Widespread struggle, answer to widespread crisis of capitalism
MALAWAKANG PAKIKIBAKA,
SAGOT SA MALAWAKANG KRISIS NG KAPITALISMO
Tulad ng sinabi namin sa aming ‘Pambansang Kalagayan sa 2008’, lalupang lalala ang krisis ng pandaigdigang kapitalismo ngayong 2009. Katunayan, mabilis na itong naramdaman ng manggagawang Pilipino pagpasok pa lang ng buwan ng Enero. Kabi-kabila na ang tanggalan ng mga manggagawa laluna sa export processing zones mula Clark, Subic, Cavite, Laguna, Baguio hanggang Cebu sa buwan ng Enero. Bukod sa libu-libong nawalan ng trabaho, ang may trabaho ay nagdurusa ngayon ng job rotation at reduction ng working day na walang ibig sabihin kundi pagbawas ng kanilang kita. Hindi pa kasama dito ang umiinit pa lang na tanggalan ng OFWs sa ibang mga bansa.
Ang tanggalan at iba pang atake ng kapital gaya ng work rotation at wage reduction ay titindi pa sa susunod na mga buwan.
Lahat ng mga paksyon ng burgesya (Kanan at Kaliwa) ay naalarma at nabahala na babagsak ang bulok na sistema sa pamamagitan ng pag-alsa ng naghihirap na masang manggagawa. Kaya naman lahat ng paksyon ng uring mapagsamantala ay nagtutulungan para maisalba ang naghihingalong pambansang kapitalismo.
Sa entabalado ng naghaharing uri, inaaliw nito ang masa sa isang maaksyong drama sa gitna ng krisis kung saan ang kontra-bida ay ang nagharing paksyon (rehimeng Arroyo) at ang bida ay ang oposisyon. Sa maaksyong dramang ito, nais itago ng director at scriptwriter (uring kapitalista) ang tunay na kalagayan ng krisis at ang tamang landas na kailangang tahakin ng masang api. Nais ng naghaharing uri na manonod lamang at papalakpak ang uring manggagawa at masang maralita sa kanilang nakakabagot na palabas.
Ang tamang balangkas sa pagsusuri sa krisis at paghahanap ng solusyon ay ang PANDAIGDIGANG BALANGKAS. Sa panahon ng imperyalistang katangian ng kapitalismo, LAHAT ng pambansang ekonomiya ay mahigpit na magkaugnay at natali sa pandaigdigang pamilihan. Ang anumang pananaw o konsepto na salungat dito ay naghahasik lamang ng mistipikasyon at ilusyon sa hanay ng masang pinagsamantalahan.
Ugat ng kasalukuyang krisis
Ang ugat ng kasalukuyang krisis ay ang krisis sa sobrang produksyon na nagsimula 40 taon na ang nakaraan. Ang krisis ngayon ay akumulasyon lamang ng mga krisis na nagsimula pa noong huling bahagi ng 1960s. Hindi ito krisis na nagsimula ng ipatupad ang polisiyang “globalisasyon” noong unang bahagi ng 1990s.
Mabilis na kumikipot ang pandaigdigang pamilihan sa kompetisyon ng mga pambansang kapital matapos ang reconstruction boom pagkatapos ng WW II. Pinagagalaw lamang ang pandaigdigang ekonomiya dahil sa paglikha ng burgesya ng artipisyal na pamilihan – pagpapautang sa mga atrasadong bansa para bilhin ang sobrang produksyon mula sa Kanluran. Kung hindi dahil sa utang, matagal ng bumagsak ang mga ekonomiya ng mga bansa sa ikatlong daigdig. Ang pagpapautang at pangungutang ang “solusyon” ng burgesya sa krisis sa sobrang produksyon na sumabog sa huling bahagi ng 1960s.
