ng ibang uri na pinagsamantalahan ng kapitalismo ay mga uri sa nakaraan. Ang hinaharap ng mga uring ito ay ang pagiging manggagawa. Ang magsasaka bilang uri ay mabilis na winawasak ng kapitalismo. Sa Pilipinas, mahigit 100 taon ng winawasak ng kapital ang magsasaka bilang uri. Wala ng istrata sa kanayunan ngayon na hindi nagapos sa kapitalistang mga relasyon.
2. Proletaryado isang internasyunal na uri at ang rebolusyon nito ay isang internasyunal na rebolusyon.
Ang sistemang kinasasadlakan ng proletaryado ay isang pandaigdigang sistema. Ang kapitalismo ang tanging sistema na hindi mabubuhay kung hindi ito lalawak sa lahat ng sulok ng mundo at isanib sa kanyang mga relasyon ng produksyon ang lahat ng bahagi ng mundo. Ang pamilihan ng kapitalismo ay isang pandaigdigan kung saan lahat ng pambasang pamilihan ay nakatali dito.
Dahil dito, ang sosyalisadong paggawa ng produkto ng uring manggagawa ay umunlad mula sa antas pabrika noong mga unang siglo ng kapitalismo hanggang sa antas pandaigdigan noong 19 siglo (laluna sa huling mga dekada nito). Samakatuwid, ang sosyalisasyon ng produksyon ay naging pandaigdigan na noon pa mang huling bahagi ng 19 siglo dahil nasakop na ng kapitalistang sistema ang buong mundo.
Sa ngayon sa panahon ng kapitalistang imperyalismo, lalupang napatunayan ang pagiging ganap ng integrado ng lahat ng mga pambansang ekonomiya sa pandaigdigang ekonomiya; ng mga manggagawa sa lahat ng mga bansa.
Kaya mula pa sa panahon nila Marx, ang mga marxista ay laging nanindigan sa pandaigdigang proletaryong rebolusyon dahil ang kaaway nito ay pandaigdigang kapitalismo at lahat ng mga pambansang ekspresyon nito:
“Working men have no country. You cannot take from them what they do not have”; “Workers of all countries unite”; “united action, of the leading civilised countries at least, is one of the first conditions for the emancipation of the proletariat”. (Communist Manifesto).
“Question: Will it be possible for this revolution to take place in one country alone?
Answer: No. By creating the world market, big industry has already brought all the peoples of the earth, and especially the civilised peoples, into such close relation with one another that none is independent of what happens to others. Further, it has coordinated the social development of the civilised countries to such an extent that in all of them bourgeois and proletariat have become the decisive classes and the struggle between them the great struggle of the day. It follows that the communist revolution will not merely be a national phenomenon but must take place simulataneously in all civilised countries, that is to say, at least in England, America, France and Germany……It is a universal revolution and will accordingly have a universal range.” (Principles of Communism)
Gayong nagkamali sila Marx at Engels sa prediksyon na magsimula ang rebolusyon sa abanteng kapitalistang mga bansa, nanatiling tama ang kanilang pagsusuri sa internasyunal na katangian ng rebolusyon: Ang rebolusyong Ruso sa 1917 ay bahagi at nakapailalim sa internasyunal na rebolusyonaryong alon ng maraming mga bansa sa Europe laluna sa Germany mula 1917-23. Katunayan, ang insureksyon ng mga manggagawa sa Shanghai, China noong 1927 ay ang huling singhap ng internasyunal na pag-aalsang ito. Natalo man ang unang internasyunal na alon, hindi maaring burahin ng kabiguan ang pagiging tama sa praktika ng mga sinabi ni Marx at Engels.
Ang mga pagsusuri at pananaw nila Marx, Engels, Lenin, Luxemburg at iba pang komunista ay laging pandaigdigan at hindi pangunahing nakabatay sa pambansang saklaw.
3. Lahat ng lipunan ay may simula at may kataposan; may pasulong na yugto at may dekadenteng yugto. Ang kapitalismo ay may pasulong na yugto at may dekadenteng yugto.
Hindi eternal ang pag-iral ng mga moda ng produksyon laluna ang mga moda na nakabatay sa pagsasamantala. Hindi abswelto dito ang kapitalismo.
Ganun pa man, ang galaw ng bawat lipunan ay nahahati sa pangkalahatan sa kanyang pasulong at dekadenteng yugto (permanenteng krisis). Tanging ang hindi mga marxista ang hindi nakaintindi nito.
Sa panahon na ang mga relasyon at pwersa sa produksyon ay relatibong magkatugma pa, ang sistema ay nasa pasulong na yugto. Sa yugtong ito naranasan ng lipunan ang kaunlaran sa halos lahat ng aspeto. At ang mga makauring tunggalian ay hindi pa umabot sa rurok. Ang naghaharing uri sa pangkalahatan ay isang progresibo/rebolusyonaryo pa. Ganito ang nangyari sa unang bahagi ng lipunang alipin, pyudal at kapitalista. Sa obhetibo, ang usapin ng rebolusyonaryong pagbabago sa lipunan ay hindi pa agenda sa panahon ng pasulong na yugto.
Nang umabot na sa yugto na naging hadlang na ang mga relasyon sa produksyon sa pag-unlad ng mga pwersa sa produksyon, pumasok na ang lipunan sa kanyang dekadenteng yugto; sa kanyang permanenteng krisis. Ang naghaharing uri (at lahat ng mga paksyon nito) ay ganap ng naging reaksyonaryo at kontra-rebolusyonaryo. Nasa agenda na ang rebolusyonaryong pagbabago sa lipunan. Sa nakaraang mga lipunan, lumitaw bilang uri ang mga uring nagdadala ng bagong moda ng produksyon sa panahon ng dekadenteng yugto ng lipunan. Lumitaw ang uring pyudal sa panahon ng dekadenteng yugto ng sistemang alipin. Lumitaw ang burgesya bilang uri sa panahon ng dekadenteng pyudalismo.
Tanging sa kapitalistang lipunan lamang kasabay na lumitaw ang rebolusyonaryong uring proletaryado sa paglitaw ng mapagsamantalahang uring burgesya.
Sa panahon ng 19 siglo, ang kapitalismo ay isa pang progresibong sistema sa pangkalahatan. Sa panahong ito ay lumalawak pa ang sistema. Subalit tahasang ideyalismo kung sabihin na dahil progresibo pa ang isang mapagsamantalahang sistema ay walang tunggalian ng uri. Laging kakambal ng isang mapagsamantalang sistema ang makauring pakikibaka. Ang punto dito ay: sa panahon na sumusulong pa ang lipunan, hindi pa obhetibo na ilagay sa mesa ang agenda ng rebolusyonaryong pagbabago. Kaya, ang pagkatalo ng Komuna sa Paris noong 1871 ay hindi simpleng kamalian sa estratehiya at taktika na para bang kahit sa anong panahon ay hinog ang sitwasyon na agawin ang kapangyarihang pampulitika.
Kaya sa panahon ng 19 siglo ay may materyal na batayan pa ang pakikibaka sa reporma sa loob ng kapitalistang sistema dahil obhetibong may kapasidad pa itong magbigay. Syempre, hindi naman boluntrayong nagbibigay ang naghaharing uri kundi dumaan sa isang militante at kadalasan marahas na pakikibaka ng proletaryado.
Sa pagpasok ng 20 siglo ay umabot na sa rurok ang pag-unlad ng kapitalismo dahil ganap ng sakop ng kapitalistang pamilihan nito ang buong daigdig. Ganap ng nahati ang mundo ng mga kapitalistang kapangyarihan. Ito ang panahon ng imperyalismo; ang panahon ng dekadenteng kapitalismo; ang pagpasok ng sistema sa kanyang permanenteng krisis.
Sa panahon ng imperyalismo kung saan ganap ng nahati ang mundo sa mga imperyalistang kapangyarihan, ang krisis sa sobrang produksyon at pagkasaid ng pamilihan ay hindi na maaring solusyonan ng ibayo pang paglawak dahil wala ng ilalawak pa ang sistema. Ang pagputok ng unang pandaigdigang imperyalistang digmaan sa 1914 ang hudyat na pumasok na ang sistema sa kanyang permanenteng krisis kung saan magkaroon lamang ng temporaryong solusyon kung aagawin ng isang kapangyarihan ang teritoryo ng kanyang karibal sa pamamagitan ng digmaan. Kaya kasabay ng permanenteng krisis ng kapitalismo ay ang permanenteng paghahanda at aktwal na paglulunsad ng mga digmaan para mang-agaw ng pamilihan at teritoryo.
Ang sinasabing pakikibaka para sa “pambansang kalayaan” sa panahon ng dekadenteng kapitalismo ay bahagi na ng imperyalistang digmaan. Kaiba ito noong 19 siglo kung saan ang mga digmaan para sa pagtatayo ng isang bansa ay bahagi ng pag-unlad ng sistema. Ngayon, ang mga digmaang ito ay direkta at indirektang kontrolado ng makapangyarihang mga imperyalista laban sa kani-kanilang mga karibal. Ang pinakamalinaw na halimbawa nito ay ang “Cold War” matapos ang WW 2 sa pagitang ng imperyalistang bloke ng USSR at USA.
Ang tatlong puntong nasa itaas ay kabilang sa marxistang prinsipyo hindi lamang dahil “sinasabi” nila Marx, Engels at Lenin kundi higit sa lahat ito ay repleksyon sa buhay na pakikibaka ng uri at sa galaw ng lipunan. At ang mga ito laluna ang pagpasok ng pandaigdigang kapitalismo sa kanyang dekadenteng yugto ang ating gabay sa pagtingin sa magsasaka at usaping agraryo.
Ang usaping magsasaka sa panahon nila Marx at Engels
Medyo ditalyado ang presentasyon ni Alex sa kanyang pagbaybay sa kasaysayan sa usapin ng magsasaka. At saludo kami sa kanyang kaseryosohan.
Saan ang batayang pagkakamali nila Marx at Engels?
Sa kalagitnaan ng 1800s ay natanaw nila Marx na nalalapit ng puputok ang proletaryong rebolusyon sa Europe bagamat mulat sila na karamihan sa mga bansa dito ay nasa iba’t-ibang antas pa ng istorikal na pag-unlad at ang sentral na isyu ay burges na demokrasya, pambansang kalayaan at unipikasyon ng bansa laban sa pyudal na absolutismo at mga labi nito. Ang ganitong pananaw at kamulatan ay mababasa natin sa Communist Manifesto. Dito nagkamali sila na mananalo ang rebolusyon ng manggagawa sa panahon na sumusulong ang kapitalismo sa pangkalahatan. Makikita din ito sa taktikang inilatag niya sa Germany:
“The communists turn their attention chiefly to Germany, because that country is on the eve of a bourgeois revolution that is bound to be carried out under more advanced conditions of European civilasation, and a musch more developed proletariat, than that of England was in the seventeenth century, and of France in the eighteenth century, and because the bourgeois revolution in Germany will be the prelude to an immediately following proletarian revolution”. (Marx-Engels, Collected Works, Vol 6.)
Kaya ang taktika ay suportahan ang burgesya hanggat inilunsad nito ang anti-pyudal na rebolusyon pero laging ipagtanggol ang awtonomiya ng proletaryado dahil inaasahan nito na mangyari kaagad pagkatapos ang proletaryong rebolusyon.
Ganun pa man, tinuwid kaagad ito nila Marx at Engels matapos hindi naganap ang agarang proletaryo-komunistang rebolusyon pagkatapos ng mga burges na rebolusyon sa 1848 at mas malinaw na nakita nila na nasa pasulong na yugto ang pandaigdigang kapitalismo:
“In view of this general prosperity, in which the productive forces of bourgeois society are flourishing as exuberantly as they possibly can under bourgeois conditions, there can be no talk of a real revolution. Such a revolution is only possible at periods, when the two factors, modern forces of production and bourgeois forms of production, come into conflict. The incessant squabbles in which the representatives of the continental Party of Order are now indulging and compromising one another are remote from providing any opportunity for a new revolution. On the contrary, they are only possible because conditions for the time being are so secure and – what the reaction does not know – so bourgeois. All attempts of the reaction to put a stop to bourgeois development will recoil upon themselves as certainly as all the moral indignation and enthusiastic proclamations of the democrats. A new revolution is only possible as the result of a new crisis. But it will come, just as surely as the crisis itself”. (Marx, Class Struggle in France)
Sang-ayon kami sa pahayag ni Alex na walang kapasidad ang magsasaka para sa komunismo dahil hindi naman talaga sila ang komunistang uri. Ang magsasaka ay uri sa nakaraan. Sa kasalukuyan ang magsasaka bilang uri ay mabilis na nawawasak kundiman ganap ng nawasak. Ang hinaharap na uri ng magsasaka ay ang pagiging manggagawa. Malinaw sa Communist Manifesto na ang magsasaka at peti-burgesya ay bilang uri ay reaksyonaryo at tutol sa komunismo. Tanging ang maoismo lamang ang nagsasabing rebolusyonaryo o di kaya ay progresibo ang mga uring ito sa kasalukuyan.
Subalit dapat nating palalimin ang panahong nabanggit ni Alex, ang panahong nag-atubili ang burgesya sa kanyang sariling rebolusyon. Bakit?
