INTERNASYONALISMO

WORKERS OF THE WORLD, UNITE!

Workers have no country. Their class interest have no boundaries.

February 13, 2009

Pahayag ng Internasyonalismo sa Pagiging Seksyon Nito ng IKT sa Pilipinas

Digmaan o rebolusyon. Barbarismo o sosyalismo. Ito ngayon ang tanging pagpipilian ng internasyunal na kilusang manggagawa.

Dahil pinili namin ang rebolusyon at sosyalismo, kami sa grupong Internasyonalismo sa Pilipinas ay pumaloob sa IKT. Para maging realidad ang pandaigdigang proletaryong rebolusyon at makamit ang komunismo , kailangang may organisasyon ang mga komunista na pandaigdigan ang saklaw at antas. Higit sa lahat, isang organisasyon na may malinaw na marxistang plataporma.

Dumaan kami sa mahabang proseso ng seryoso at kolektibong teoretikal na klaripikasyon batay mismo sa karanasan ng internasyunal na kilusang manggagawa at sa karanasan din namin sa Pilipinas bilang mga militante sa loob ng kilusang proletaryo. Hindi ito naging madali sa amin laluna sa Pilipinas ay walang anumang impluwensya ng kaliwang-komunismo sa loob ng mahigit 80 taon. Sa loob ng halos isang siglo, sinalaksak sa aming mga utak at sa buong hanay ng kilusang paggawa na ang Stalinismo-Maoismo ang “teorya ng komunismo”.

Para sa amin, pinakamahalaga ang teoretikal na klaripikasyon at diskusyon para sa pag-oorganisa ng mga rebolusyonaryo. Walang saysay ang dami ng isang organisasyon kung hindi ito nakabatay sa malinaw at matatag na teoretikal na pundasyon mula sa mahigit 200 taong karanasan ng proletaryado sa buong mundo.

Isang igpaw para sa mga rebolusyonaryong minorya ang maunawaan ang teorya ng dekadenteng kapitalismo para matatag na panghawakan ang buhay na marxismo sa panahon ng imperyalismo. Ang teorya ng dekadenteng kapitalismo ang pundasyon para makumbinsi kami na ang IKT ang may pinakawasto at pinakamatatag na marxistang plataporma na umaayon sa aktwal na ebolusyon ng kapitalismo at pagsusuma sa mga aral ng praktika ng internasyunal na proletaryado sa loob ng mahigit dalawang siglo.

Subalit, hindi patay ang plataporma ng IKT. Ito ay buhay na plataporma na sinusubukan sa aktwal at dinamikong pakikibaka ng uri at ebolusyon ng kapitalismo. Kaya naman napakahalaga ng tuloy-tuloy at malawakang internal na debate hindi lang sa loob ng IKT kundi sa proletaryong kampo sa pangkalahatan. Nakita namin kung paano ito pinanghawakan at isinapraktika ng IKT.

Maaring hindi pa kasinglalim ang aming pagkaunawa sa kaliwang-komunismo kumpara sa aming mga kasamahan sa Uropa kung saan naroon ang pinakamatagal at pinakamayamang karanasan ng uri. Pero may tiwala kami na sapat na ang naabot naming teoretikal na klaripikasyon para pumaloob sa isang internasyunal na komunistang organisasyon.

Bilang bagong seksyon ng isang nagkakaisa at sentralisadong internasyunal na organisasyon – IKT – magiging mas organisado, sentralisado at malawak ang tuloy-tuloy at buhay na mga debate at diskusyon ng mga komunista para suriin at aralin ang mga mahahalagang usapin ng pagsusulong ng pandaigdigang komunistang rebolusyon. Higit sa lahat, mas maging epektibo ang interbensyon ng rebolusyonaryong minorya sa pakikibaka ng aming uri.

Alam namin na malaking risgo ang aming haharapin sa Pilipinas dahil sa aming paninindigan para sa internasyunalismo at komunistang rebolusyon. Kapwa ang Kanan at Kaliwa ng burgesya sa Pilipinas, na may sariling armadong organisasyon, ay namumuhi sa mga marxistang rebolusyonaryo dahil hadlang kami sa kanilang mga mistipikasyon para iligaw ang pakikibaka ng manggagawang Pilipino palayo sa internasyunal na proletaryong rebolusyon. Lahat ng paksyon ng burgesyang Pilipino ay mortal na kaaway ang mga kaliwang-komunista.

Ito ngayon ang hamon ng mga internasyunalistang-komunista sa Pilipinas: pangingibawan ang mga balakid at ituloy-tuloy ang teoretikal na klaripikasyon, interbensyon sa pakikibaka ng manggagawa sa Pilipinas at pakikipag-ugnayan sa mga kapatid na komunista sa ibang bansa laluna sa Asya.

Nais din naming ipaabot ang buong pusong pagbati sa mga kasamahan sa Turkey (EKS) sa kanilang pagpasok sa IKT bilang bagong seksyon sa naturang bansa. Ang pagkakabuo ng bagong dalawang seksyon ng IKT sa Pilipinas at Turkey sa panahon na nakaranas ngayon ng pinakamatinding krisis ang sistema at malawakang lumalaban ang uring manggagawa ay kongkretong indikasyon ng pagdami ng mga elemento at grupong naghahanap ng rebolusyonaryong alternatiba sa dekadente at naaagnas na kapitalismo sa iba’t-ibang panig ng mundo; mga elementong namumulat sa mga panlilinlang at mistipikasyon ng nasyunalismo, demokrasya, parlyamentarismo at unyonismo.

INTERNASYONALISMO

Pebrero 13, 2009

Welcome to the two new sections of ICC!

Welcome to the ICC’s new sections in Turkey and the Philippines

During the ICC’s last congresses, we pointed out an international trend towards the emergence of new groups and individuals moving towards the positions of the Communist Left, and we highlighted both the importance of this process and the responsibility that this imposes on our organisation:

"The work of the 16th Congress [had as its] main preoccupation (…) to examine the revival of class struggle and the responsibilities this imposes on our organisation, particularly as we are confronted with the development of a new generation of elements looking for a revolutionary political perspective".[1]

"It is the responsibility of revolutionary organisations, and of the ICC in particular, to be an active part in the process of reflection that is already going on within the class, not only by intervening actively in the struggles when they start to develop but also in stimulating the development of the groups and elements who are seeking to join the struggle."[2]

"The congress (…) drew a very positive balance sheet of our policy towards groups and elements working towards the defence of the positions of the communist left (…) the most positive aspect of this policy has without doubt been our capacity to establish or strengthen links with other groups based on revolutionary positions, as illustrated by the participation of four of these groups in our congress".[3]

It was thus that our last international congress, for the first time in a quarter century, was able to welcome the delegations of different groups that stood clearly on internationalist class positions (OPOP from Brazil, the SPA from Korea, EKS from Turkey, and the Internasyonalismo group from the Philippines,[4] although the latter was unable to be present physically). Contacts and discussions have continued since with other groups and elements from other parts of the world, especially in Latin America where we have been able to hold public meetings in Peru, Ecuador, and Santo Domingo.[5] The discussions with the comrades of EKS and Internasyonalismo led them to pose their candidature to join the ICC, given their growing agreement with our positions. For some time, these discussions have been continuing within the framework of an integration process whose general lines are described in the text published on our web site: "How do you join the ICC?".[6]

During this period, the comrades have thus undertaken in-depth discussions on our Platform, and kept us informed with accounts of their discussions. Several delegations from the ICC have visited them on the spot to discuss with them and were able to see for themselves the comrades’ profound militant commitment and the clarity of their agreement with our organisational principles. At the conclusion of these discussions, the latest plenary session of the ICC’s central organ was therefore able to take the decision to integrate both groups as new sections of our organisation.

Most of the ICC’s sections are based in Europe[7] or in the Americas,[8] and until now the only section outside these two continents was the one in India. The integration of these two new sections into our organisation thus considerably broadens the ICC’s geographical extension.

The Philippines is a vast country in a region of the world that has recently undergone a rapid industrial growth, and a resulting growth in the number of workers - not to mention the diaspora of 8 million Filipino migrant workers around the world. In recent years, this growth has fed many illusions about capitalism getting its "second wind"; today on the contrary it is clear that the "emerging" countries have no more chance of escaping the ravages of the developing crisis than the "old" capitalist countries. Capitalism’s contradictions will thus be violently sharpened in the coming period throughout this region, and this will inevitably provoke social movements, which will not be limited to the hunger riots that we witnessed in the spring of 2007 but will also involve the struggles of the working class.

The formation of a section in Turkey strengthens the ICC’s presence on the Asian continent, more especially in a region close to one of the most critical flashpoints in today’s imperialist tensions: the Middle East. Indeed, the comrades of EKS were already intervening by leaflet last year to denounce the military manoeuvres of the Turkish bourgeoisie in northern Iraq (see "EKS leaflet: against the Turkish army’s latest ‘Operation’" on our web site).

The ICC has been accused on more than one occasion of having a "Euro-centrist" view of the development of workers’ struggles and the revolutionary perspective because it has insisted on the decisive role of the proletariat in the countries of Western Europe:

"It’s not until the proletarian struggle hits the economic heart of capital,

– when it’s no longer possible to set up an economic cordon sanitaire, since it will be the richest economies that will be effected;

– when the setting up of a political cor­don sanitaire will have no more effect because it will be the most developed proletariat con­fronting the most powerful bourgeoisie; only then will the struggle give the signal for the world revolutionary conflagration (…)

Only by attacking its heart and head will the proletariat be able to defeat the capitalist beast.

For centuries, history has placed the heart and head of the capitalist world in Western Europe. The world revolution will take its first steps where capitalism took its first steps. It’s here that the conditions for the revolut­ion, enumerated above, can be found in the most developed form (…)

It is thus only in Western Europe, where the proletariat has the longest experience of struggle, where it has already been confronted for decades with all the ‘working class’ mystifications of the most elaborate kind, that there can be a full development of the political consciousness which is indispensable in its struggle for revolution".[9]

Our organisation has already answered this accusation of "Euro-centrism":

"This is in no way a ‘Euro-centrist’ view. It is the bourgeois world itself which began in Europe, which developed the oldest proletariat with the greatest amount of experience." (ibid.).

Above all, we have always considered that revolutionaries have a vital part to play in the countries of capitalism’s periphery:

"This does not mean that the class struggle or the activity of revolutionaries has no sense in the other parts of the world. The working class is one class. The class strug­gle exists everywhere that labour and capital face each other. The lessons of the different manifestations of this struggle are valid for the whole class no matter where they are drawn from: in particular, the experience of the struggle in the peripheral countries will influ­ence the struggle in the central ones. The revolution will be worldwide and will involve all countries. The revolutionary currents of the class are precious wherever the proletariat takes on the bourgeoisie, ie, all over the world" (ibid).

This obviously applies for countries like Turkey or the Philippines.

In these countries, the struggle to defend communist ideas is difficult indeed. It has to confront the classic mystifications that the ruling class uses to block the development of the struggle and consciousness of the working class (democratic and electoral illusions, the sabotage of workers’ struggles by the union apparatus, and the poison of nationalism). But more than that, the struggle of the working class and of revolutionaries comes up directly and immediately not only against the government’s official forces of repression but also against armed forces opposed to the government, such as the PKK in Turkey or the different guerrilla movements in the Philippines, whose brutality and lack of scruples is fully the equal of the government’s, for the simple reason that they too defend capitalism, even though under a different guise. This situation makes the activity of the ICC’s two new sections more dangerous than it is in the countries of Europe and North America.

Before its integration into the ICC, the section in the Philippines was already publishing its own web site in Tagalog (the country’s official language) as well as in English (widely used in the Philippines). Present conditions make it impossible for the comrades to publish a regular printed press (other than occasional leaflets) and our web site will thus become the main means for the spread of our positions in there.

The section in Turkey will continue to publish the review Dunya Devrimi, which now becomes the ICC’s publication in that country.

As we wrote in International Review n°122: "We salute these comrades who are moving towards communist positions and towards our organisation. We say to them: "You have made a good choice, the only one possible if you aim to integrate yourselves into the struggle for the proletarian revolution. But this is not the easiest of choices: you will not have a lot of immediate success, you need patience and tenacity and to learn not to be put off when the results you obtain don’t quite live up to your hopes. But you will not be alone: the militants of the ICC are at your side and they are conscious of the responsibility that your approach confers on them. Their will, expressed at the 16th Congress, is to live up to these responsibilities"." (ICC 16th Congress, op.cit.). These words were addressed to all the elements and groups who had made the choice to take up the defence of the positions of the Communist Left. They obviously apply first and foremost to the two new sections that have just joined our organisation.

To the two new sections, and to the comrades who have formed them, the whole ICC addresses a heartfelt and fraternal welcome.

 

ICC



[1] International Review n°122

[2] International Review n°130, "Resolution on the international situation".

[3] International Review n°130, "The proletarian camp reinforced worldwide"

[4] OPOP: Oposição Operária (Workers’ Opposition); SPA: Socialist Political Alliance; EKS: Enternasyonalist Komünist Sol (Internationalist Communist Left); Internasyonalismo (Internationalism).

