a la secte(NPA et affiliée Sison et les autres affreux, ne doit on pas dire : la religion c est l opium du peuple mon pauvre Sison(je le vois lire derrida, le petit lettré en hollande lisant marx comme un born again… je le vois hysteriquement levant le poing comme l halluciné du texas s agitant criant jesus…lui dictature du proletariat…)…(certes la metaphore nous transportent comme dirait un deconstructeur(Abbau))

alors au dela du petit chef et de son alienation(emfremdung)

il y a le triomphe du holyfreeMarket ….du fetichisme, de la reification…de l ideologie la plus mortifère, precarisations….
ses effets dramatiques sur des milliards d etre humain(alors Sison et les autres faites foin de votre narcissisme)
un spectre hante les philippines(lecture spectrale pour roger et sison)
la faim(wala kanin sa dito philippines…)(la faim sevit, a déjà lieu depuis longtemps au philippines, malgré les contes pour enfant des prêt a entendre officiel, et au dela du discours mediatique)
et puis la precarisation, pauperisation des masses…

auPhilippines et autres peuples colonisés… funestes destins si commum

peut etre il y a(es gibt) du on…de l origine, des orignes… eh .vive les lectures symptomales…
trouvez quelques autres toolbox(en plus de grilles conceptuel,de gilles, de michel et karl)
la penetration de l ideologie americaine, due a la colonisation
(merci samir amin,…)
vive les postcoloniales studies et subaltern studies)

et pratiquement a considerer un fait simple :l immigration aux USA…et autres coins…
(ca ce verifie ce petit probleme au Nicaragua par exemple….)
Osons parions qu ils amenent la peste ces immigrants(cf freud…lors de sa premiere conference chez les americains
)
mais les temps changent chantait dylan…
qui aurait prévu ce joli mois de mai…y 40ans
ca peut revenir plus vite qu on croit
alors finit les chapelles les sectes(fini les illuminés, les lectures fetichistes de marx)
que le, les groupuscules deviennent revolutionnaires…oui le devenir revolutionnaire deleuzien…oui sur ca qu ils doivent fonder “l hypothese communiste(alain badiou)”

quant au probleme local au philippines; hic nunc” wala kanin”: si c était un fait nouveau !!!
c est pas Sison NI ndf…ni les autres illuminés sectaires…les trotzcars conseillistes maoistes et j en passe…
in short…en terme simple,(faisons abstractions, aux risques de….reduction)
il
faut des mouvements sociaux, de l education…(deja apprendre a foutre les tv, mass media a la poubelle, pour ca un travail education, repondre au mal de la colonisation… et effets de l immigration….)
oui hic&nunc donner aux masses(mots bien sectaire) la possibilité d avoir un destin revolutionnaire
c est tout un programme(que les cheffaillons ne peuvent…)

qui passe par ce mot, “concept de mai par excellence” de transversalité(concept né des luttes de mai, de la clinique la borde, de vincennes, et tout d abord de felix(la felicité en personne: nest ce pas ka roger le petit chefaillon, narcissique,) de felix guattari…
imagine ka roger lisant l antieodipe, dejà la preface de michel foucault,(une introduction a la vie non fasciste)
son narcissisme en prendrait un coup! (oui ces sectaires qui peuvent empecher les devenirs revolutionnaires..sont de”petit malade”: fonctionne a la seduction narcissique a voire la clinique tout comme disons simplement le marketing, la pollution mentale mediatique qui formatent les indidivus et leur desirs)
-(cf feu le clinicien et fondateur de socialisme et barbarie, castoriadis)
-et voire aussi question clinique du coté de francois tosquelles medecin militaire des POUM durant la guerre d espagne (tiens donc avec lui dejà en 1936, il faisait dans la transversalilté(ils requisitionna alors des prostitutees comme infirmiéres pour soigner les kamarades blessés republicain (ka roger..alors)peu de monde peuve se soigner…aux philippines

ka roger sison et les autres: n oubliez pas le pouvoir soignant du peuple comme affectionnait a dire le psychiatre Bonnafé (malgré son adhesion au pcf stalinien)

si tout se mettrait en route, et la fin des hivers (cf guattari)approche…
alors pour conclure….
la problematique de la penurie de denrée alimentaire,
se resoudrait vite…
feu les blocages, quant a la reforme agraire(du aux cheffaillons et leur inaptitude aux luttes(seduction narcissiques….)
quant au problemes bien serieux voire affreux de la penurie alimentaire:
qui dit reformes agraires… dit des terres qui vont produire, et accroissement des moyens de production(graines ….)…du peut etre aux luttes :imaginons banques des pauvres
subsides(y en des tonnes de gadgets dans les Malls …au SM que le peuple philippin n as pas besoin(je le dis d une maniere non directive…juste apprenons les gens a se liberer du consumerisme de la propagande,).., alors les moyens pour la banque du pauvre serait si aisé à les trouver)
et puis eduquons les paysans a respecter l environnement, encourageons les avec les savoir ancestraux voire contemporains a proteger notre terre et notre santé)
alors peut etre un vie meilleure, digne d etre vecu meme au philippines, pour TOUTes et tous le monde, qu elles qu ils soient pauvres paysans, gays, transgendre, schizophrenes, deracinés culturels, mendiants, prisonniers, pauvres ruraux….drogués…candidatess a l immigration aux marriages avec des etrangers( pour avoir un autre destin aliené au fait)

le temps de devenir des combattants comme disait le tract de mai 68 de Blanchot
de devenir des non fascistes
et let it be…a relir le final de surveiller et punir de michel foucault
y a aussi Kafka les lettres a Milena

Since when it has become a perspective of a historical materialist, or a Marxist for that matter, to consider that because “all bourgeois revolutions in the West were preceded by peasant revolts which gnawed at the ramparts of the feudal manor and contributed no small measure to the later triumph of bourgeois revolutions” it also follows that to that extent the peasants are also revolutionary? Since when being an exploited class also an indicator of it being a revolutionary? Since when the situation of a particular place like Samar determines the universal? Since when capitalist relations ceases to operate simply because a farmer is still plowing his field under backward conditions?

The article above had already elaborated the essence of what is meant for a class to be revolutionary, and for whatever reasons our Maoist apologists and Maoist-Thirdworldists demagogues cannot comprehend it. What is it in the following texts that is so vague of a simple lesson on historical materialism that they could not understand:

“Lahat ng mga marxista ay naninindigan na ang uring manggagawa ay isang rebolusyonaryong uri dahil ito lamang ang nagdadala ng bago at mas maunlad na moda ng produksyon — komunismo. Ito ay hindi nakabatay sa “kagustuhan” ng mga komunista na gawin ang uring ito na rebolusyonaryo kundi ang obhetibong kalagayan at katangian mismo ng uring ito sa lipunang kapitalista ang nagpakita na ito ay isang rebolusyonaryo at komunistang uri.