Sa 1840s, ang pangunahing agenda ay kompletuhin ang burgis na rebolusyon – wasakin ng lubusan ang mga labi ng pyudalismo, itayo ang unipikadong mga bansa-estado, itayo ang pampulitikang rehimen ng burges demokrasya. Ang lahat ng layuning ito ay pabor sa mga magsasaka. Pero hindi para ganap silang lumaya mula sa pagsasamantala kundi para mailipat lamang sila mula sa pyudal na pagsasamantala tungo sa kapitalistang pagsasamantala. Sa ganitong punto mapalahok ang uring magsasaka laban sa pyudalismo para sa burges na rebolusyon.
Ganun pa man, nagsimula ng lumakas ang independyenteng kilusan ng manggagawa. Makikita ito sa pagputok ng rebolusyon sa 1848 sa maraming bansa sa Europe.
Katunayan ang burges na rebolusyon sa 1848 ay pundamental na kaiba sa ‘klasikal’ na burgis na rebolusyon sa 1789. Ang pag-aalsa sa 1848 ay hindi tulak ng ‘pyudal na krisis’ kundi ng krisis ng batang-batang kapitalismo. Ang mga pag-aalsa sa Paris, Berlin, Vienna, at iba pang syudad ay pinangunahan ng mga manggagawa at mala-manggagawa.
Dahil isang mapagsamantalang uri at mulat ang burgesya kung anong uri ang kanyang pangunahing kaaway, nag-aatubili itong isulong ng lubusan ang burges na rebolusyon para ganap na durugin ang mga labi ng pyudalismo dahil alam niyang ang kanyang kaaway sa hinaharap ay lalupang lalakas. Kaya, maliban sa takot ng kakabuo pa lang na uring kapitalista sa absolutismo ay mas natakot siya sa ibayong paglakas ng proletaryado. Kaya, sa halip na gawin ang ginawa nito noong 1789 na determinadong nanawagan sa malawak na masa na durugin ang kapangyarihang pyudal, sa 1848 ay minabuti ng burgesya na makipagkompromiso sa reaksyon para makontrol ang banta “mula sa ibaba” (sa proletaryado). Subalit ang proletaryado mismo ay hindi pa sapat ang lakas at kamulatan para labanan ng tuloy-tuloy ang burgesya dahil nasa pasulong na yugto pa ang sistema.
Mas malinaw ito sa ating panahon, nakahanda ang burgesya (laluna ang makabayang istrata nito) na makipag-alyansa anumang oras sa mga nalalabing pwersang pyudal laban sa uring manggagawa.
Ang panawagan ni Marx ng “ikalawang edisyon” ng rebolusyong magsasaka ay nakabatay sa pangkalahatang katangian ng kapitalismo noon – nasa pasulong na yugto.
Ang usapin ng magsasaka sa panahon ni Lenin
Hindi sapat na konsentrahan lamang sa pagsusuri ang Rusya at hindi ito mahigpit na ikawing sa pandaigdigang pagbabago ng ebolusyon ng kapitalismo. Subalit, kahit ang mga internasyunalistang-komunista gaya ni Lenin ay hindi rin nakaiwas sa malakas na impluwensya ng 19 siglo, sa panahon na sumusulong ang kapitalismo.
Sa panahon ng dekadenteng kapitalismo, nangyari ang sinasabi ni Alex na “de-peasantization” ng uring magsasaka batay sa nangyari sa Rusya. Pero hindi lang sa Rusya ito nangyari kundi sa lahat ng bahagi ng mundo na unang napasok ng kapitalismo ng mga panahong yun. At hindi lang simpleng “de-peasantization” kundi unang hakbang ng “proletarianization” ang ginawa ng kapitalismo. Pero kaiba sa 19 siglo na malaking bahagi ng magsasaka ay napasok sa aktwal na kapitalistang produksyon (sa mga industriya), sa dekadenteng kapitalismo, hanggang unang hakbang lamang ang nangyari sa magsasaka – napatalsik at napalayas lamang sila sa lupang kanilang sinasaka dahil sa pagpasok ng kapitalistang relasyon sa kanayunan na nagdulot ng ibayong kahirapan subalit hindi na dumiretso sa ikalawang hakbang – ang pumasok sila sa industriya sa kalungsuran man at kanayunan. Ang nagyari, dumami ang mga maralita sa kalungsuran at kanayunan na walang trabaho at naging “informal sector”. Samakatuwid, wala ng kapasidad ang dekadenteng kapitalismo, gugustuhin man ito ng uring kapitalista na isanib sa kapitalistang produksyon ang paparaming bilang ng populasyon (gawing mga sahurang alipin).
At lalo natin itong nakikita sa ating panahon, ng pumasok na ang dekadenteng sistema sa kanyang naaagnas na yugto (demomposition stage) magmula 1980s.
Huwag din nating ihiwalay ang pagbubuo ng Partido sa Rusya sa pangkalahatang kalagayan na naitayo ang 2nd International kung saan membro ang partidong Ruso. Ang punto ay: ang programa ng partidong Ruso ay impluwensyado sa isang antas ng programa ng 2nd International kung saan ito ay hinati sa dalawa: minimum at maksimum na programa. Ang una ay pumapatungkol sa pakikibaka sa reporma sa loob ng kapitalistang sistema batay sa karanasan sa 19 siglo (burges-demokratikong programa) at ang ikalawa ay ang komunistang programa ng uri mismo. Organikong humiwalay lamang ang partidong Bolshevik sa 2nd International ng nagtraydor na ang huli sa internasyunalismo at proletaryong rebolusyon sa WW I.
Ang programa sa kilusang magsasaka – libreng pamamahagi ng lupa at pagdurog sa mga labi ng pyudal na relasyon sa kanayunan – ay bahagi ng minimum na programa, isang burges-demokratikong programa. Dagdag pa, ito ay isang taktikal na hakbangin para makuha ng proletaryado ang suporta ng magsasaka sa isang sitwasyon na atrasado ang kapitalismo sa Rusya kung saan mayorya sa populasyon ay nagbubungkal ng lupa sa kanayunan.
Nang ganap ng pumasok sa yugto ng pagbulusok-pababa ang kapitalismo sa pagputok ng WW I, ang programang pamamahagi ng maliitang parsela ng lupa sa magsasaka ay umabot na rin sa kanyang limitasyon.
Nagpahayag ng puna si Rosa Luxemburg (isa sa mga lider at martir ng Rebolusyong Aleman sa 1919 at kung saan napakataas ang respeto ni Lenin) sa kanyang sinulat na The Russian Revolution sa agraryong programa ng mga Bolshevik.
Sa puna ni Luxemburg, habang sinabi niya na ang programang agraryo sa Rusya ay “an excellent tactical move”pinakita niya na may negatibong epekto ito: “Unfortunately it had two sides to it; and the reverse side consisted in the fact that the direct seizure of the land by the peasants has in general nothing at all in common with socialist economy…Not only is it not a socialist measure, it even cuts off the way to such measures; it piles up insurmountable obstacles to the socialist transformation of agrarian relations”. Dahil sa polisiyang pamimigay ng maliit na parsela ng lupa sa indibidwal na magsasaka, lalupang bumigat ang problema ng mga Bolshevik sa kalaunan dahil lumikha ito ng panibagong istrata ng maliliit na pribadong may-ari ng lupa na natural na tutol sa sosyalisasyon sa ekonomiya. Tama din ang paalala ni Luxemburg na ang pamamahagi ng lupa ay pabor sa mayayamang magsasaka sa kapinsalaan ng mahihirap na magsasaka.
Sa usaping agraryo, mas angkop ang kolektibisasyon sa lupa kaysa maliitang pamamahagi nito sa indibidwal na magsasaka. Ganun pa man, kahit ang kolektibisasyon ay hindi garantiya sa pagsulong tungong sosyalismo. Tanging ang tagumpay ng pandaigdigang rebolusyon ang garantiya sa sosyalistang solusyon sa problemang agraryo sa kanayunan. Samakatuwid, habang naghari pa ang kapitalismo sa pandaigdigang saklaw, anumang programang agraryo ang ipatutupad ng isang bansa (kontrolado man ang estado ng Kaliwa) ay para sa kapitalismo at hindi para sa sosyalismo.
Napatunayan ito hindi lang sa mismong karanasan ng Rusya kung saan lumakas ang Kulaks (mayamang magsasaka) at naging kontra-rebolusyonaryo kundi maging sa lahat ng programang agraryo sa kasalukuyan, ito man ay ipinatupad ng Kanan (Taiwan, South Korea, atbp) o ng Kaliwa (China, Vietnam, North Korea, Venezuela ni Chavez, atbp).
Pangalawa, ang usapin ng programa ng proletaryado para sa mga pinagsamantalahan pero hindi proletaryong uri (non-proletarian exploited strata) ay isa sa mayor na problema ng diktadura ng proletaryado sa panahon ng transisyon tungong komunismo. Atrasado o abante man ang isang kapitalistang bansa, kailangang magkaroon ng kongkreto at epektibong programa ang manggagawa paano maisanib sa sosyalisadong produksyon ang mga uri at istratang ito. Bakit? Dahil ang layunin ng proletaryado ay pawiin ang mga uri, at magaganap lamang ito kung magiging “manggagawa” (direktang lumahok sa sosyalisadong produksyon) ang mga uri at istrata na labi ng nakaraan.
Dapat ding tandaan na ang lahat ng ito ay nakapailalim sa marxistang prinsipyo ng partidong Bolshevik sa sentralidad ng kilusang manggagawa sa pagsusulong ng rebolusyon at hindi ang kilusang magsasaka. Pinatunayan ito ng kasaysayan sa rebolusyong 1905 at 1917 kung saan ang PANGUNAHIN at NAMUNONG pwersa sa rebolusyon ay ang uring manggagawa. Ang pagiging pangunahin at namunong pwersa ng proletaryado sa rebolusyon ang tunay na pagpapatuloy ng marxismo.
May isa pang distorsyon ang mga maoista sa usapin ng pamumuno ng uring manggagawa: simplistikong sinasabi nila na “basta nasa ilalim ng pamumuno at kontrol ng Partido, ito ay nasa pamumuno na rin ng mga manggagawa”. Ito ay substitutionism! Hindi magkatulad ang Partido at uri bagama’t mahigpit ang kanilang ugnayan dahil produkto ng uri ang partido at higit sa lahat, hindi mananalo ang rebolusyon kung walang INTERNASYUNAL na partido ang uri. Ang sinasabing pamumuno ng manggagawa ay ang PAMUMUNO NG KILUSANG MANGGAGAWA (sa pamamagitan ng mga asembliya at konseho nito) at hindi ang pamumuno ng Partido sa pakikibaka ng ibang uri. Dahil sa rebisyunismong ito ng mga maoista, napaniwala nila ang mga magsasaka na “pinamunuan” sila ng mga manggagawa sa pamamagitan ng Partido.
Ang mga datos na inihapag ni Alex sa kasaysayan ng Rusya ay nagpatotoo sa paninindigan ni Lenin at ng partidong Bolshevik sa pagiging pangunahin at namunong pwersa ng proletaryado sa rebolusyon (maging sa “demokratikong” rebolusyon). Tanging ang partidong Socialist-Revolutionaries (SR) na tagagpamana ng mga Narodniks ang nanindigan (pero hindi hayagan dahil napakalakas ng kilusang manggagawa) sa “sentralidad” ng kilusang magsasaka.
Ayaw man aminin ng mga maoista pero mas malapit ang continuity ng maoismo sa Narodismo kaysa marxismo. Kung ang mga kabataang impluwensyado ng Narodniks sa Rusya noon ay pumupunta sa kanayunan upang ipraktika ang “go to the people”, mayroon namang “serve the people” ang maoismo para pumunta ang kabataan sa kanayunan at lumahok sa gerilyang pakikidigma.
Sa katotohanan pa lang na ito ay sablay na ang kasinungalingan na “pagpapatuloy” ng marxismo ang maoismo. Binaliktad ng maoismo ang marxismo at ito ang pinauunlad ng iba’t-ibang grupong maoista sa buong mundo hanggang rumurok ngayon sa kabaliwan na maoism-thirdwordism (teoryang hinugot mula kay Lin Biao).
Ang “dalawang-yugtong” rebolusyon
Ang “dalawang-yugtong” rebolusyon (demokratiko muna, sosyalista ang susunod) ang bukambibig hindi lamang ng mga maoista kundi pati ng mga “leninista” at trotskyista. Ang ibang pangalan ng “teoryang” ito ay “tuloy-tuloy” na rebolusyon ng mga “leninista” at “permanenteng” rebolusyon ng mga trotskyista. Iba-iba ang pangalan pero iisa lamang ang kahulugan: dadaan muna sa burges-demokrasya bago ang sosyalismo.
Ang mga maoista ay mahigpit na inugnay ang usapin ng magsasaka at agraryo para tindigan na “tama” ang teoryang ito.
Saan ba ito nagmula?