[5] See on our web site "Internationalist debate in the Dominican Republic", "Reunión Pública de la CCI en Perú: Hacia la construcción de un medio de debate y clarificación" and "Reunion pública de la CCI en Ecuador: un momento del debate internacionalista".

[6] "The ICC has always enthusiastically welcomed the new elements who want to join us (…) However, this enthusiasm does not at all imply that we have a policy of recruitment for its own sake, like the Trotskyist organisations (…) Our policy is not one of premature integrations on an unclear, opportunist basis (…)The ICC is not a bed and breakfast stopover and it’s not interested in fishing for members.

Neither do we peddle illusions. This is why those readers who pose the question ‘how do you go about joining the ICC?’ have to understand that becoming part of the ICC takes time. Every comrade who poses his candidature must therefore be prepared to be patient. The process of integration is a means whereby the candidate finds out for himself the depth of his conviction, so that the decision to become a militant is not taken lightly or on the spur of the moment. This is also the best guarantee we can offer that his will towards militant engagement does not end up in failure and demoralisation".

[7] Germany, Belgium, Spain, France, Britain, Italy, Holland, Sweden, Switzerland.

[8] USA, Brazil, Mexico, Venezuela.

[9] International Review n°31, "The proletariat of Western Europe at the centre of the generalization of the class struggle"

February 8, 2009

Giardini workers led to another defeat by the union

Filed under: Philippine Politics

After two days strike of Giardini[1] workers led by the union last February 3-4, the union and the leftist party[2] that control them agreed with the management and local government of Mandaue City to lift the strike and accept the retrenchment package.
This is another defeat of the workers who are united to fight and defy capitalist laws to defend their jobs in the midst of crisis of over-production. Worst, even the separation pay and back wages that has been promised will depend on the capacity of the company to “recover” from the crisis[3].
Before the strike, the union led them to its first defeat by agreeing on the work rotation. But it was a trap by the capitalist because the real aim of the latter is to kick them out from the company.
The lessons of this defeat:
1. For an effective and powerful resistance against capitalist attacks – redundancies, work rotation, reduction of working days – united workers must DEFY the capitalist laws that prevent them to launch strikes and paralyse the production of the company. For two days strike, Giardini workers defied capitalist laws that make their struggle effective. Militant Filipino workers in the ‘70s and ‘80s had many experience of defying the dictatorial and military rule of the state in launching strikes.
2. Isolated strike, like what the union did to Giardini workers leads to defeat and submission to what the bosses and government want. Giardini workers struggle by defying capitalist laws. But they struggle alone….that’s why they were defeated.
The only effective militant struggles today are widespread struggles in as many companies as possible like what happened in Bangladesh textile workers strike last 2006 or Egypt’s textile workers mass strike in 2006-2007. Only through the extension of struggle to many factories and companies that the anti-working class laws and the suppressive apparatus of the state could be prevented.
3. The workers themselves must be the one to decide and lead their own struggles through their assemblies and factory strike committees or inter-strike committees at the city level, at the very least. They must struggle outside the control of the union or any electoral party of the Right or Left of the bourgeoisie. Unions and electoral parties in the Philippines are only interested in the projection of their own organization for more union membership or electoral gains. As the economic and political crisis worsens as never before, their competition also worsens. Intense competition within the unions of Right and Left and electoral parties against each other continue to grow deeper. Unions and parties prevent the extension and widespread unity of the workers because it means self-organization of the latter outside the unions and reformist parties. Most of all, unions already become an appendage of the state to protect the interests of national capitalism.
4. They must coordinate their struggle in the international level and learn the experience of their brothers/sisters in other countries, especially in countries where the workers have more experience in struggle – Western Europe. International workers’ solidarity is the best weapon to win the struggle against world-wide attacks of the bosses. Filipino proletariat could learn well the experience of the militant workers around the world in launching “illegal” strikes (ie wildcat strikes) which are increasing today and mass meetings or general assemblies which are the main forms of organization in struggle.
The defeat of Giardini workers gave valuable lessons to the militant Filipino proletariat in their future struggles against national capitalism and attacks by their bosses. With this, the struggle of the workers of Giardini has not been in vain. More than ever before, the clarion call, “THE EMANCIPATION OF THE WORKING CLASS MUST BE THE WORK OF THE WORKERS THEMSELVES” is valid and necessary, especially in the epoch of decadent capitalism where communist revolution is already on the historical agenda.


[1] Giardini del Sole, an Italian-owned furniture export company based in Cebu, Philippines. It has 485 workers. But because of the world crisis, it sacrificed 245 workers by kicking them out of the street and let them die in hunger.
[2] They are led by Partido ng Manggagawa (Labor Party), a leftist electoral party.
[3]NCMB 7Director Edmundo Mirasol Jr. expressed optimism that the labor dispute will be settled soon. Mirasol said that once the company can afford to give the separation pay, payments will be coursed through the Dole 7.” (Source URL: http://www.sunstar.com.ph/cebu/jonas-steps-row-strikers-management-come-deal)

 

 

February 1, 2009

Widespread struggle, answer to widespread crisis of capitalism

MALAWAKANG PAKIKIBAKA,
SAGOT SA MALAWAKANG KRISIS NG KAPITALISMO

Tulad ng sinabi namin sa aming ‘Pambansang Kalagayan sa 2008’, lalupang lalala ang krisis ng pandaigdigang kapitalismo ngayong 2009. Katunayan, mabilis na itong naramdaman ng manggagawang Pilipino pagpasok pa lang ng buwan ng Enero. Kabi-kabila na ang tanggalan ng mga manggagawa laluna sa export processing zones mula Clark, Subic, Cavite, Laguna, Baguio hanggang Cebu sa buwan ng Enero. Bukod sa libu-libong nawalan ng trabaho, ang may trabaho ay nagdurusa ngayon ng job rotation at reduction ng working day na walang ibig sabihin kundi pagbawas ng kanilang kita. Hindi pa kasama dito ang umiinit pa lang na tanggalan ng OFWs sa ibang mga bansa.

Ang tanggalan at iba pang atake ng kapital gaya ng work rotation at wage reduction ay titindi pa sa susunod na mga buwan.

Lahat ng mga paksyon ng burgesya (Kanan at Kaliwa) ay naalarma at nabahala na babagsak ang bulok na sistema sa pamamagitan ng pag-alsa ng naghihirap na masang manggagawa. Kaya naman lahat ng paksyon ng uring mapagsamantala ay nagtutulungan para maisalba ang naghihingalong pambansang kapitalismo.

Sa entabalado ng naghaharing uri, inaaliw nito ang masa sa isang maaksyong drama sa gitna ng krisis kung saan ang kontra-bida ay ang nagharing paksyon (rehimeng Arroyo) at ang bida ay ang oposisyon. Sa maaksyong dramang ito, nais itago ng director at scriptwriter (uring kapitalista) ang tunay na kalagayan ng krisis at ang tamang landas na kailangang tahakin ng masang api. Nais ng naghaharing uri na manonod lamang at papalakpak ang uring manggagawa at masang maralita sa kanilang nakakabagot na palabas.

Ang tamang balangkas sa pagsusuri sa krisis at paghahanap ng solusyon ay ang PANDAIGDIGANG BALANGKAS. Sa panahon ng imperyalistang katangian ng kapitalismo, LAHAT ng pambansang ekonomiya ay mahigpit na magkaugnay at natali sa pandaigdigang pamilihan. Ang anumang pananaw o konsepto na salungat dito ay naghahasik lamang ng mistipikasyon at ilusyon sa hanay ng masang pinagsamantalahan.

Ugat ng kasalukuyang krisis

Ang ugat ng kasalukuyang krisis ay ang krisis sa sobrang produksyon na nagsimula 40 taon na ang nakaraan. Ang krisis ngayon ay akumulasyon lamang ng mga krisis na nagsimula pa noong huling bahagi ng 1960s. Hindi ito krisis na nagsimula ng ipatupad ang polisiyang “globalisasyon” noong unang bahagi ng 1990s.

Mabilis na kumikipot ang pandaigdigang pamilihan sa kompetisyon ng mga pambansang kapital matapos ang reconstruction boom pagkatapos ng WW II. Pinagagalaw lamang ang pandaigdigang ekonomiya dahil sa paglikha ng burgesya ng artipisyal na pamilihan – pagpapautang sa mga atrasadong bansa para bilhin ang sobrang produksyon mula sa Kanluran. Kung hindi dahil sa utang, matagal ng bumagsak ang mga ekonomiya ng mga bansa sa ikatlong daigdig. Ang pagpapautang at pangungutang ang “solusyon” ng burgesya sa krisis sa sobrang produksyon na sumabog sa huling bahagi ng 1960s.

Ang kasalukuyang krisis ng pandaigdigang kapital ay sinindihan ng krisis pinansyal – ang pagkalubog sa utang hindi lang ng mga bansa sa ikatlong daigdig kundi, higit sa lahat, sa mga bansa din sa Unang daigdig sa pangunguna ng imperyalistang USA.

Ang pambansang ekonomiya sa Pilipinas ay pangunahing nabubuhay sa pangungutang. Babagsak ang ekonomiya ng bansa kung hindi ito mangungutang. Ang kaibahan ngayon, ang mga bansang uutangan nito – USA, Japan, Uropa – ay dumaranas ng resesyon at lubog din sa utang. Ang dati numero unong nagpapautang na Amerika noon ay numero unong may malaking utang na ngayon.

Nagkaroon ng krisis sa sobrang produksyon dahil said na ang internasyunal na pamilihan. Said na ito dahil nasakop na ng kapitalismo ang buong mundo magmula ng pumutok ang WW I. Hindi na kayang bilhin ng populasyon ng mundo ang labis-labis na produktong naiipon ngayon sa pamilihan sa panahon ng imperyalismo o dekadenteng kapitalismo. Dalawa ang dahilan nito:

Una, dahil kalikasan ng kapitalismo na magkaroon lamang ng sahod ang uring lumilikha ng produkto – manggagawa – kung lilikha ito ng labis na halaga. Ibig sabihin, ng labis na produktong lampas pa sa halaga ng sahod nito. Ang labis na halaga ang pinagmulan ng tubo ng uring kapitalista. Kung walang labis na halaga, walang tubo. Kung walang tubo, wasak ang kapitalismo.

Ikalawa, dahil sa tumitinding kompetisyon (na katangian din ng sistema) para sa pandaigdigang pamilihan, naobliga ang mga kapitalista at bawat pambansang kapital na baratin ang sahod ng manggagawa habang pinipiga ang kanilang lakas-paggawa na lumikha ng maksimum na labis na halaga. Sa ganitong paraan lamang – mas murang halaga ng produkto dahil mas mura ang sahod at mas mataas na antas ng teknolohiya – mabibili ang produkto ng isang bansa sa pandaigdigang pamilihan.
Ang diyalektikal na relasyon ng dalawang salik sa itaas ang nagpatindi sa krisis sa sobrang produksyon sa kasalukuyan.

Solusyon ng burgesya sa kanyang krisis

Walang bagong solusyon ang uring kapitalista sa kanyang krisis. Ang kasalukuyang solusyon nito ay ginawa na niya sa loob ng 40 taon. At ito pa rin ang resulta – mas matinding krisis.

Pangungutang at pagpapalaki ng public spending ang paraan ng burgesya ngayon para daw isalba ang naghihingalong sistema. Ang bail-out at stimulus package na ginagawa ng Amerika at iba pang mga bansa na lugmok sa krisis ay walang kaibahan sa esensya sa ginagawa nito noong 1930s. Wala itong ibang ibubunga kundi lalong kahirapan sa mamamayan dahil ang huli ang papasan sa bailout at stimulus package na kukunin sa pangungutang at buhis. Ang paglaki ng public spending (di-produktibo dahil di magkamal ng tubo) ng estado ay magbunga lamang ng malaking problema sa kapitalistang gobyerno.
Ito ngayon ang ginagawa ng rehimeng Arroyo – “patrabaho ni Pangulong Gloria”, loans/tulong pinansyal at retraining sa natanggal na manggagawa, tax rebate, paghahanap ng mga bansang tatanggap pa ng OFWs sa mas murang sahod, at higit sa lahat, paghahanap ng mauutangan. Pero dahil atrasado ang ekonomiya ng bansa, mas mahirap para sa Pilipinas na gawin ang ginagawa ng abanteng mga bansa para subukang isalba ang naghihingalong sistema. Ang kalagayan kasi ngayon: nagsimula ang krisis sa makapangyarihang mga bansa, isang malinaw na manipestasyon na ang kinabukasan nito ay ang naranasang ibayong kahirapan sa ikatlong daigdig at hindi ang kabaliktaran – na ang ikatlong daigdig ay makahabol sa antas ng unang daigdig.

Ganito din ang kahilingan ng Kaliwa – bail-out ng gobyerno sa mga manggagawa at pambansang industriyalisasyon. Nilagyan lamang ito ng “radikal” na lenggwahe dahil nasa oposisyon sila. Sa madaling salita, ang kapitalistang estado ang dapat maging “tagapagligtas” ng naghihirap na masa sa gitna ng krisis ng sistemang pinagtatanggol nito. Ganito rin ang esensya ng New Deal ni Roosevelt, ng Nazismo ni Hitler, ng Pasismo ni Mussololini, ng Stalinismo ni Stalin, ng welfare states ng Kanluran noong Cold War at ng diktadurang Marcos sa 1970s.