Ang kasalukuyang krisis ng pandaigdigang kapital ay sinindihan ng krisis pinansyal – ang pagkalubog sa utang hindi lang ng mga bansa sa ikatlong daigdig kundi, higit sa lahat, sa mga bansa din sa Unang daigdig sa pangunguna ng imperyalistang USA.
Ang pambansang ekonomiya sa Pilipinas ay pangunahing nabubuhay sa pangungutang. Babagsak ang ekonomiya ng bansa kung hindi ito mangungutang. Ang kaibahan ngayon, ang mga bansang uutangan nito – USA, Japan, Uropa – ay dumaranas ng resesyon at lubog din sa utang. Ang dati numero unong nagpapautang na Amerika noon ay numero unong may malaking utang na ngayon.
Nagkaroon ng krisis sa sobrang produksyon dahil said na ang internasyunal na pamilihan. Said na ito dahil nasakop na ng kapitalismo ang buong mundo magmula ng pumutok ang WW I. Hindi na kayang bilhin ng populasyon ng mundo ang labis-labis na produktong naiipon ngayon sa pamilihan sa panahon ng imperyalismo o dekadenteng kapitalismo. Dalawa ang dahilan nito:
Una, dahil kalikasan ng kapitalismo na magkaroon lamang ng sahod ang uring lumilikha ng produkto – manggagawa – kung lilikha ito ng labis na halaga. Ibig sabihin, ng labis na produktong lampas pa sa halaga ng sahod nito. Ang labis na halaga ang pinagmulan ng tubo ng uring kapitalista. Kung walang labis na halaga, walang tubo. Kung walang tubo, wasak ang kapitalismo.
Ikalawa, dahil sa tumitinding kompetisyon (na katangian din ng sistema) para sa pandaigdigang pamilihan, naobliga ang mga kapitalista at bawat pambansang kapital na baratin ang sahod ng manggagawa habang pinipiga ang kanilang lakas-paggawa na lumikha ng maksimum na labis na halaga. Sa ganitong paraan lamang – mas murang halaga ng produkto dahil mas mura ang sahod at mas mataas na antas ng teknolohiya – mabibili ang produkto ng isang bansa sa pandaigdigang pamilihan.
Ang diyalektikal na relasyon ng dalawang salik sa itaas ang nagpatindi sa krisis sa sobrang produksyon sa kasalukuyan.
Solusyon ng burgesya sa kanyang krisis
Walang bagong solusyon ang uring kapitalista sa kanyang krisis. Ang kasalukuyang solusyon nito ay ginawa na niya sa loob ng 40 taon. At ito pa rin ang resulta – mas matinding krisis.
Pangungutang at pagpapalaki ng public spending ang paraan ng burgesya ngayon para daw isalba ang naghihingalong sistema. Ang bail-out at stimulus package na ginagawa ng Amerika at iba pang mga bansa na lugmok sa krisis ay walang kaibahan sa esensya sa ginagawa nito noong 1930s. Wala itong ibang ibubunga kundi lalong kahirapan sa mamamayan dahil ang huli ang papasan sa bailout at stimulus package na kukunin sa pangungutang at buhis. Ang paglaki ng public spending (di-produktibo dahil di magkamal ng tubo) ng estado ay magbunga lamang ng malaking problema sa kapitalistang gobyerno.
Ito ngayon ang ginagawa ng rehimeng Arroyo – “patrabaho ni Pangulong Gloria”, loans/tulong pinansyal at retraining sa natanggal na manggagawa, tax rebate, paghahanap ng mga bansang tatanggap pa ng OFWs sa mas murang sahod, at higit sa lahat, paghahanap ng mauutangan. Pero dahil atrasado ang ekonomiya ng bansa, mas mahirap para sa Pilipinas na gawin ang ginagawa ng abanteng mga bansa para subukang isalba ang naghihingalong sistema. Ang kalagayan kasi ngayon: nagsimula ang krisis sa makapangyarihang mga bansa, isang malinaw na manipestasyon na ang kinabukasan nito ay ang naranasang ibayong kahirapan sa ikatlong daigdig at hindi ang kabaliktaran – na ang ikatlong daigdig ay makahabol sa antas ng unang daigdig.