Si Marx mismo ay nagsabi na kailanagang dumaan muna sa burges na rebolusyon bago ang proletaryong rebolusyon. Sinabi niya ito sa panahon ng 19 siglo. Tama si Marx sa mga panahong iyon. At ito na ang sinunod ng 2nd International na humantong sa repormismo at pagtraydor sa komunismo dahil dala-dala pa rin ito kahit pundamental ng nagbago ang katangian ng kapitalismo – pumasok na sa kanyang dekadenteng yugto.
Ang hindi naunawaan ng mga marxista noon na ng sinabi ito ni Marx ang kapitalismo ay nasa pasulong na yugto, ang obhetibong kondisyon ay makapagpalawak pa ang kapitalismo at isa pang progresibong uri ang burgesya sa pangkalahatan vis-a-vis sa pagpapaunlad ng lipunan.
Nang pumasok na sa dekadenteng yugto ang kapitalismo ay ganap ng naging reaksyonaryo ang lahat ng paksyon ng burgesya at permanente ng naging hadlang ang kapitalistang mga relasyon sa ibayong pag-unlad ng produktong pwersa. Naganap ito dahil naabot na ng kapitalismo ang rurok ng kanyang paglawak sa buong mundo. Nasakop na nito ang pandaigdigang pamilihan. Naging permanente na ang krisis ng sistema at ang kahirapan ng sangkatauhan. Kaya isang malaking kasinungalingan na “alyado” ng rebolusyon ang pambansang burgesya.
Subalit sadyang sa pangkalahatan ay laging nahuhuli ang kamulatan kaysa realidad. Kaya nagkaroon ng pagkakamali ang kahit pinakadeterminado at pinaka-mulat na mga komunista gaya nila ni Marx, Engels at Lenin. Pero dapat nating tandaan na sa sandaling nakita ng mga lider na ito ang kanilang pagkakamali ay agad nila itong tinutuwid at hindi sila nahihiyang aminin ang kanilang pagkakamali.
Ganun pa man, kailangan nating pag-ibahin ang pagkakamali ng isang rebolusyonaryo sa pagtraydor ng mga disipulo nito sa marxismo. Ang ginagawa ng mga maoista, stalinista at trotskyista ngayon ay ginawang dogma ang mga pagkakamali ng mga lider komunista. Ginawang banal na salita ang lahat ng kanilang mga sinasabi, pinauunlad ang kanilang mga pagkakamali.
Ano ang rebolusyon sa praktika?
Laging sinasabi ng mga marxista na ang tanging magpatunay na tama ang teorya ay kung napatunayan ito sa praktika.
Lahat ng mga komunista kabilang na ang mga peke ay laging tumitingala sa Rusya bilang “modelo” ng rebolusyon (syempre ang mga maoista ay hindi lang Rusya kundi pati na rin China sa panahon ni Mao).
Bukambibig ng mga maoista at ng mga “leninista” ang ‘Two-Tactics of Social Democracy in Democratic Revolution’ na sinulat ni Lenin noong July 1905 bilang isa sa “teoretikal” na batayan sa kanilang “rebolusyong dalawang yugto”.
Hindi nagkatotoo ang rebolusyong dalawang yugto sa Rusya gaya ng pinaniniwalaan ng iba. Ang “rebolusyon” naman sa China noong 1949 ay hindi bahagi ng proletaryong rebolusyon kundi ng Stalinistang kontra-rebolusyon. Ang resulta mismo ng kasaysayan ang patunay nito.
Ang rebolusyong 1905 at 1917 ay isang proletaryo-sosyalistang rebolusyon
Ang pangunahing sukatan kung anong makauring rebolusyon ang nangyari ay ay kung anong uri ang nangunguna at namuno sa naturang rebolusyon. Anong uri ang naluklok sa kapangyarihan. Huwag na nating isama dito ang sinasabing “rebolusyong bayan” o “gobyernong bayan” para sabihing ang mga ito ay bahagi ng proletaryong rebolusyon o kaya ay papunta na doon. Kahit sa panahon pa man nila Marx ay binatikos na ng mga komunista ang mistipikasyon ng abstarktong katergorya ng “bayan” o “sambayanan” at inilinaw na ito ay isang burges na mistipikasyon para itago ang katotohanan ng diktadura ng burgesya.
Ayon sa ilang maoistang teoritisyan ang rebolusyon ng 1905 ay isang “demokratikong rebolusyon” pero natalo lang. Ang “nanalong” Pebrero 1917 ay isang demokratikong rebolusyon at ang Oktubre 1917 ay isang sosyalistang rebolusyon. Ergo, “rebolusyong dalawang yugto” nga!
Totoo ba ito sa aktwal na nangyari?
Hinggil sa rebolusyong 1905 ayon kay Lenin (sa kanyang lectures hinngil sa 1905 noong Enero 1917 bago ang rebolusyong Pebrero):
“The peculiarity of the Russian Revolution (1905) is that it was a bourgeois democratic revolution in its social content, but a proletarian revolution in its method of struggle. It was bourgeois democratic revolution since its immediate aim, which it could achieve directly and with its own forces, was a democratic republic, the eight-hour day and confiscation of the immense estates of the nobility—all the measures the French bourgeois revolution in 1792-93 had almost completely achieved.
At the same time, the Russian revolution was also a proletarian revolution, not only in the sense that the proletariat was the leading force, the vanguard of the movement, but also in the sense that a specifically proletarian weapon of struggle – the mass strike was the principle means of bringing the masses into motion and the most characteristic phenomenon in the wave like rise of decisive events.” (SW, Lenin Volume 1 Page: 781 (Moscow edn.))
Unang-una, dapat mailinaw na hindi ang kilusang magsasaka ang naging pangunahing pwersa sa rebolusyong 1905 kundi ang uring manggagawa. Ang nag-alsang manggagawa ay organisado sa kanilang awtonomiyang organo ng pakikibaka – ang mga sobyet – at hindi sa mga unyon.
Pangalawa, pangmasang welga (mass strike) ang porma ng kanilang pakikibaka. Kaiba ito sa simpleng welga o pangkalahatang welga. Para maunawaan ng lubusan kung ano ang mass strike, dapat pag-aaralan ang pampleto ni Rosa Luxemburg hinggil dito. Katunayan, ginawa na ng uri ang mass strike bago pa ang 1905 (1896 sa Rusya at 1902 sa Belgium).
Pangatlo, mapapansin natin ang kalituhan ni Lenin dahil sa impluwensya ng iskemang rebolusyon ng 2nd International (pero nagkaroon ng rektipikasyon si Lenin noong Abril 1917). Ayon kay Lenin sa panahong ito, ang rebolusyong 1905 ay burges sa laman pero proletaryo sa porma. Isang kontradiksyon bunga ng iskematikong pananaw sa rebolusyon. Ang kalituhang ito ni Lenin ay bunga ng hindi pa hayagang nalantad na mga salik ng pundamental na pagbabago mula sa pasulong na yugto ng kapitalismo tungo sa kanyang dekadenteng yugto.
Sa pagpasok ng pandaigdigang kapitalismo sa kanyang permanenteng krisis; ng ganap ng lumantad ang pagiging hadlang ng mga relasyon ng produksyon sa pag-unlad ng mga pwersa ng produksyon, lumantad na rin sa unahan ng lahat ng mga kontradiksyon ng lipunang kapitalista ang kontradiksyon sa pagitan ng BURGESYA at PROLETARYADO.
Kung mayroon pa mang mga labi ng pyudal na kaayusan sa atrasadong mga bansa gaya ng Rusya noon at Pilipinas ngayon ito ay hindi dahil sa simpleng kagustuhan lamang ng isang makapangyarihang bansa gaya ng nais ipahiwatig ng Kaliwa kundi ito ay malinaw na manipestasyon na: HINDI NA KAYA NG SISTEMA MISMO NA MOLDEHIN SA KANYANG SARILING IMAHE ANG LAHAT NG MGA BANSANG NASAKOP NA NITO. Umabot na sa rurok ng pag-unlad at paglawak ang kapitalismo bilang sistema magmula ng pumutok ang WW I.
Gaya ng sabi ng 3rd International sa 1919:
“A new epoch is born. The epoch of the disintegration of capitalism, of its inner collapse. The epoch of the communist revolution of the proletariat”.
Nang bumagsak ang Tsar noong Pebrero 1917 at naitayo ang Provisional Revolutionary Government, mayorya sa mga Bolshevik ang naghahanda ng pumasok sa PRG dahil ito ay nasa Two-Tactics ni Lenin na sinulat niya noong 1905. Ibig sabihin, maari ng simulan ang mga “burges-demokratikong” hakbangin. Subalit nagulat ang lahat ng bumalik si Lenin noong Abril at nanawagan ng walang suporta sa PRG, bagkus kailangan itong ibagsak at hawakan ng proletaryado sa pamamagitan ng kanilang mga sobyet ang kapangyarihan. Ibig sabihin, itayo ang diktadura ng proletaryado.
Itinuwid ni Lenin ang kanyang pagkakamali sa Two-Tactics sa April Theses of 1917. Pero sa simula ay hindi siya naunawaan ng mga beteranong Bolsheviks at maging ng kalakhan ng mga membro ng Partido. Nalagay siya sa minorya at binansagan pang “anarkista” at “Jacobinista”. Ang April Theses ay isang syentipikong pagsusuri hindi lamang sa pagbabago ng kalagayan sa Rusya kundi sa pagbabago mismo sa katangian ng pandaigdigang kapitalismo:
“For the present, it is essential to grasp the incontestable truth that a marxist must take cognisance of real life, of the true facts of reality, and not cling to a theory of yesterday, which, like all theories, at best only outlines the main and the general, only comes near to embracing life in all its complexity. "Theory, my friend is grey, but green is the eternal tree of life"” (Lenin, Letters on Tactics, April 8-13, 1917 - the quotation is from Mephistopheles in Goethe’s Faust).
At sa Letters of Tactics pa rin:
“those "old Bolsheviks who more than once already have played a regrettable role in the history of our Party by reiterating formulas senselessly learned by rote instead of studying the specific features of the new and living reality”.
Ang mga maoista ay nahumaling lamang sa dogma at sa “tagumpay” ng China noong 1949 hanggang sa panahon ng “Cultural Revolution” noong 1960s. Hindi nila nakikita at naunawaan ang pagbabago ng realidad sa mundo.
Pagsusuma
1. Walang marxistang partido ang hindi niya isama sa kanyang programa kung ano ang gagawin sa mga pinagsamantalahan pero hindi proletaryong uri kabilang na dito ang magsasaka sa panahon ng transisyon tungong komunismo. Pero anumang programa para sa mga istratang ito ay matutupad lamang sa ilalim ng diktadura ng proletaryado at sa sosyalistang balangkas ng ekonomiya. Ibig sabihin, ang usaping agraryo ay kailangang nakapailalim sa usapin ng pagdurog sa pandaigdigang kapitalismo at komunistang rebolusyon.
Para sa maoismo, ang usaping agraryo ay nakapailalim sa pagpapaunlad ng pambansang kapitalismo sa ilalim ng kontrol ng kapitalismo ng estado.
Ang rebolusyong dalawang yugto ay napatunayang hindi nangyari sa praktika ng proletaryong pakikibaka dahil malinaw na diktadura ng proletaryado ang naitayo sa Rusya noong Oktubre 1917 kung saan naging alyado nito ang kilusan ng mga maralitang magsasaka. Natalo man ang rebolusyon sa Rusya at naagaw ng Stalinismo ito ay dahil natalo ang pandaigdigang rebolusyon noong 1917-23.
3. Mabilis na nawawasak ang uring magsasaka magmula 1914. Winawasak ito ng permanenteng krisis ng pandaigdigang kapitalismo. Ang pagkahati-hati ng “magsasaka” sa maraming kategorya – mayaman, gitna at maralita ang patunay nito. Naglaho na ang klasikal na uring magsasaka sa 18 at 19 siglo. Malaking bahagi ng populasyon sa kanayunan ay manggagawa o malapit ang kategorya sa uring manggagawa. Kahit ang panginoong maylupa ay dumaan na rin sa ebolusyon ng pagbabago. Naglaho na ang klasikal na panginoong pyudal. Ang nakikita natin ngayon sa kanayunan ay mga kapitalistang panginoong maylupa na nagmay-ari ng malawak na kultibadong kalupaan. Ito ang katotohanan na ayaw tanggapin ng mga maoista hanggang ngayon dahil tiyak madudurog ang kanilang bangkarotang teorya.
Hindi kami umaasa na maliwanagan ang mga maoista sa aming teksto dahil alam namin na sarado na ang kanilang mga isip sa paniniwala sa “teorya ng dalawang yugtong rebolusyon” kung saan nakapailalim ang kanilang programang agraryo. Hahayaan na lang natin na ang proletaryo-komunistang rebolusyon mismo sa hinaharap ang dudurog sa kanilang bangkarotang teorya. Ang mga maoista at iba pang grupo/partido ng Kaliwa ang siyang tinamaan sa sinabi ni Marx:
“The tradition of the dead generations weighs like a nightmare on the minds of the living. And, just when they appear to be engaged in the revolutionary transformation of themselves and their material surroundings, in the creation of something which does not yet exist, precisely in such epochs of revolutionary crisis they timidly conjure up the spirits of the past to help them; they borrow their names, slogans and costumes.” (Marx, The Eighteenth Brumaire of Louis Bonaparte, 1852)
Pero para sa mga mambabasa na naghahanap ng teoretikal na kalinawan ay malaking tulong ang tekstong ito upang mahikayat silang magpursige sa KRITIKAL na pag-aaral sa teorya at sa karanasan ng internasyunal na proletaryong kilusan.