Hinihiling din ng Kaliwa na huwag bayaran ng estado ang kanyang utang o kaya ay bawasan ang nakalaang pondo para sa pagbayad ng utang. Sa halip, dapat daw gamitin ang mas malaking bahagi ng perang malilikom para “tulungan” ang masang api. Hinihiling din nila na bigyan ng estado ng tulong pinansyal ang mga natanggal sa trabaho hangga’t hindi pa sila nakahanap ng panibago. Kinopya nila ito sa “welfare state” ng Kanluran noong panahon ng “Cold War”. “Welfare state” na mabilis na naglaho sa Kanluran dahil sa krisis. Nais din nila na buhisan ng mas malaki ang mga mayayaman na matagal ng ginagawa ng ilang mga bansa sa Kanluran.

Ibig sabihin, nais ng Kaliwa na maging katanggap-tanggap sa masa ang mga sakripisyo at makayanan ng huli na tiisin ang pagpasan sa krisis ng kapitalismo. Ang mistipikasyon ng Kaliwa sa hanay ng uri ay “dapat lahat magsakripisyo hindi lang tayo” para maligtas ang sistema.

May kapasidad pa ba ang pambansang kapitalismo na resolbahin ang krisis nito?

Ang pagkakahalintulad ng linya ng naghaharing paksyon at Kaliwa sa Pilipinas ay walang kaibahan sa ginagawa na ngayon ng mga makapangyarihang imperyalistang bansa sa pangunguna ng USA – palakasin ang kontrol ng estado sa ekonomiya at panawagan ng pambansang pagkakaisa para isalba ang kapitalismo.

Isang malaking kasinungalingan ang linya na “maaring malagpasan ng Pilipinas ang krisis kung hindi ito mangungutang at hindi palakihin ang koleksyon ng buhis sa masang mahihirap”. Sa loob ng 40 taon, gumagalaw lamang ang ekonomiya ng mundo sa pamamagitan ng pagpapautang at pangungutang dahil TANGING sa ganitong paraan lamang hindi babagsak ang bulok na pandaigdigang sistema. Sa loob ng apat na dekada iba’t-ibang gimik ng pagbubuhis ang ginagawa ng mga estado para mapalaki ang pondo nito.

Higit sa lahat, walang akumulasyon ng kapital ang kapitalismo sa Pilipinas kung hindi ito makaungos sa mga karibal sa pandaigdigang pamilihan. Kailangang mas mura ang produktong pang-eksport ng bansa kaysa kanyang mga karibal na lugmok din sa krisis. Wala itong ibang ibig sabihin kundi, pipigain ang lakas-paggawa ng proletaryong Pilipino para makakuha ng maksimum na labis na halaga. Ang “pag-unlad” ng ekonomiya ng bansa sa gitna ng pandaigdigang krisis ay nakasalalay sa ibayong pagsasamantala, Kanan o Kaliwa man ang nasa kapangyarihan.

Ang sinasabing “pambansang industriyalisasyon” ay nangangailangan ng malaking akumulasyon ng kapital na makukuha lamang sa ibayong pagsasamantala sa lakas-paggawa at pangungutang. Ganun pa man, sa panahon na said at mabilis na kumikipot na pandaigdigang pamilihan, sasagkaan mismo ng kapitalistang kompetisyon at krisis sa pandaigdigang antas ang pangarap ng burgesyang Pilipino na “industriyalisasyon”. Wala ng pag-asa ang bansa,  gaya ng ibang mga bansa sa ikatlong daigdig, na maging industriyalisado sa ilalim ng dekadenteng kapitalismo.

Ito ang mga kontradiksyon ng kapitalismo sa panahon ng kanyang huling yugto – imperyalismo. Ang pagpapautang at pangungutang mismo na “solusyon” ng kapitalismo sa loob ng 40 taon ay siyang naging mitsa ngayon sa panibagong pagsabog ng mas malalim na krisis ng sistema.
Ang problema ay nasa kalikasan mismo ng sistema at hindi lang dahil sa “maling pangangasiwa” ng isang kurakot na pamahalaan. Sa panahon ng matinding krisis ng sistema LAHAT ng mga gobyerno ay lalupang maging kurakot at mandarambong sa yaman ng lakas-paggawa.

Ang tanging nalalabing solusyon na lang ng internasyunal na burgesya ay panibagong pandaigdigang digmaan upang muling hatiin ang mundo. Isang panibagong digmaan na malamang siyang wawasak ng tuluyan sa mundo at sangkatauhan.

Ang solusyon ay nasa labas ng balangkas ng kapitalismo

Wala ng bagong solusyon ang naghaharing uri sa kanyang kasalukuyang krisis. Recycled na lamang ang mga “solusyon” nito. Mga “solusyon” na siyang dahilan ng kasalukuyang krisis. Wala ng pag-asa na mareporma ang sistema pabor sa uring manggagawa dahil ito ay nasa kanyang permanenteng pagbulusok-pababa na 100 taon na ang nakaraan.

Kailangan ng bunutin ang ugat ng krisis – ang krisis sa sobrang produksyon. At hindi ito mabubunot sa balangkas ng bansa o “pambansang interes”. Kailangang bunutin ito sa pandaigdigang antas.
Ang puno’t dulo ng krisis sa sobrang produksyon ng kapitalismo ay nagmula sa pagiging sahurang alipin ng masang manggagawa. Lumilikha ang proletaryado ng labis na halaga katumbas ng kanyang sahod (kahit pa nasa “living” wage ang sahod nito). Sa kapitalismo, laging mas maliit ang sahod kaysa halaga ng mga produktong nagawa ng manggagawa. Hindi kayang bilhin ng manggagawa ang mga produktong nagawa nito. Hindi din ito kayang ubusin ng uring kapitalista laluna malaking bahagi ng labis na halaga ay ilalaan nito sa akumulasyon ng kapital at pagpapalawak ng kanyang negosyo; pagpapalawak na halos imposible na sa mundong lubusan ng nasakop ng kapital.

Kailangan ng wasakin ang sistemang kapitalismo, durugin ang sahurang pang-aalipin.

Ang unang hakbang sa pagwasak sa bulok na sistema

Ang unang hakbang ay malawakang pakikibaka ng mga manggagawa sa pinakamaraming pabrika/kompanya upang TUTULAN ang tanggalan, work rotation, at wage reduction. Wala tayong kapangyarihan sa pakikibaka kung hindi maraming pabrika ang lalahok. Hindi na angkop at hindi na epektibo sa kasalukuyang antas ng labanan na paisa-isa, sector by sector o industry by industry na pakikibaka. Ang tama at epektibo ay pakikibaka ng lahat ng sektor at lahat ng industriya.
Ang malawakang pakikibaka ay hindi kaya ng unyonismo sa Pilipinas na nahati-hati at matindi ang sektaryanismo. Hindi ito kaya ng unyonismo na walang ibang interes kundi preserbasyon ng kanyang istruktura at burukrasya dahil matindi ang kompetisyon kahit sa hanay nila. Hindi ito kaya ng unyonismo na ang tanging papel sa kasalukuyan ay katuwang ng estado sa loob ng kilusang paggawa upang hadlangan ang pagsulong ng proletaryong rebolusyon.

Kailangang tutulan ang nais ng estado at mga unyon na “tanggapin natin ang mga sakripisyo basta’t tutulungan tayo ng gobyerno”. Wala tayong maasahang pangmatagalang tulong mula sa kapitalistang estado na lubog sa utang at kontrolado ng mga buwayang hayok sa pera at kayamanan at pangunahing tagapagtanggol ng sistemang sahuran. Ang “tulong” nito ay may layuning pigilan tayong manggagawa na hawakan natin ang ating kinabukasan sa ating sariling mga kamay.

Dahil ang ating lakas ay nakasalalay sa pakikibaka ng maraming pabrika na dapat koordinado ng mga asembliya o komite sa welga, ngayon pa lang ay nagtutulungan na ang rehimeng Arroyo, Kaliwa at mga unyon upang mapigilan ito. Ang panawagan ngayon ng mga unyon ay isang “tripartite summit” na lalahukan ng mga representante ng mga unyon, asosasyon ng mga kapitalista at estado upang pag-usapan paanong mapigilan ang malawakang pag-aklas ng mga manggagawa. Patuloy ang mistipikasyon ng Kaliwa na ang paksyong Arroyo lamang ang pangunahing kaaway ng masa at pilit na itinatago ang katotohanan na ang lahat ng paksyon ng naghaharing uri, administrasyon at oposisyon, Kanan at Kaliwa ay parehong mortal na kaaway ng manggagawang Pilipino.

Kung nais nating lalakas ang ating pakikibaka at tayo mismo ang magdesisyon sa ating kinabukasan, kailangang makibaka tayo labas sa istruktura at balangkas ng unyonismo, ito man ay hawak ng Kanan o Kaliwa, ng administrasyon o oposisyon. Ang ating lakas ay nasa mga ASEMBLIYA at KOMITE NG WELGA na tayo mismo ang magtayo, magpatakbo at sentralisado.

Ang anumang pakikibaka na nasa pamumuno ng unyon ay mauuwi lamang sa negosasyon na pabor sa uring kapitalista at estado.

Ang pakikibaka para sa PERMANENTENG TRABAHO at SAPAT NA SAHOD sa gitna ng krisis ng kapitalismo ang tamang linya ng pakikibaka bilang mga alipin ng kapital. Hindi tayo magsakripisyo para iligtas ang naghihingalong sistema. Ang istorikal na misyon nating mga manggagawa ay wakasan ang buhay ng sistemang ito upang tayo ay makalaya na mula sa pagsasamantala.

Ang linyang ito ang maging tungtungan natin para ituloy-tuloy ang pakikibaka hanggang mawasak ang kapitalistang estado at maagaw natin ang kapangyarihan. Ang pag-agaw ng uring manggagawa sa kapangyarihan ang TANGING daan tungo sa ating ganap na kalayaan bilang sahurang alipin.
Tayong lahat na manggagawa – may trabaho at wala, regular at kontraktwal, unyonista at hindi, nasa publiko at pribado – ay kailangang magkaisa at sama-samang labanan ang mga atake ng kapitalista na tayo ang papasan sa krisis ng sistemang matagal ng nagsamantala at nang-api sa atin. Magkaisa tayo sa ating mga asembliya at sa ating mga komite ng welga. Ito na lamang ang tanging paraan para mapigilan natin ang atake ng kapital sa ating kabuhayan.    

INTERNASYONALISMO
Enero 31, 2009
Email us: philippines@internationalism.org

January 14, 2009

Unions Against the Working Class! (The Defeat of Giardini workers in Cebu)

Mga Unyon Laban sa Uring Manggagawa!
(Pagkatalo ng mga manggagawa sa Giardini del Sole sa Cebu)

Mula ng pumasok ang pandaigdigang kapitalismo sa kanyang dekadenteng yugto at nangingibabaw na ang tendensya ng kapitalismo ng estado sa halos lahat ng mga bansa, ang mga unyon na dati organisasyon ng uring laban sa kapital noong 19 siglo ay ganap ng naging instrumento ng kapitalistang estado laban sa interes ng proletaryado.

Wala ng mas malinaw na patunay nito kundi ang paglahok ng mga unyon at pagtulak ng mga ito sa masang manggagawa na magpatayan sa dalawang imperyalistang pandaigdigang digmaan na kumitil ng mahigit 100 milyong buhay.

Sa kasalukuyan, ang mga unyon ay ginamit ng magkabilang kampo ng naghaharing uri (Kanan at Kaliwa, administrasyon at oposisyon) upang hatiin at ilihis ang mga manggagawa sa rebolusyonaryong landas.
Magmula ng umusbong ang unyonismo sa Pilipinas, maraming mga ehemplo na maari nating ihapag kung paanong sinabotahe nito ang pakikibaka ng uri para ibagsak ang kapitalistang gobyerno. Ang pinakamaliwanag nito sa kasaysayan ay ang linyang “tunay, palaban, makabayang unyonismo” na sinisigaw ng Kaliwa. Wala itong ibig sabihin kundi igapos ang masang proletaryo sa kadena ng nasyunalismo at pakikipag-alyansa sa pambansang burgesya.

Nitong nakaraang mga araw, nalathala sa Manila Indymedia at sa mga lokal na pahayagan ng Cebu ang pakikibaka ng mga manggagawa sa Giardini del Sole, isang Italian-owned furniture-export industry. Ang isyu ay ang temporary shutdown ng kompanya dahil sa pandaigdigang krisis pinansyal.

Nagbunyi ang Partido ng Manggagawa (PM) sa sinasabi nitong “tagumpay” ng mga manggagawa sa kanilang laban sa “pamumuno” ng unyon na kasapi nito.

Ano ba ang sinabi ng Kaliwa at ng unyon na “tagumpay” ng mga manggagawa sa Giardini del Sole?

1. Ang unyon ay naging partner ng DOLE at management para pag-usapan kung paano ipatupad ang rotation work. Ibig sabihin, kung paano ipatupad ang pagbawas ng araw-pagtrabaho ng mga manggagawa!