Ang mga komunistang organisasyon/partido ay produkto lamang ng uring manggagawa. Mayroong rebolusyonaryong partido dahil mayroong rebolusyonaryong uri at hindi ang kabaliktaran nito.

Sa kauna-unahang pagkakataon sa kasaysayan ng lipunan: ang rebolusyonaryong uri ay isang PINAGSAMANTALAHANG uri.

Sa panahon ng lipunang alipin, pinagsamantalahang uri ang mga alipin pero hindi sila isang rebolusyonaryong uri kundi ang uring pyudal na nagdadala ng bago at mas maunlad na moda ng produksyon. Sa panahon ng lipunang pyudal, pinagsamantalahang uri ang mga magsasaka pero hindi sila rebolusyonaryo kundi ang uring burgesya. Sa panahon ng kapitalismo, maraming mga uri ang pinagsamantalahan ng kapitalismo tulad ng magsasaka at peti-burgesya pero hindi sila mga rebolusyonaryong uri. Sa nagdaang mga lipunan, ang rebolusyonaryong uri ay isa ring MAPAGSAMANTALANG uri.”

They should all know that the revolutionary character of the proletariat is ingrain in its historic role as being both the exploited collective producer of capitalism and the bearer of the seed for the establishment of communism, and not in what they believe it to be. It is actually unmarxist and downright stupidity for them to say that a class can also be revolutionary because “all bourgeois revolutions in the West were preceded by peasant revolts which gnawed at the ramparts of the feudal manor and contributed no small measure to the later triumph of bourgeois revolutions“. Are they not aware that the nobility fighting against slave society and the bourgeoisie fighting against feudalism were the revolutionary classes of their day because they were both the bearers of the new and more progressive relations of production - Feudalism to the detriment of the slave society, capitalism to the detriment of feudalism? No, it isn’t exploitation that make a class revolutionary, nor its “revolts which gnawed at the ramparts of the feudal manor and contributed no small measure to the later triumph of bourgeois revolutions”. If it were, then, it would have been the slaves and the serfs that were revolutionary. But that is not what the annals of history had affirmed. Their revolts never resulted in the establishment and extension of the new relations of production made necessary by the development of the productive forces. So who is now ahistorical and quite Hegelian in their views? Who is now making a subjective assumption and supposition?

Alex said that the article was so sweeping in saying that “Lahat ng ibang uri na pinagsamantalahan ng kapitalismo ay mga uri sa nakaraan. Ang hinaharap ng mga uring ito ay ang pagiging manggagawa. Ang magsasaka bilang uri ay mabilis na winawasak ng kapitalismo. Sa Pilipinas, mahigit 100 taon ng winawasak ng kapital ang magsasaka bilang uri. Wala ng istrata sa kanayunan ngayon na hindi nagapos sa kapitalistang mga relasyon” because according to him in Samar “…farmers still don’t use the plow, an invention of mankind that dates back before Christ. Ang sistema sa pag-araro doon ay nanatiling payatak and they still gave crops as share to the landlords until the nice people around came.” Now my question is: who is now distorting reality? Does the particularities of payatak and crop sharing applies to the universal, or even just at the municipal level? He and his gang need to realize that sum of parts is the not same as the totality. Marx and Engels always pointed out that the communist revolution depended on global evolution of capitalism, and this has been affirmed by history. And now Maoism is trying to reduced it to its particularities? No, it is not the INTERNASYONALISMO collective that is daydreaming. It is the Maoists with their petty bourgeois romanticism of conjuring the spirits of the past and trying to re-live them today and thus making them “revolutionaries” of the bygone era of bourgeois revolutions. They need to wake up that to observe the Philippines outside or independent of the international framework is distorting reality. They need to understand that the material conditions of time has changed. The potential of class struggle in every country of the world is not determined by a parochial situation, but rather by the world condition of the proletariat. The more than 200 years history of the international proletariat can attest to that. The failure of the Russian revolution is a testament to that. So again, who is distorting reality? Who misunderstood perspectives when they were plainly presented? The readers can see it for themselves.

Mga duwag parin kayo, dahil takot kayong mag-organisa dahil walang kwenta idyolohiya ninyo. This goes for all LC day-dreamers. We all know how LCs are that bankcrupt in organizing a “proletarian” “revolution”. Mabuti nalang nandyan ang mga tunay na rebolusyonaryo para pumansin sa blog ninyong punong-puno ng basura!

Mag-organisa nalang kayo sa Antarctica kung ayaw ninyo sa Pilipinas! Kahit ang mga penguins hindi bibilhin ang idyolohiya ninyo!

Inatake ni Alex ang tatlong puntong tinindigan ng INTERNASYONALISMO na bahagi ng marxistang pundasyon na gabay sa pagsusuri sa kasaysayan ng internasyunal na makauring pakikibaka.

Makikita agad ang pundamental na pagkakaiba ng marxismo at maoismo. Habang ang una ay nakabatay sa internasyunalismo at independyenteng kilusang manggagawa, ang huli naman ay nabilanggo sa pambansang balangkas ng pagsusuri.
Tingnan na lang natin ang kanyang “argumento” laban sa internasyunal na rebolusyon. Para kay Alex ang internasyunal na rebolusyon ay maghintay tayo na mag-alsa ang mga manggagawa sa abanteng kapitalistang mga bansa bago maglunsad ng rebolusyon ang mga mangagawa sa Pilipinas at atrasadong mga bansa. Ibig sabihin, para kay Alex KAILANGANG sabay-sabay na mag-alsa ang mga manggagawa sa buong mundo sa isang takdang panahon.

Ang ganitong kongklusyon ni Alex sa katangian ng internasyunal na rebolusyon ay hindi ang ibig sabihin ni Engels sa Principles of Communism at hindi ang aktwal na nangyari sa kasaysayan. Baka pwedeng basahin muli ni Alex ang sinabi ni Engels at unawain itong mabuti. Ang teksto ng INTERNASYONALISMO mismo ay hindi ganun ang ibig sabihin tulad ng pagkaunawa ni Alex. Lubhang napakahirap talagang unawain ng mga maoista ang marxismo.

Ang maghintay na mauna ang ibang praksyon ng uri na magrebolusyon saka maglunsad ng rebolusyon ay hindi marxismo at internasyunalismo kundi oportunismo at sa esensya ay hindi paglulunsad ng rebolusyon.

Ang ibig sabihin ng internasyunal na rebolusyon:

1. Kailangang durugin muna ang kapitalismo sa pandaigdigang saklaw bago maumpisahan ang transisyunal na yugto tungong komunismo at mapanday ang komunistang lipunan. Ang sosyalismo ay internasyunal o wala ito. Samakatuwid, ang sosyalistang rebolusyon ay kailangang internasyunal ang saklaw.