INTERNASYONALISMO
Putang ina mo ICC ka, ibig sabihin mo ang mamamayang Intsik nuong 1920s ay naglunsad ng digmaang bayan para sa “Stalinistang” “kontra-rebolusyon”? Ganyan ang palagay nya sa digmaang bayan ng maammayang Pilipino! Mahiya ka sa mga pinagsasabi mo, mumultuhin ka na lang ng mga kaluluwa ng mga red figthers na life and time dedicated sa pakikibaka! Kasi para sa mga ICC, kontra-rebo raw ang makipaglaban sa mga imperyalista at ang pagkamit ng pampulitikang kapangyarihan ang proletaryo! Baboy kayo mga ICC!
Comment by Pulang Tala — July 22, 2008 @ 11:43 am
Tapos eto mambibintang na bangkarote raw ang kilusang bayan! anak ka ng demonyo! sino ba ang bangkarote dito, kundi ang mga inutil na mga taeng tulad mo na naninira sa kilusan in service of your Gods in the fucking ICC imperialist dogs! Bago ka nga manira lumabas ka dyan sa putangina mong pinagtataguan kong saan mang kuta ng intel yan ng afp. Kontrarebo tagos sa buto. Karanasan ng proletaryo? pak u, ni hindi ka nga nahawak ng gatilyo ng baril para sa pakikibaka ng proletaryong pinagsasabi mo… petibugis! baboy!
Comment by Pulang Tala — July 22, 2008 @ 11:48 am
Kaya eto ang mga bathala niya sa ICC, umaasang maymagaganap na”MALAWAKANG PROLETARYADONG REBO” sa Unang mundo, na parang lagi ba ang kaayusan ng lipunang pambansa ay masmarami ang pinagsasamantalahan kaysa nagsasamantala. So the state of Texas has lots of proletarian classes? Kaya pala ang bawat “proletaryong” amerikano roon ay may 200 sq.meter house and lot tapos isang luxury vehicle. Mahiwaga ang kaaisipan ng mga taga-ICC, walang bahid ng syensya. Alam mo tawag ko sa inyo. Mga kontrareb! In fact, there is no difference between you and the imperialists!
Comment by Pulang Tala — July 22, 2008 @ 11:57 am
KONDENAHIN ANG MAKA- IMPERYALSTANG PAG-AATAKE NG MGA TUTA NG IMPERYALISTANG ICC! LIKIDAHIN ANG MGA MAPANIRANG ORGANISASYONG GINAGAMIT ANG NGALAN NG MARKSISMO PARA ISULONG ANG KANILANG KONTRA-REBOLUSYONARYONG ADHIKAIN AT PANININDIGAN!
BAKAHIN ANG MGA SOSYAL-IMPERYALISTA NA WALANG GINAWA KUNDI SIRAAN ANG PROLETARYONG KILUSANG BAYAN!
Comment by Pulang Tala — July 22, 2008 @ 12:02 pm
Bangkarote ang idyolohiya mong petiburgis! Kayo mismo mga petiburgis! Masmarami pa kayong panira sa amin kaysa sa reaksyunaryong estado! Mga baboy na maka-imperyalistang kontrareb! Magpakamatay nalang kayo!
Comment by Pulang Tala — July 22, 2008 @ 12:06 pm
Wow peti-burgis raw ang maoismo, at kabaliwan raw ang third worldismo. Wow mga kontrarebo pala ang mga magsasaka at sila ay peti-burgis. Wow hindi sila rebolusyonaryo. Wow hindi sila pinagsasamantalahang uri. Nakakaasar kayo sobra, so kayo ngayon ang proletaryado at hindi ang milyon-milyong magsasaka na sinasabi ninyong “nawawasak” bilang uri? ano ba sa palagay mo ang batayan para tawagin mong reaksyunaryo ang mga magsasaka? ang mga panginoong maylupa na ba ang nagtatanim? patunayan mo nga muna na hindi kabliwan ang pinagsasabi mo bago ka umatake sa ibat-ibang rebong kilusan. Ikaw lang ang baliw at bancrupt dito.
Comment by Wow — July 22, 2008 @ 11:34 pm
Wow peti-burgis raw ang maoismo, at kabaliwan raw ang third worldismo. Wow mga kontrarebo pala ang mga magsasaka at sila ay peti-burgis. Wow hindi sila rebolusyonaryo. Wow hindi sila pinagsasamantalahang uri.
Comment by Wow — July 22, 2008 @ 11:35 pm
Muntik na ako mahimatay sa class analysis ninyo. Sinasabi ninyo na wasak na daw ang mga magsasaka bilang uri. Para sa inyo ang mga naghihirap na nagtatanim sa bukid ay mga kontrarebolusyonaryo at reaksyunaryo dahil sa di-umano’y uring pinanggalingan nila. I am amazed, that is so brilliant. Sa mga salita ninyo lumalabas rin ang tunay na kulay ninyong mga left “communists” simula noon pa man, kayo ay mga imbicle na petiburgis. This was the last 10 miunutes of my life wasted on reading such heinous attacks against the revolutionary forces and I am disgusted by your words.
Comment by mike — July 23, 2008 @ 8:14 am
pls post my comments.
Comment by mike — July 23, 2008 @ 8:15 am
Kung sa gayon, hindi talaga bahagi o rurok ng marxismong pinalalandakan mo, ang maoismo.
Comment by mike — July 23, 2008 @ 8:17 am
Kaya walang puwang ang reality at truth sa marxismo ninyo. Tignan nyo mga sarili ninyo. I wonder why i am blocked. Well that does not make you any better marxists or whatsoever, you would still remain apathetic losers who circle around on a moribund so-called proletarian science.
Comment by mike — July 23, 2008 @ 8:20 am
hello my friends??? pls post my comments since original insults awaits all of you.
Comment by mike — July 23, 2008 @ 8:23 am
kaibigang mike,
paumanhin kung hindi agad na-post ang mga comments mo ayon sa iyong “kagustuhan”. naipaliwanag na namin ito sa aming post kung bakit may mga panahon na maantala at hindi na namin uulitin dito. ganun pa man, nais lang naming ulitin na hindi namin bina-block ang lahat ng comments na salungat sa aming paninindigan at pagsusuri. ikaw mismo ang makapagpatunay niyan dahil napakamaing comments dito sa aming blog na umaatake sa amin. ang hinihingi lang namin na sana ay maging matyur ang mga comments. yun lang po. maraming salamat.
Comment by 1917 — July 23, 2008 @ 11:12 am
kaibigang mike,
baka pwede mong komentaryohan ang nasa Communist Manifesto hinggil sa magsasaka:
“The lower strata of the middle class — the small tradespeople, shopkeepers, and retired tradesmen generally, the handicraftsmen and peasants — all these sink gradually into the proletariat, partly because their diminutive capital does not suffice for the scale on which Modern Industry is carried on, and is swamped in the competition with the large capitalists, partly because their specialized skill is rendered worthless by new methods of production. Thus, the proletariat is recruited from all classes of the population.”
“Of all the classes that stand face to face with the bourgeoisie today, the proletariat alone is a genuinely revolutionary class. The other classes decay and finally disappear in the face of Modern Industry; the proletariat is its special and essential product.
The lower middle class, the small manufacturer, the shopkeeper, the artisan, the peasant, all these fight against the bourgeoisie, to save from extinction their existence as fractions of the middle class. They are therefore not revolutionary, but conservative. Nay, more, they are reactionary, for they try to roll back the wheel of history. If, by chance, they are revolutionary, they are only so in view of their impending transfer into the proletariat; they thus defend not their present, but their future interests; they desert their own standpoint to place themselves at that of the proletariat”
Comment by 1917 — July 23, 2008 @ 11:34 am
Dogmatismo at mali ang paniniwala na ang magsasaka ay isang reaksyunaryong uri, sa batayang katotohan, karanasan at REALIDAD, ang uring magsasaka ay isang pinagsasamantalahan at rebolusyonaryong uri—-taliwas sa basura na pinagsasabi ninyo na burges demoktiko ang kilusang magsasaka. Believing in this lie is comrapable to that of beating your hearts out for the developed capitalist nations para sa isang “inaasahang” “proletarian revolution” in which never did happened in the contemporary period. Atsaka iba ang mga magsasaka sa panahon ng pyudalismong uropeyo sa kasalukuyang kondisyon ng lipunang Pilipinas kung saan ang nakakaraming uri ay mga magsasaka(sa kanayunan FYI) na naghihirap sa organisadong pagsasamantala ng mga panginoong maylupa kasama ng mga comprador burgis.
Comment by Mike — July 23, 2008 @ 11:58 am
post my comment. You can’t deny the reality of the impossibility of a communist revolution in the advanced capitalist countries caused by the phenomena of a mass labour aristocracy(so-called workers which was supposed to be a proletarian revolutionary force for social revolution there)that has been into all out alliance with imperialism(formulated by the now defunct MIM party 2 scores ago)even you base the CM as a biblical reference to quote such mistakes of comrade Engels and Marx. The proletarian consciousness thrives elsewhere, in which a majority class of oppressed and exploited populations exist(proletarians) and a minority of the exploiting classes. In where the objective conditions of society favor a socialist revolution, unlike what we have been witnessing the West, so-called worker’s unions, as served only to enrich the already bourgeois standard of living of First World “workers”. ICC doesn’t give a shit about the labor aristocracy, they are expecting revolution as if it was something about to happen anytime soon. Fuck all of you, get out of your dens and organize the proletarians! Your existence as “marxists” only serve as those who can interpret the world(in the wrong way); and fails to materialize it. The thing is you play with words and attack those who materialize genuine communism, you are like idiots who complain much but has little, nothing, or worse to share to real revolutionaries.
Comment by Mike — July 23, 2008 @ 12:12 pm
Please post it. You asked for it anyway. We are not going to waste our time on engaging with enemies, as we did before. Enemies are enemies. This is a fact. Left “communists” are not communists. They are not dialectical materialists. They are counter-revolutionaries who serve imperialism. And remember you have to consider going out in the open to promulgate L”C”ism to the people, whether they would like it or not. The thing is your crap ideology needs a social base in order to survive. Without such, there is no reason for it to exist. That is why marxism is distasteful to most westerners since they arent proletarian. They love and benefit much from imperialism. You ICCists have nothing to share to maoists but the permanent denial of truth.
Comment by Mike — July 23, 2008 @ 12:20 pm
Ang “magsasaka” sa panahon ng dekadenteng kapitalismo
“Marxism is first and foremost a critical method, since it is the product of a class which can only emancipate itself through the ruthless criticism of all existing conditions. A revolutionary organisation that fails to criticise its errors, to learn from its mistakes, inevitably exposes itself to the conservative and reactionary influences of the dominant ideology. And this is all the more true at a time of revolution, which by its very nature has to break new ground, enter an unknown landscape with little more than a compass of general principles to find its way. The revolutionary party is all the more necessary after the victorious insurrection, because it has the strongest grasp of this compass, which is based on the historical experience of the class and the scientific approach of marxism. But if it renounces the critical nature of this approach, it will both lose sight of these historical lessons and be unable to draw the new ones that derive from the groundbreaking events of the revolutionary process.” (World Revolution no. 314)
Ang diwa ng metodolohiyang marxismo ay ang walang awang kritisismo sa lahat ng umiiral na mga kondisyon. Ganun din sa kasaysayan mismo ng internasyunal na kilusang komunista sa nagdaang mahigit 200 taon. Kailangang maunawaan natin hindi lamang ang mga tagumpay kundi higit sa lahat ang mga kabiguan at pagkakamali ng rebolusyonaryong kilusan – ang mga obhetibo at suhetibong kondisyon kung bakit nangyari ang mga iyon. Kaya naman ang dogmatismo ay walang puwang sa marxismo.
Ang huling mga komento ni Alex (8 installments) ay nagtatanggol sa “kahalagahan” kundi man “sentralidad” ng kilusang magsasaka sa panahon ng proletaryong rebolusyon at ang diumano “continuity” ng maoismo sa marxismo. Dahil dito, mapapansin natin ang tahasang pagtatanggol niya sa armadong pakikibaka sa kanayunan kung saan “pangunahing pwersa” ang mga magsasaka para makamit ang “sosyalismo sa Pilipinas” (sa “pamamagitan ng pambansa-demokratikong rebolusyon”).
Alex:
Oh you are plucking cobwebs from your brain and put them into my mouth. So let me clear things first. Yes, I am arguing for the significance of the agrarian question in the proletarian revolution because taking into account the interest and demands of the peasantry, as part of the non-proletarian strata of society, is part of the democratic tasks of the proletariat (Lenin in What is to Be Done?). But I’m not arguing for the “centrality” of the agrarian revolution in the proletarian revolution. Rather I’m arguing for the “centrality” of the peasant and agrarian revolution in the new-democratic stage of the proletarian revolution.