2. Ang pakikipag-usap ng unyon sa kapitalista kung paano magtulungan para itayo ang isang “kooperatiba” ng manggagawa na siyang magpapatakbo ng kompanya. Sa madaling sabi, “workers’ control” o “self-management”.

Sa pangkalahatan, hindi lang ang PM ang may ganitong repormistang linya. Lahat ng mga Kaliwang organisasyon na karibal ng PM ay ganito din ang takbo ng utak: “workers’ control”, bail-out ng kapitalistang estado sa uring manggagawa.

Kabiguan ng pakikibaka ng mga mangagawa sa Giardini

Hindi totoong tagumpay ang nalasap ng mga manggagawa sa Giardini kundi MALAKING KABIGUAN AT PAGKATALO.

1. Ang rotation work o pagbawas ng oras-trabaho ay walang ibig sabihin kundi tinanggap ng mga manggagawa na mabawasan ang kanilang kita. Wala itong ibig sabihin kundi ibayong paghihirap ng masang matagal ng pinagsamantalahan at inaapi ng kapitalista. Kulang na kulang na nga ang sahod nila noong 6 na araw kada linggo at 8 oras kada araw ang kanilang trabaho, mas lalupa itong kukulangin sa pang-araw-araw na gastusin ngayon dahil rotation work na nga! Nasaan ngayon ang “tagumpay” na sinasabi ng Kaliwa at ng unyon?

Ang kagyat na hinihingi ng mga manggagawa ay permanenteng trabaho at sapat na sweldo para mabuhay na disente sa ilalim ng kapitalismo hindi rotation work o contractual work!

Kung ang palusot naman ng Kaliwa ay “buti na lang ang rotation work kaysa tuluyan ng mawalan ng trabaho”, wala itong kaibahan sa hibang na argumento na “mabuti na ang alipin basta walang makakain”.

2. Ang “workers’ control” ay walang ibig sabihin kundi pagsamantalahan ng mga manggagawa ang kanilang sarili dahil sa hungkag na katuwirang “amin ang pabrika at responsibilidad namin na paunlarin ito”. Huridikal lamang na pag-aari ng mga manggagawa ang pabrika pero malinaw ang katotohanan na kapitalistang mga relasyon ang iiral para mapatakbo at “uunlad” ang “pabrika ng manggagawa”. Para “uunlad”, kailangang tutubo ang pabrika. Ang tubo sa kapitalismo ay makukuha lamang sa pagsasamantala sa mga manggagawa!

Katunayan, nagpahiwatig na ang PM at unyon na hihingi ng tulong sa kapitalistang gobyerno para magkaroon ng puhunan kung sakaling papayag sila sa “kooperatiba ng manggagawa”.

Maraming ehemplo na ng “workers’ control” at “self-management” sa iba’t-ibang bansa na pumalpak. Pumalpak dahil sa maigting na kompetisyon sa pagitan ng mga kapitalista at kakulangan ng puhunan na bunga na rin sa kompetisyon. Kung meron mang iilang “umunlad”, ito ay dahil sa maksimisadong pagsasamantala sa mga manggagawang “may-ari” ng pabrika.

Walang ibang solusyon kundi ibagsak ang kapitalismo

Kailangang maintindihan ng mga manggagawa sa Giardini na TALO ang kanilang pakikibaka. Kung napilitan man silang tanggapin ang kanilang kasalukuyang kalagayan hindi dahil sa ito ay “tagumpay” gaya ng panlilinlang ng PM at ng unyon kundi dahil HINDI SAPAT ANG KANILANG LAKAS upang labanan ang uring kapitalista at ang estado. Hindi sapat dahil sila lang ang nakibaka habang ang ibang mga manggagawa sa ibang pabrika ay hindi pa.

Upang manalo sa pakikibaka, kailangang lalahukan ito ng maraming pabrika; hindi lang ng ilang daang manggagawa kundi ng libu-libo o daang libong manggagawa. Upang lubusang manalo sa laban, kailangang ibagsak ng uring manggagawa ang kapitalistang gobyerno at ang sistemang kapitalismo.
Kung nais ng mga manggagawa na manalo, kailangan nilang itakwil ang pamumuno ng mga unyon at hawakan ang laban sa sariling mga kamay sa pamamagitan ng mga asembliya nila hindi lang sa antas pabrika kundi sa antas syudad hanggang pambansa. Kung nais ng mga manggagawa na ganap na magtagumpay laban sa kapitalismo, kailangan nila ang suporta ng mga kapatid na manggagawa sa buong mundo hindi ng kapitalistang gobyerno o ng mga politiko.

Kailangang tanggapin ng mga manggagawa ang katotohanan na pinagkanulo sila ng “kanilang” unyon dahil sa simula pa lang, ang unyon ay hindi naman organisasyon nila kundi instrumento ng kapitalistang estado sa hanay nila. Ang papel ng unyon sa panahon ng dekadenteng kapitalismo ay ilihis ang pakikibaka ng uri.

Wala ng kapasidad pa ang kapitalismo ngayon na bigyan ng disenteng pamumuhay ang proletaryado. Nabubuhay ang kapitalismo sa kasalukuyan sa pamamagitan ng ibayong pagsasamantala at pagpapahirap sa masang anakpawis. Wala ng ibang paraan para makalaya mula sa pang-aalipin kundi ang ibagsak ang kapitalistang gobyerno at agawin ng manggagawa ang kapangyarihan.

Sana maging aral sa ibang mga manggagawa ang pagkatalo ng mga manggagawa sa Giardini dahil sa unyonismo.
 

January 10, 2009

Leftist union in the Philippines connived with management against the workers

Filed under: Philippine Politics

In a press release of the leftist Partido ng Manggagawa (Labor Party) published in Manila Indymedia last January 9 (http://manila.indymedia.org/en/2009/01/2019.html), it claimed, which is its title also,“Furniture workers win major concessions as dispute settled”.

According to the press release, “The workers of Giardini del Sole,….one of the biggest furniture exporting company in the country, won major concessions in negotiations at the National Conciliation and Mediation Board (NCMB) Region 7…”

What are these “victories” that the union claimed?

“Management and the union agreed on the following points:

1. Establishment of a joint evaluation team that includes the union, management and the DOLE/NCMB to rotate work among as many of the workers as possible. The joint evaluation team will also monitor the company’s performance and recall the workers when demand picks up.

2. Granting of financial assistance of PhP 5,000 and one sack of rice per month for the duration of the temporary shutdown. It will be deductible from separation pay in case of permanent closure.

3. No worker will be terminated and only voluntary resignations will be accepted.

4. Release of backwages for the holiday pay last December equivalent to three days salary.”

Because of this settlement, PM joyfully said “The settlement averted the Giardini union’s plan to file a notice of strike on the basis that the temporary shutdown was illegal and a ruse for union busting.”

Since the union is now part of the evaluation team with the management and the state agency in discussing on how many workers will be “retain in rotation work” and recall the workers (those who will be retrenched or out of the job) when “demand picks up”, the union’s vice president proudly proclaimed, “workers (the union and not the workers) now have a voice in how the company will cope with the crisis.” It means that the union is now officially recognized as partner of the management and government in implementing the retrenchment for the employees to accept voluntarily!

What the unions are doing here in the Philippines is the same as what the unions doing in Europe and in other parts of the world: police in the company to prevent the workers in extending and generalizing their struggles.

In addition, unions help to sow reformist calls and actions helping to save the dying capitalist system as what the PM-Cebu spokesperson said on the “victory” of the Giardini workers: “the Cebu, Mandaue and Lapu-Lapu unions that have been preparing for solidarity actions to the Giardini workers will now shift to campaigning for a bailout scheme for workers. According to PM-Cebu spokesperson, “The plight and fight of the Giardini workers highlight the imperative of a bailout package for workers affected by the crisis.”

January 1, 2009

2009 Statement for the Filipino workers

Filed under: Philippine Politics

Pahayag sa taong 2009
Para sa manggagawang Pilipino

ITAKWIL ANG MGA ILUSYON AT MISTIPIKASYON!
LABANAN ANG MGA ATAKE NG ESTADO!

Lahat ng paksyon ng naghaharing uri ay iisa ang laman ng kanilang pahayag para sa taong 2009: may pag-asa pa na makabangon ang sistemang kapitalismo mula sa kasalukuyang krisis nito.

Ang paksyong Arroyo ay nanawagan ng “pagkakaisa” at “pagsantabi ng pamumulitika” para makayanan ng pambansang kapitalismo ang pandaigdigang krisis. Ang burges na oposisyon ay tulad din ng nagharing paksyon ang pahayag maliban sa puntong matutupad lamang ang pambansang pagkakaisa kung wala na sa Malakanyang si Gloria. Ibig sabihin, kung ang oposisyon na ang nasa kapangyarihan.

Ang Kaliwa, kung saan ang papel nito ay maghasik ng mistipikasyon ay gumagamit ng radikal na lenggwahe tulad ng “pagbabago ng sistema”, “sosyalismo”, “demokrasyang bayan” o “gobyernong bayan”. Ang komon na linya ng iba’t-ibang grupo ng Kaliwa sa pangunguna ng maoistang CPP-NPA-NDF ay: makakamit lamang ang pambansang pagkakaisa sa ilalim ng isang gobyerno na kontrolado ng Kaliwa o ng partido “komunista”.

Magkaaway man sa harap ng publiko, magkaiba man ang lenggwaheng ginagamit, walang pagkakaiba ang panawagan ng Kanan at Kaliwa: palakasin ang paghawak ng estado sa buhay panlipunan dahil ito lamang ang kumakatawan sa interes ng mamamayan. Ang estado lamang ang tagapagligtas ng sambayanan mula sa kasalukuyang krisis ng sistema.

Marxistang Paninindigan

Kailangang mailinaw ang pundamental na kaibahan ng paninindigan at pagsusuri ng mga komunista mula sa Kanan at Kaliwa ng burgesya. Kailangang malinaw na maunawaan ang pundamental na pagkakaiba ng mga marxista sa mga pekeng komunista.

Lalo pang lalala ang krisis ng pandaigdigang kapitalismo sa taong 2009. Kasabay nito, titindi ang mga atake ng estado at uring kapitalista sa masang proletaryo. Wala ng matagalang solusyon ang permanenteng krisis ng sobrang produksyon ng kapitalismo maliban sa (1) panibagong pandaigdigang digmaan para muling hatiin ang mundo ng makapangyarihang imperyalistang mga bansa o (2) pandaigdigang proletaryong rebolusyon para ibagsak ang estadong kapitalista at paghari ng pambansang burgesya. Ang una ang tanging solusyon ng uring mapagsamantala habang ang ikalawa ang tanging solusyon ng uring manggagawa, ang uring may istorikal na misyon para wakasan ang sistemang kapitalismo at itayo ang komunismo.

Lalong lalakas ang panghihimasok ng estado sa ekonomiya ng lipunan para tangkaing isalba ang sistema mula sa mas malalim na pagkalugmok sa krisis. Ang pangingibabaw ng kapitalismo ng estado ay manipestasyon ng naghihingalong sistema. Kaugnay nito, mas tatalas ang pangil ng panunupil ng estado — ito man ay demokratiko o “sosyalista” – sa lumalabang masang anakpawis. Kanan o Kaliwa man ang nasa kapangyarihan, gagamitin nito ang kamay na bakal ng estado laban sa rebolusyonaryong proletaryado. Sapat na ang mga nakikita nating panunupil sa Pilipinas, China, Vietnam, Venezuela, maoistang Nepal, Bangladesh, Egypt, Greece, France, Germany, at iba pang bansa para lubos na maintindihan ang kontra-rebolusyoanryong papel ng estado.

Hindi ang estado (anuman ang pangalang ibinyag ng Kaliwa dito) ang instrumento para sa pagbabagong panlipunan. Kabaliktaran: mababago ang lipunan matapos lubusang mawasak ang estado. Ang instrumento ng proletaryado para sa sa sosyalismo ay ang sariling organo nito sa pakikibaka – ang mga asembliya at konseho ng manggagawa. Ang diktadura ng proletaryado ay ang mga konseho ng uri at hindi ang transisyunal na estado.

Lalakas at magtuloy-tuloy lamang na susulong ang mga pakikibaka para labanan ang mga atake ng kapital kung hawakan ng uring manggagawa ang kanilang pakikibaka sa kanilang sariling mga kamay. Ibig sabihin, kung makibaka ang uri labas sa kontrol ng unyonismo, hindi para sa elektoralismo/parliyamentarismo at hindi para magsilbi sa nasyunalismo at pagtatanggol sa pambansang interes. Magiging malakas lamang ang pakikibaka ng uri kung ang kilusan nito ay hindi makipag-alyansa – direkta o indirekta, estratehiko o taktikal – sa lahat ng paksyon ng naghaharing uri kabilang na ang “anti-imperyalistang” pambansang burgesya.