Isa sa kongkretong ekspresyon ng internasyunalismo ay ang layuning ibagsak (hindi alyaduhin sa oportunistang katuwiran na nasa “demokratikong yugto” pa ang rebolusyon) ang pambansang burgesya at lahat ng mga paksyon ng naghaharing uri sa bawat bansa. Sa ganitong paninindigan tumindig ang mga internasyunalista sa panahon ng WW I at inabandona ng mga “partido komunista at sosyalista” at mga trotskyista sa WW II.
Dahil pandaigdigan ang krisis ng kapitalismo, kailangang pandaigdigan din ang paglaban ng uri.

2. Ang maunang manalong praksyon o mga praksyon ng proletaryado ay dapat maging balwarte para mapalawak ang rebolusyon sa malaking bahagi ng mundo sa lalong madaling panahon batay sa kongkretong balanse ng pwersa ng rebolusyon at kontra-rebolusyon. Bakit?

Sa panahon na matagalan bago masundan ang matagumpay na rebolusyon ng isang bansa o grupo ng mga bansa, ang naunang mga nanalong rebolusyon ay ma-isolate at makonsentrahan ng atake ng pandaigdigang kapitalismo at malaki ang posibilidad na mag-degenerate hanggang sa maagaw muli ng mapagsamantalang uri ang kapangyarihan. Ito ang nangyari sa Rusya pagkatapos ng 1917 ng matalo ang internasyunal na rebolusyonaryong alon.

Naunawaan itong maigi ni Lenin pero hindi naunawaan ng mga maoista:

“The Russian revolution is only one of the contingents of the international socialist army, on the action of which the success and triumph of our revolution depends. This is a fact which none of us loses sight of. Aware of the isolation of its revolution, the Russian proletariat clearly realizes that an essential condition and prime requisite for its victory is the united action of the workers of the whole world.” (Lenin, Collected Works, Volume 27, pages 545-548)

Subalit dapat maunawaan na ang pagpapalawak ng rebolusyon ay pangunahing politikal at hindi militar gaya ng praktika ng Stalinismo gamit ang “Red Army” nito. Ang parktika ng Stalinismo ay hindi pagpalalawak ng rebolusyon kundi pananakop para sa imperyalistang imteres ng USSR.

Ang sinasabing konsolidasyon ng rebolusyon matapos itong manalo sa isang bansa o grupo ng mga bansa ay walang iba kundi ang pagpapalawak ng rebolusyon. Ang totoong tagumpay ng proletaryong rebolusyon sa isang bansa o grupo ng mga bansa ay nakasalalay sa paglawak ng rebolusyon sa ibang bahagi ng mundo laluna sa mga bansang balwarte ng kapital sa lalong madaling panahon.

Walang marxista na nagsasabing dapat mauna ang abanteng mga bansa at mahuli ang mga atrasado o vice-versa. Ito ay isang tipo ng iskemadong pagrebolusyon. Kung saan pinakamalakas ang uring manggagawa at nakahanda na itong agawin ang kapangyarihang pampulitika ay dapat isagawa na niya ito, sa atrasado o abanteng kapitalistang bansa man ito magsimula.

Guni-guni lamang iyan ni Alex. Iyan ang isa sa problema kung ang pagsusuri mo sa isang internasyunal na kilusan ay nakapailalim sa pambansang balangkas. Siguradong mali ang pagkaunawa mo at mali ang kongklusyon mo.

Ang nagsasabing imposible ang isang internasyunal na rebolusyon ay hindi nakaunawa sa internasyunal na katangian ng uri at sa sistemang wawasakin nito. Sa madaling sabi, ayaw ng mga taong ito na ibagsak ang pandaigdigang kapitalismo. Sapat na para sa kanila na putulin lamang ang kontrol ng dayuhang kapital sa kani-kanilang mga bansa at konsolidahin ang pambansang kapitalismo sa ngalan ng “sosyalismo”.

3. Sa paglunsad ng internasyunal na rebolusyon ay kailangan ang internasyunal na rebolusyonaryong partido ng manggagawa. Hindi mananalo ang pandaigdigang rebolusyon kung wala at hindi malakas ang dalawang organisasyunal na sandata ng uri: organisasyon ng mga rebolusyonaryo at unitaryong organisasyon ng uri (sobyet) sa pandaigdigang saklaw.

Ayon kay Alex “absolutista” daw ang paninindigan na TANGING rebolusyonaryong uri ang proletaryado sa panahon ng kapitalismo. Kung ganun “aboslutista” ang mga marxista laluna si Marx at Engels:

“Of all the classes that stand face to face with the bourgeoisie today, the proletariat alone is a genuinely revolutionary class. The other classes decay and finally disappear in the face of Modern Industry; the proletariat is its special and essential product.

The lower middle class, the small manufacturer, the shopkeeper, the artisan, the peasant, all these fight against the bourgeoisie, to save from extinction their existence as fractions of the middle class. They are therefore not revolutionary, but conservative. Nay, more, they are reactionary, for they try to roll back the wheel of history. If, by chance, they are revolutionary, they are only so in view of their impending transfer into the proletariat; they thus defend not their present, but their future interests; they desert their own standpoint to place themselves at that of the proletariat.” (Communist Manifesto)

Hindi rin naniniwala si Alex na may international revolutionary wave sa kasaysayan (1917-23). Imbento lang daw ito ni Rosa Luxemburg at mali daw siya. Para kay Alex ang nangyaring mga pag-alsang manggagawa sa Germany noong 1919 at iba pang bahagi ng Europe ay hiwa-hiwlay, walang kaugnayan sa isa’t-isa at nakatali sa kani-kanilang pambansang balangkas. Hindi talaga naunawaan ni Alex ang lohika kung bakit itinayo ang Comintern noong 1919. Itinayo ang Comintern hindi lamang para tipunin ang mga partido na humiwalay sa 2nd International kundi higit sa lahat para pamunuan ang pandaigdigang rebolusyon na sumusulong noon!

Dahil hindi internasyunalista ang paninindigan ng mga maoista, para sa kanila ay nag-insureksyon ang mga manggagawa sa Germany noong 1919, ang Bavaria at Hungary para agawin ang kapangyarihan para lamang sa interes ng kani-kanilang mga bansa. Nag-insureksyon ang mga manggagawa dahil mulat sila na sa pamamagitan lamang ng kanilang panalo ay matulungan ang rebolusyong Ruso!

Ang ugat nito ay ang pananaw ng mga maoista na imposible ang internasyunal na rebolusyon kaya imposible din na mayroong internasyunal na opensiba ang mga manggagawa. Ang paglakas ng kilusang manggagawa sa Pilipinas noong 1970s hanggang 80s ay produkto at bahagi ng bumabangon na kilusang manggagawa sa buong mundo na sinimulan sa Pransya noong 1968. Kaya hindi rin tuloy naunawaan ng mga ito kung bakit humina ang kilusang paggawa sa Pilipinas noong 1990s at kung bakit hindi ito makasabay sa muling pagsulong ng internasyunal na kilusan mula 2003. Para kasi sa mga maoista ang paghina ng kilusang masa ay dahil sa pagtakwil sa teorya ng matagalang digmaang bayan ng mga lider nila sa Mindanao at Visayas noon. Sa totoo lang, wala namang pinag-iba sa programa ang CPP, MLPP-RHB, RPA-ABB, PMP at iba pang organisasyon ng Kaliwa – demokratiko muna bago sosyalista. Pareho din ang mga taktika nila – unyonismo, pagpasok sa burges na parlyamento at pakikipag-isang prente sa isang paksyon ng burgesya. Nagkompetisyon lamang sila kung sino ang mas “radikal” at “rebolusyonaryo” ang lenggwahe.