Hindi lamang si Alex ang may ganitong pananaw: naglipanan ngayon sa iba’t-ibang mga bansa sa ikatlong daigdig ang mga “gerilyang pakikidigma” para sa “pambansang kalayaan at demokrasya” ito man ay impluwensyado ng maoismo o hindi. Ang mga kilusang ito ay pangunahing umaasa sa direktang suporta ng masang magsasaka sa kanayunan para sa kanilang pakikibaka at sa mga imperyalistang bansa na karibal ng kanilang kaaway na imperyalista (direkta man o indirekta).
Alex:
Wala pa ako doon sa pagtatanggol sa digmang bayan with the peasant revolution at its core bilang istratehiya ng proletarian revolution sa isang bansang tulad ng Pinas. Hintay ka lang at papasokin ko rin yan. But for the moment, ang pinagtatanggol ko pa ay ang teorya ni Lenin on how the proletariat should gain revolutionary strength in order to acquire the requisite capacity to launch its own revolution. These issues are interrelated but they are not one and the same.
Binaybay ni Alex ang kasaysayan mula pa kina Marx upang bigyang “katuwiran” ang teorya ng “magsasaka bilang pangunahing pwersa” ng rebolusyon sa kasalukuyang panahon at ang maoismo bilang “pagpapaunlad” sa marxismo.
Batayang pundasyon ng marxismo mula noon hanggang ngayon
Bago natin sagutin ng komprehensibo ang mga distorsyon ni Alex sa marxismo para itulak ang kontra-rebolusyonaryong ideolohiya ng maoismo bilang “bahagi” at “rurok” ng marxismo, kailangang ilatag muna natin ang batayang pundasyon ng marxismo mula noon hanggang ngayon na PINATUNAYAN sa kasaysayan at karanasan na tama.
1. Proletaryado TANGING rebolusyonaryo at komunistang uri sa lipunang kapitalismo.
Lahat ng mga marxista ay naninindigan na ang uring manggagawa ay isang rebolusyonaryong uri dahil ito lamang ang nagdadala ng bago at mas maunlad na moda ng produksyon — komunismo. Ito ay hindi nakabatay sa “kagustuhan” ng mga komunista na gawin ang uring ito na rebolusyonaryo kundi ang obhetibong kalagayan at katangian mismo ng uring ito sa lipunang kapitalista ang nagpakita na ito ay isang rebolusyonaryo at komunistang uri.
Ang mga komunistang organisasyon/partido ay produkto lamang ng uring manggagawa. Mayroong rebolusyonaryong partido dahil mayroong rebolusyonaryong uri at hindi ang kabaliktaran nito.
Alex:
The proletariat is a revolutionary class. Yes, no question about it. But to say that the proletariat is the ONLY revolutionary class is an “abolutist” idea that owes its existence not from Marx but from Lasalle. This “absolutist” “workerist” idea found its way into the unity programme in Gotha and earned Marx’s harshest rebuke in his Critique of the Gotha Programme.
Sa kauna-unahang pagkakataon sa kasaysayan ng lipunan: ang rebolusyonaryong uri ay isang PINAGSAMANTALAHANG uri.
Sa panahon ng lipunang alipin, pinagsamantalahang uri ang mga alipin pero hindi sila isang rebolusyonaryong uri kundi ang uring pyudal na nagdadala ng bago at mas maunlad na moda ng produksyon. Sa panahon ng lipunang pyudal, pinagsamantalahang uri ang mga magsasaka pero hindi sila rebolusyonaryo kundi ang uring burgesya. Sa panahon ng kapitalismo, maraming mga uri ang pinagsamantalahan ng kapitalismo tulad ng magsasaka at peti-burgesya pero hindi sila mga rebolusyonaryong uri. Sa nagdaang mga lipunan, ang rebolusyonaryong uri ay isa ring MAPAGSAMANTALANG uri.
Alex:
Again, an absolutist statement and ahistorical. All bourgeois revolutions in the West were preceded by peasant revolts which gnawed at the ramparts of the feudal manor and contributed no small measure to the later triumph of bourgeois revolutions. It is to that extent that peasants are revolutionary. The French Revolution, for instance, was limited to Paris. What made that revolution acquire national scope was the jacqueries, the peasant uprisings, in the provinces. Your absolutist ideas are distorting history. In fact, the body of theory which we now call socialism has lineage that dates back to the peasant revolts of the Levellers, the Diggers and that of Munzer to which Engels (in The Peasant Wars of Germany) paid tribute with a good dose of criticism of the utopian, milleniarist character of those peasant revolts.
Your absolutist, unidimensional characterization of peasants as unrevolutionary is actually Kantian, not Marxist. What does Kant say? A thing which is, is not. He does not recognize the contradiction within a thing or species and you are following his metaphysical footsteps
Kaya hindi lalaya ang uring manggagawa kung hindi niya mapalaya ang sangkatauhan mula sa lahat ng tipo ng pagsasamantala:
“in the following formation of the class with radical chains, a class of civil society which is not a class of civil society, a class which is the disoolution of classes, a sphere which has a universal character because of its universal suffering and which lays claim to no particular right because the wrong it suffers is not a particular wrong but wrong in general; a sphere of society which can no longer lay any claim to a historical title, but merely to a human one…….and finally, a sphere which cannot emancipate itself without emanciapting itself from – and therefore emancipating – all the other spheres of society, which is, in a word, the total loss of humanity and which can redeem itself only through the total redemption of humanity. This dissolution of society as a particular class is the proletariat.” (Marx, ‘Critique of Hegels’ Philosophy of Law’, Collected Works, Vol. 3)
Ito ang tahasang inabandona ng mga maoista ng dineklara nilang “wala ng proletaryado” sa Unang Daigdig.
Alex:
For the information of (fake) Internasyunalista and his ilk, the CPP does not share this idea. If there are Maoist groups which mouth this idea, the Party has nothing to do with it. The CPP is maintaining fraternal relations with choice CPs in the West and friendly relations with workers’ movements out there because it believes that there are exploited workers where there is capitalism. The CPP is in the serious business of winning its people’s war, not in the business of revising the LTV of Marx.
Samakatuwid, hindi dahil pinagsamantalahan ang isang uri ay awtomatik na agad na ito ay rebolusyonaryo at hindi dahil nagsasamantala ang isang uri ay awtomatik na agad na reaksyonaryo. Kailangang gamitin ang materyalismong istoriko para maunawaan bakit sa isang takdang panahon ng kasaysayan ng lipunan ay rebolusyonaryo ang papel ng mga depinidong uring mapagsamantala at bakit sa kasalukuyang panahon ng kapitalismo ay imposible na itong mangyari; na sa panahon ngayon, ang rebolusyonaryong uri ay isa ng PINAGSAMANTALAHANG uri.
Ang buod ng sagot dito ay: sa nakaraan, nagsalitan lamang ang mga lipunang mapagsamantala na nakabatay sa pribadong pag-aari at mga uri. Ang lipunan sa kasalukuyan ang kahuli-hulihang makauring lipunan at nakabatay sa pagsasamantala dahil ang lipunan sa hinaharap ay isang lipunan na wala ng mga uri at wala ng pagsasamantala.
Ang subject ng rebolusyon ay ang uring manggagawa. Ibig sabihin, ang sentralidad sa pagpapalakas ng kilusang manggagawa ang laging pinanindigan ng mga komunista saang panig man sila ng mundo mula noong panahon nila Marx hanggang ngayon.
Alex:
Really? I draw the line in the statement “saang panig man sila ng mundo”. Let us assume that you are a genuine communist and you are send on a mission to organize a revolution in Papua New Guinea, Micronesia at Galapagos. Would you still hold this idea? Sa Galapagos, mas marami pa ang mga pawikan kay sa mga manggagawa. In Micronesia, they are importing Filipinos to work in their factories because majority of their people are still bound to their tribal chains. Same thing with many countries in Africa. Mag-communist revolution ka na doon? Capitalism had conquered the world in an uneven manner such that what holds true in France does not always hold true in the Philippines.
Ito ang problema ng mga internasyunalista (kuno). They don’t have a sense of the particular and this distorts their sense of the universal.
Lahat ng ibang uri na pinagsamantalahan ng kapitalismo ay mga uri sa nakaraan. Ang hinaharap ng mga uring ito ay ang pagiging manggagawa. Ang magsasaka bilang uri ay mabilis na winawasak ng kapitalismo. Sa Pilipinas, mahigit 100 taon ng winawasak ng kapital ang magsasaka bilang uri. Wala ng istrata sa kanayunan ngayon na hindi nagapos sa kapitalistang mga relasyon.
Alex:
It is this kind of statement which makes one reach out for the noose. Mapagkunwaring all-knowing in its sweeping generalization. Nakapunta ka na ba sa bandang Samar? Doon, farmers still don’t use the plow, an invention of mankind that dates back before Christ. Ang sistema sa pag-araro doon ay nanatiling payatak and they still gave crops as share to the landlords until the nice people around came. You call that capitalist?
2. Proletaryado isang internasyunal na uri at ang rebolusyon nito ay isang internasyunal na rebolusyon.
Ang sistemang kinasasadlakan ng proletaryado ay isang pandaigdigang sistema. Ang kapitalismo ang tanging sistema na hindi mabubuhay kung hindi ito lalawak sa lahat ng sulok ng mundo at isanib sa kanyang mga relasyon ng produksyon ang lahat ng bahagi ng mundo. Ang pamilihan ng kapitalismo ay isang pandaigdigan kung saan lahat ng pambasang pamilihan ay nakatali dito.
Dahil dito, ang sosyalisadong paggawa ng produkto ng uring manggagawa ay umunlad mula sa antas pabrika noong mga unang siglo ng kapitalismo hanggang sa antas pandaigdigan noong 19 siglo (laluna sa huling mga dekada nito). Samakatuwid, ang sosyalisasyon ng produksyon ay naging pandaigdigan na noon pa mang huling bahagi ng 19 siglo dahil nasakop na ng kapitalistang sistema ang buong mundo.
Sa ngayon sa panahon ng kapitalistang imperyalismo, lalupang napatunayan ang pagiging ganap ng integrado ng lahat ng mga pambansang ekonomiya sa pandaigdigang ekonomiya; ng mga manggagawa sa lahat ng mga bansa.
Kaya mula pa sa panahon nila Marx, ang mga marxista ay laging nanindigan sa pandaigdigang proletaryong rebolusyon dahil ang kaaway nito ay pandaigdigang kapitalismo at lahat ng mga pambansang ekspresyon nito:
Alex:
World revolution? What is that? Hihintayin muna natin na mag-aalsa ang mga manggagawa sa US, Europe at Japan before we launch our own? O sila ang maghihintay sa ating rebolusyon bago sila maglunsad ng kanilang rebolusyon para sabay-sabay? At sino ang maghuhudyat para maging sabay-sabay globally? Ikaw? Let me tell you that will not happen. Foremost of the reasons, wala kang marecruit para sa inyong kilusan (which explains why you don’t have a full time administrator until now). Mamamatay ka na lang sa bangungot hindi mangyayari yang inaasam-asam mong sabay-sabay na revolution. May mga bansang mahina pa ang workers movement dahil sa uneven character of the spread of capitalism in other parts of the globe. And for all the internationalization of capitalist production, the international bourgeoise still operates along the concept of nation-state in weilding its monopoly of organized violence and repression. This holds true even in the conduct of their economic affairs (the primary reason for the collapse of the WTO negotiations), a fact that is lost in the analysis of ICC and its local clones.
“Working men have no country. You cannot take from them what they do not have”; “Workers of all countries unite”; “united action, of the leading civilised countries at least, is one of the first conditions for the emancipation of the proletariat”. (Communist Manifesto).
“Question: Will it be possible for this revolution to take place in one country alone?
Answer: No. By creating the world market, big industry has already brought all the peoples of the earth, and especially the civilised peoples, into such close relation with one another that none is independent of what happens to others. Further, it has coordinated the social development of the civilised countries to such an extent that in all of them bourgeois and proletariat have become the decisive classes and the struggle between them the great struggle of the day. It follows that the communist revolution will not merely be a national phenomenon but must take place simulataneously in all civilised countries, that is to say, at least in England, America, France and Germany……It is a universal revolution and will accordingly have a universal range.” (Principles of Communism)
Alex:
Oh, akala ko yung Catechismn of Communism ni Engels. Principles of Communism pala ng ICC. So malinaw. Ipostpone muna natin ang pagpapalaya ng mga inaapi ng ating bansa dahil hintayin muna ang rebolusyon sa England, America, France, at Alemanya. For the meantime na ang rebolusyong yan ay wala pa sa horizon, ano ang gagawin natin dito? Mag-blog muna tayo sa Internet? At pipigilan natin yung revolutionary fervor ng mga manggagawa at magsasaka natin dito dahil bawal na mauna tayo sa civilized countries. Bakit hindi pa ba tayo sibilisado to make our own?
Gayong nagkamali sila Marx at Engels sa prediksyon na magsimula ang rebolusyon sa abanteng kapitalistang mga bansa, nanatiling tama ang kanilang pagsusuri sa internasyunal na katangian ng rebolusyon: Ang rebolusyong Ruso sa 1917 ay bahagi at nakapailalim sa internasyunal na rebolusyonaryong alon ng maraming mga bansa sa Europe laluna sa Germany mula 1917-23.