Kailangang maunawaan ng manggagawang Pilipino na lalakas lamang ang kanilang pakikibaka sa kalagayan na sumusulong ang pakikibaka ng mga manggagawa sa pandaigdigang saklaw. Ang tanging nagkakaisang prente na kailangang pasukin at palakasin ng proletaryong Pilipino ay ang makauring alyansa ng mga manggagawa sa buong mundo; isang alyansa laban sa lahat ng mga paksyon ng burgesya sa loob at labas ng bansa. Ang pinakamataas na ekspresyon nito ay ang mga welga ng pakikiisa ng manggagawang Pilipino sa mga pakikibaka ng mga kapatid sa uri sa ibang bansa. Ito ang proletaryong internasyonalismo.

Dapat at tama lamang na suportahan ang anumang kagyat na pakikibaka ng uring manggagawa dahil ito ay ekspresyon at pundasyon para sa rebolusyonaryong pakikibaka. Subalit hindi para itali ang masang anakpawis sa mga repormistang kahilingan; sa mga kahilingang umaasa sa mga batas ng kapitalistang estado at parliyamento kundi para ipakita sa uri na makakamit lamang ang mga kahilingang ito matapos maibagsak ang estado sa pamamagitan ng sosyalistang rebolusyon.

Sa kongkreto, tungkulin ng mga rebolusyonaryong minorya sa Pilipinas na hikayatin ang uring proletaryo na palawakin ang kanilang pakikibaka sa mas maraming pabrika, sa antas syudad hanggang pambansa at higit sa lahat, hanggang internasyunal na saklaw kung nais ng uri na temporaryong aatras o hihinto ang estado sa pang-aatake. At para lubusang mapigilan ang pang-aatake ng kapital, kailangang ibagsak ang burges na estado, ito man ay “diktadura”,  “demokratiko” o “sosyalista”. Ang labanan ngayon ay hindi na patagalan ng welga sa iilang pabrika kundi malawakang welga sa mas maraming pabrika; ng mas marami at malawak na manggagawang lumalahok sa mga pakikibaka sa lansangan. Ang labanan ngayon ay isang pampulitikang digmaan para itayo ang proletaryong kapangyarihan.

Panghuli, itinuturo ng karanasan ng uri sa 1905 at 1917 sa Rusya, 1980 sa Poland, 2006-2007 sa France, Spain at Egypt at nitong huli, sa Greece sa 2008 na ang tanging organo ng pakikibaka ng proletaryado ay ang kanilang mga asembliya at hindi ang mga unyon at mga partido ng Kaliwa.

Manggagawang Pilipino at mga rebolusyonaryo sa Pilipinas!

Salubungin natin ang bagong taon na may bagong pag-asa at bagong kamulatan. Salubungin natin ang 2009 sa pamamagitan ng pagtakwil sa lahat ng mga balakid – ang unyonismo, elektoralismo/parliyamentarismo at nasyunalismo – para isulong ang internasyunal na sosyalistang kilusan at ipraktika ang batayang prinsipyo ng Marxismo – internasyonalismo.

MANGGAGAWA SA BUONG MUNDO, MAGKAISA!
IBAGSAK ANG ESTADONG KAPITALISTA!
IBAGSAK ANG ‘SARILING’ PAMBANSANG BURGESYA!

INTERNASYONALISMO
Enero 1, 2009
Email us: internasyonalismo@yahoo.com

        

December 17, 2008

Philippine Situationer December 2008

Filed under: Philippine Politics


Ang Pambansang Kalagayan ng Pilipinas

1. Nagsisikap itago ng Kanang paksyon ng burgesyang Pilipino sa pangunguna ng paksyong Arroyo ang tunay na kalagayan ng krisis sa pagsasabing “hindi masyadong” maapektohan ang ekonomiya ng Pilipinas sa lumalalang pandaigdigang krisis ng kapitalismo dahil “nanatiling malusog” ang pambansang ekonomiya.

Nakakatawa at nakakaasar ang baluktot na lohikang ito dahil hindi ito kumakatawan sa katotohanan ng pandaigdigang kapitalismo at sa integrasyon ng pambansang ekonomiya sa pandaigdigang ekonomiya kundi umaayon lamang sa layunin ng naghaharing paksyong may hawak ng kapangyahrihan na ipagtanggol ang kanyang dominasyon laban sa kanyang mga karibal na naghahangad na patalsikin ito.

Kaya noong kasagsagan ng walang hintong pagtaas ng presyo ng langis at bigas, ang katwiran ng paksyong Arroyo at ng kanyang mga “eksperto” ay hindi mapigilan ang pagtaas ng presyo dahil ito ay isang “pandaigdigang pangyayari na hindi kontrolado ng alinmang pambansang gobyerno”. Ibig sabihin, inutil ang pambansang estado dahil ito ay isang pandaigdigang problema kung saan integrado ang ekonomiya ng bansa.

Sa ganitong linya din nitong huli, nag-aastang “tagapagtanggol” ang estado sa mamamayan ng ginigiit nitong “hindi sapat” ang pagbaba ng presyo ng langis kumpara sa pagbagsak ng presyo sa pandaigding pamilihan. Nagkaroon tuloy ng “taktikal na alyansa” ang Kanan at Kaliwa sa ganitong usapin.

Subalit ng pumutok ang panibagong pandaigdigang krisis nitong Setyembre na pinangunahan ng pinakamakapangyarihang imperyalistang bansa sa mundo, ang Estados Unidos,biglang hindi na ginamit ng estado ang argumentong “integrado ang pambansang ekonomiya sa pandaigdigang ekonomiya” kundi “independyente” ang ekonomiya ng Pilipinas at ang “krisis ay nasa EU at Uropa lamang”. Biglang binura ng mga “ekspertong” ekonomista ni Arroyo ang integrasyon ng ekonomiya sa pandaigdigang kapitalismo sa usaping ito.

Dalawang mayor na kasinungalingan ang pinanganladakan ng paksyong Arroyo: (1) nanatiling istable ang kalagayan ng OFWs na isa sa mayor na pinagkukunan nito ng pera, (2) hindi nakasandal ang eksport ng bansa sa Amerika.

Subalit anuman ang paraan ng pagtatago ng rehimen, halatang-halata na nababahala ito at natataranta sa kalagayan ng pambansang ekonomiya dahil sa panibagong krisis ng pandaigdigang dekadenteng kapitalismo.

2. Kung nagkabuhol-buhol ang argumento ng Kanan sa pagsusuri sa krisis at sa solusyon nito, ganun din ang Kaliwa sa pangunguna ng mga maoistang CPP-NPA-NDF.    

Ayon sa Kaliwa pumutok ang krisis dahil “hinayaan” ng estado ang mga pribadong kapitalista sa pagkamal ng tubo at pagsasamantala sa mga manggagawa laluna sa larangan ng ispekulasyon. Samakatuwid, nagkaroon diumano ng krisis dahil walang regulasyon at kontrol ng estado sa pagpapatakbo ng ekonomiya. Ito ang bag-as ng linyang anti-globalisasyon ng Kaliwa.

Ang ganitong linya nila ang dahilan na humantong ang kanilang pagsusuri at solusyon sa krisis gaya ng sa Kanan: “hindi gaanong maapektohan at madaling maalpasan ang epekto kung meron man, kung inuuna ng estado ang pagtatanggol sa sariling pambansang ekonomiya laban sa mga karibal nito”. Sa madaling sabi, kung may regulasyon at kontrol mula sa gobyerno.

Iba-iba man ang radikal na lenggwaheng ginagamit ng iba’t-ibang grupo ng Kaliwa sa pagsusuri sa kasalukuyang krisis, iisa lamang ang kanilang kongklusyon at solusyon: pahigpitin ang kontrol ng estado sa buhay panlipunan ng bansa.

Ang tunay na kalagayang pang-ekonomiya ng Pilipinas

3. Ang ekonomiya ng Pilipinas ay integrado na sa pandaigdigang ekonomiya gaya ng lahat ng mga bansa. Wala ng independyenteng pambansang ekonomiya sa panahon ng imperyalismo. Higit sa lahat, wala na ring patas na kompetisyon sa panahon ng dekadenteng kapitalismo. Ito ang katotohanang nais itago ng mga “reboluyonaryong” organisasyon at partido sa Pilipinas na patuloy na naghahasik ng ilusyon sa masang manggagawa na maari pang maging malaya ang Pilipinas sa kuko ng imperyalismo sa ilalim diumano ng “gobyerno ng bayan” o “gobyerno ng manggagawa”[1] kahit pa nanatiling naghahari ang kapitalismo sa pandaigdigang saklaw.

4. Dahil sa walang solusyon na krisis sa sobrang produksyon ng kapitalismo, lahat ng mga bansa (kabilang na ang Pilipinas at hindi lamang ang malalaking imperyalistang mga bansa gaya ng EU) ay nagpapaligsahan na mapalaki ang kanilang industriyang pang-eksport[2] at mapaliit ang kanilang import. Subalit ang krisis sa sobrang produksyon, pagkasaid ng pandaigdigang merkado at ang kaakibat na tumitinding kompetisyon sa pagitan ng mga pambansang kapital ang nagtulak sa mga kapitalista na maghanap ng mas murang lakas-paggawa sa loob at labas ng kani-kanilang mga bansa.

Hindi lamang pamurahan ng produkto kundi pamurahan ng lakas-paggawa ang resulta ng krisis ng sobrang produksyon. Nagbunga ito ng pagiging pandaigdigan din ng katangian ng paggawa ng produkto. Ang mundo ay naging parang napakalaking pabrika kung saan ang mga departamento ng asembliya ay ang mga bansa kung saan naroon ang murang paggawa.

5. Ang Pilipinas na nabansot ang kapitalistang pag-unlad dahil wala ng kapasidad pa ang pandaigdigang sistema na paunlarin ang mga atrasadong bansa ang isa sa malinaw na ehemplo sa ganitong kalagayan:

 a. Ang pagiging eksporter nito ay nagmula sa pagiging mura ng kanyang lakas-paggawa. Kaya lang, hindi lamang ang Pilipinas ang naghahangad na maging malaking eksporter. Katunayan natalo na ang Pilipinas sa China at Vietnam sa pamurahan ng lakas-paggawa.

Ang malaking produktong pang-eksport ng Pilipinas ay mga “hilaw na materyales” para sa paggawa ng produkto gaya ng electronics at computer chips. Ngunit hindi ito ang pangunahing eksport ng bansa kundi ang murang lakas-paggawa mismo. Katunayan, ang bumubuhay sa ekonomiya ng Pilipinas maliban sa pangungutang ay ang remittances ng mahigit 9 milyong OFWs. Pero hindi lang ang Pilipinas ang ganito ang kalagayan. Maraming mga bansa sa Ikatlong Daigdig gaya ng Bangladesh, Sri Lanka at Aprika ang umaasa din sa eksport ng lakas-paggawa.

b. Importer naman ito sa mga yaring produkto. Kahit bigas ay ini-import ng bansa na dating numero unong eksporter noong 1970s. Ekspresyon lamang ito na ang kapitalismo sa bansa ay bansot at napakahina. Subalit nag-iilusyon ang Kanan at Kaliwa ng burgesya na mapaunlad pa ang kapitalismo sa Pilipinas. Ang paksyong Arroyo ay nagdidiliryo sa pagsasabing magiging industriyalisadong bansa ang Pilipinas gaya ng mga bansa sa Unang Daigdig sa taong 2020. Ang CPP-NPA-NDF naman ay nagkukumahog na maging industriyalisado ang Pilipinas sa pamamagitan ng matagalang digmaang bayan sa kanayunan.  

6. Isang malaking kasinungalingan ang sinasabi ng mga “ekspertong” ekonomista ng rehimeng Arroyo na “hindi gaanong maapektohan” ang pambansang ekonomiya at “malusog” ito kahit pa nasa krisis ang pandaigdigang kapitalismo. Dahil pangunahing umaasa sa eksport ang Pilipinas doon sa malalaking imperyalistang mga bansa, bubulusok ang ekonomiya ng una kung bubulusok ang huli. Ito ang bunga ng integrasyon ng mga pambansang ekonomiya sa pandaigdigang ekonomiya na nasa permanenteng krisis na.

Sa totoo lang, wala namang naniniwala sa propaganda ng gobyerno dahil ramdam at naranasan na ito ng masang manggagawa: tanggalan, rotation, temporary shutdown, at higit sa lahat ang pag-uwi ng libu-libong OFWs na tinanggal sa trabaho dahil sa krisis. Kahit ang burges na media ay hindi na ito maitago pa[3].

7.  Ang “malusog” na ekonomiya ng gobyerno ay nakasandal sa utang na hindi na mabayaran[4]. Ang ekonomiya nito ay umaasa sa pangungutang at pagpiga ng buhis sa masang anakpawis. Sa madaling sabi, ang “malusog” na ekonomiya ng kapitalismo sa bansa ay nakatungtong sa naghihikahos na populasyon.

Ang malaking problema ngayon ay hindi na ito makautang pa na kasing dali at kasinglaki noon dahil hindi na rin madaling magpapautang ang mga internasyunal na bangko na lugmok sa krisis. Maliban sa ang mga bangko ang unang tinamaan ng krisis, mas uunahin ng mayayamang mga bansa ang pagsalba sa kani-kanilang nalulunod na mga pambansang kapital[5]. Pangalawa, kung bumabagsak ang eksport ng bansa laluna ang napipintong pag-uwi ng daan-daang libong OFWs, wala ng mapagkukunan ng pera ang estado maliban sa buhis ng naghihikahos na sambayan.

