February 17, 2009

PARA SA LAHAT NG MAMBABASA SA INTERNASYONALISMO BLOG

Filed under: Notice

Mga kasama at kaibigan,

Kami sa Internasyonalismo ay isa ng seksyon ng Internasyunal na Komunistang Tunguhin (IKT). Patuloy pa rin namin na imintina ang Blog na ito subalit doon na kami sa aming bagong website: www.tl.internationalism.org

Inanyayahan namin kayo na doon na magkomento sa aming bagong website na nasa itaas. Sana ay patuloy ninyong basahin at komentohan ang mga artikulo at teksto ng Internasyonalismo para sa teoretikal na kalinawan.

Maraming salamat,

INTERNASYONALISMO

Comments (0)

February 15, 2009

British workers begin to struggle agaisnt nationalism

Filed under: International Issues

Welga sa mga planta ng langis at istasyon ng elektrisidad: simula ng pagtutol ng mga manggagawa sa nasyunalismo

Ang serye ng mga di-opisyal na mga welgang sinindihan ng pakikibaka ng mga manggagawa sa konstruksyon at pagkukumpuni sa planta ng Lindsey ang isa sa pinaka-importanteng pakikibaka ng manggagawa sa Britanya sa nagdaang 20 taon.

Libu-libong mga manggagawa sa konstruksyon sa ibang planta ng langis at istasyon ng elektrisidad ang lumabas sa kani-kanilang trabaho bilang pakikiisa. Regular na iniorganisa at idinaos ang mga pulong-masa. Sumama sa mga piket sa iba’t-ibang mga istasyon at planta ang mga manggagawa sa konstruksyon, bakal, daungan na nawalan ng trabaho pati ang iba pang manggagawa. Hindi nabahala ang mga manggagawa sa ilegal na katangian ng kanilang pagkilos bilang ekspresyon ng kanilang pakikiisa sa nagwelgang mga kasamahan, ng kanilang galit sa tumataas na bilang ng walang trabaho at sa kawalan ng solusyon ng gobyerno dito. Nang sumama sa pakikibaka ang 200 Polish na manggagawa sa konstruksyon, umabot ito sa kanyang rurok ng direktang kwestyunin ang nasyunalismo na bumabalot sa kilusan sa umpisa.

Ang pagtanggal ng 300 sub-kontraktwal na mga manggagawa sa planta ng langis sa Lindsey, ang mungkahing pagkuha ng ibang sub-kontraktor gamit ang 300 manggagawang Italyano at Portuguese (na mas mura ang paggawa dahil mas mababa ang kanilang kalagayan), at ang pahayag na walang manggagawa mula sa Britanya ang gamitin sa kontratang ito ang nagsindi para sumabog ang diskontento ng mga manggagawa sa konstruksyon. Sa loob ng ilang taon lumalaki ang paggamit ng kontrata sa mga manggagawa sa konstruksyon mula sa labas ng bansa, kadalasan sa mas mababang sahod at kalunos-lunos na kalagayan, na nagbunga ng pagtindi ng direktang kompetisyon sa pagitan ng mga manggagawa para sa trabaho, na nagtulak na bumaba ang sahod at kalagayan ng lahat ng manggagawa. Ito, kasama ang serye ng tanggalan sa industriya ng konstruksyon at sa iba pa dahil sa resesyon, ay nagbunga ng matinding militansya na makikita sa mga pakikibakang ito.

Sa simula pa lang naharap na ang kilusan sa pundamental na usapin, hindi lang sa mga welgista ngayon kundi para sa buong uring manggagawa ngayon at sa hinaharap: posible bang labanan ang kawalan ng trabaho at iba pang mga atake bilang mga ‘manggagawang British’ at laban sa mga ‘manggagawang dayuhan’, o kailangan nating tingnan ang mga sarili bilang mga manggagawa na may komon na interes sa lahat ng iba pang manggagawa, saan man sila galing? Ito ang matinding pampulitikang usapin at dapat sagutin ng kilusang ito.

Sa simula ang pakikibaka ay tila dominado ng nasyunalismo. Mayroong mga larawan sa balita ng mga manggagawang may plakard na “Trabahong British para sa Manggagawang British” at mas propesyunal na mga plakard ng unyon na nakasulat ang parehong islogan. Ang mga opisyal ng unyon ay hayagang nagtatanggol sa islogan; nagsasalita ang media sa pakikibaka laban sa dayuhang mga manggagawa at naghahanap ng mga manggagawa na may kahalintulad na opinyon. Ang kilusang ito ng ilegal na mga welga ay maaring matangay ng nasyunalismo at magbunga ng pagkatalo ng uring manggagawa, ng manggagawa laban sa manggagawa, ng manggagawang nagtatanggol sa nasyunalismo at nanawagan na ibigay ang trabaho sa mga manggagawang ‘British’ habang mawalan ng trabaho ang mga manggagawang Italyano at Portuguese. Hihina ang kapasidad ng buong uring manggagawa sa pakikibaka at lalakas ang kapasidad ng naghaharing uri para mang-atake at manghati.

Ang ulat ng media (at sinasabi ng ilang manggagawa) ay madaling paniwalaan na ang kahilingan ng mga manggagawa sa Lindsey ay “Trabahong British para sa Manggagawang British”. Hindi ganyan. Ang mga kahilingang tinalakay at pinagbotohan sa pulong-masa ay walang ganyang islogan o galit sa dayuhang manggagawa. Nakakatawang nakaligtaan ito ng media! Nagpakita ito ng mga ilusyon sa kapasidad ng unyon na hadlangan ang mga kapitalista na pagsabungin ang mga manggagawa, pero hindi sa lantarang nasyunalismo. Subalit ang pangkalahatang impresyon na nilikha ng media ay mga welgista laban sa manggagawang dayuhan.

Mariing bigat ng nasyunalismo

Ang nasyunalismo ay bahagi ng kapitalistang ideolohiya. Bawat pambansang uring kapitalista ay mabubuhay lamang sa pakikipagkompetinsya sa kanilang mga karibal sa ekonomiya at militar. Ang kanilang kultura, media, edukasyon, mga industriya ng libangan at palakasan, ay laging naghasik ng lason para subukan at itali ang uring manggagawa sa bansa. Hindi maiwasan ng uring manggagawa na mahawa ng ideolohiyang ito. Pero ang kahalagahan ng kilusang ito ay nakitaan ng pagkwestyon ng mga manggagawa sa bigat ng nasyunalismo sa pamamagitan ng paghawak sa usapin ng pakikibaka para ipagtanggol ang kanilang batayang materyal na interes.