Alex:
Kanino bang analysis ito? Kay Lenin o sa ICC? There was no European revolutionary tide in the period 1917-1923, much more sa Germany. The absence of revolutionary tide even stretched back to 1910 when the communist parties in almost all of Western Europe became social-chauvinist and called for “the defense of the homeland” which earned for them the most stinging of Lenin’s writings and caused Lenin to lead the efforts to dissolve the Second International. Fully aware of the absence of revolutionary tide in Europe in this period, Lenin agreed against his better judgment to sign the Treaty of Brest-Litovsk so Russia could concentrate on its socialist construction. The mistaken idea that there was revolutionary tide in Europe in this period actually belonged to Luxembourg, not Lenin, an error of analysis which the German police pounced upon in murdering her and company. And it is precisely because of the absence of revolutionary tide in this period that the imperialist countries such as England, France, and even the US could afford their war of encirclement on the newly-born proletarian state. You are misrepresenting proletarian history my friend!
Katunayan, ang insureksyon ng mga manggagawa sa Shanghai, China noong 1927 ay ang huling singhap ng internasyunal na pag-aalsang ito. Natalo man ang unang internasyunal na alon, hindi maaring burahin ng kabiguan ang pagiging tama sa praktika ng mga sinabi ni Marx at Engels.
Ang mga pagsusuri at pananaw nila Marx, Engels, Lenin, Luxemburg at iba pang komunista ay laging pandaigdigan at hindi pangunahing nakabatay sa pambansang saklaw.
Alex:
Very true indeed that when Marx, Engels and Lenin analyzed cap;italism, they analyzed it in its international setting and operation but they never stretched this analysis to an exhortation na maghihintayan ang mga manggagawa sa bawat bansa dahil kailangan sabay-sabay ang pag-aalsa ng mga manggagawa as to make it a world revolution.
3. Lahat ng lipunan ay may simula at may kataposan; may pasulong na yugto at may dekadenteng yugto. Ang kapitalismo ay may pasulong na yugto at may dekadenteng yugto.
Hindi eternal ang pag-iral ng mga moda ng produksyon laluna ang mga moda na nakabatay sa pagsasamantala. Hindi abswelto dito ang kapitalismo.
Ganun pa man, ang galaw ng bawat lipunan ay nahahati sa pangkalahatan sa kanyang pasulong at dekadenteng yugto (permanenteng krisis). Tanging ang hindi mga marxista ang hindi nakaintindi nito.
Sa panahon na ang mga relasyon at pwersa sa produksyon ay relatibong magkatugma pa, ang sistema ay nasa pasulong na yugto. Sa yugtong ito naranasan ng lipunan ang kaunlaran sa halos lahat ng aspeto. At ang mga makauring tunggalian ay hindi pa umabot sa rurok. Ang naghaharing uri sa pangkalahatan ay isang progresibo/rebolusyonaryo pa. Ganito ang nangyari sa unang bahagi ng lipunang alipin, pyudal at kapitalista. Sa obhetibo, ang usapin ng rebolusyonaryong pagbabago sa lipunan ay hindi pa agenda sa panahon ng pasulong na yugto.
Alex:
Kung gayon, mali si Lenin? Ganoon ba? Progresibo si Tsar Nicolas III dahil pinapapasok niya ang foreign investments sa Rusya na salik sa pagtugma ng relasyon at pwersa sa produksyon? Hindi pa dapat ilagay sa agenda ang rebolusyonaryong pagbabago sa Rusya. Dapat hinintay muna ni Lenin ang rebolusyon sa England, France at Germany.
Kung hinihintay yun ni Lenin, malay ba natin kung buhay pa ngayon si Tsar Nicolas III or his heir apparent ! At maswerte sana ang sambayanang Ruso dahil bagamat mananatili silang inaapi ng tsardom at tinotortyur ng Okhrana, mayroon naman sana silang teorya ng “world revolution” na ang tanging kinakailangan ay mahabang pasyensya sa paghihintay kung kailan ito darating. Ganoon ba? Teorya ito ng ICC at WSM, hindi ito teorya ni Marx at Lenin.
Ang Pinas ay pinasok ng kapitalismo noon pang kaligatnaan ng ika-19 siglo, pagkatapos buksan ang Manila sa kalakalang pandaigdigan. Kung ilapat natin ang teorya ni Internasyunalista at ICC sa ating kasaysayan, wala nang pag-aalsa dito sa ating bayan na tama. Lahat mali dahil dapat hinihintay ng mga “indios” na inaapi ng kolonyalismong Kastila at Amerikano ang “tamang panahon” at kung maglunsad man dapat international communist revolution na agad. Kahit ang 1896 Revolution ng Katipunan ay mali.
Nang umabot na sa yugto na naging hadlang na ang mga relasyon sa produksyon sa pag-unlad ng mga pwersa sa produksyon, pumasok na ang lipunan sa kanyang dekadenteng yugto; sa kanyang permanenteng krisis. Ang naghaharing uri (at lahat ng mga paksyon nito) ay ganap ng naging reaksyonaryo at kontra-rebolusyonaryo. Nasa agenda na ang rebolusyonaryong pagbabago sa lipunan. Sa nakaraang mga lipunan, lumitaw bilang uri ang mga uring nagdadala ng bagong moda ng produksyon sa panahon ng dekadenteng yugto ng lipunan. Lumitaw ang uring pyudal sa panahon ng dekadenteng yugto ng sistemang alipin. Lumitaw ang burgesya bilang uri sa panahon ng dekadenteng pyudalismo.
Tanging sa kapitalistang lipunan lamang kasabay na lumitaw ang rebolusyonaryong uring proletaryado sa paglitaw ng mapagsamantalahang uring burgesya.
Sa panahon ng 19 siglo, ang kapitalismo ay isa pang progresibong sistema sa pangkalahatan. Sa panahong ito ay lumalawak pa ang sistema. Subalit tahasang ideyalismo kung sabihin na dahil progresibo pa ang isang mapagsamantalahang sistema ay walang tunggalian ng uri. Laging kakambal ng isang mapagsamantalang sistema ang makauring pakikibaka. Ang punto dito ay: sa panahon na sumusulong pa ang lipunan, hindi pa obhetibo na ilagay sa mesa ang agenda ng rebolusyonaryong pagbabago. Kaya, ang pagkatalo ng Komuna sa Paris noong 1871 ay hindi simpleng kamalian sa estratehiya at taktika na para bang kahit sa anong panahon ay hinog ang sitwasyon na agawin ang kapangyarihang pampulitika.
Kaya sa panahon ng 19 siglo ay may materyal na batayan pa ang pakikibaka sa reporma sa loob ng kapitalistang sistema dahil obhetibong may kapasidad pa itong magbigay. Syempre, hindi naman boluntrayong nagbibigay ang naghaharing uri kundi dumaan sa isang militante at kadalasan marahas na pakikibaka ng proletaryado.
Alex:
So tama si Bernstein at Kautsky? Pati si Jules Guesde? You are plucking theories from everyone and anyone, even theories of those who have been condemned by history as “Marxist” in name but reformist in essence.
Sa pagpasok ng 20 siglo ay umabot na sa rurok ang pag-unlad ng kapitalismo dahil ganap ng sakop ng kapitalistang pamilihan nito ang buong daigdig. Ganap ng nahati ang mundo ng mga kapitalistang kapangyarihan. Ito ang panahon ng imperyalismo; ang panahon ng dekadenteng kapitalismo; ang pagpasok ng sistema sa kanyang permanenteng krisis.
Sa panahon ng imperyalismo kung saan ganap ng nahati ang mundo sa mga imperyalistang kapangyarihan, ang krisis sa sobrang produksyon at pagkasaid ng pamilihan ay hindi na maaring solusyonan ng ibayo pang paglawak dahil wala ng ilalawak pa ang sistema. Ang pagputok ng unang pandaigdigang imperyalistang digmaan sa 1914 ang hudyat na pumasok na ang sistema sa kanyang permanenteng krisis kung saan magkaroon lamang ng temporaryong solusyon kung aagawin ng isang kapangyarihan ang teritoryo ng kanyang karibal sa pamamagitan ng digmaan. Kaya kasabay ng permanenteng krisis ng kapitalismo ay ang permanenteng paghahanda at aktwal na paglulunsad ng mga digmaan para mang-agaw ng pamilihan at teritoryo.
Ang sinasabing pakikibaka para sa “pambansang kalayaan” sa panahon ng dekadenteng kapitalismo ay bahagi na ng imperyalistang digmaan. Kaiba ito noong 19 siglo kung saan ang mga digmaan para sa pagtatayo ng isang bansa ay bahagi ng pag-unlad ng sistema. Ngayon, ang mga digmaang ito ay direkta at indirektang kontrolado ng makapangyarihang mga imperyalista laban sa kani-kanilang mga karibal. Ang pinakamalinaw na halimbawa nito ay ang “Cold War” matapos ang WW 2 sa pagitang ng imperyalistang bloke ng USSR at USA.
Alex:
A sweeping generalization, I say. Its true that some national liberation movements have been reduced into a war of the pawns of major imperialist countries. But to stretch this fact into an absolute conclusion is to deny that the global capitalist order has a weakest link in which national liberation movements can operate with autonomy. If you impotent people do not know how to determine and exploit this weakest link, then you have a choice to wallow in your impotence or commit suicide.
Even then, recognizing that these movements have been controlled by imperialist powers is an issue which is separate from the question of moment-determined necessity for Third World countries, exploited and oppressed by imperialism in collaboration with homegrown ruling classes, to wage their war of national liberation. It is their right in that juncture of their history to wage it and it is not for you - “revolutionaries” who are without a revolution - who sit cozily in your internet lounges, to denigrate or stop it. Your impotence to launch your internationalist communist revolution after so many years of prattling makes you incompetent to sit in judgment of other people’s quest for liberation. Gusto nilang lumaya now or the day after. What right have you to say that they should not dahil lang sa hindi ka pa handa. That’s not world revolution but world tail-endism! Simply, a lot of bullshit!
Napakahalagang maunawaan ang pundamental na ebolusyon ng kapitalismo mula sa kanyang pasulong na yugto tungo sa kanyang dekadenteng yugto dahil nakasalalay dito ang usapin ng pagbabago sa mga porma at laman ng pakikibaka ng proletaryado kabilang na ang usapin sa magsasaka at agraryo.
Ang tatlong puntong nasa itaas ay kabilang sa marxistang prinsipyo hindi lamang dahil “sinasabi” nila Marx, Engels at Lenin kundi higit sa lahat ito ay repleksyon sa buhay na pakikibaka ng uri at sa galaw ng lipunan. At ang mga ito laluna ang pagpasok ng pandaigdigang kapitalismo sa kanyang dekadenteng yugto ang ating gabay sa pagtingin sa magsasaka at usaping agraryo.
Alex:
Its time to be mobile. Kaya dito lang muna ako. But I’ll return to expose you as nothing but an anti-peasant eclectic.
Comment by Alex — July 23, 2008 @ 3:19 pm
We are going to support the national “home”-grown “workers” “movements” in the West if it would be a third worldist organization that directly supports the real proletarian cause in the Third World. Hindi kami umaasa na pwedeng sumali ang mga masang kanluranin(burgsiyang benepaktor ng imperyalismo) sa nagkakaisang prente laban sa imperyalismo! Mabuti pang humugot kami ng mga kasamang mujahideen sa Iraq!
Comment by i would just like to add — July 24, 2008 @ 10:46 am
We should clearly distinguish friends from enemies, hoping that the Western asses would join the united front against imperialism is a complete illusion. There are is no majority proletarian classes in the West, they would rather pay cheap third world workers rather than using highly expensive technology to create value. Winning a people war includes distinguishing friends from enemies and the minority parasitic imperialist First World is an enemy, and the broad oppressed and exploited Third World is an ally.
Comment by and... — July 24, 2008 @ 11:23 am
Hindi pa tapos si Alex sa pagsagot sa teksto ng INTERNASYONALISMO na “Ang magsasaka sa panahon ng proletaryong rebolusyon”. Parapo per parapo at “punto-por-punto” ang istilo ni Alex sa kanyang polemika. OK naman ang istilo niya. Mas lalong nakikita ang kanyang mga distorsyon at nagkabuhol-buhol na lohika at argumento.
Inatake ni Alex ang tatlong puntong tinindigan ng INTERNASYONALISMO na bahagi ng marxistang pundasyon na gabay sa pagsusuri sa kasaysayan ng internasyunal na makauring pakikibaka.
Makikita agad ang pundamental na pagkakaiba ng marxismo at maoismo. Habang ang una ay nakabatay sa internasyunalismo at independyenteng kilusang manggagawa, ang huli naman ay nabilanggo sa pambansang balangkas ng pagsusuri.
Tingnan na lang natin ang kanyang “argumento” laban sa internasyunal na rebolusyon. Para kay Alex ang internasyunal na rebolusyon ay maghintay tayo na mag-alsa ang mga manggagawa sa abanteng kapitalistang mga bansa bago maglunsad ng rebolusyon ang mga mangagawa sa Pilipinas at atrasadong mga bansa. Ibig sabihin, para kay Alex KAILANGANG sabay-sabay na mag-alsa ang mga manggagawa sa buong mundo sa isang takdang panahon.