Kaya kung hahambalos na ang mas malakas na unos ng pandaigdigang krisis sa susunod na taon sa bansa, walang kapasidad na mag-bailout ang estado sa mabangkarotang mga kompanya at bangko.

Ang katotohanan: napakahina ng ekonomiya ng bansa at nakasandal pa ito sa marupok na pandaigdigang ekonomiya. Kung tuloy-tuloy na babagsak ang pandaigdigang ekonomiya sa susunod na mga taon, partikular ang China, Japan, USA[6] at kung aabot na ang bagyo ng krisis sa Gitnang Silangan kung saan naroon ang malaking bilang ng OFWs, tiyak guguho ang ekonomiya ng Pilipinas.

May solusyon pa ba ang burgesyang Pilipino sa kalagayang pang-ekonomiya ng bansa?

8. Kung ang Kanan at Kaliwa ng burgesya ang tatanungin, MERON.

a. Mas pahigpitin ng estado ang kontrol sa ekonomiya[7]. Ang Kaliwa ay nanawagan ng direktang kontrol at regulasyon ng estado at “humiwalay” sa kontrol ng makapangyarihang imperyalistang mga bansa gaya ng Amerika. Sa madaling sabi, proteksyunismo at nasyunalismo.

Ang linya naman ng Kanan ay mas pamurahin pa ang lakas-paggawa at makipagkompetinsya sa ibang mga bansa sa Ikatlong Daigdig para mas maengganyo ang mga dayuhang kapitalista na dito maglagak ng kapital kaysa mga karibal nito. Kaugnay nito, hangad ng Pilipinas na maengganyo ang mga bansa sa Uropa, China, Japan na maglagak ng dagdag na puhunan sa bansa. Pahiwatig lamang ito na ang burgesyang Pilipino ay nakahandang talikuran ang kanyang pagiging tuta sa Amerika kung may ibang malaking imperyalistang bansa na sa tingin niya karapat-dapat maging bagong amo. Ganun pa man, pagpapahigpit pa rin sa pagkontrol ng estado ang paraan ng Kanan.

Ang mas pursigidong panibagong cha-cha ng rehimeng Arroyo ay nakasentro sa pagbabago ng mga probisyon sa 1987 Konstitusyon para mas katanggap-tanggap sa mga dayuhang kapitalista kumpara sa mga karibal nitong mga bansa na naghahangad din ng dayuhang kapital.

b. Makumbinsi ng uring kapitalista ang manggagawang Pilipino na lalupang magsakripisyo para “makabangon” ang ekonomiya. Ito ay sa pamamagitan ng mas mababang sahod katumbas ng “regular” na trabaho, pagtalima sa rotation work at pagbawas ng oras-trabaho o kaya sa malawakang tanggalan at pagtanggap sa karagdagang buhis na ipapataw ng estado.

k. Panibagong pandaigdigang digmaan para muling hatiin ang mundo.

Ang letra (k) na siyang epektibong solusyon ng burgesya sa kanyang krisis ay malayo pang mangyari dahil hindi pa kumbinsido ang uring manggagawa na magsakripisyo sa digmaan gaya noong WW I at WW II. Subalit, kasing lagim ang nangyayaring mga lokal at pambansang digmaan ngayon kung saan milyun-milyong tao ang namatay o nawalan ng tirahan. Higit sa lahat, kung mangyari ito, tiyak mawawasak na ang mundo.

Ang letra (a) ay hindi solusyon sa krisis ng sobrang produksyon. Bagkus, pinalala lang nito ang sitwasyon. Noong 1930s hanggang 1970s ito na ang pangunahing polisiya ng mga estado sa buong mundo: proteksyunismo at regulasyon ng estado.  Ang resulta, lalong nalugmok sa utang ang mga estado dahil sa pagsalba sa mga bangkarotang kompanyang pag-aari nito.  Nagkaroon ng krisis sa sobrang produksyon dahil wala ng bagong merkado pa na mapagbentahan ng mga yaring produkto at sa katangian mismo ng kapitalismo na anarkiya sa produksyon tulak ng kompetisyon direkta mang kontrolado o hindi ng estado ang mga ekonomiya at industriya.

Dagdag pa, imposible na ang malayang bansa sa panahon ng imperyalismo. Ang imperyalismo ay isang pandaigdigang sistema ng kapitalismo kung saan nasa istorikal na yugto na ito ng kanyang pagbulusok-pababa. Ito ay hindi lamang polisiya ng iilang malalaking bansa kundi ng lahat ng mga bansa kabilang na ang Pilipinas. Ang paglaya ng Pilipinas mula sa imperyalistang Amerika ay pagpasok naman nito sa “praternal” na relasyon sa ibang mga malalaking kapitalistang bansa na karibal ng Amerika.

Dalawang kontradiksyon na nasa kalikasan ng dekadenteng kapitalismo ang dahilan ng krisis sa sobrang produksyon:

– Makatanggap lamang ng sahod ang manggagawa kung makagawa siya ng produkto lampas sa kanyang sweldo o labis na halaga. Ibig sabihin, ang mga yaring produkto ay hindi kayang bilhin lahat ng mga manggagawa at maging ng uring kapitalista mismo. Kailangan ng mga kapitalista na maibenta ang produkto nila doon sa mga saray na hindi manggagawa gaya ng magsasaka at peti-burgesya na makikita sana doon sa mga hindi-pa-kapitalistang mga lipunan. Kaya noong 19 siglo kung saan hindi pa lubusang nasakop ng kapitalismo ang buong mundo ay maari pa itong makahanap ng bagong pamilihan na siyang pangunahing dahilan kung bakit may kapasidad pa itong magbigay ng mga makabuluhang reporma para pakalmahin ang pakikibaka ng proletaryado.

Subalit magmula 1914 ay ganap ng nasakop ng kapitalistang mga relasyon ang buong mundo at dinudurog mismo ng kapitalismo ang uring magsasaka at peti-burgesya para gawing sahurang alipin. Kaya magmula 20 siglo naging permanente na ang krisis sa sobrang produksyon.

– Dahil sa mas umiigting na kompetisyon ng mga pambansang kapital sa panahon ng dekadenteng kapitalismo, nagpapaligsahan ang bawat bansa sa pamurahan ng lakas-paggawa. Lalupang nagtulak ito na hindi na makabili ang manggagawa kahit ng kanyang batayang pangangailangan para mabuhay. Mas lalo tuloy lumala ang krisis sa sobrang produksyon.

Magmula 1970s, matapos pumutok ang panibagong krisis ng kapitalismo sa huling bahagi ng 1960s, gumawa ng artipisyal na pamilihan ang pandaigdigang kapital para mabili ang sobrang produkto nito. Ang artipisyal na merkadong ito ay ang pagpapautang sa mga bansa sa Ikatlong Daigdig. Magmula noon, gumagalaw ang pandaigdigang ekonomiya dahil sa pagpapautang at pangungutang. Ang “solusyon” sa loob ng 40 na taon ay naging halimaw na ngayon na siyang pangunahing nagtulak para sumabog ang panibago at mas malalim na krisis sa mundo ng kapitalismo.

Nagsisinungaling ang Kaliwa sa manggagawa sa kanilang propaganda na kaya pa ng kapitalismo at ng mga estado na itaas ang tunay na sahod ng mga manggagawa sa panahon ng imperyalismo. Ang totoo, batayang rekesito na ngayon ng kapitalismo na ibagsak ang sahod ng manggagawa para patuloy siyang mabuhay. Ang kampanyang “economic relief” ng Kaliwa ay pagtatanggol at pagtulong sa kapitalistang estado para hindi ito ibagsak ng uring manggagawa. Para sa Kaliwa, ang pang-uuto ng Malakanyang at parlyamento para sa “economic relief” ay “tagumpay” ng kilusang masa habang sa dulo ng kanilang pagbubunyi ay sasabihin sa proletaryong Pilipino na “hindi pa ito sapat, kaya tuloy ang laban para sa mga reporma”. Ang katotohanan, ang pagtali ng Kaliwa sa uring nakibaka sa mga repormistang pagkilos ay tuloy-tuloy na pagkatalo ng uri.

Ang bail-out na ginawa ng EU at iba pang imperyalistang bansa sa mga bangko at pabrika ay pagsisikap lamang na ibalik ang tiwala at kumpyansa ng masang anakpawis at maging ng indibidwal na mga kapitalista sa kapitalistang sistema mismo at hindi para bigyang solusyon ang krisis sa sobrang produksyon sa pamamagitan ng artipisyal na pagpasigla sa ispekulasyon at pagpapautang.  Subalit ang layuning ito ng mga imperyalista ay mabilis na maglalaho dahil ang naghihirap ng masang manggagawa ang papasan (pagbayad ng utang ng estado at buhis) sa bail-out.

Gumagawa din ng ilusyon ang Kaliwa sa panawagang dapat daw ang i-bail-out ng kapitalistang gobyerno ay ang uring manggagawa na lubog sa utang kaysa mga bangko at pabrika. Sa kalikasan pa lang ng estado na tagapagtanggol sa interes ng naghaharing uri ay imposibleng tulungan nito ang masang manggagawa. Ang layunin ng bail-out ay isalba ang bumabagsak na sistema at hindi isalba ang manggagawa. Ang panawagang ito ng Kaliwa ay tahasang repormista at kontra-rebolusyonaryo. Higit sa lahat, wala ng kapasidad ang bulok na sistema na magbigay ng anumang makabuluhang benepisyo sa masang anakpawis. Katunayan, marami sa mga naipanalo ng uri sa 19 siglo ay binabawi na ngayon ng naghaharing uri.

Magkaiba man ang panawagan ng Kanan at Kaliwa kung sino ang salbahin, nagkakaisa sila sa layuning gawin ang lahat para ibalik ang tiwala at kumpyansa ng sambayanang api sa mapagsamantalang sistema!

Ang letra (b) kung siyang mangingibabaw ay hindi magbunga ng solusyon sa krisis kundi ng matinding kahirapan sa demoralisado at nagkawatak-watak na manggagawang Pilipino. Ito ay manipestasyon ng lubusang pangingibabaw sa mga manggagawa ng ideolohiyang burges na “bawat isa para sa kanyang sarili” at “isa laban sa lahat”. Ganito ang nangyari noong Great Depression sa 1930s matapos matalo ang unang internasyunal na rebolusyoanryong alon at nangibabaw ang Stalinismo sa “internasyunal na kilusang komunista”. Sa demoralisasyon at pagkawatak-watak ng internasyunal na uri naisagawa ng burgesya ang WW II.

 9. Wala ng solusyon ang burgesya sa kanyang sariling krisis sa sobrang produksyon maliban sa panibagong pandaigdigang digmaan at ito na rin malamang ang kataposan ng sibilisasyon. Lalunang hindi solusyon para sa burgesya at gobyerno na tulungan ang manggagawang Pilipino dahil para na rin niyang pinapatay ang kanyang sarili.

Ang krisis sa ekonomiya ay makikita sa krisis sa pulitika

10. Ayon sa materyalismong istoriko, ang pulitika ay nakasandal sa ekonomiya at sumasalamin dito. Kung may krisis sa ekonomiya, tiyak may krisis sa pulitika.  Kung kayang itago ng estado sa mga ilusyon at pagretoke sa mga datos ang krisis sa ekonomiya, hindi ito kayang itago sa krisis sa pulitika.

11. Tumitindi ngayon ang alitan at bangayan ng mga paksyon sa loob ng naghaharing uri hindi lamang sa loob ng administrasyon kundi maging sa oposisyon. Sa kasalukuyan, kitang-kita ito sa bangayan na nangyayari sa mga presidentiables sa loob ng oposisyon sa Senado sa pagitan nila Manuel Villar, Panfilo Lacson, Loren Lengarda at Manuel Roxas. Makikita din ito sa walang katapusang maniobrahan para mapatalsik si Gloria sa pwesto. Lahat na ng mabahong isyu ay nagbabatuhan ang kampo ng administrasyon at oposisyon gamit ang media at ang mga institusyon ng kongreso at senado. Ang Simbahan, ang isa sa pinaka-reaksyunaryo at konserbatibong institusyon ng lipunan ay muling nagsisikap na ibangon ang kanyang malakas na impliwensya sa taumbayan laluna sa panggitnang pwersa sa pamamagitan ng pagiging aktibo nito sa usaping pampulitika. Humihilera ngayon ang Simbahan sa burges na oposisyon. Ang layunin nito ay pigilan ang masang anakpawis na tahakin ang rebolusyonaryong landas ng pakikibaka.

Maging ang charter change ng administrasyon ay hindi na pangunahin para palawigin ang termino ni Gloria lagpas sa 2010 kundi para idirehe ang burges na konstitusyon para subukang isalba ang naghihingalong ekonomiya ng bansa. Ang tunay na layunin ng cha-cha ni Gloria ang nais itago ng burges na oposisyon at nilalason ang utak ng mamamayan na ito ay para sa pampulitikang ambisyon ni Gloria na manatili sa Malakanyang lagpas sa 2010.