Ganito din ang kahilingan ng Kaliwa – bail-out ng gobyerno sa mga manggagawa at pambansang industriyalisasyon. Nilagyan lamang ito ng “radikal” na lenggwahe dahil nasa oposisyon sila. Sa madaling salita, ang kapitalistang estado ang dapat maging “tagapagligtas” ng naghihirap na masa sa gitna ng krisis ng sistemang pinagtatanggol nito. Ganito rin ang esensya ng New Deal ni Roosevelt, ng Nazismo ni Hitler, ng Pasismo ni Mussololini, ng Stalinismo ni Stalin, ng welfare states ng Kanluran noong Cold War at ng diktadurang Marcos sa 1970s.
Hinihiling din ng Kaliwa na huwag bayaran ng estado ang kanyang utang o kaya ay bawasan ang nakalaang pondo para sa pagbayad ng utang. Sa halip, dapat daw gamitin ang mas malaking bahagi ng perang malilikom para “tulungan” ang masang api. Hinihiling din nila na bigyan ng estado ng tulong pinansyal ang mga natanggal sa trabaho hangga’t hindi pa sila nakahanap ng panibago. Kinopya nila ito sa “welfare state” ng Kanluran noong panahon ng “Cold War”. “Welfare state” na mabilis na naglaho sa Kanluran dahil sa krisis. Nais din nila na buhisan ng mas malaki ang mga mayayaman na matagal ng ginagawa ng ilang mga bansa sa Kanluran.
Ibig sabihin, nais ng Kaliwa na maging katanggap-tanggap sa masa ang mga sakripisyo at makayanan ng huli na tiisin ang pagpasan sa krisis ng kapitalismo. Ang mistipikasyon ng Kaliwa sa hanay ng uri ay “dapat lahat magsakripisyo hindi lang tayo” para maligtas ang sistema.
May kapasidad pa ba ang pambansang kapitalismo na resolbahin ang krisis nito?
Ang pagkakahalintulad ng linya ng naghaharing paksyon at Kaliwa sa Pilipinas ay walang kaibahan sa ginagawa na ngayon ng mga makapangyarihang imperyalistang bansa sa pangunguna ng USA – palakasin ang kontrol ng estado sa ekonomiya at panawagan ng pambansang pagkakaisa para isalba ang kapitalismo.
Isang malaking kasinungalingan ang linya na “maaring malagpasan ng Pilipinas ang krisis kung hindi ito mangungutang at hindi palakihin ang koleksyon ng buhis sa masang mahihirap”. Sa loob ng 40 taon, gumagalaw lamang ang ekonomiya ng mundo sa pamamagitan ng pagpapautang at pangungutang dahil TANGING sa ganitong paraan lamang hindi babagsak ang bulok na pandaigdigang sistema. Sa loob ng apat na dekada iba’t-ibang gimik ng pagbubuhis ang ginagawa ng mga estado para mapalaki ang pondo nito.
Higit sa lahat, walang akumulasyon ng kapital ang kapitalismo sa Pilipinas kung hindi ito makaungos sa mga karibal sa pandaigdigang pamilihan. Kailangang mas mura ang produktong pang-eksport ng bansa kaysa kanyang mga karibal na lugmok din sa krisis. Wala itong ibang ibig sabihin kundi, pipigain ang lakas-paggawa ng proletaryong Pilipino para makakuha ng maksimum na labis na halaga. Ang “pag-unlad” ng ekonomiya ng bansa sa gitna ng pandaigdigang krisis ay nakasalalay sa ibayong pagsasamantala, Kanan o Kaliwa man ang nasa kapangyarihan.