Dagdag pa, hindi rin naintindihan ni Alex ang kaibahan ng rebolusyonaryong alon sa tagumpay ng rebolusyon. Ang una ay pagsulong, upsurge, revolutionary situation. Ang huli ay naibagsak na ang naghaharing uri. Para kay Alex ang kahulugan ng una ay ang huli. Kaya naman ay isa sa “pruweba” niya na wala ngang rebolusyonaryong alon ay ang pagpasok ng partidong Bolshevik sa Brest-Litovsk treaty sa Germany. Nangyari ang treaty na ito at naobligang gawin ito ng partidong Bolshevik dahil NATALO na ang rebolusyonaryong alon partikular sa Germany!

Marami pang mga argumento, kongkulusyon at lohika si Alex na balu-baluktot at hindi marxista gaya na lang na ang pakikibaka sa reporma ay katulad sa repormismo ni Bernstein, progresibo si Nicholas III o kaya iyong sinasabi niya na esensya ng Critique of Gotha program ni Marx na iniugnay niya na “workerist” ang kaliwang-komunista gaya ni La Salle. Mungkahi ko na lang ay basahin ni Alex ang pakikibaka ng mga kaliwang-komunista gaya nila Anton Pannekoek at Gorter laban sa repormismo ni Bernstein at basahin niya ng mabuti kung ano ang esensya sa Critique of the Gotha Program ni Marx. Baka magulat pa siya kung maunawaan niya na ang binanatan ni Marx sa kanyang Critique ay ang “people’s state” nila La Salle at ang programa nito na punong-puno ng repormismo (fair wages) sa usapin ng sahod, at iba pa. Sino ba ngayon ang may programa ng “people’s state” o gobyerno/estadong bayan? Sino ba ngayon ang may programang burges-demokratiko (ito man ay PPDR ng CPP o minimum program ng PMP)?

Pero kung walang interes si Alex at ang iba pang mga maoista na basahin ang kasaysayan ng kaliwang-komunismo mula 1920s hanggang ngayon dahil “aksaya” lamang ng panahon at “walang silbi”, rerespituhin ko ito. Kaya lang, lalong magkabuhol-buhol ang inyong mga argumento at matali kayo sa suhetibismo sa polemika ninyo laban sa grupong INTERNASYONALISMO dahil ang lahat ng inyong mga akusasyon sa kaliwang-komunismo ay hindi nakabatay sa aktwal na karansan mismo at sa kasaysayan nito mula noon hanggang ngayon.

Baluktot din ang pagkaunawa ni Alex sa proletaryong rebolusyon kaya nagkabuhol-buhol tuloy ang kanyang argumento:

“But I’m not arguing for the “centrality” of the peasant agrarian revolution in the proletarian revolution. Rather I’m arguing for the “centrality” of the peasant and agrarian revolution in the new-democratic stage of the proletarian revolution.” (Alex)

Sa unang pangungusap hindi sentral ang agraryong rebolusyon sa proletaryong rebolusyon. Pero sa kinain niya ito sa kanyang ikalawang pangungusap dahil sentral pala ito! Ang rason niya: sa “new-democratic stage” ng proletarian revolution “central” ang agrarian question. Nakapaloob sa proletaryong rebolusyon (na ang tanging layunin ay diktadura ng proletaryado at komunismo) ang isang burges-demokratikong layunin. Sa “teorya” ng maoismo: ang proletaryong rebolusyon ay maaring isanib ang isang programa na wawasakin ang kapitalismo at ang programa na palalakasin ang pambansang kapitalismo.

Kahit sinong nagbabasa ng marxismo at nakaunawa nito ay alam ang pundamental na kaibahan sa laman at porma ng proletaryo at burges na rebolusyon. Ang teorya ng “dalawang-yugtong rebolusyon” lamang ang nagsasabing maari silang isanib pero hindi ang marxismo bali-baliktarin man nito ang pag-aaral sa aktwal na karanasan ng uring manggagawa mula kina Marx hanggang kina Lenin.

Gaya ng sinasabi ng teksto ng INTERNASYONALISMO, bahagi ng programa ng diktadura ng proletaryado sa panahon ng transisyunal na yugto tungong komunismo ang usapin ng non-proletarian exploited strata dahil ang layunin ng una ay isanib ang mga ito sa sosyalisadong produksyon ng sa ganun maglaho ang mga uri sa lipunan.

Suhetibistang inakusahan pa ni Alex na wala daw pagsusuri ang ICC sa WTO at “globalisasyon”. Nabasa mo ba ang maraming teksto ng ICC hinggil dito? Kung nabasa mo nga, paki-komento kung alin sa mga analisis nito ang taliwas sa marxismo. Pero kung hindi mo nabasa, at bigla ka lang magsabi na walang analisis ang ICC, anong tawag doon? Kung ang katuwiran mo naman ay may analisis pero hindi ka sang-ayon, linawin mo at huwag kang magsisinungaling na walang analisis ang ICC.

Ilang quotations man ang gamitin ng sinumang peti-burges na intelektwal sa mga librong sinulat nila Marx, Engels, Lenin para ipagtanggol ang kanilang peti-burges na pananaw ay binubura at buburahin lamang ng aktwal na karanasan ng internasyunal na uring manggagawa.

Hindi na maaring itago pa ngayon ng Kanan at Kaliwa ng burgesya, sa panahon ng tumitinding permanenteng krisis ng pandaigdigang kapitalismo na ang tanging solusyon ay komunistang rebolusyon at diktadura ng proletaryado para makalaya sa kahirapan ang sangkatauhan. Ang agenda ngayon ay pandaigdigang komunistang rebolusyon at hindi burges-demokratiko (“bagong tipo” man ito), pagkatapos saka pa ang sosyalistang rebolusyon.