Ang makabayang islogang “Trabahong British para sa Manggagawang British”, ninakaw mula sa British National Party ni Gordon Brown, ay nagbunga ng pagkabalisa sa hanay ng mga welgista at uri. Pinaliwanag ng maraming welgista na hindi sila rasista ni taga-suporta ng BNP, na itinataboy ng mga manggagawa ng tangkain nitong sumawsaw sa pakikibaka.

Maliban sa pagtakwil sa BNP maraming manggagawa na kinausap sa telebisyon ay halatang nagsisikap mag-isip ano ang kahulugan ng kanilang pakikibaka. Hindi sila tutol sa dayuhang manggagawa, sila mismo ay nakapagtrabaho din sa labas ng bansa, pero wala silang trabaho o nais nilang magkaroon ng trabaho ang kanilang mga anak kaya pakiramdam nila ang trabaho ay dapat unang mapupunta sa manggagawang ‘British’. Ang naturang pananaw ay maari pa ring tingnan na ang mga manggagawang ‘British’ at ‘dayuhan’ ay walang komon na interes at bilanggo sa nasyunalismo, pero iyon ay malinaw na senyales na nangyayari ang proseso ng repleksyon.

Sa kabilang banda, ang ibang manggagawa ay malinaw na idiniin ang komon na interes sa pagitan ng mga manggagawa at nagsabi na ang nais nilang lahat ay magkaroon ng trabaho. “Tinanggal ako bilang kargador dalawang linggo na ang nakaraan. Nagtrabaho ako sa Daungan ng Cardiff at Barry sa loob ng 11 taon at narito ako ngayon sa pag-asa na mayugyog namin ang gobyerno. Tingin ko dapat magwelga ang buong bansa dahil nawawala na ang buong industriyang British. Pero wala akong galit sa dayuhang manggagawa. Hindi ko sila masisisi sa paghahanap kung saan may trabaho.” (Guardian On-line 20/1/2009). May iilan din ang nagsasabing ang nasyunalismo ang tunay na panganib. Isang manggagawa na nagtrabaho sa labas ng bansa ang nagsabi, sa webforum ng mga manggagawa sa konstruksyon, hinggil sa mga kapitalista na ginagamit ang pambansang pagkahati-hati “Ini-engganyo ng kapitalistang media ang makabayang mga elemento na balingan kayo, ipakita na masama ang mga demonstrador. Tapos na ang laro. Ang huling bagay na nais ng mga kapitalista at gobyerno ay magkaisa ang manggagawang British at manggagawa mula sa labas ng bansa. Tingin nila patuloy nila tayong maloloko na mag-away para sa trabaho. Manginginig sila kung hindi tayo mag-away”; at sa ibang sulat iniugnay niya ang pakikibaka doon sa France at Greece at sa pangangailangan para sa internasyunal na ugnayan: “Ang malawakang protesta sa France at Greece ay senyales lamang kung ano ang mangyayari. Iniisip ba natin na ugnayan ang mga manggagawang iyon at palakasin ang protesta sa buong Uropa laban sa paghihirap ng manggagawa? Mas magandang opsyon yan kaysa patuloy na pagsamantalahan ng mga tunay na makasalanan, mga kapitalista, mapagkanulong liderato ng unyon, at New Labour ang uring manggagawa” (Thebearfacts.org). Lumahok din ang mga manggagawa sa ibang sektor sa porum na ito upang tutulan ang makabayang mga islogan.

Ang talakayan sa hanay ng mga welgista, at sa loob ng uri sa pangkalahatan, sa usapin ng makabayang mga islogan ay umabot sa panibagong yugto noong 3 Pebrero ng 200 manggagawa mula sa Poland ay sumama sa 400 ibang mga manggagawa sa ilegal na welga bilang suporta sa mga manggagawa sa Lindsey, sa istasyon ng elektrisidad sa Langage sa lugar ng konstruksyon sa Plymouth. Ginawa ng media ang lahat para itago ang internasyunal na pakikiisa: ang lokal BBC TV ay walang binanggit at sa pambansang saklaw halos hindi ito nabanggit.

Partikular na mahalaga ang pakikiisa ng mga manggagawang Polish dahil noong nakaraang taon lumahok din sila sa parehong pakikibaka. 18 manggagawa ang tinanggal at ang ibang mga manggagawa ay lumabas sa trabaho para makiisa, kabilang ang mga manggagawang Polish. Tinangka ng unyon na gawin itong pakikibaka laban sa dayuhang paggawa, pero pinawalang saysay ito sa presensya ng mga manggagawang Polish.

Ginawa ng mga manggagawa sa Langage ang panibagong pakikibaka na may inisyal na kamulatan paanong ginamit ng mga unyon ang nasyunalismo para subukang hatiin ang mga manggagawa. Isang araw matapos silang magwelga isang plakard ang lumitaw sa pulong-masa na nagsasabing “Istasyon ng Elekrisidad sa Langage – Mangagawang Polish Lumahok sa Welga: Pakikiisa”, na maaring nagpaliwanag na isa o maraming manggagawang Polish ay nagbyahe ng 7 oras para makarating doon, o isang manggagawa sa Lindsey ay gustong bigyang diin ang kanilang ginawa.

Lumitaw din ang isang plakard sa piket ng Lindsey na nanawagan sa mga manggagawang Italyano na lumahok sa welga – nakasulat ito sa English at Italyano – at iniulat na ilang mga manggagawa ang nagdala ng mga poster na nagsasabing “Manggagawa sa daigdig magkaisa!” (Guardian 5/2/9). Sa madaling sabi nakikita natin sa simula ang mulat na pagsisikap ng ilang manggagawa na ihapag ang tunay na proletaryong internasyunalismo, hakbang na tutungo sa mas maraming repleksyon at diskusyon sa loob ng uri.

Lahat ng ito ay nagpahayag ng usapin ng pakikibaka sa panibagong antas, na direktang naghamon sa kampanya bilang isang makabayang reaksyon. Ang halimbawa ng manggagawang Polish ay pahiwatig ng pag-asa ng libu-libong ibang manggagawa mula sa labas ng bansa na sumama sa pakikibaka ng pinakamalaking mga konstruksyon sa Britanya, tulad ng konstruksyon sa Olympic sa Silangang London. Nariyan din ang peligro na hindi na maitago ng media ang internasyunalistang mga islogan. Maaring wasakin nito ang nasyunalistang harang na sinikap itayo ng burgesya sa pagitan ng nakibakang manggagawa at sa buong uri. Hindi nakapagtataka na madaling naresolba ang pakikibaka. Sa nagdaang 24 oras ang mga unyon, kapitalista at gobyerno ay nagsasabing aabot sa ilang araw kundiman linggo para maresolba ang welga, para maayos ang pangako na dagdag na 102 trabaho para sa manggagawang “British”. Ito ay kasunduan kung saan karamihan sa mga welgista ay masaya dahil hindi ito nagkahulugan na mawalan ng trabaho ang mga manggagawang Italyano at Portuguese, pero tulad ng sinabi ng isang welgista, “bakit tayo makibaka para makakuha ng trabaho?”