Ang sinasabing “pambansang industriyalisasyon” ay nangangailangan ng malaking akumulasyon ng kapital na makukuha lamang sa ibayong pagsasamantala sa lakas-paggawa at pangungutang. Ganun pa man, sa panahon na said at mabilis na kumikipot na pandaigdigang pamilihan, sasagkaan mismo ng kapitalistang kompetisyon at krisis sa pandaigdigang antas ang pangarap ng burgesyang Pilipino na “industriyalisasyon”. Wala ng pag-asa ang bansa, gaya ng ibang mga bansa sa ikatlong daigdig, na maging industriyalisado sa ilalim ng dekadenteng kapitalismo.
Ito ang mga kontradiksyon ng kapitalismo sa panahon ng kanyang huling yugto – imperyalismo. Ang pagpapautang at pangungutang mismo na “solusyon” ng kapitalismo sa loob ng 40 taon ay siyang naging mitsa ngayon sa panibagong pagsabog ng mas malalim na krisis ng sistema.
Ang problema ay nasa kalikasan mismo ng sistema at hindi lang dahil sa “maling pangangasiwa” ng isang kurakot na pamahalaan. Sa panahon ng matinding krisis ng sistema LAHAT ng mga gobyerno ay lalupang maging kurakot at mandarambong sa yaman ng lakas-paggawa.
Ang tanging nalalabing solusyon na lang ng internasyunal na burgesya ay panibagong pandaigdigang digmaan upang muling hatiin ang mundo. Isang panibagong digmaan na malamang siyang wawasak ng tuluyan sa mundo at sangkatauhan.
Ang solusyon ay nasa labas ng balangkas ng kapitalismo
Wala ng bagong solusyon ang naghaharing uri sa kanyang kasalukuyang krisis. Recycled na lamang ang mga “solusyon” nito. Mga “solusyon” na siyang dahilan ng kasalukuyang krisis. Wala ng pag-asa na mareporma ang sistema pabor sa uring manggagawa dahil ito ay nasa kanyang permanenteng pagbulusok-pababa na 100 taon na ang nakaraan.
Kailangan ng bunutin ang ugat ng krisis – ang krisis sa sobrang produksyon. At hindi ito mabubunot sa balangkas ng bansa o “pambansang interes”. Kailangang bunutin ito sa pandaigdigang antas.
Ang puno’t dulo ng krisis sa sobrang produksyon ng kapitalismo ay nagmula sa pagiging sahurang alipin ng masang manggagawa. Lumilikha ang proletaryado ng labis na halaga katumbas ng kanyang sahod (kahit pa nasa “living” wage ang sahod nito). Sa kapitalismo, laging mas maliit ang sahod kaysa halaga ng mga produktong nagawa ng manggagawa. Hindi kayang bilhin ng manggagawa ang mga produktong nagawa nito. Hindi din ito kayang ubusin ng uring kapitalista laluna malaking bahagi ng labis na halaga ay ilalaan nito sa akumulasyon ng kapital at pagpapalawak ng kanyang negosyo; pagpapalawak na halos imposible na sa mundong lubusan ng nasakop ng kapital.
Kailangan ng wasakin ang sistemang kapitalismo, durugin ang sahurang pang-aalipin.
Ang unang hakbang sa pagwasak sa bulok na sistema
Ang unang hakbang ay malawakang pakikibaka ng mga manggagawa sa pinakamaraming pabrika/kompanya upang TUTULAN ang tanggalan, work rotation, at wage reduction. Wala tayong kapangyarihan sa pakikibaka kung hindi maraming pabrika ang lalahok. Hindi na angkop at hindi na epektibo sa kasalukuyang antas ng labanan na paisa-isa, sector by sector o industry by industry na pakikibaka. Ang tama at epektibo ay pakikibaka ng lahat ng sektor at lahat ng industriya.