Itinatago ng oposisyon ang tunay na layunin ng cha-cha dahil wala namang problema sa kanila  ang pagbabago sa konstitusyon para patuloy na pagsamantalahan ang masang anakpawis. Ang kasalukuyang konstitusyon man o panibagong konstitusyon ay kapwa walang halaga sa uring proletaryo dahil ito ay isang burges na konstitusyon sinuman ang nasa kapangyarihan.

Si Gloria mismo, maka-Gloria o anti-Gloria man ang uupong pangulo sa 2010 ay walang pagbabagong mangyari sa aping kalagayan at hirap na kabuhayan ng manggagawang Pilipino.  

Ang kilusang maka-chacha at anti-chacha ay hindi larangan ng labanan ng manggagawang Pilipino para susulong at uunlad ang kanyang sariling kilusan. Uunlad ang independyenteng kilusan ng manggagawa batay sa kanyang makauring mga isyu laban sa estado at sa lahat ng mga paksyon ng naghaharing uri.

Iisa lamang ang malinaw na pinakita sa bangayang ito: inutil ang kongreso/senado at ang kapangyarihan ay wala sa mga institusyong ito kundi nasa ehekutibo. Ito ang katangian ng estado sa panahon ng dekadenteng kapitalismo: ang kapangyarihan ay nasa ehekutibo na at wala na sa parlyamento hindi katulad noong 19 siglo kung saan sumusulong pa ang kapitalismo.

Ang nalalantad ay ang kutsabahan ng nag-aaway na mga paksyon ng burgesya – Kanan at Kaliwa, administrasyon at oposisyon – para patuloy na palakasin ang ilusyon na may silbi pa ang burges na eleksyon at parlyamentarismo para “ipagtanggol” at “isulong” ang interes ng masang api. Tiyak sa susunod na taon ang mga kilos protesta ng Kaliwa at mga “proyektong pangserbisyo” ng administrasyon ay magsisilbi na para sa eleksyon sa 2010. Nitong mga huling bahagi ng taon lang ay namayagpag na ang mga bandila ng Kaliwa na may kaakibat na “patylist” para sa prodyeksyon ng kani-kanilang partido pulitikal at simula pa noong nakaraang taon ang mga pulitikong may planong kakandidato ay nagsilabasan na sa TV at naririnig na sa radyo sa iba’t-ibang tipo ng advertisement at “pampublikong serbisyo”.

Sa lalim ng krisis ng sistema, humantong na sa armadong alitan at labanan ng mga paksyon ng naghaharing uri hindi lamang sa pagitan ng AFP at NPA, AFP at MILF, kundi maging sa loob mismo ng sandatahang lakas ng estado – AFP at mga rebeldeng militar.

Kung tumitindi ang bangayan ng mga paksyon sa loob ng administrasyon at burges na oposisyon, ganun din sa loob ng Kaliwa ng burgesya. Ang mga paksyon ng CPP-NPA-NDF, PMP, MLPP, RPA-ABB, BISIG-AKBAYAN-APL, at iba pa ay patuloy na naglaban-laban at nagpaligsahan kung sino sa kanila ang “sasambahin” ng sambayanang Pilipino na “tunay” na rebolusyonaryo at progresibo. Humantong din ito sa armadong labanan at asasinasyon ng kanilang mga lider.

Dagdag pa, maging ang ideolohiya ng Kaliwa na sinasamba ng kani-kanilang mga disipulo ay ginawa din nilang larangan ng paligsahan kung sino ang “tunay” na sumasamba at baliw na sumusunod: ang maoismo ng CPP ay binansagang rebisyunista ng isang grupo ng mga maoistang Pilipino na kumikilala sa “maoismo-thirdworldismo” bilang rurok ng kahibangan ng maoismo habang ang MLPP ay “nagmuni-muni” na kung kilalanin pa ba ang sarili na maoista. Ang trotskyismo naman ay pinag-aagawan ng iba’t-ibang grupito gaya ng RGK na kunin sa altar ng gangster na RPA-ABB.

Ang “marxismo-leninismo” naman ay napunit dahil sa tunggalian ng dalawang paksyon na maka-Lagman. Kapansin-pansin ngayon ang paghihiwalay ng mga pagkilos ng PM sa isang banda at Sanlakas/BMP sa kabilang banda. Nagsimula ito matapos ang eleksyon noong 2007 kung saan natalo ang PM sa partylist eleksyon. 

Ang mga grupito naman ng mga anarkista sa Pilipinas ay nakasentro sa kabataan na galit sa lahat ng tipo ng awtoridad. Nagkasya sa kampanyang vegetarian at parsyal na pakikibaka at bandalismo sa lansangan. Indibidwalismo at samahan ng awtonomiyang maliitang mga grupo ang dalda-dala nilang ideolohiya. 

Ang lahat ng ito ay manipestasyon lamang na tumitindi at lumalalim ang krisis ng bulok na sistemang pinagtatanggol nilang lahat. Ang dekadenteng kapitalismo ay nasa kanyang huling yugto na – yugto ng pagkaagnas o dekomposisyon.

Sa ngayon, para sa burgesyang Pilipino, mas epektibo pa ang papel ng Kaliwa na maging oposisyon para makapaghasik ng ilusyon sa manggagawang Pilipino. Titingnan na lang natin sa susunod na taon o sa 2010 eleksyon kung magkasundo na ba ang uring kapitalista na iluklok sa Malakanyang ang Kaliwa gaya ng ginawa nila sa Latin Amerika.

Ang paglaban ng manggagawang Pilipino

12. Namayagpag pa rin sa 2008 ang mga mutl-sektoral na kilusan kung saan ang lumalahok na manggagawa ay lumahok bilang mga indibidwal at nalusaw sa buhangin ng kategoryang “sambayanan”. Nanatiling halos wala ang independyenteng kilusang manggagawa. Walang nangyaring malalaking welga ng manggagawa laban sa atake ng kapital. Mangilan-ngilan lang din ang mga welga sa antas pabrika na pinamunuan ng mga unyon kung saan ang layunin ay para sa negosasyon ng CBA at karamihan ay nauwi sa pagkatalo.

13. Ang dumarami sa antas pabrika, ay ang mga nagsasariling pulong at diskusyon ng mga grupo ng manggagawa na nagpahayag ng diskontento at galit sa pang-aabuso at pagsasamantala ng kanilang among kapitalista. Karamihan sa mga ito ay nagsimula sa 3-10 manggagawa hanggang sa umabot sa 20 o higit pa subalit nanatiling minorya sa kabuuang bilang ng manggagawa sa pabrika. Naghahanap sila ng mga kasagutan at kagyat na solusyon sa kanilang aping kalagayan. Dahil napakalakas ng impluwensya at mistipikasyon ng unyonismo, karamihan sa mga grupong ito ay kusang lumapit sa mga unyon ng Kaliwa at sa tulak ng kanilang mga Pederasyon at partidong elektoral ay nauwi at nagtapos sa pagtatayo ng unyon. Ang iba naman sa mga grupong ito ng manggagawa ay direktang pumunta sa NLRC para magsampa ng kaso laban sa kanilang mapagsamantala at abusadong amo.

May ilang pangyayari na may ilang pabrika na kusang nag-organisa ang mga manggagawa para labanan ang pang-aabuso ng kanilang amo o superbisor na walang anumang impluwensya ng unyonismo o ng mga organisasyon ng Kaliwa. Nangyari ito nitong huling bahagi ng 2008 sa ilang pabrika ng MEPZA sa Cebu at malamang may mga ganito ding kaso sa ibang bahagi ng Pilipinas na hindi lang naprodyek sa media o kaya ay madaling natransporma ng Kanan at Kaliwa sa pagtatayo ng unyon.

14. Sa pangkalahatan, nanatiling malakas ang impluwensya ng unyonismo sa Pilipinas sa hanay ng diskontentong mga manggagawa dahil karamihan sa mga kapitalista (na may sahurang alipin mula 500 pababa) ay tutol na magtayo ng unyon kahit ito ay nakasaad sa burges na Konstitusyon. Karamihan sa mga kapitalista sa Pilipinas ay maliliit at impluwensyado ng peti-burges na kaisipan na ayaw nila ng may kasama (unyon) sa pagsupil sa mga manggagawa dahil maobliga sila na magbigay ng ilang mga panandaliang konsesyon sa masang api sa pamamagitan ng CBA para maikulong sa unyonismo ang huli. Kabaliktaran naman ito sa malalaking kompanya na may 500 manggagawa pataas na madulas ang pagtatayo ng unyon dahil kailangan ng kapitalista na may katuwang sa pangangasiwa at pagdisiplina sa kanyang maraming manggagawa. Ganun pa man, ang mga malalaking kompanyang pang-eksport na nasa export processing zone kasabwat ang estado ay matibay ang polisiyang “walang unyon at walang welga” hindi pa dahil ayaw nila sa unyon kundi ayaw nila sa welga. Pang-engganyo din ang polisiyang ito sa mga dayuhang kapitalista na sa mga export processing zones mayroong “industrial peace”.

Sa loob ng halos 100 taong pangingibabaw ng mga ideolohiya ng Kaliwa sa Pilipinas – Stalinismo-Maoismo, “Marxismo-Leninismo”, Trotskyismo at Anarkismo – at ng unyonismo hindi lumakas ang independyenteng kliusan ng manggagawang Pilipino. Sa halip, patuloy ito sa paghina at paglaganap ng demoralisasyon.

15. Ganun pa man, may liwanag pa rin sa hinaharap na magkaroon ng independyenteng kilusan ang manggagawang Pilipino.  Una, ang lumitaw na mga nagsasariling grupo at diskusyon ng mga manggagawa ay binhi na para simulan nila ang sariling pagsusuri sa kanilang kalagayan. Pangalawa, ang karanasan mismo nila sa unyonismo ang magtutulak sa kanila na kumilos labas sa bilangguang ito. Pangalawa, bilang bahagi ng internasyunal na uri, ang paglakas ng mga paglaban ng mga manggagawa laluna iyong labas na sa balangkas ng unyonismo sa abanteng kapitalistang mga bansa ay may impluwensya sa kamulatan ng manggagawang Pilipino.

Malaki ang pundamental na pagkakaiba ng makauring tunggalian ngayon sa gitna ng pinakamatinding krisis ng kapitalismo magmula 1960s kumpara noong 1930s. Ang krisis sa 1930s ay sumabog matapos ang pandaigdigang pagkatalo ng internasyunal na kilusang manggagawa habang ang krisis ngayon ay sumambulat sa panahon na bumabangon ang internasyunal na paglaban ng uri na nagsimula noong 2003.

Sa pagputok ng kasalukuyang krisis nitong Setyembre-Oktubre na sinimulan ng EU, tinugunan ito ng mga manggagawa sa iba’t-ibang panig ng mundo ng militanteng paglaban[8].

Perspektiba sa taong 2009

16. Sa paglala ng krisis ng pandaigdigang kapitalismo sa susunod na taon, asahang lalupang titindi ang mga atake ng estado at uring kapitalista sa mga manggagawa – tanggalan, rotation of work, pagbawas ng oras pagtrabaho, sarahan, atbp. Lalong babagsak ang tunay na sahod ng manggagawa at lalala ang kahirapang mararanasan nito.

Ang pangunahing indikasyon ng malalang krisis ay ang pagdami ng mga walang trabaho at kulang ng trabaho. Sa kasalukuyan mayroong mahigit sa 4.1 milyon walang trabaho at 6.8 milyon kulang ang trabaho. Tiyak na madagdagan ito sa susunod na taon. Ang kagyat na tatamaan ay ang mga industriya at serbisyong pang-eksport gaya ng electronics na 67% sa eksport, mga apparel at clothing na 5% at furniture at woodcraft na 2% noong 2007. Hindi pa kasama dito ang business process outsourcing (BPO) na may kasalukuyang 320,000 manggagawa. Ang sektor sa manupaktura ay nagtanggal na ng 125,000 manggagawa noong 2007.

Malaki din ang posibilidad na kung walang epekto ang bail-out ng mga estado sa Unang Daigdig sa kani-kanilang mga bangko at sa halip ay lalawak pa ito sa mga sektor ng manupaktura at industriya (na siya na ngang nangyari), magkaroon din ng malaking problema ang mga malalaking bangko sa Pilipinas gaya ng naranasan ng mga bangko sa abanteng mga bansa.[9]    

17. Sa kabilang banda, pangunahing pokus na ng Kanan at Kaliwa ay ang paghahanda para sa eleksyon sa 2010. Iinit ang batohan ng putik sa pagitan ng administrasyon at oposisyon, kampanya sa panghihikayat sa masang anakpawis na bumoto para ilabas ang galit sa administrayon,  at pagpapalakas ng mistipikasyon sa burges na demokrasya at eleksyon. Maging ang mga kilusang protesta ng Kaliwa ay sa eleksyon na magsisilbi at prodyeksyon ng kani-kanilang mga elektoral na partido. Naghahanda man sa eleksyon sa 2010, aasahang tatalas at titindi pa ang bangayan ng mga paksyon ng naghaharing uri na posibleng sasabog sa armadong labanan bago o pagkatapos ng eleksyon.