Sa loob ng isang linggo nakita natin ang pinakamalawak na ilegal na mga welga sa loob ng ilang dekada, mga manggagawang nagsagawa ng mga pulong-masa at naglunsad ng ilegal na pagkilos ng pakikiisa na walang anumang pag-aalangan. Isang pakikibaka na maaring malunod sa nasyunalismo pero nagsimulang kwestyunin ang lason nito. Hindi ibig sabihin na nawala na ang panganib ng nasyunalismo: ito ay permanenteng panganib, subalit ang kilusang ito ay nagbibigay ng mga aral para sa mga pakikibaka sa hinaharap. Ang paglitaw ng mga plakard na nagsasabing “Manggagawa sa daigdig magkaisa” sa diumano isang makabayang piket ay nagbigay lamang ng ligalig sa naghaharing uri kung ano ang mangyayari sa hinaharap.

Phil 7/2/9

Comments (0)

February 13, 2009

Pahayag ng Internasyonalismo sa Pagiging Seksyon Nito ng IKT sa Pilipinas

Filed under: International Issues, Philippine Politics, Perspectives

Digmaan o rebolusyon. Barbarismo o sosyalismo. Ito ngayon ang tanging pagpipilian ng internasyunal na kilusang manggagawa.

Dahil pinili namin ang rebolusyon at sosyalismo, kami sa grupong Internasyonalismo sa Pilipinas ay pumaloob sa IKT. Para maging realidad ang pandaigdigang proletaryong rebolusyon at makamit ang komunismo , kailangang may organisasyon ang mga komunista na pandaigdigan ang saklaw at antas. Higit sa lahat, isang organisasyon na may malinaw na marxistang plataporma.

Dumaan kami sa mahabang proseso ng seryoso at kolektibong teoretikal na klaripikasyon batay mismo sa karanasan ng internasyunal na kilusang manggagawa at sa karanasan din namin sa Pilipinas bilang mga militante sa loob ng kilusang proletaryo. Hindi ito naging madali sa amin laluna sa Pilipinas ay walang anumang impluwensya ng kaliwang-komunismo sa loob ng mahigit 80 taon. Sa loob ng halos isang siglo, sinalaksak sa aming mga utak at sa buong hanay ng kilusang paggawa na ang Stalinismo-Maoismo ang “teorya ng komunismo”.

Para sa amin, pinakamahalaga ang teoretikal na klaripikasyon at diskusyon para sa pag-oorganisa ng mga rebolusyonaryo. Walang saysay ang dami ng isang organisasyon kung hindi ito nakabatay sa malinaw at matatag na teoretikal na pundasyon mula sa mahigit 200 taong karanasan ng proletaryado sa buong mundo.

Isang igpaw para sa mga rebolusyonaryong minorya ang maunawaan ang teorya ng dekadenteng kapitalismo para matatag na panghawakan ang buhay na marxismo sa panahon ng imperyalismo. Ang teorya ng dekadenteng kapitalismo ang pundasyon para makumbinsi kami na ang IKT ang may pinakawasto at pinakamatatag na marxistang plataporma na umaayon sa aktwal na ebolusyon ng kapitalismo at pagsusuma sa mga aral ng praktika ng internasyunal na proletaryado sa loob ng mahigit dalawang siglo.

Subalit, hindi patay ang plataporma ng IKT. Ito ay buhay na plataporma na sinusubukan sa aktwal at dinamikong pakikibaka ng uri at ebolusyon ng kapitalismo. Kaya naman napakahalaga ng tuloy-tuloy at malawakang internal na debate hindi lang sa loob ng IKT kundi sa proletaryong kampo sa pangkalahatan. Nakita namin kung paano ito pinanghawakan at isinapraktika ng IKT.

Maaring hindi pa kasinglalim ang aming pagkaunawa sa kaliwang-komunismo kumpara sa aming mga kasamahan sa Uropa kung saan naroon ang pinakamatagal at pinakamayamang karanasan ng uri. Pero may tiwala kami na sapat na ang naabot naming teoretikal na klaripikasyon para pumaloob sa isang internasyunal na komunistang organisasyon.

Bilang bagong seksyon ng isang nagkakaisa at sentralisadong internasyunal na organisasyon – IKT – magiging mas organisado, sentralisado at malawak ang tuloy-tuloy at buhay na mga debate at diskusyon ng mga komunista para suriin at aralin ang mga mahahalagang usapin ng pagsusulong ng pandaigdigang komunistang rebolusyon. Higit sa lahat, mas maging epektibo ang interbensyon ng rebolusyonaryong minorya sa pakikibaka ng aming uri.

Alam namin na malaking risgo ang aming haharapin sa Pilipinas dahil sa aming paninindigan para sa internasyunalismo at komunistang rebolusyon. Kapwa ang Kanan at Kaliwa ng burgesya sa Pilipinas, na may sariling armadong organisasyon, ay namumuhi sa mga marxistang rebolusyonaryo dahil hadlang kami sa kanilang mga mistipikasyon para iligaw ang pakikibaka ng manggagawang Pilipino palayo sa internasyunal na proletaryong rebolusyon. Lahat ng paksyon ng burgesyang Pilipino ay mortal na kaaway ang mga kaliwang-komunista.

Ito ngayon ang hamon ng mga internasyunalistang-komunista sa Pilipinas: pangingibawan ang mga balakid at ituloy-tuloy ang teoretikal na klaripikasyon, interbensyon sa pakikibaka ng manggagawa sa Pilipinas at pakikipag-ugnayan sa mga kapatid na komunista sa ibang bansa laluna sa Asya.