Ang ganitong kongklusyon ni Alex sa katangian ng internasyunal na rebolusyon ay hindi ang ibig sabihin ni Engels sa Principles of Communism at hindi ang aktwal na nangyari sa kasaysayan. Baka pwedeng basahin muli ni Alex ang sinabi ni Engels at unawain itong mabuti. Ang teksto ng INTERNASYONALISMO mismo ay hindi ganun ang ibig sabihin tulad ng pagkaunawa ni Alex. Lubhang napakahirap talagang unawain ng mga maoista ang marxismo.
Ang maghintay na mauna ang ibang praksyon ng uri na magrebolusyon saka maglunsad ng rebolusyon ay hindi marxismo at internasyunalismo kundi oportunismo at sa esensya ay hindi paglulunsad ng rebolusyon.
Ang ibig sabihin ng internasyunal na rebolusyon:
1. Kailangang durugin muna ang kapitalismo sa pandaigdigang saklaw bago maumpisahan ang transisyunal na yugto tungong komunismo at mapanday ang komunistang lipunan. Ang sosyalismo ay internasyunal o wala ito. Samakatuwid, ang sosyalistang rebolusyon ay kailangang internasyunal ang saklaw.
Isa sa kongkretong ekspresyon ng internasyunalismo ay ang layuning ibagsak (hindi alyaduhin sa oportunistang katuwiran na nasa “demokratikong yugto” pa ang rebolusyon) ang pambansang burgesya at lahat ng mga paksyon ng naghaharing uri sa bawat bansa. Sa ganitong paninindigan tumindig ang mga internasyunalista sa panahon ng WW I at inabandona ng mga “partido komunista at sosyalista” at mga trotskyista sa WW II.
Dahil pandaigdigan ang krisis ng kapitalismo, kailangang pandaigdigan din ang paglaban ng uri.
2. Ang maunang manalong praksyon o mga praksyon ng proletaryado ay dapat maging balwarte para mapalawak ang rebolusyon sa malaking bahagi ng mundo sa lalong madaling panahon batay sa kongkretong balanse ng pwersa ng rebolusyon at kontra-rebolusyon. Bakit?
Sa panahon na matagalan bago masundan ang matagumpay na rebolusyon ng isang bansa o grupo ng mga bansa, ang naunang mga nanalong rebolusyon ay ma-isolate at makonsentrahan ng atake ng pandaigdigang kapitalismo at malaki ang posibilidad na mag-degenerate hanggang sa maagaw muli ng mapagsamantalang uri ang kapangyarihan. Ito ang nangyari sa Rusya pagkatapos ng 1917 ng matalo ang internasyunal na rebolusyonaryong alon.
Naunawaan itong maigi ni Lenin pero hindi naunawaan ng mga maoista:
“The Russian revolution is only one of the contingents of the international socialist army, on the action of which the success and triumph of our revolution depends. This is a fact which none of us loses sight of. Aware of the isolation of its revolution, the Russian proletariat clearly realizes that an essential condition and prime requisite for its victory is the united action of the workers of the whole world.” (Lenin, Collected Works, Volume 27, pages 545-548)
Subalit dapat maunawaan na ang pagpapalawak ng rebolusyon ay pangunahing politikal at hindi militar gaya ng praktika ng Stalinismo gamit ang “Red Army” nito. Ang parktika ng Stalinismo ay hindi pagpalalawak ng rebolusyon kundi pananakop para sa imperyalistang imteres ng USSR.
Ang sinasabing konsolidasyon ng rebolusyon matapos itong manalo sa isang bansa o grupo ng mga bansa ay walang iba kundi ang pagpapalawak ng rebolusyon. Ang totoong tagumpay ng proletaryong rebolusyon sa isang bansa o grupo ng mga bansa ay nakasalalay sa paglawak ng rebolusyon sa ibang bahagi ng mundo laluna sa mga bansang balwarte ng kapital sa lalong madaling panahon.
Walang marxista na nagsasabing dapat mauna ang abanteng mga bansa at mahuli ang mga atrasado o vice-versa. Ito ay isang tipo ng iskemadong pagrebolusyon. Kung saan pinakamalakas ang uring manggagawa at nakahanda na itong agawin ang kapangyarihang pampulitika ay dapat isagawa na niya ito, sa atrasado o abanteng kapitalistang bansa man ito magsimula.
Guni-guni lamang iyan ni Alex. Iyan ang isa sa problema kung ang pagsusuri mo sa isang internasyunal na kilusan ay nakapailalim sa pambansang balangkas. Siguradong mali ang pagkaunawa mo at mali ang kongklusyon mo.
Ang nagsasabing imposible ang isang internasyunal na rebolusyon ay hindi nakaunawa sa internasyunal na katangian ng uri at sa sistemang wawasakin nito. Sa madaling sabi, ayaw ng mga taong ito na ibagsak ang pandaigdigang kapitalismo. Sapat na para sa kanila na putulin lamang ang kontrol ng dayuhang kapital sa kani-kanilang mga bansa at konsolidahin ang pambansang kapitalismo sa ngalan ng “sosyalismo”.
3. Sa paglunsad ng internasyunal na rebolusyon ay kailangan ang internasyunal na rebolusyonaryong partido ng manggagawa. Hindi mananalo ang pandaigdigang rebolusyon kung wala at hindi malakas ang dalawang organisasyunal na sandata ng uri: organisasyon ng mga rebolusyonaryo at unitaryong organisasyon ng uri (sobyet) sa pandaigdigang saklaw.
Ayon kay Alex “absolutista” daw ang paninindigan na TANGING rebolusyonaryong uri ang proletaryado sa panahon ng kapitalismo. Kung ganun “aboslutista” ang mga marxista laluna si Marx at Engels:
“Of all the classes that stand face to face with the bourgeoisie today, the proletariat alone is a genuinely revolutionary class. The other classes decay and finally disappear in the face of Modern Industry; the proletariat is its special and essential product.
The lower middle class, the small manufacturer, the shopkeeper, the artisan, the peasant, all these fight against the bourgeoisie, to save from extinction their existence as fractions of the middle class. They are therefore not revolutionary, but conservative. Nay, more, they are reactionary, for they try to roll back the wheel of history. If, by chance, they are revolutionary, they are only so in view of their impending transfer into the proletariat; they thus defend not their present, but their future interests; they desert their own standpoint to place themselves at that of the proletariat.” (Communist Manifesto)
Hindi rin naniniwala si Alex na may international revolutionary wave sa kasaysayan (1917-23). Imbento lang daw ito ni Rosa Luxemburg at mali daw siya. Para kay Alex ang nangyaring mga pag-alsang manggagawa sa Germany noong 1919 at iba pang bahagi ng Europe ay hiwa-hiwlay, walang kaugnayan sa isa’t-isa at nakatali sa kani-kanilang pambansang balangkas. Hindi talaga naunawaan ni Alex ang lohika kung bakit itinayo ang Comintern noong 1919. Itinayo ang Comintern hindi lamang para tipunin ang mga partido na humiwalay sa 2nd International kundi higit sa lahat para pamunuan ang pandaigdigang rebolusyon na sumusulong noon!
Dahil hindi internasyunalista ang paninindigan ng mga maoista, para sa kanila ay nag-insureksyon ang mga manggagawa sa Germany noong 1919, ang Bavaria at Hungary para agawin ang kapangyarihan para lamang sa interes ng kani-kanilang mga bansa. Nag-insureksyon ang mga manggagawa dahil mulat sila na sa pamamagitan lamang ng kanilang panalo ay matulungan ang rebolusyong Ruso!
Ang ugat nito ay ang pananaw ng mga maoista na imposible ang internasyunal na rebolusyon kaya imposible din na mayroong internasyunal na opensiba ang mga manggagawa. Ang paglakas ng kilusang manggagawa sa Pilipinas noong 1970s hanggang 80s ay produkto at bahagi ng bumabangon na kilusang manggagawa sa buong mundo na sinimulan sa Pransya noong 1968. Kaya hindi rin tuloy naunawaan ng mga ito kung bakit humina ang kilusang paggawa sa Pilipinas noong 1990s at kung bakit hindi ito makasabay sa muling pagsulong ng internasyunal na kilusan mula 2003. Para kasi sa mga maoista ang paghina ng kilusang masa ay dahil sa pagtakwil sa teorya ng matagalang digmaang bayan ng mga lider nila sa Mindanao at Visayas noon. Sa totoo lang, wala namang pinag-iba sa programa ang CPP, MLPP-RHB, RPA-ABB, PMP at iba pang organisasyon ng Kaliwa – demokratiko muna bago sosyalista. Pareho din ang mga taktika nila – unyonismo, pagpasok sa burges na parlyamento at pakikipag-isang prente sa isang paksyon ng burgesya. Nagkompetisyon lamang sila kung sino ang mas “radikal” at “rebolusyonaryo” ang lenggwahe.
Dagdag pa, hindi rin naintindihan ni Alex ang kaibahan ng rebolusyonaryong alon sa tagumpay ng rebolusyon. Ang una ay pagsulong, upsurge, revolutionary situation. Ang huli ay naibagsak na ang naghaharing uri. Para kay Alex ang kahulugan ng una ay ang huli. Kaya naman ay isa sa “pruweba” niya na wala ngang rebolusyonaryong alon ay ang pagpasok ng partidong Bolshevik sa Brest-Litovsk treaty sa Germany. Nangyari ang treaty na ito at naobligang gawin ito ng partidong Bolshevik dahil NATALO na ang rebolusyonaryong alon partikular sa Germany!
Marami pang mga argumento, kongkulusyon at lohika si Alex na balu-baluktot at hindi marxista gaya na lang na ang pakikibaka sa reporma ay katulad sa repormismo ni Bernstein, progresibo si Nicholas III o kaya iyong sinasabi niya na esensya ng Critique of Gotha program ni Marx na iniugnay niya na “workerist” ang kaliwang-komunista gaya ni La Salle. Mungkahi ko na lang ay basahin ni Alex ang pakikibaka ng mga kaliwang-komunista gaya nila Anton Pannekoek at Gorter laban sa repormismo ni Bernstein at basahin niya ng mabuti kung ano ang esensya sa Critique of the Gotha Program ni Marx. Baka magulat pa siya kung maunawaan niya na ang binanatan ni Marx sa kanyang Critique ay ang “people’s state” nila La Salle at ang programa nito na punong-puno ng repormismo (fair wages) sa usapin ng sahod, at iba pa. Sino ba ngayon ang may programa ng “people’s state” o gobyerno/estadong bayan? Sino ba ngayon ang may programang burges-demokratiko (ito man ay PPDR ng CPP o minimum program ng PMP)?
Pero kung walang interes si Alex at ang iba pang mga maoista na basahin ang kasaysayan ng kaliwang-komunismo mula 1920s hanggang ngayon dahil “aksaya” lamang ng panahon at “walang silbi”, rerespituhin ko ito. Kaya lang, lalong magkabuhol-buhol ang inyong mga argumento at matali kayo sa suhetibismo sa polemika ninyo laban sa grupong INTERNASYONALISMO dahil ang lahat ng inyong mga akusasyon sa kaliwang-komunismo ay hindi nakabatay sa aktwal na karansan mismo at sa kasaysayan nito mula noon hanggang ngayon.
Baluktot din ang pagkaunawa ni Alex sa proletaryong rebolusyon kaya nagkabuhol-buhol tuloy ang kanyang argumento:
Sa unang pangungusap hindi sentral ang agraryong rebolusyon sa proletaryong rebolusyon. Pero sa kinain niya ito sa kanyang ikalawang pangungusap dahil sentral pala ito! Ang rason niya: sa “new-democratic stage” ng proletarian revolution “central” ang agrarian question. Nakapaloob sa proletaryong rebolusyon (na ang tanging layunin ay diktadura ng proletaryado at komunismo) ang isang burges-demokratikong layunin. Sa “teorya” ng maoismo: ang proletaryong rebolusyon ay maaring isanib ang isang programa na wawasakin ang kapitalismo at ang programa na palalakasin ang pambansang kapitalismo.
Kahit sinong nagbabasa ng marxismo at nakaunawa nito ay alam ang pundamental na kaibahan sa laman at porma ng proletaryo at burges na rebolusyon. Ang teorya ng “dalawang-yugtong rebolusyon” lamang ang nagsasabing maari silang isanib pero hindi ang marxismo bali-baliktarin man nito ang pag-aaral sa aktwal na karanasan ng uring manggagawa mula kina Marx hanggang kina Lenin.
Gaya ng sinasabi ng teksto ng INTERNASYONALISMO, bahagi ng programa ng diktadura ng proletaryado sa panahon ng transisyunal na yugto tungong komunismo ang usapin ng non-proletarian exploited strata dahil ang layunin ng una ay isanib ang mga ito sa sosyalisadong produksyon ng sa ganun maglaho ang mga uri sa lipunan.