“Marxism is first and foremost a critical method, since it is the product of a class which can only emancipate itself through the ruthless criticism of all existing conditions. A revolutionary organisation that fails to criticise its errors, to learn from its mistakes, inevitably exposes itself to the conservative and reactionary influences of the dominant ideology. And this is all the more true at a time of revolution, which by its very nature has to break new ground, enter an unknown landscape with little more than a compass of general principles to find its way. The revolutionary party is all the more necessary after the victorious insurrection, because it has the strongest grasp of this compass, which is based on the historical experience of the class and the scientific approach of marxism. But if it renounces the critical nature of this approach, it will both lose sight of these historical lessons and be unable to draw the new ones that derive from the groundbreaking events of the revolutionary process.” (World Revolution no. 314)
Ang diwa ng metodolohiyang marxismo ay ang walang awang kritisismo sa lahat ng umiiral na mga kondisyon. Ganun din sa kasaysayan mismo ng internasyunal na kilusang komunista sa nagdaang mahigit 200 taon. Kailangang maunawaan natin hindi lamang ang mga tagumpay kundi higit sa lahat ang mga kabiguan at pagkakamali ng rebolusyonaryong kilusan – ang mga obhetibo at suhetibong kondisyon kung bakit nangyari ang mga iyon. Kaya naman ang dogmatismo ay walang puwang sa marxismo.

Ang huling mga komento ni Alex (8 installments) ay nagtatanggol sa “kahalagahan” kundi man “sentralidad” ng kilusang magsasaka sa panahon ng proletaryong rebolusyon at ang diumano “continuity” ng maoismo sa marxismo. Dahil dito, mapapansin natin ang tahasang pagtatanggol niya sa armadong pakikibaka sa kanayunan kung saan “pangunahing pwersa” ang mga magsasaka para makamit ang “sosyalismo sa Pilipinas” (sa “pamamagitan ng pambansa-demokratikong rebolusyon”).

Alex:
Oh you are plucking cobwebs from your brain and put them into my mouth. So let me clear things first. Yes, I am arguing for the significance of the agrarian question in the proletarian revolution because taking into account the interest and demands of the peasantry, as part of the non-proletarian strata of society, is part of the democratic tasks of the proletariat (Lenin in What is to Be Done?). But I’m not arguing for the “centrality” of the agrarian revolution in the proletarian revolution. Rather I’m arguing for the “centrality” of the peasant and agrarian revolution in the new-democratic stage of the proletarian revolution.

Hindi lamang si Alex ang may ganitong pananaw: naglipanan ngayon sa iba’t-ibang mga bansa sa ikatlong daigdig ang mga “gerilyang pakikidigma” para sa “pambansang kalayaan at demokrasya” ito man ay impluwensyado ng maoismo o hindi. Ang mga kilusang ito ay pangunahing umaasa sa direktang suporta ng masang magsasaka sa kanayunan para sa kanilang pakikibaka at sa mga imperyalistang bansa na karibal ng kanilang kaaway na imperyalista (direkta man o indirekta).

Alex:
Wala pa ako doon sa pagtatanggol sa digmang bayan with the peasant revolution at its core bilang istratehiya ng proletarian revolution sa isang bansang tulad ng Pinas. Hintay ka lang at papasokin ko rin yan. But for the moment, ang pinagtatanggol ko pa ay ang teorya ni Lenin on how the proletariat should gain revolutionary strength in order to acquire the requisite capacity to launch its own revolution. These issues are interrelated but they are not one and the same.

Binaybay ni Alex ang kasaysayan mula pa kina Marx upang bigyang “katuwiran” ang teorya ng “magsasaka bilang pangunahing pwersa” ng rebolusyon sa kasalukuyang panahon at ang maoismo bilang “pagpapaunlad” sa marxismo.

Batayang pundasyon ng marxismo mula noon hanggang ngayon

Bago natin sagutin ng komprehensibo ang mga distorsyon ni Alex sa marxismo para itulak ang kontra-rebolusyonaryong ideolohiya ng maoismo bilang “bahagi” at “rurok” ng marxismo, kailangang ilatag muna natin ang batayang pundasyon ng marxismo mula noon hanggang ngayon na PINATUNAYAN sa kasaysayan at karanasan na tama.

1. Proletaryado TANGING rebolusyonaryo at komunistang uri sa lipunang kapitalismo.
Lahat ng mga marxista ay naninindigan na ang uring manggagawa ay isang rebolusyonaryong uri dahil ito lamang ang nagdadala ng bago at mas maunlad na moda ng produksyon — komunismo. Ito ay hindi nakabatay sa “kagustuhan” ng mga komunista na gawin ang uring ito na rebolusyonaryo kundi ang obhetibong kalagayan at katangian mismo ng uring ito sa lipunang kapitalista ang nagpakita na ito ay isang rebolusyonaryo at komunistang uri.

Ang mga komunistang organisasyon/partido ay produkto lamang ng uring manggagawa. Mayroong rebolusyonaryong partido dahil mayroong rebolusyonaryong uri at hindi ang kabaliktaran nito.

Alex:

The proletariat is a revolutionary class. Yes, no question about it. But to say that the proletariat is the ONLY revolutionary class is an “abolutist” idea that owes its existence not from Marx but from Lasalle. This “absolutist” “workerist” idea found its way into the unity programme in Gotha and earned Marx’s harshest rebuke in his Critique of the Gotha Programme.

Sa kauna-unahang pagkakataon sa kasaysayan ng lipunan: ang rebolusyonaryong uri ay isang PINAGSAMANTALAHANG uri.

Sa panahon ng lipunang alipin, pinagsamantalahang uri ang mga alipin pero hindi sila isang rebolusyonaryong uri kundi ang uring pyudal na nagdadala ng bago at mas maunlad na moda ng produksyon. Sa panahon ng lipunang pyudal, pinagsamantalahang uri ang mga magsasaka pero hindi sila rebolusyonaryo kundi ang uring burgesya. Sa panahon ng kapitalismo, maraming mga uri ang pinagsamantalahan ng kapitalismo tulad ng magsasaka at peti-burgesya pero hindi sila mga rebolusyonaryong uri. Sa nagdaang mga lipunan, ang rebolusyonaryong uri ay isa ring MAPAGSAMANTALANG uri.

Alex:

Again, an absolutist statement and ahistorical. All bourgeois revolutions in the West were preceded by peasant revolts which gnawed at the ramparts of the feudal manor and contributed no small measure to the later triumph of bourgeois revolutions. It is to that extent that peasants are revolutionary. The French Revolution, for instance, was limited to Paris. What made that revolution acquire national scope was the jacqueries, the peasant uprisings, in the provinces. Your absolutist ideas are distorting history. In fact, the body of theory which we now call socialism has lineage that dates back to the peasant revolts of the Levellers, the Diggers and that of Munzer to which Engels (in The Peasant Wars of Germany) paid tribute with a good dose of criticism of the utopian, milleniarist character of those peasant revolts.
Your absolutist, unidimensional characterization of peasants as unrevolutionary is actually Kantian, not Marxist. What does Kant say? A thing which is, is not. He does not recognize the contradiction within a thing or species and you are following his metaphysical footsteps

Kaya hindi lalaya ang uring manggagawa kung hindi niya mapalaya ang sangkatauhan mula sa lahat ng tipo ng pagsasamantala:

“in the following formation of the class with radical chains, a class of civil society which is not a class of civil society, a class which is the disoolution of classes, a sphere which has a universal character because of its universal suffering and which lays claim to no particular right because the wrong it suffers is not a particular wrong but wrong in general; a sphere of society which can no longer lay any claim to a historical title, but merely to a human one…….and finally, a sphere which cannot emancipate itself without emanciapting itself from – and therefore emancipating – all the other spheres of society, which is, in a word, the total loss of humanity and which can redeem itself only through the total redemption of humanity. This dissolution of society as a particular class is the proletariat.” (Marx, ‘Critique of Hegels’ Philosophy of Law’, Collected Works, Vol. 3)

Ito ang tahasang inabandona ng mga maoista ng dineklara nilang “wala ng proletaryado” sa Unang Daigdig.