Nais din naming ipaabot ang buong pusong pagbati sa mga kasamahan sa Turkey (EKS) sa kanilang pagpasok sa IKT bilang bagong seksyon sa naturang bansa. Ang pagkakabuo ng bagong dalawang seksyon ng IKT sa Pilipinas at Turkey sa panahon na nakaranas ngayon ng pinakamatinding krisis ang sistema at malawakang lumalaban ang uring manggagawa ay kongkretong indikasyon ng pagdami ng mga elemento at grupong naghahanap ng rebolusyonaryong alternatiba sa dekadente at naaagnas na kapitalismo sa iba’t-ibang panig ng mundo; mga elementong namumulat sa mga panlilinlang at mistipikasyon ng nasyunalismo, demokrasya, parlyamentarismo at unyonismo.

INTERNASYONALISMO

Pebrero 13, 2009

Comments (0)

Welcome to the two new sections of ICC!

Filed under: Philippine Politics, Perspectives

Welcome to the ICC’s new sections in Turkey and the Philippines

During the ICC’s last congresses, we pointed out an international trend towards the emergence of new groups and individuals moving towards the positions of the Communist Left, and we highlighted both the importance of this process and the responsibility that this imposes on our organisation:

"The work of the 16th Congress [had as its] main preoccupation (…) to examine the revival of class struggle and the responsibilities this imposes on our organisation, particularly as we are confronted with the development of a new generation of elements looking for a revolutionary political perspective".[1]

"It is the responsibility of revolutionary organisations, and of the ICC in particular, to be an active part in the process of reflection that is already going on within the class, not only by intervening actively in the struggles when they start to develop but also in stimulating the development of the groups and elements who are seeking to join the struggle."[2]

"The congress (…) drew a very positive balance sheet of our policy towards groups and elements working towards the defence of the positions of the communist left (…) the most positive aspect of this policy has without doubt been our capacity to establish or strengthen links with other groups based on revolutionary positions, as illustrated by the participation of four of these groups in our congress".[3]

It was thus that our last international congress, for the first time in a quarter century, was able to welcome the delegations of different groups that stood clearly on internationalist class positions (OPOP from Brazil, the SPA from Korea, EKS from Turkey, and the Internasyonalismo group from the Philippines,[4] although the latter was unable to be present physically). Contacts and discussions have continued since with other groups and elements from other parts of the world, especially in Latin America where we have been able to hold public meetings in Peru, Ecuador, and Santo Domingo.[5] The discussions with the comrades of EKS and Internasyonalismo led them to pose their candidature to join the ICC, given their growing agreement with our positions. For some time, these discussions have been continuing within the framework of an integration process whose general lines are described in the text published on our web site: "How do you join the ICC?".[6]

During this period, the comrades have thus undertaken in-depth discussions on our Platform, and kept us informed with accounts of their discussions. Several delegations from the ICC have visited them on the spot to discuss with them and were able to see for themselves the comrades’ profound militant commitment and the clarity of their agreement with our organisational principles. At the conclusion of these discussions, the latest plenary session of the ICC’s central organ was therefore able to take the decision to integrate both groups as new sections of our organisation.

Most of the ICC’s sections are based in Europe[7] or in the Americas,[8] and until now the only section outside these two continents was the one in India. The integration of these two new sections into our organisation thus considerably broadens the ICC’s geographical extension.

The Philippines is a vast country in a region of the world that has recently undergone a rapid industrial growth, and a resulting growth in the number of workers - not to mention the diaspora of 8 million Filipino migrant workers around the world. In recent years, this growth has fed many illusions about capitalism getting its "second wind"; today on the contrary it is clear that the "emerging" countries have no more chance of escaping the ravages of the developing crisis than the "old" capitalist countries. Capitalism’s contradictions will thus be violently sharpened in the coming period throughout this region, and this will inevitably provoke social movements, which will not be limited to the hunger riots that we witnessed in the spring of 2007 but will also involve the struggles of the working class.

The formation of a section in Turkey strengthens the ICC’s presence on the Asian continent, more especially in a region close to one of the most critical flashpoints in today’s imperialist tensions: the Middle East. Indeed, the comrades of EKS were already intervening by leaflet last year to denounce the military manoeuvres of the Turkish bourgeoisie in northern Iraq (see "EKS leaflet: against the Turkish army’s latest ‘Operation’" on our web site).

The ICC has been accused on more than one occasion of having a "Euro-centrist" view of the development of workers’ struggles and the revolutionary perspective because it has insisted on the decisive role of the proletariat in the countries of Western Europe:

"It’s not until the proletarian struggle hits the economic heart of capital,

– when it’s no longer possible to set up an economic cordon sanitaire, since it will be the richest economies that will be effected;

– when the setting up of a political cordon sanitaire will have no more effect because it will be the most developed proletariat confronting the most powerful bourgeoisie; only then will the struggle give the signal for the world revolutionary conflagration (…)

Only by attacking its heart and head will the proletariat be able to defeat the capitalist beast.

For centuries, history has placed the heart and head of the capitalist world in Western Europe. The world revolution will take its first steps where capitalism took its first steps. It’s here that the conditions for the revolution, enumerated above, can be found in the most developed form (…)

It is thus only in Western Europe, where the proletariat has the longest experience of struggle, where it has already been confronted for decades with all the ‘working class’ mystifications of the most elaborate kind, that there can be a full development of the political consciousness which is indispensable in its struggle for revolution".[9]

Our organisation has already answered this accusation of "Euro-centrism":

"This is in no way a ‘Euro-centrist’ view. It is the bourgeois world itself which began in Europe, which developed the oldest proletariat with the greatest amount of experience." (ibid.).

Above all, we have always considered that revolutionaries have a vital part to play in the countries of capitalism’s periphery:

"This does not mean that the class struggle or the activity of revolutionaries has no sense in the other parts of the world. The working class is one class. The class struggle exists everywhere that labour and capital face each other. The lessons of the different manifestations of this struggle are valid for the whole class no matter where they are drawn from: in particular, the experience of the struggle in the peripheral countries will influence the struggle in the central ones. The revolution will be worldwide and will involve all countries. The revolutionary currents of the class are precious wherever the proletariat takes on the bourgeoisie, ie, all over the world" (ibid).

This obviously applies for countries like Turkey or the Philippines.

In these countries, the struggle to defend communist ideas is difficult indeed. It has to confront the classic mystifications that the ruling class uses to block the development of the struggle and consciousness of the working class (democratic and electoral illusions, the sabotage of workers’ struggles by the union apparatus, and the poison of nationalism). But more than that, the struggle of the working class and of revolutionaries comes up directly and immediately not only against the government’s official forces of repression but also against armed forces opposed to the government, such as the PKK in Turkey or the different guerrilla movements in the Philippines, whose brutality and lack of scruples is fully the equal of the government’s, for the simple reason that they too defend capitalism, even though under a different guise. This situation makes the activity of the ICC’s two new sections more dangerous than it is in the countries of Europe and North America.