Suhetibistang inakusahan pa ni Alex na wala daw pagsusuri ang ICC sa WTO at “globalisasyon”. Nabasa mo ba ang maraming teksto ng ICC hinggil dito? Kung nabasa mo nga, paki-komento kung alin sa mga analisis nito ang taliwas sa marxismo. Pero kung hindi mo nabasa, at bigla ka lang magsabi na walang analisis ang ICC, anong tawag doon? Kung ang katuwiran mo naman ay may analisis pero hindi ka sang-ayon, linawin mo at huwag kang magsisinungaling na walang analisis ang ICC.
Ilang quotations man ang gamitin ng sinumang peti-burges na intelektwal sa mga librong sinulat nila Marx, Engels, Lenin para ipagtanggol ang kanilang peti-burges na pananaw ay binubura at buburahin lamang ng aktwal na karanasan ng internasyunal na uring manggagawa.
Hindi na maaring itago pa ngayon ng Kanan at Kaliwa ng burgesya, sa panahon ng tumitinding permanenteng krisis ng pandaigdigang kapitalismo na ang tanging solusyon ay komunistang rebolusyon at diktadura ng proletaryado para makalaya sa kahirapan ang sangkatauhan. Ang agenda ngayon ay pandaigdigang komunistang rebolusyon at hindi burges-demokratiko (“bagong tipo” man ito), pagkatapos saka pa ang sosyalistang rebolusyon.
Comment by talyo — July 24, 2008 @ 11:55 am
Kahit anong sabihin ninyo.
Mga duwag parin kayo, dahil takot kayong mag-organisa dahil walang kwenta idyolohiya ninyo. This goes for all LC day-dreamers. We all know how LCs are that bankcrupt in organizing a “proletarian” “revolution”. Mabuti nalang nandyan ang mga tunay na rebolusyonaryo para pumansin sa blog ninyong punong-puno ng basura!
Mag-organisa nalang kayo sa Antarctica kung ayaw ninyo sa Pilipinas! Kahit ang mga penguins hindi bibilhin ang idyolohiya ninyo!
Comment by and... — July 24, 2008 @ 7:07 pm
may kapasidad na mag-organisa sa sarili ang uring manggagawa. may kapasidad silang aralin ang kanila mismong sariling karanasan. ang papel ng mga komunistang organisasyon ay pampulitikang pamumuno at pagpapaliwanag sa kanila sa mga aral ng kanilang pakikibaka sa nagdaang mahigit 200 taon. kaya pundamental na magkaiba ang marxismo at maoismo sa usapin ng pamumuno ng rebolusyonaryong organisasyon. hindi nauanawaan ng mga maoista ano ang papel ng partido. ang mga maoista ay banggardista at walang alam kung ano talaga ang istorikal na kapasidad ng uri.
Comment by talyo — July 25, 2008 @ 11:59 am
mike is really ignorant on marxism and really a petty-boyrgeois-peasant fanatic democrat. he did not know the historical basis why the peasantry as a class is a conservative and a reactionary class under capitalism. it does not mean that if a class or strata is exploited by capitalism it is revolutionary. mike does not even know the basis why a class becomes revolutionary. maybe mike would not accept what Marx said in the Communist Manifesto that the bourgeoisie was a revolutionary class under feudalism and NOT the peasantry although they are the majority them. ignorance of historical materialism is not an excuse for revolutionary marxists.
Comment by jose — July 25, 2008 @ 5:16 pm
I noticed that all the Maoist apologists and Maoist-Thirdworldist demagogues did in visiting this blog was exposed their ignorance not only about historical materialism but also about the theory of communist revolution. And as if that is not enough, they also made it clear how their gangster mentality operate by their trash language and classic vulgar taunts.
Since when it has become a perspective of a historical materialist, or a Marxist for that matter, to consider that because “all bourgeois revolutions in the West were preceded by peasant revolts which gnawed at the ramparts of the feudal manor and contributed no small measure to the later triumph of bourgeois revolutions” it also follows that to that extent the peasants are also revolutionary? Since when being an exploited class also an indicator of it being a revolutionary? Since when the situation of a particular place like Samar determines the universal? Since when capitalist relations ceases to operate simply because a farmer is still plowing his field under backward conditions?
The article above had already elaborated the essence of what is meant for a class to be revolutionary, and for whatever reasons our Maoist apologists and Maoist-Thirdworldists demagogues cannot comprehend it. What is it in the following texts that is so vague of a simple lesson on historical materialism that they could not understand:
They should all know that the revolutionary character of the proletariat is ingrain in its historic role as being both the exploited collective producer of capitalism and the bearer of the seed for the establishment of communism, and not in what they believe it to be. It is actually unmarxist and downright stupidity for them to say that a class can also be revolutionary because “all bourgeois revolutions in the West were preceded by peasant revolts which gnawed at the ramparts of the feudal manor and contributed no small measure to the later triumph of bourgeois revolutions“. Are they not aware that the nobility fighting against slave society and the bourgeoisie fighting against feudalism were the revolutionary classes of their day because they were both the bearers of the new and more progressive relations of production - Feudalism to the detriment of the slave society, capitalism to the detriment of feudalism? No, it isn’t exploitation that make a class revolutionary, nor its “revolts which gnawed at the ramparts of the feudal manor and contributed no small measure to the later triumph of bourgeois revolutions”. If it were, then, it would have been the slaves and the serfs that were revolutionary. But that is not what the annals of history had affirmed. Their revolts never resulted in the establishment and extension of the new relations of production made necessary by the development of the productive forces. So who is now ahistorical and quite Hegelian in their views? Who is now making a subjective assumption and supposition?
Alex said that the article was so sweeping in saying that “Lahat ng ibang uri na pinagsamantalahan ng kapitalismo ay mga uri sa nakaraan. Ang hinaharap ng mga uring ito ay ang pagiging manggagawa. Ang magsasaka bilang uri ay mabilis na winawasak ng kapitalismo. Sa Pilipinas, mahigit 100 taon ng winawasak ng kapital ang magsasaka bilang uri. Wala ng istrata sa kanayunan ngayon na hindi nagapos sa kapitalistang mga relasyon” because according to him in Samar “…farmers still don’t use the plow, an invention of mankind that dates back before Christ. Ang sistema sa pag-araro doon ay nanatiling payatak and they still gave crops as share to the landlords until the nice people around came.” Now my question is: who is now distorting reality? Does the particularities of payatak and crop sharing applies to the universal, or even just at the municipal level? He and his gang need to realize that sum of parts is the not same as the totality. Marx and Engels always pointed out that the communist revolution depended on global evolution of capitalism, and this has been affirmed by history. And now Maoism is trying to reduced it to its particularities? No, it is not the INTERNASYONALISMO collective that is daydreaming. It is the Maoists with their petty bourgeois romanticism of conjuring the spirits of the past and trying to re-live them today and thus making them “revolutionaries” of the bygone era of bourgeois revolutions. They need to wake up that to observe the Philippines outside or independent of the international framework is distorting reality. They need to understand that the material conditions of time has changed. The potential of class struggle in every country of the world is not determined by a parochial situation, but rather by the world condition of the proletariat. The more than 200 years history of the international proletariat can attest to that. The failure of the Russian revolution is a testament to that. So again, who is distorting reality? Who misunderstood perspectives when they were plainly presented? The readers can see it for themselves.
Comment by d.worker — July 27, 2008 @ 2:00 pm
alors au dela des debats sectaire-maoisme!(petit cheffaillons revant de devenir chef tout puissant, le caudillo rouge! avec ses lignes d erre(Deligny) levoila le devenir revolutionnaire du petit chef-cf ka roger et les autres)
alors peut etre, c est la le pourquoi dans les faits du” au revoir les devenirs revolutionnaires du petit paysan, des millions de philippins!!!”
a la secte(NPA et affiliée Sison et les autres affreux, ne doit on pas dire : la religion c est l opium du peuple mon pauvre Sison(je le vois lire derrida, le petit lettré en hollande lisant marx comme un born again… je le vois hysteriquement levant le poing comme l halluciné du texas s agitant criant jesus…lui dictature du proletariat…)…(certes la metaphore nous transportent comme dirait un deconstructeur(Abbau))
alors au dela du petit chef et de son alienation(emfremdung)
il y a le triomphe du holyfreeMarket ….du fetichisme, de la reification…de l ideologie la plus mortifère, precarisations….
ses effets dramatiques sur des milliards d etre humain(alors Sison et les autres faites foin de votre narcissisme)
un spectre hante les philippines(lecture spectrale pour roger et sison)
la faim(wala kanin sa dito philippines…)(la faim sevit, a déjà lieu depuis longtemps au philippines, malgré les contes pour enfant des prêt a entendre officiel, et au dela du discours mediatique)
et puis la precarisation, pauperisation des masses…
auPhilippines et autres peuples colonisés… funestes destins si commum
peut etre il y a(es gibt) du on…de l origine, des orignes… eh .vive les lectures symptomales…
trouvez quelques autres toolbox(en plus de grilles conceptuel,de gilles, de michel et karl)
la penetration de l ideologie americaine, due a la colonisation
(merci samir amin,…)
vive les postcoloniales studies et subaltern studies)
et pratiquement a considerer un fait simple :l immigration aux USA…et autres coins…
(ca ce verifie ce petit probleme au Nicaragua par exemple….)
Osons parions qu ils amenent la peste ces immigrants(cf freud…lors de sa premiere conference chez les americains
)
mais les temps changent chantait dylan…
qui aurait prévu ce joli mois de mai…y 40ans
ca peut revenir plus vite qu on croit
alors finit les chapelles les sectes(fini les illuminés, les lectures fetichistes de marx)
que le, les groupuscules deviennent revolutionnaires…oui le devenir revolutionnaire deleuzien…oui sur ca qu ils doivent fonder “l hypothese communiste(alain badiou)”
quant au probleme local au philippines; hic nunc” wala kanin”: si c était un fait nouveau !!!
c est pas Sison NI ndf…ni les autres illuminés sectaires…les trotzcars conseillistes maoistes et j en passe…
in short…en terme simple,(faisons abstractions, aux risques de….reduction)
il
faut des mouvements sociaux, de l education…(deja apprendre a foutre les tv, mass media a la poubelle, pour ca un travail education, repondre au mal de la colonisation… et effets de l immigration….)
oui hic&nunc donner aux masses(mots bien sectaire) la possibilité d avoir un destin revolutionnaire
c est tout un programme(que les cheffaillons ne peuvent…)
qui passe par ce mot, “concept de mai par excellence” de transversalité(concept né des luttes de mai, de la clinique la borde, de vincennes, et tout d abord de felix(la felicité en personne: nest ce pas ka roger le petit chefaillon, narcissique,) de felix guattari…
imagine ka roger lisant l antieodipe, dejà la preface de michel foucault,(une introduction a la vie non fasciste)
son narcissisme en prendrait un coup! (oui ces sectaires qui peuvent empecher les devenirs revolutionnaires..sont de”petit malade”: fonctionne a la seduction narcissique a voire la clinique tout comme disons simplement le marketing, la pollution mentale mediatique qui formatent les indidivus et leur desirs)
-(cf feu le clinicien et fondateur de socialisme et barbarie, castoriadis)
-et voire aussi question clinique du coté de francois tosquelles medecin militaire des POUM durant la guerre d espagne (tiens donc avec lui dejà en 1936, il faisait dans la transversalilté(ils requisitionna alors des prostitutees comme infirmiéres pour soigner les kamarades blessés republicain (ka roger..alors)peu de monde peuve se soigner…aux philippines
ka roger sison et les autres: n oubliez pas le pouvoir soignant du peuple comme affectionnait a dire le psychiatre Bonnafé (malgré son adhesion au pcf stalinien)
si tout se mettrait en route, et la fin des hivers (cf guattari)approche…
alors pour conclure….
la problematique de la penurie de denrée alimentaire,
se resoudrait vite…
feu les blocages, quant a la reforme agraire(du aux cheffaillons et leur inaptitude aux luttes(seduction narcissiques….)
quant au problemes bien serieux voire affreux de la penurie alimentaire:
qui dit reformes agraires… dit des terres qui vont produire, et accroissement des moyens de production(graines ….)…du peut etre aux luttes :imaginons banques des pauvres
subsides(y en des tonnes de gadgets dans les Malls …au SM que le peuple philippin n as pas besoin(je le dis d une maniere non directive…juste apprenons les gens a se liberer du consumerisme de la propagande,).., alors les moyens pour la banque du pauvre serait si aisé à les trouver)
et puis eduquons les paysans a respecter l environnement, encourageons les avec les savoir ancestraux voire contemporains a proteger notre terre et notre santé)
alors peut etre un vie meilleure, digne d etre vecu meme au philippines, pour TOUTes et tous le monde, qu elles qu ils soient pauvres paysans, gays, transgendre, schizophrenes, deracinés culturels, mendiants, prisonniers, pauvres ruraux….drogués…candidatess a l immigration aux marriages avec des etrangers( pour avoir un autre destin aliené au fait)
le temps de devenir des combattants comme disait le tract de mai 68 de Blanchot
de devenir des non fascistes
et let it be…a relir le final de surveiller et punir de michel foucault
y a aussi Kafka les lettres a Milena
Comment by karlmarx — September 5, 2008 @ 6:37 pm
thank you comrade marx68
Comment by 1917 — September 6, 2008 @ 7:22 am