Alex:

For the information of (fake) Internasyunalista and his ilk, the CPP does not share this idea. If there are Maoist groups which mouth this idea, the Party has nothing to do with it. The CPP is maintaining fraternal relations with choice CPs in the West and friendly relations with workers’ movements out there because it believes that there are exploited workers where there is capitalism. The CPP is in the serious business of winning its people’s war, not in the business of revising the LTV of Marx.

Samakatuwid, hindi dahil pinagsamantalahan ang isang uri ay awtomatik na agad na ito ay rebolusyonaryo at hindi dahil nagsasamantala ang isang uri ay awtomatik na agad na reaksyonaryo. Kailangang gamitin ang materyalismong istoriko para maunawaan bakit sa isang takdang panahon ng kasaysayan ng lipunan ay rebolusyonaryo ang papel ng mga depinidong uring mapagsamantala at bakit sa kasalukuyang panahon ng kapitalismo ay imposible na itong mangyari; na sa panahon ngayon, ang rebolusyonaryong uri ay isa ng PINAGSAMANTALAHANG uri.

Ang buod ng sagot dito ay: sa nakaraan, nagsalitan lamang ang mga lipunang mapagsamantala na nakabatay sa pribadong pag-aari at mga uri. Ang lipunan sa kasalukuyan ang kahuli-hulihang makauring lipunan at nakabatay sa pagsasamantala dahil ang lipunan sa hinaharap ay isang lipunan na wala ng mga uri at wala ng pagsasamantala.
Ang subject ng rebolusyon ay ang uring manggagawa. Ibig sabihin, ang sentralidad sa pagpapalakas ng kilusang manggagawa ang laging pinanindigan ng mga komunista saang panig man sila ng mundo mula noong panahon nila Marx hanggang ngayon.

Alex:

Really? I draw the line in the statement “saang panig man sila ng mundo”. Let us assume that you are a genuine communist and you are send on a mission to organize a revolution in Papua New Guinea, Micronesia at Galapagos. Would you still hold this idea? Sa Galapagos, mas marami pa ang mga pawikan kay sa mga manggagawa. In Micronesia, they are importing Filipinos to work in their factories because majority of their people are still bound to their tribal chains. Same thing with many countries in Africa. Mag-communist revolution ka na doon? Capitalism had conquered the world in an uneven manner such that what holds true in France does not always hold true in the Philippines.

Ito ang problema ng mga internasyunalista (kuno). They don’t have a sense of the particular and this distorts their sense of the universal.

Lahat ng ibang uri na pinagsamantalahan ng kapitalismo ay mga uri sa nakaraan. Ang hinaharap ng mga uring ito ay ang pagiging manggagawa. Ang magsasaka bilang uri ay mabilis na winawasak ng kapitalismo. Sa Pilipinas, mahigit 100 taon ng winawasak ng kapital ang magsasaka bilang uri. Wala ng istrata sa kanayunan ngayon na hindi nagapos sa kapitalistang mga relasyon.

Alex:

It is this kind of statement which makes one reach out for the noose. Mapagkunwaring all-knowing in its sweeping generalization. Nakapunta ka na ba sa bandang Samar? Doon, farmers still don’t use the plow, an invention of mankind that dates back before Christ. Ang sistema sa pag-araro doon ay nanatiling payatak and they still gave crops as share to the landlords until the nice people around came. You call that capitalist?

2. Proletaryado isang internasyunal na uri at ang rebolusyon nito ay isang internasyunal na rebolusyon.

Ang sistemang kinasasadlakan ng proletaryado ay isang pandaigdigang sistema. Ang kapitalismo ang tanging sistema na hindi mabubuhay kung hindi ito lalawak sa lahat ng sulok ng mundo at isanib sa kanyang mga relasyon ng produksyon ang lahat ng bahagi ng mundo. Ang pamilihan ng kapitalismo ay isang pandaigdigan kung saan lahat ng pambasang pamilihan ay nakatali dito.

Dahil dito, ang sosyalisadong paggawa ng produkto ng uring manggagawa ay umunlad mula sa antas pabrika noong mga unang siglo ng kapitalismo hanggang sa antas pandaigdigan noong 19 siglo (laluna sa huling mga dekada nito). Samakatuwid, ang sosyalisasyon ng produksyon ay naging pandaigdigan na noon pa mang huling bahagi ng 19 siglo dahil nasakop na ng kapitalistang sistema ang buong mundo.

Sa ngayon sa panahon ng kapitalistang imperyalismo, lalupang napatunayan ang pagiging ganap ng integrado ng lahat ng mga pambansang ekonomiya sa pandaigdigang ekonomiya; ng mga manggagawa sa lahat ng mga bansa.
Kaya mula pa sa panahon nila Marx, ang mga marxista ay laging nanindigan sa pandaigdigang proletaryong rebolusyon dahil ang kaaway nito ay pandaigdigang kapitalismo at lahat ng mga pambansang ekspresyon nito:

Alex:

World revolution? What is that? Hihintayin muna natin na mag-aalsa ang mga manggagawa sa US, Europe at Japan before we launch our own? O sila ang maghihintay sa ating rebolusyon bago sila maglunsad ng kanilang rebolusyon para sabay-sabay? At sino ang maghuhudyat para maging sabay-sabay globally? Ikaw? Let me tell you that will not happen. Foremost of the reasons, wala kang marecruit para sa inyong kilusan (which explains why you don’t have a full time administrator until now). Mamamatay ka na lang sa bangungot hindi mangyayari yang inaasam-asam mong sabay-sabay na revolution. May mga bansang mahina pa ang workers movement dahil sa uneven character of the spread of capitalism in other parts of the globe. And for all the internationalization of capitalist production, the international bourgeoise still operates along the concept of nation-state in weilding its monopoly of organized violence and repression. This holds true even in the conduct of their economic affairs (the primary reason for the collapse of the WTO negotiations), a fact that is lost in the analysis of ICC and its local clones.