Before its integration into the ICC, the section in the Philippines was already publishing its own web site in Tagalog (the country’s official language) as well as in English (widely used in the Philippines). Present conditions make it impossible for the comrades to publish a regular printed press (other than occasional leaflets) and our web site will thus become the main means for the spread of our positions in there.

The section in Turkey will continue to publish the review Dunya Devrimi, which now becomes the ICC’s publication in that country.

As we wrote in International Review n°122: "We salute these comrades who are moving towards communist positions and towards our organisation. We say to them: "You have made a good choice, the only one possible if you aim to integrate yourselves into the struggle for the proletarian revolution. But this is not the easiest of choices: you will not have a lot of immediate success, you need patience and tenacity and to learn not to be put off when the results you obtain don’t quite live up to your hopes. But you will not be alone: the militants of the ICC are at your side and they are conscious of the responsibility that your approach confers on them. Their will, expressed at the 16th Congress, is to live up to these responsibilities"." (ICC 16th Congress, op.cit.). These words were addressed to all the elements and groups who had made the choice to take up the defence of the positions of the Communist Left. They obviously apply first and foremost to the two new sections that have just joined our organisation.

To the two new sections, and to the comrades who have formed them, the whole ICC addresses a heartfelt and fraternal welcome.

ICC

[1] International Review n°122

[2] International Review n°130, "Resolution on the international situation".

[3] International Review n°130, "The proletarian camp reinforced worldwide"

[4] OPOP: Oposição Operária (Workers’ Opposition); SPA: Socialist Political Alliance; EKS: Enternasyonalist Komünist Sol (Internationalist Communist Left); Internasyonalismo (Internationalism).

[5] See on our web site "Internationalist debate in the Dominican Republic", "Reunión Pública de la CCI en Perú: Hacia la construcción de un medio de debate y clarificación" and "Reunion pública de la CCI en Ecuador: un momento del debate internacionalista".

[6] "The ICC has always enthusiastically welcomed the new elements who want to join us (…) However, this enthusiasm does not at all imply that we have a policy of recruitment for its own sake, like the Trotskyist organisations (…) Our policy is not one of premature integrations on an unclear, opportunist basis (…)The ICC is not a bed and breakfast stopover and it’s not interested in fishing for members.

Neither do we peddle illusions. This is why those readers who pose the question ‘how do you go about joining the ICC?’ have to understand that becoming part of the ICC takes time. Every comrade who poses his candidature must therefore be prepared to be patient. The process of integration is a means whereby the candidate finds out for himself the depth of his conviction, so that the decision to become a militant is not taken lightly or on the spur of the moment. This is also the best guarantee we can offer that his will towards militant engagement does not end up in failure and demoralisation".

[7] Germany, Belgium, Spain, France, Britain, Italy, Holland, Sweden, Switzerland.

[8] USA, Brazil, Mexico, Venezuela.

[9] International Review n°31, "The proletariat of Western Europe at the centre of the generalization of the class struggle"

Comments (0)

February 8, 2009

Giardini workers led to another defeat by the union

Filed under: Philippine Politics

After two days strike of Giardini[1] workers led by the union last February 3-4, the union and the leftist party[2] that control them agreed with the management and local government of Mandaue City to lift the strike and accept the retrenchment package.
This is another defeat of the workers who are united to fight and defy capitalist laws to defend their jobs in the midst of crisis of over-production. Worst, even the separation pay and back wages that has been promised will depend on the capacity of the company to “recover” from the crisis[3].
Before the strike, the union led them to its first defeat by agreeing on the work rotation. But it was a trap by the capitalist because the real aim of the latter is to kick them out from the company.
The lessons of this defeat:
1. For an effective and powerful resistance against capitalist attacks – redundancies, work rotation, reduction of working days – united workers must DEFY the capitalist laws that prevent them to launch strikes and paralyse the production of the company. For two days strike, Giardini workers defied capitalist laws that make their struggle effective. Militant Filipino workers in the ‘70s and ‘80s had many experience of defying the dictatorial and military rule of the state in launching strikes.
2. Isolated strike, like what the union did to Giardini workers leads to defeat and submission to what the bosses and government want. Giardini workers struggle by defying capitalist laws. But they struggle alone….that’s why they were defeated.
The only effective militant struggles today are widespread struggles in as many companies as possible like what happened in Bangladesh textile workers strike last 2006 or Egypt’s textile workers mass strike in 2006-2007. Only through the extension of struggle to many factories and companies that the anti-working class laws and the suppressive apparatus of the state could be prevented.
3. The workers themselves must be the one to decide and lead their own struggles through their assemblies and factory strike committees or inter-strike committees at the city level, at the very least. They must struggle outside the control of the union or any electoral party of the Right or Left of the bourgeoisie. Unions and electoral parties in the Philippines are only interested in the projection of their own organization for more union membership or electoral gains. As the economic and political crisis worsens as never before, their competition also worsens. Intense competition within the unions of Right and Left and electoral parties against each other continue to grow deeper. Unions and parties prevent the extension and widespread unity of the workers because it means self-organization of the latter outside the unions and reformist parties. Most of all, unions already become an appendage of the state to protect the interests of national capitalism.
4. They must coordinate their struggle in the international level and learn the experience of their brothers/sisters in other countries, especially in countries where the workers have more experience in struggle – Western Europe. International workers’ solidarity is the best weapon to win the struggle against world-wide attacks of the bosses. Filipino proletariat could learn well the experience of the militant workers around the world in launching “illegal” strikes (ie wildcat strikes) which are increasing today and mass meetings or general assemblies which are the main forms of organization in struggle.
The defeat of Giardini workers gave valuable lessons to the militant Filipino proletariat in their future struggles against national capitalism and attacks by their bosses. With this, the struggle of the workers of Giardini has not been in vain. More than ever before, the clarion call, “THE EMANCIPATION OF THE WORKING CLASS MUST BE THE WORK OF THE WORKERS THEMSELVES” is valid and necessary, especially in the epoch of decadent capitalism where communist revolution is already on the historical agenda.

[1] Giardini del Sole, an Italian-owned furniture export company based in Cebu, Philippines. It has 485 workers. But because of the world crisis, it sacrificed 245 workers by kicking them out of the street and let them die in hunger.

[2] They are led by Partido ng Manggagawa (Labor Party), a leftist electoral party.