Ang malawakang pakikibaka ay hindi kaya ng unyonismo sa Pilipinas na nahati-hati at matindi ang sektaryanismo. Hindi ito kaya ng unyonismo na walang ibang interes kundi preserbasyon ng kanyang istruktura at burukrasya dahil matindi ang kompetisyon kahit sa hanay nila. Hindi ito kaya ng unyonismo na ang tanging papel sa kasalukuyan ay katuwang ng estado sa loob ng kilusang paggawa upang hadlangan ang pagsulong ng proletaryong rebolusyon.
Kailangang tutulan ang nais ng estado at mga unyon na “tanggapin natin ang mga sakripisyo basta’t tutulungan tayo ng gobyerno”. Wala tayong maasahang pangmatagalang tulong mula sa kapitalistang estado na lubog sa utang at kontrolado ng mga buwayang hayok sa pera at kayamanan at pangunahing tagapagtanggol ng sistemang sahuran. Ang “tulong” nito ay may layuning pigilan tayong manggagawa na hawakan natin ang ating kinabukasan sa ating sariling mga kamay.
Dahil ang ating lakas ay nakasalalay sa pakikibaka ng maraming pabrika na dapat koordinado ng mga asembliya o komite sa welga, ngayon pa lang ay nagtutulungan na ang rehimeng Arroyo, Kaliwa at mga unyon upang mapigilan ito. Ang panawagan ngayon ng mga unyon ay isang “tripartite summit” na lalahukan ng mga representante ng mga unyon, asosasyon ng mga kapitalista at estado upang pag-usapan paanong mapigilan ang malawakang pag-aklas ng mga manggagawa. Patuloy ang mistipikasyon ng Kaliwa na ang paksyong Arroyo lamang ang pangunahing kaaway ng masa at pilit na itinatago ang katotohanan na ang lahat ng paksyon ng naghaharing uri, administrasyon at oposisyon, Kanan at Kaliwa ay parehong mortal na kaaway ng manggagawang Pilipino.
Kung nais nating lalakas ang ating pakikibaka at tayo mismo ang magdesisyon sa ating kinabukasan, kailangang makibaka tayo labas sa istruktura at balangkas ng unyonismo, ito man ay hawak ng Kanan o Kaliwa, ng administrasyon o oposisyon. Ang ating lakas ay nasa mga ASEMBLIYA at KOMITE NG WELGA na tayo mismo ang magtayo, magpatakbo at sentralisado.
Ang anumang pakikibaka na nasa pamumuno ng unyon ay mauuwi lamang sa negosasyon na pabor sa uring kapitalista at estado.
Ang pakikibaka para sa PERMANENTENG TRABAHO at SAPAT NA SAHOD sa gitna ng krisis ng kapitalismo ang tamang linya ng pakikibaka bilang mga alipin ng kapital. Hindi tayo magsakripisyo para iligtas ang naghihingalong sistema. Ang istorikal na misyon nating mga manggagawa ay wakasan ang buhay ng sistemang ito upang tayo ay makalaya na mula sa pagsasamantala.
Ang linyang ito ang maging tungtungan natin para ituloy-tuloy ang pakikibaka hanggang mawasak ang kapitalistang estado at maagaw natin ang kapangyarihan. Ang pag-agaw ng uring manggagawa sa kapangyarihan ang TANGING daan tungo sa ating ganap na kalayaan bilang sahurang alipin.
Tayong lahat na manggagawa – may trabaho at wala, regular at kontraktwal, unyonista at hindi, nasa publiko at pribado – ay kailangang magkaisa at sama-samang labanan ang mga atake ng kapitalista na tayo ang papasan sa krisis ng sistemang matagal ng nagsamantala at nang-api sa atin. Magkaisa tayo sa ating mga asembliya at sa ating mga komite ng welga. Ito na lamang ang tanging paraan para mapigilan natin ang atake ng kapital sa ating kabuhayan.
INTERNASYONALISMO
Enero 31, 2009
Email us: philippines@internationalism.org