“Working men have no country. You cannot take from them what they do not have”; “Workers of all countries unite”; “united action, of the leading civilised countries at least, is one of the first conditions for the emancipation of the proletariat”. (Communist Manifesto).
“Question: Will it be possible for this revolution to take place in one country alone?
Answer: No. By creating the world market, big industry has already brought all the peoples of the earth, and especially the civilised peoples, into such close relation with one another that none is independent of what happens to others. Further, it has coordinated the social development of the civilised countries to such an extent that in all of them bourgeois and proletariat have become the decisive classes and the struggle between them the great struggle of the day. It follows that the communist revolution will not merely be a national phenomenon but must take place simulataneously in all civilised countries, that is to say, at least in England, America, France and Germany……It is a universal revolution and will accordingly have a universal range.” (Principles of Communism)

Alex:

Oh, akala ko yung Catechismn of Communism ni Engels. Principles of Communism pala ng ICC. So malinaw. Ipostpone muna natin ang pagpapalaya ng mga inaapi ng ating bansa dahil hintayin muna ang rebolusyon sa England, America, France, at Alemanya. For the meantime na ang rebolusyong yan ay wala pa sa horizon, ano ang gagawin natin dito? Mag-blog muna tayo sa Internet? At pipigilan natin yung revolutionary fervor ng mga manggagawa at magsasaka natin dito dahil bawal na mauna tayo sa civilized countries. Bakit hindi pa ba tayo sibilisado to make our own?

Gayong nagkamali sila Marx at Engels sa prediksyon na magsimula ang rebolusyon sa abanteng kapitalistang mga bansa, nanatiling tama ang kanilang pagsusuri sa internasyunal na katangian ng rebolusyon: Ang rebolusyong Ruso sa 1917 ay bahagi at nakapailalim sa internasyunal na rebolusyonaryong alon ng maraming mga bansa sa Europe laluna sa Germany mula 1917-23.

Alex:

Kanino bang analysis ito? Kay Lenin o sa ICC? There was no European revolutionary tide in the period 1917-1923, much more sa Germany. The absence of revolutionary tide even stretched back to 1910 when the communist parties in almost all of Western Europe became social-chauvinist and called for “the defense of the homeland” which earned for them the most stinging of Lenin’s writings and caused Lenin to lead the efforts to dissolve the Second International. Fully aware of the absence of revolutionary tide in Europe in this period, Lenin agreed against his better judgment to sign the Treaty of Brest-Litovsk so Russia could concentrate on its socialist construction. The mistaken idea that there was revolutionary tide in Europe in this period actually belonged to Luxembourg, not Lenin, an error of analysis which the German police pounced upon in murdering her and company. And it is precisely because of the absence of revolutionary tide in this period that the imperialist countries such as England, France, and even the US could afford their war of encirclement on the newly-born proletarian state. You are misrepresenting proletarian history my friend!

Katunayan, ang insureksyon ng mga manggagawa sa Shanghai, China noong 1927 ay ang huling singhap ng internasyunal na pag-aalsang ito. Natalo man ang unang internasyunal na alon, hindi maaring burahin ng kabiguan ang pagiging tama sa praktika ng mga sinabi ni Marx at Engels.

Ang mga pagsusuri at pananaw nila Marx, Engels, Lenin, Luxemburg at iba pang komunista ay laging pandaigdigan at hindi pangunahing nakabatay sa pambansang saklaw.

Alex:

Very true indeed that when Marx, Engels and Lenin analyzed cap;italism, they analyzed it in its international setting and operation but they never stretched this analysis to an exhortation na maghihintayan ang mga manggagawa sa bawat bansa dahil kailangan sabay-sabay ang pag-aalsa ng mga manggagawa as to make it a world revolution.

3. Lahat ng lipunan ay may simula at may kataposan; may pasulong na yugto at may dekadenteng yugto. Ang kapitalismo ay may pasulong na yugto at may dekadenteng yugto.
Hindi eternal ang pag-iral ng mga moda ng produksyon laluna ang mga moda na nakabatay sa pagsasamantala. Hindi abswelto dito ang kapitalismo.

Ganun pa man, ang galaw ng bawat lipunan ay nahahati sa pangkalahatan sa kanyang pasulong at dekadenteng yugto (permanenteng krisis). Tanging ang hindi mga marxista ang hindi nakaintindi nito.

Sa panahon na ang mga relasyon at pwersa sa produksyon ay relatibong magkatugma pa, ang sistema ay nasa pasulong na yugto. Sa yugtong ito naranasan ng lipunan ang kaunlaran sa halos lahat ng aspeto. At ang mga makauring tunggalian ay hindi pa umabot sa rurok. Ang naghaharing uri sa pangkalahatan ay isang progresibo/rebolusyonaryo pa. Ganito ang nangyari sa unang bahagi ng lipunang alipin, pyudal at kapitalista. Sa obhetibo, ang usapin ng rebolusyonaryong pagbabago sa lipunan ay hindi pa agenda sa panahon ng pasulong na yugto.

Alex:

Kung gayon, mali si Lenin? Ganoon ba? Progresibo si Tsar Nicolas III dahil pinapapasok niya ang foreign investments sa Rusya na salik sa pagtugma ng relasyon at pwersa sa produksyon? Hindi pa dapat ilagay sa agenda ang rebolusyonaryong pagbabago sa Rusya. Dapat hinintay muna ni Lenin ang rebolusyon sa England, France at Germany.

Kung hinihintay yun ni Lenin, malay ba natin kung buhay pa ngayon si Tsar Nicolas III or his heir apparent ! At maswerte sana ang sambayanang Ruso dahil bagamat mananatili silang inaapi ng tsardom at tinotortyur ng Okhrana, mayroon naman sana silang teorya ng “world revolution” na ang tanging kinakailangan ay mahabang pasyensya sa paghihintay kung kailan ito darating. Ganoon ba? Teorya ito ng ICC at WSM, hindi ito teorya ni Marx at Lenin.

Ang Pinas ay pinasok ng kapitalismo noon pang kaligatnaan ng ika-19 siglo, pagkatapos buksan ang Manila sa kalakalang pandaigdigan. Kung ilapat natin ang teorya ni Internasyunalista at ICC sa ating kasaysayan, wala nang pag-aalsa dito sa ating bayan na tama. Lahat mali dahil dapat hinihintay ng mga “indios” na inaapi ng kolonyalismong Kastila at Amerikano ang “tamang panahon” at kung maglunsad man dapat international communist revolution na agad. Kahit ang 1896 Revolution ng Katipunan ay mali.