[3] “NCMB 7Director Edmundo Mirasol Jr. expressed optimism that the labor dispute will be settled soon. Mirasol said that once the company can afford to give the separation pay, payments will be coursed through the Dole 7.” (Source URL: http://www.sunstar.com.ph/cebu/jonas-steps-row-strikers-management-come-deal)

Comments (0)

February 1, 2009

Widespread struggle, answer to widespread crisis of capitalism

Filed under: Philippine Politics, Perspectives

MALAWAKANG PAKIKIBAKA,
SAGOT SA MALAWAKANG KRISIS NG KAPITALISMO

Tulad ng sinabi namin sa aming ‘Pambansang Kalagayan sa 2008’, lalupang lalala ang krisis ng pandaigdigang kapitalismo ngayong 2009. Katunayan, mabilis na itong naramdaman ng manggagawang Pilipino pagpasok pa lang ng buwan ng Enero. Kabi-kabila na ang tanggalan ng mga manggagawa laluna sa export processing zones mula Clark, Subic, Cavite, Laguna, Baguio hanggang Cebu sa buwan ng Enero. Bukod sa libu-libong nawalan ng trabaho, ang may trabaho ay nagdurusa ngayon ng job rotation at reduction ng working day na walang ibig sabihin kundi pagbawas ng kanilang kita. Hindi pa kasama dito ang umiinit pa lang na tanggalan ng OFWs sa ibang mga bansa.

Ang tanggalan at iba pang atake ng kapital gaya ng work rotation at wage reduction ay titindi pa sa susunod na mga buwan.

Lahat ng mga paksyon ng burgesya (Kanan at Kaliwa) ay naalarma at nabahala na babagsak ang bulok na sistema sa pamamagitan ng pag-alsa ng naghihirap na masang manggagawa. Kaya naman lahat ng paksyon ng uring mapagsamantala ay nagtutulungan para maisalba ang naghihingalong pambansang kapitalismo.

Sa entabalado ng naghaharing uri, inaaliw nito ang masa sa isang maaksyong drama sa gitna ng krisis kung saan ang kontra-bida ay ang nagharing paksyon (rehimeng Arroyo) at ang bida ay ang oposisyon. Sa maaksyong dramang ito, nais itago ng director at scriptwriter (uring kapitalista) ang tunay na kalagayan ng krisis at ang tamang landas na kailangang tahakin ng masang api. Nais ng naghaharing uri na manonod lamang at papalakpak ang uring manggagawa at masang maralita sa kanilang nakakabagot na palabas.

Ang tamang balangkas sa pagsusuri sa krisis at paghahanap ng solusyon ay ang PANDAIGDIGANG BALANGKAS. Sa panahon ng imperyalistang katangian ng kapitalismo, LAHAT ng pambansang ekonomiya ay mahigpit na magkaugnay at natali sa pandaigdigang pamilihan. Ang anumang pananaw o konsepto na salungat dito ay naghahasik lamang ng mistipikasyon at ilusyon sa hanay ng masang pinagsamantalahan.

Ugat ng kasalukuyang krisis

Ang ugat ng kasalukuyang krisis ay ang krisis sa sobrang produksyon na nagsimula 40 taon na ang nakaraan. Ang krisis ngayon ay akumulasyon lamang ng mga krisis na nagsimula pa noong huling bahagi ng 1960s. Hindi ito krisis na nagsimula ng ipatupad ang polisiyang “globalisasyon” noong unang bahagi ng 1990s.

Mabilis na kumikipot ang pandaigdigang pamilihan sa kompetisyon ng mga pambansang kapital matapos ang reconstruction boom pagkatapos ng WW II. Pinagagalaw lamang ang pandaigdigang ekonomiya dahil sa paglikha ng burgesya ng artipisyal na pamilihan – pagpapautang sa mga atrasadong bansa para bilhin ang sobrang produksyon mula sa Kanluran. Kung hindi dahil sa utang, matagal ng bumagsak ang mga ekonomiya ng mga bansa sa ikatlong daigdig. Ang pagpapautang at pangungutang ang “solusyon” ng burgesya sa krisis sa sobrang produksyon na sumabog sa huling bahagi ng 1960s.

Ang kasalukuyang krisis ng pandaigdigang kapital ay sinindihan ng krisis pinansyal – ang pagkalubog sa utang hindi lang ng mga bansa sa ikatlong daigdig kundi, higit sa lahat, sa mga bansa din sa Unang daigdig sa pangunguna ng imperyalistang USA.

Ang pambansang ekonomiya sa Pilipinas ay pangunahing nabubuhay sa pangungutang. Babagsak ang ekonomiya ng bansa kung hindi ito mangungutang. Ang kaibahan ngayon, ang mga bansang uutangan nito – USA, Japan, Uropa – ay dumaranas ng resesyon at lubog din sa utang. Ang dati numero unong nagpapautang na Amerika noon ay numero unong may malaking utang na ngayon.

Nagkaroon ng krisis sa sobrang produksyon dahil said na ang internasyunal na pamilihan. Said na ito dahil nasakop na ng kapitalismo ang buong mundo magmula ng pumutok ang WW I. Hindi na kayang bilhin ng populasyon ng mundo ang labis-labis na produktong naiipon ngayon sa pamilihan sa panahon ng imperyalismo o dekadenteng kapitalismo. Dalawa ang dahilan nito:

Una, dahil kalikasan ng kapitalismo na magkaroon lamang ng sahod ang uring lumilikha ng produkto – manggagawa – kung lilikha ito ng labis na halaga. Ibig sabihin, ng labis na produktong lampas pa sa halaga ng sahod nito. Ang labis na halaga ang pinagmulan ng tubo ng uring kapitalista. Kung walang labis na halaga, walang tubo. Kung walang tubo, wasak ang kapitalismo.

Ikalawa, dahil sa tumitinding kompetisyon (na katangian din ng sistema) para sa pandaigdigang pamilihan, naobliga ang mga kapitalista at bawat pambansang kapital na baratin ang sahod ng manggagawa habang pinipiga ang kanilang lakas-paggawa na lumikha ng maksimum na labis na halaga. Sa ganitong paraan lamang – mas murang halaga ng produkto dahil mas mura ang sahod at mas mataas na antas ng teknolohiya – mabibili ang produkto ng isang bansa sa pandaigdigang pamilihan.
Ang diyalektikal na relasyon ng dalawang salik sa itaas ang nagpatindi sa krisis sa sobrang produksyon sa kasalukuyan.

Solusyon ng burgesya sa kanyang krisis

Walang bagong solusyon ang uring kapitalista sa kanyang krisis. Ang kasalukuyang solusyon nito ay ginawa na niya sa loob ng 40 taon. At ito pa rin ang resulta – mas matinding krisis.

Pangungutang at pagpapalaki ng public spending ang paraan ng burgesya ngayon para daw isalba ang naghihingalong sistema. Ang bail-out at stimulus package na ginagawa ng Amerika at iba pang mga bansa na lugmok sa krisis ay walang kaibahan sa esensya sa ginagawa nito noong 1930s. Wala itong ibang ibubunga kundi lalong kahirapan sa mamamayan dahil ang huli ang papasan sa bailout at stimulus package na kukunin sa pangungutang at buhis. Ang paglaki ng public spending (di-produktibo dahil di magkamal ng tubo) ng estado ay magbunga lamang ng malaking problema sa kapitalistang gobyerno.
Ito ngayon ang ginagawa ng rehimeng Arroyo – “patrabaho ni Pangulong Gloria”, loans/tulong pinansyal at retraining sa natanggal na manggagawa, tax rebate, paghahanap ng mga bansang tatanggap pa ng OFWs sa mas murang sahod, at higit sa lahat, paghahanap ng mauutangan. Pero dahil atrasado ang ekonomiya ng bansa, mas mahirap para sa Pilipinas na gawin ang ginagawa ng abanteng mga bansa para subukang isalba ang naghihingalong sistema. Ang kalagayan kasi ngayon: nagsimula ang krisis sa makapangyarihang mga bansa, isang malinaw na manipestasyon na ang kinabukasan nito ay ang naranasang ibayong kahirapan sa ikatlong daigdig at hindi ang kabaliktaran – na ang ikatlong daigdig ay makahabol sa antas ng unang daigdig.

Ganito din ang kahilingan ng Kaliwa – bail-out ng gobyerno sa mga manggagawa at pambansang industriyalisasyon. Nilagyan lamang ito ng “radikal” na lenggwahe dahil nasa oposisyon sila. Sa madaling salita, ang kapitalistang estado ang dapat maging “tagapagligtas” ng naghihirap na masa sa gitna ng krisis ng sistemang pinagtatanggol nito. Ganito rin ang esensya ng New Deal ni Roosevelt, ng Nazismo ni Hitler, ng Pasismo ni Mussololini, ng Stalinismo ni Stalin, ng welfare states ng Kanluran noong Cold War at ng diktadurang Marcos sa 1970s.

Hinihiling din ng Kaliwa na huwag bayaran ng estado ang kanyang utang o kaya ay bawasan ang nakalaang pondo para sa pagbayad ng utang. Sa halip, dapat daw gamitin ang mas malaking bahagi ng perang malilikom para “tulungan” ang masang api. Hinihiling din nila na bigyan ng estado ng tulong pinansyal ang mga natanggal sa trabaho hangga’t hindi pa sila nakahanap ng panibago. Kinopya nila ito sa “welfare state” ng Kanluran noong panahon ng “Cold War”. “Welfare state” na mabilis na naglaho sa Kanluran dahil sa krisis. Nais din nila na buhisan ng mas malaki ang mga mayayaman na matagal ng ginagawa ng ilang mga bansa sa Kanluran.

Ibig sabihin, nais ng Kaliwa na maging katanggap-tanggap sa masa ang mga sakripisyo at makayanan ng huli na tiisin ang pagpasan sa krisis ng kapitalismo. Ang mistipikasyon ng Kaliwa sa hanay ng uri ay “dapat lahat magsakripisyo hindi lang tayo” para maligtas ang sistema.

May kapasidad pa ba ang pambansang kapitalismo na resolbahin ang krisis nito?

Ang pagkakahalintulad ng linya ng naghaharing paksyon at Kaliwa sa Pilipinas ay walang kaibahan sa ginagawa na ngayon ng mga makapangyarihang imperyalistang bansa sa pangunguna ng USA – palakasin ang kontrol ng estado sa ekonomiya at panawagan ng pambansang pagkakaisa para isalba ang kapitalismo.

Isang malaking kasinungalingan ang linya na “maaring malagpasan ng Pilipinas ang krisis kung hindi ito mangungutang at hindi palakihin ang koleksyon ng buhis sa masang mahihirap”. Sa loob ng 40 taon, gumagalaw lamang ang ekonomiya ng mundo sa pamamagitan ng pagpapautang at pangungutang dahil TANGING sa ganitong paraan lamang hindi babagsak ang bulok na pandaigdigang sistema. Sa loob ng apat na dekada iba’t-ibang gimik ng pagbubuhis ang ginagawa ng mga estado para mapalaki ang pondo nito.

Higit sa lahat, walang akumulasyon ng kapital ang kapitalismo sa Pilipinas kung hindi ito makaungos sa mga karibal sa pandaigdigang pamilihan. Kailangang mas mura ang produktong pang-eksport ng bansa kaysa kanyang mga karibal na lugmok din sa krisis. Wala itong ibang ibig sabihin kundi, pipigain ang lakas-paggawa ng proletaryong Pilipino para makakuha ng maksimum na labis na halaga. Ang “pag-unlad” ng ekonomiya ng bansa sa gitna ng pandaigdigang krisis ay nakasalalay sa ibayong pagsasamantala, Kanan o Kaliwa man ang nasa kapangyarihan.

Ang sinasabing “pambansang industriyalisasyon” ay nangangailangan ng malaking akumulasyon ng kapital na makukuha lamang sa ibayong pagsasamantala sa lakas-paggawa at pangungutang. Ganun pa man, sa panahon na said at mabilis na kumikipot na pandaigdigang pamilihan, sasagkaan mismo ng kapitalistang kompetisyon at krisis sa pandaigdigang antas ang pangarap ng burgesyang Pilipino na “industriyalisasyon”. Wala ng pag-asa ang bansa, gaya ng ibang mga bansa sa ikatlong daigdig, na maging industriyalisado sa ilalim ng dekadenteng kapitalismo.

Ito ang mga kontradiksyon ng kapitalismo sa panahon ng kanyang huling yugto – imperyalismo. Ang pagpapautang at pangungutang mismo na “solusyon” ng kapitalismo sa loob ng 40 taon ay siyang naging mitsa ngayon sa panibagong pagsabog ng mas malalim na krisis ng sistema.
Ang problema ay nasa kalikasan mismo ng sistema at hindi lang dahil sa “maling pangangasiwa” ng isang kurakot na pamahalaan. Sa panahon ng matinding krisis ng sistema LAHAT ng mga gobyerno ay lalupang maging kurakot at mandarambong sa yaman ng lakas-paggawa.