Nang umabot na sa yugto na naging hadlang na ang mga relasyon sa produksyon sa pag-unlad ng mga pwersa sa produksyon, pumasok na ang lipunan sa kanyang dekadenteng yugto; sa kanyang permanenteng krisis. Ang naghaharing uri (at lahat ng mga paksyon nito) ay ganap ng naging reaksyonaryo at kontra-rebolusyonaryo. Nasa agenda na ang rebolusyonaryong pagbabago sa lipunan. Sa nakaraang mga lipunan, lumitaw bilang uri ang mga uring nagdadala ng bagong moda ng produksyon sa panahon ng dekadenteng yugto ng lipunan. Lumitaw ang uring pyudal sa panahon ng dekadenteng yugto ng sistemang alipin. Lumitaw ang burgesya bilang uri sa panahon ng dekadenteng pyudalismo.
Tanging sa kapitalistang lipunan lamang kasabay na lumitaw ang rebolusyonaryong uring proletaryado sa paglitaw ng mapagsamantalahang uring burgesya.
Sa panahon ng 19 siglo, ang kapitalismo ay isa pang progresibong sistema sa pangkalahatan. Sa panahong ito ay lumalawak pa ang sistema. Subalit tahasang ideyalismo kung sabihin na dahil progresibo pa ang isang mapagsamantalahang sistema ay walang tunggalian ng uri. Laging kakambal ng isang mapagsamantalang sistema ang makauring pakikibaka. Ang punto dito ay: sa panahon na sumusulong pa ang lipunan, hindi pa obhetibo na ilagay sa mesa ang agenda ng rebolusyonaryong pagbabago. Kaya, ang pagkatalo ng Komuna sa Paris noong 1871 ay hindi simpleng kamalian sa estratehiya at taktika na para bang kahit sa anong panahon ay hinog ang sitwasyon na agawin ang kapangyarihang pampulitika.

Kaya sa panahon ng 19 siglo ay may materyal na batayan pa ang pakikibaka sa reporma sa loob ng kapitalistang sistema dahil obhetibong may kapasidad pa itong magbigay. Syempre, hindi naman boluntrayong nagbibigay ang naghaharing uri kundi dumaan sa isang militante at kadalasan marahas na pakikibaka ng proletaryado.

Alex:

So tama si Bernstein at Kautsky? Pati si Jules Guesde? You are plucking theories from everyone and anyone, even theories of those who have been condemned by history as “Marxist” in name but reformist in essence.

Sa pagpasok ng 20 siglo ay umabot na sa rurok ang pag-unlad ng kapitalismo dahil ganap ng sakop ng kapitalistang pamilihan nito ang buong daigdig. Ganap ng nahati ang mundo ng mga kapitalistang kapangyarihan. Ito ang panahon ng imperyalismo; ang panahon ng dekadenteng kapitalismo; ang pagpasok ng sistema sa kanyang permanenteng krisis.
Sa panahon ng imperyalismo kung saan ganap ng nahati ang mundo sa mga imperyalistang kapangyarihan, ang krisis sa sobrang produksyon at pagkasaid ng pamilihan ay hindi na maaring solusyonan ng ibayo pang paglawak dahil wala ng ilalawak pa ang sistema. Ang pagputok ng unang pandaigdigang imperyalistang digmaan sa 1914 ang hudyat na pumasok na ang sistema sa kanyang permanenteng krisis kung saan magkaroon lamang ng temporaryong solusyon kung aagawin ng isang kapangyarihan ang teritoryo ng kanyang karibal sa pamamagitan ng digmaan. Kaya kasabay ng permanenteng krisis ng kapitalismo ay ang permanenteng paghahanda at aktwal na paglulunsad ng mga digmaan para mang-agaw ng pamilihan at teritoryo.
Ang sinasabing pakikibaka para sa “pambansang kalayaan” sa panahon ng dekadenteng kapitalismo ay bahagi na ng imperyalistang digmaan. Kaiba ito noong 19 siglo kung saan ang mga digmaan para sa pagtatayo ng isang bansa ay bahagi ng pag-unlad ng sistema. Ngayon, ang mga digmaang ito ay direkta at indirektang kontrolado ng makapangyarihang mga imperyalista laban sa kani-kanilang mga karibal. Ang pinakamalinaw na halimbawa nito ay ang “Cold War” matapos ang WW 2 sa pagitang ng imperyalistang bloke ng USSR at USA.

Alex:

A sweeping generalization, I say. Its true that some national liberation movements have been reduced into a war of the pawns of major imperialist countries. But to stretch this fact into an absolute conclusion is to deny that the global capitalist order has a weakest link in which national liberation movements can operate with autonomy. If you impotent people do not know how to determine and exploit this weakest link, then you have a choice to wallow in your impotence or commit suicide.

Even then, recognizing that these movements have been controlled by imperialist powers is an issue which is separate from the question of moment-determined necessity for Third World countries, exploited and oppressed by imperialism in collaboration with homegrown ruling classes, to wage their war of national liberation. It is their right in that juncture of their history to wage it and it is not for you - “revolutionaries” who are without a revolution - who sit cozily in your internet lounges, to denigrate or stop it. Your impotence to launch your internationalist communist revolution after so many years of prattling makes you incompetent to sit in judgment of other people’s quest for liberation. Gusto nilang lumaya now or the day after. What right have you to say that they should not dahil lang sa hindi ka pa handa. That’s not world revolution but world tail-endism! Simply, a lot of bullshit!

Napakahalagang maunawaan ang pundamental na ebolusyon ng kapitalismo mula sa kanyang pasulong na yugto tungo sa kanyang dekadenteng yugto dahil nakasalalay dito ang usapin ng pagbabago sa mga porma at laman ng pakikibaka ng proletaryado kabilang na ang usapin sa magsasaka at agraryo.

Ang tatlong puntong nasa itaas ay kabilang sa marxistang prinsipyo hindi lamang dahil “sinasabi” nila Marx, Engels at Lenin kundi higit sa lahat ito ay repleksyon sa buhay na pakikibaka ng uri at sa galaw ng lipunan. At ang mga ito laluna ang pagpasok ng pandaigdigang kapitalismo sa kanyang dekadenteng yugto ang ating gabay sa pagtingin sa magsasaka at usaping agraryo.

Alex:

Its time to be mobile. Kaya dito lang muna ako. But I’ll return to expose you as nothing but an anti-peasant eclectic.

baka pwede mong komentaryohan ang nasa Communist Manifesto hinggil sa magsasaka:

“The lower strata of the middle class — the small tradespeople, shopkeepers, and retired tradesmen generally, the handicraftsmen and peasants — all these sink gradually into the proletariat, partly because their diminutive capital does not suffice for the scale on which Modern Industry is carried on, and is swamped in the competition with the large capitalists, partly because their specialized skill is rendered worthless by new methods of production. Thus, the proletariat is recruited from all classes of the population.”

“Of all the classes that stand face to face with the bourgeoisie today, the proletariat alone is a genuinely revolutionary class. The other classes decay and finally disappear in the face of Modern Industry; the proletariat is its special and essential product.

The lower middle class, the small manufacturer, the shopkeeper, the artisan, the peasant, all these fight against the bourgeoisie, to save from extinction their existence as fractions of the middle class. They are therefore not revolutionary, but conservative. Nay, more, they are reactionary, for they try to roll back the wheel of history. If, by chance, they are revolutionary, they are only so in view of their impending transfer into the proletariat; they thus defend not their present, but their future interests; they desert their own standpoint to place themselves at that of the proletariat”