Ang tanging nalalabing solusyon na lang ng internasyunal na burgesya ay panibagong pandaigdigang digmaan upang muling hatiin ang mundo. Isang panibagong digmaan na malamang siyang wawasak ng tuluyan sa mundo at sangkatauhan.

Ang solusyon ay nasa labas ng balangkas ng kapitalismo

Wala ng bagong solusyon ang naghaharing uri sa kanyang kasalukuyang krisis. Recycled na lamang ang mga “solusyon” nito. Mga “solusyon” na siyang dahilan ng kasalukuyang krisis. Wala ng pag-asa na mareporma ang sistema pabor sa uring manggagawa dahil ito ay nasa kanyang permanenteng pagbulusok-pababa na 100 taon na ang nakaraan.

Kailangan ng bunutin ang ugat ng krisis – ang krisis sa sobrang produksyon. At hindi ito mabubunot sa balangkas ng bansa o “pambansang interes”. Kailangang bunutin ito sa pandaigdigang antas.
Ang puno’t dulo ng krisis sa sobrang produksyon ng kapitalismo ay nagmula sa pagiging sahurang alipin ng masang manggagawa. Lumilikha ang proletaryado ng labis na halaga katumbas ng kanyang sahod (kahit pa nasa “living” wage ang sahod nito). Sa kapitalismo, laging mas maliit ang sahod kaysa halaga ng mga produktong nagawa ng manggagawa. Hindi kayang bilhin ng manggagawa ang mga produktong nagawa nito. Hindi din ito kayang ubusin ng uring kapitalista laluna malaking bahagi ng labis na halaga ay ilalaan nito sa akumulasyon ng kapital at pagpapalawak ng kanyang negosyo; pagpapalawak na halos imposible na sa mundong lubusan ng nasakop ng kapital.

Kailangan ng wasakin ang sistemang kapitalismo, durugin ang sahurang pang-aalipin.

Ang unang hakbang sa pagwasak sa bulok na sistema

Ang unang hakbang ay malawakang pakikibaka ng mga manggagawa sa pinakamaraming pabrika/kompanya upang TUTULAN ang tanggalan, work rotation, at wage reduction. Wala tayong kapangyarihan sa pakikibaka kung hindi maraming pabrika ang lalahok. Hindi na angkop at hindi na epektibo sa kasalukuyang antas ng labanan na paisa-isa, sector by sector o industry by industry na pakikibaka. Ang tama at epektibo ay pakikibaka ng lahat ng sektor at lahat ng industriya.
Ang malawakang pakikibaka ay hindi kaya ng unyonismo sa Pilipinas na nahati-hati at matindi ang sektaryanismo. Hindi ito kaya ng unyonismo na walang ibang interes kundi preserbasyon ng kanyang istruktura at burukrasya dahil matindi ang kompetisyon kahit sa hanay nila. Hindi ito kaya ng unyonismo na ang tanging papel sa kasalukuyan ay katuwang ng estado sa loob ng kilusang paggawa upang hadlangan ang pagsulong ng proletaryong rebolusyon.

Kailangang tutulan ang nais ng estado at mga unyon na “tanggapin natin ang mga sakripisyo basta’t tutulungan tayo ng gobyerno”. Wala tayong maasahang pangmatagalang tulong mula sa kapitalistang estado na lubog sa utang at kontrolado ng mga buwayang hayok sa pera at kayamanan at pangunahing tagapagtanggol ng sistemang sahuran. Ang “tulong” nito ay may layuning pigilan tayong manggagawa na hawakan natin ang ating kinabukasan sa ating sariling mga kamay.

Dahil ang ating lakas ay nakasalalay sa pakikibaka ng maraming pabrika na dapat koordinado ng mga asembliya o komite sa welga, ngayon pa lang ay nagtutulungan na ang rehimeng Arroyo, Kaliwa at mga unyon upang mapigilan ito. Ang panawagan ngayon ng mga unyon ay isang “tripartite summit” na lalahukan ng mga representante ng mga unyon, asosasyon ng mga kapitalista at estado upang pag-usapan paanong mapigilan ang malawakang pag-aklas ng mga manggagawa. Patuloy ang mistipikasyon ng Kaliwa na ang paksyong Arroyo lamang ang pangunahing kaaway ng masa at pilit na itinatago ang katotohanan na ang lahat ng paksyon ng naghaharing uri, administrasyon at oposisyon, Kanan at Kaliwa ay parehong mortal na kaaway ng manggagawang Pilipino.

Kung nais nating lalakas ang ating pakikibaka at tayo mismo ang magdesisyon sa ating kinabukasan, kailangang makibaka tayo labas sa istruktura at balangkas ng unyonismo, ito man ay hawak ng Kanan o Kaliwa, ng administrasyon o oposisyon. Ang ating lakas ay nasa mga ASEMBLIYA at KOMITE NG WELGA na tayo mismo ang magtayo, magpatakbo at sentralisado.

Ang anumang pakikibaka na nasa pamumuno ng unyon ay mauuwi lamang sa negosasyon na pabor sa uring kapitalista at estado.

Ang pakikibaka para sa PERMANENTENG TRABAHO at SAPAT NA SAHOD sa gitna ng krisis ng kapitalismo ang tamang linya ng pakikibaka bilang mga alipin ng kapital. Hindi tayo magsakripisyo para iligtas ang naghihingalong sistema. Ang istorikal na misyon nating mga manggagawa ay wakasan ang buhay ng sistemang ito upang tayo ay makalaya na mula sa pagsasamantala.

Ang linyang ito ang maging tungtungan natin para ituloy-tuloy ang pakikibaka hanggang mawasak ang kapitalistang estado at maagaw natin ang kapangyarihan. Ang pag-agaw ng uring manggagawa sa kapangyarihan ang TANGING daan tungo sa ating ganap na kalayaan bilang sahurang alipin.
Tayong lahat na manggagawa – may trabaho at wala, regular at kontraktwal, unyonista at hindi, nasa publiko at pribado – ay kailangang magkaisa at sama-samang labanan ang mga atake ng kapitalista na tayo ang papasan sa krisis ng sistemang matagal ng nagsamantala at nang-api sa atin. Magkaisa tayo sa ating mga asembliya at sa ating mga komite ng welga. Ito na lamang ang tanging paraan para mapigilan natin ang atake ng kapital sa ating kabuhayan.

INTERNASYONALISMO
Enero 31, 2009
Email us: philippines@internationalism.org

Comments (0)