18. Palalakasin kapwa ng Kanan at Kaliwa ang panawagan para sa pambansang pagkakaisa at hindi para sa makauring pagkakaisa; ang panawagan para ipagtanggol ang demokrasya at pambansang interes para mailayo ang uring manggagawa sa mga pakikibaka na direktang tumatahak sa landas para ibagsak ang estado at ang sistema. Magmamaligsahan ang mga ito na kunin ang suporta ng mga makabayang kapitalistang Pilipino para ipagtanggol ang pambansang kapitalismo. Mapagpasya ang papel ng mga elektoral na partido ng Kanan at Kaliwa, mga unyon, simbahan at media para mahikayat ang aping proletaryado sa mistipikasyon ng eleksyon  at malusaw sila bilang uri sa mga multi-sektoral na kilusan.  

19. Bagamat lalong humina dahil sa sunod-sunod na kabiguan ng armadong rebelyon at pagkahuli ng kanilang mga lider, hindi pa rin lubusang naglaho ang mga grupo ng mga rebeldeng militar na patagong sinusuportahan ng mga paksyong kontra-Arroyo. Hindi malayong gagamitin ang mga grupong ito bago at pagkatapos ng halalan sa 2010 laluna kung matatalo na naman ang burges na oposisyon sa pandaraya ng naghaharing paksyon.

20. Ang napakaliit na bilang ng mga komunista sa Pilipinas ay may napakabigat na tungkuling makapag-ambag para organisahin ng manggagawang Pilipino ang kanilang sarili sa panahon  mismo ng kanilang pakikibaka. Maaring abutin pa muna ng ilang taon bago iigpaw ang kamulatan ng manggagawang Pilipino. Pero pabibilisin ito ng lumalalim na krisis ng pandaigdigang kapital at ng mabilis na pagkalantad ng Kaliwa at mga unyon sa pandaigdigang saklaw bilang kakampi ng kanilang mortal na kaaway.  

Sentral na tungkulin ng mga komunista sa Pilipinas na tulungan ang kanilang uri para sa ekstensyon ng mga pakikibaka upang mapigilan ang mga atake ng uring kapitalista. Nasa mga pakikibaka mismo ng uri ang kondisyon para organisahin nila ang kanilang sarili at mapaunlad ang makauring kamulatan at wala sa unyonismo, parlyamentarismo/elektoralismo o gerilya-ismo.

21. Subalit walang ilusyon ang mga komunista na sa malapit na hinaharap ay pakinggan ng malawak na manggagawa ang pagsusuri at panawagang nakabatay sa internasyonalismo at independyenteng kilusang manggagawa. Ang malamang makikinig at makipagdiskusyon sa mga komunista ay ang iilan, subalit dumaraming mga elemento na naghahanap ng teoretikal na klaripikasyon para sa tunay na pagbabagong panlipunan.

Sa kasalukuyang balanse ng pwersa sa pagitan ng burgesya at proletaryado; sa pagitan ng rebolusyon at kontra-rebolusyon, malaking tagumpay na para sa mga komunistang Pilipino ang pagdami ng mga elementong seryosong makipagdiskusyon hinggil sa Marxismo at kritikal na nagsusuri sa pulitika at ideolohiya ng iba’t-ibang grupo ng Kaliwa laluna sa usapin ng nasyunalismo, pambansang pagpapasya at unyonismo.

Anu’t-anuman, ang sukatan kung lumalakas ba ang kilusang manggagawa ay hindi ang partikular na bahagi lamang ng uri na nakabase sa pambansang antas kundi ang kilusang manggagawa sa pandaigdigang saklaw na malaki ang posibilidad na lalakas pa sa susunod na taon. Ang kilusang manggagawa ay isang internasyunal na kilusan. Ang kilusan para sa sosyalismo ay isang pandaigdigang kilusan. At ang paglakas ng internasyunal na kilusang manggagawa ang maging inspirasyon at magtulak sa manggagawang Pilipino (na bahagi ng internasyunal na kilusang ito) na hawakan ang kanilang pakikibaka sa kanilang sariling mga kamay – labas sa unyonismo at mistipikasyon ng nasyunalismo.

INTERNASYONALISMO

Disyembre 2008



[1] Walang tutol ang Kaliwa sa kapitalismo ng estado dahil para sa kanila basta palitan lang ang karatula ng “gobyerno ng bayan” o “gobyerno” ng manggagawa ito ay “sosyalismo” na o “progresibo” na. Para sa Kaliwa, ang isang gobyerno na kontrolado ng isang “partido komunista” kasama ang “progresibong” makabayang kapitalista ay isa ng “hindi kapitalistang bansa”. Tahasang binaluktot ng Kaliwa ang marxistang pagsusuri na ang estado ay kailangang durugin para makamit ang komunismo.

[2] Dumoble ang kalakalang eksport-import ng Pilipinas kumpara noong 1980s. Ang foreign direct investment (FDI) naman ay tumaas ng 15%-18% o US$19.0 bilyon nitong 2007. Ang isa sa pinakamalaking eksport ng Pilipinas – ang lakas-paggawa o OFWs – ay nakapagbigay ng US$14.5 bilyon remittance noong nakaraang taon o 10% sa of GDP.
 

[3] Lumabas na sa mga dyaryo ang libu-libong OFWs na natanggal sa trabaho kung saan ang pinakahuli ay ang mahigit 1,000 OFWs sa Taiwan. Gaya ng inaasahan, habang inamin ito mismo ni Gloria Arroyo, sinabi naman niya na “trickle” lang ito sa kabuuang OFWs para “pakalmahin” ang kanyang nasasakupan at panatilihin ang tiwala sa kanyang paghahari. Ganito din ang diliryo ni George Bush Jr. ilang linggo bago pumutok ang krisis sa Amerika noong Setyembre.

[4] Ang utang ng Pilipinas ay umabot na sa P3.798 trilyon nitong nakaraang taon. Ang babayarang interes ng estado ay P1.165 bilyon kada minuto. Kaya ang ginagawa ng gobyerno ay mangutang para pambayad sa utang! Ibig sabihin, ang bawat Pilipino ay may kasalukuyang utang na P42,637.88 at patuloy itong lalaki.

[5] Kaya napahiya si GMA noong sinabi niya sa media na may nakalaang bilyun-bilyong dolyares ang IMF-WB para tulungan ang mga ekonomiya ng Asya na alyado ng Amerika ng ang huli mismo ang nagsabi sa publiko na wala itong perang nakalaan para tulungan ang mga bansang ito. Katunayan, bumaba ang official development assistance para sa Pilipinas ng 30% o US$9.2 bilyon sa 2007 mula sa US$13.2 bilyon sa 2001.  

[6] Ang Japan at USA ay opisyal ng nagdeklarang nasa resesyon. Itinago ng USA ang kanyang resesyon na nagsimula pa noong Disyembre 2007 bago nahihiyang hayagang aminin sa publiko..

[7] Hindi na bago sa Pilipinas ang pagkontrol ng estado sa ekonomiya gamit ang ideolohiya ng nasyunalismo at pagtatanggol sa pambansang interes. Ginawa na ito ng rehimeng Disodado Macapagal sa kanyang ‘Filipino First Policy’ at ng diktadurang Marcos sa kanyang ‘Revolution from the Above’ at ‘New Society’.

[8] ‘The working class is already responding to the capitalist crisis’, World Revolution no. 320, www.internationalism.org

[9] Naramdaman na ito ngayon ng mga maliliit na mga bangko laluna ng mga rural banks. Nitong Disyembre lang, pitong rural banks na ang nagdeklara ng bank holidays o sa madalita salita, pagkabangkarota.

October 14, 2008

Impeachment

Filed under: Philippine Politics

Impeachment kay Gloria, Repormismo sa Esensya

Oktubre 13, 2008 nagsampa ng panibagong impeachment case sa kongreso ang burges na oposisyon kasabwat ang Bayan Muna at mga kaalyado nito sa Kaliwa at repormista. Ang panibagong impeachment case ay pinangunahan ni Joey de Venecia, anak ni dating Speaker Jose de Venecia na dating kaalyado ng paksyong Arroyo.

Ano ang layunin ng impeachment?

Una, nais lamang ipako ng burges na oposisyon at Bayan Muna ang kamulatan ng masa na ang paksyong Arroyo lamang ang ugat ng kahirapan sa bansa.

Pangalawa, upang muling hikayatin ang taumbayan na muling magtiwala sa burges na kongreso. Natatakot ang buong uring kapitalista na dadami ang mawalan ng tiwala sa parliyamentarismong burges at hawakan ang landas ng rebolusyonaryong pakikibaka. Ang papel ng Kaliwa sa kongreso bilang oposisyon ang epektibong pamg-eengganyo ng burgesya para muling manumbalik ang tiwala ng manggagawa at maralita sa burges na demokrasya.

Katunayan, si Bayan Muna representative Satur Ocampo mismo ang nagsasabing malaki daw ang posibilidad na mas maraming mga kongresista ang makumbinsi ngayon sa mga “ebidensyang” inihapag nila. At kung hindi na naman daw magtagumpay ang impeachment ay “naipakita” ng Kaliwa sa taumbayan na may kumikilos pa rin para patalsikin si Gloria. Ganito ka baluktot mag-isip ang Bayan Muna!

Pangatlo, paghahanda ito ng burges na oposisyon at Kaliwa para sa kanilang alyansa sa eleksyon sa 2010. Ibig sabihin, hikayatin ang masang anakpawis na itransporma sa boto ang kanilang galit sa bulok na sistema.

Bagamat punung-puno ng radikalismo ang pananalita ng Kaliwa laluna ng mga maoista, namutiktik naman sa repormismo ang kanilang praktika. Hindi maitago ng “armadong pakikibaka” ng maoistang Kaliwa ang mabilis na nalalantad na pagtatanggol nito sa pambansang kapitalismo na ngayon ay binabayo ng matinding krisis.

Kung sasabihin naman ng Kaliwa na ang ginagawa nila (repormismo) ay isa lamang taktika para isulong ang “rebolusyon”, mabuti pang iumpog nila ang kanilang mga ulo sa pader!

Kahit pa magtagumpay ang impeachment at mapatalsik si GMA sa Malakanyang, si Bise-Presidente Noli de Castro, na isa ding bataan ng mga kapitalista lamang ang papalit.

Higit sa lahat, hindi ang isang paksyon ng naghaharing uri ang dahilan ng krisis kundi ang mismong sistema ng sahurang pang-aalipin. Ang LAHAT ng paksyon ng naghaharing uri (administrasyon at oposisyon) ay sagad-saring tagapagtanggol ng bulok na sistema. Ang buong kapitalistang estado mismo (anumang paksyon ang hahawak nito) ang tagapagtanggol ng sistema. Ang buong estado mismo at ang lahat ng mga institusyon nito (kongreso, senado, korte, hukbong sandatahan, at iba pa) ang kailangang durugin sa pamamagitan ng rebolusyon ng manggagawa at hindi ng gerilyang pakikidigma sa kanayunan.

August 16, 2008

Opportunism of the Left No Different from the Right on the Bangsamoro Question

Oportunismo ng Kaliwa walang kaibahan sa Kanan sa Usapin ng Bangsamoro

Muling iginiit ng CPP-NPA ang kanilang programa sa usapin ng Bangsamoro: suportahan ang sariling pagpapasya ng burgesyang Moro hanggang sa ganap na awtonomiya.[1] Sa pangkalahatan, ito rin ang linya ng ibang organisasyon ng Kaliwa sa Pilipinas.

Matagal ng napatunayan na ang ‘sariling pagpapasya’ ay hindi linya ng proletaryado kundi linya ng burgesya para patuloy na alipin ang masang manggagawa at hatiin ito sa loob ng bilangguan ng nasyunalismo. Magmula WW I ay naging pambala lamang ng kanyon ang masang anakpawis laban sa kanilang kauri sa ngalan ng nasyunalismo at ‘pambansang pagpapasya sa sarili’.

Napatunayan na rin na hindi ito daan patungong sosyalismo o makapagpalakas man lang sa independyenteng kilusang manggagawa. Alam na ng lahat ang nangyari sa China, Vietnam at iba pang bansa matapos “lumaya” sa kuko ng ‘imperyalismo’. Napunta lamang sila sa karibal na imperyalistang kapangyarihan at itinayo nila ang kapitalismo ng estado sa ngalan ng ‘sosyalismo’.

Ang programa ng MILF at ng iba pang grupong Moro sa ‘sariling pagpapasya’ ay kahit pagkukunwari ay hindi kasama ang ‘perpspektibang sosyalismo’. Malinaw na ang programa ng MILF ay tahasang para pa rin sa kapitalismo sa tulong ng mga imperyalistang bansa sa Gitnang Silangan at maging ng imperyalistang USA.

Samakatuwid, walang pundamental na kaibahan ang programa ng MILF at ng mga grupo ng Kaliwa sa usapin ng problema sa Mindanao. Ang kaibahan lang nila ay ang una ay tahasang tutol sa sosyalismo at ang huli ay nagkukunwaring para sa sosyalismo.

Kung susuriing mabuti, wala namang tutol ang Kaliwa sa kahilingan ng burgesyang Moro sa paksyong Arroyo hinggil sa ancestral domain at dagdag na kapangyarihan. Wala silang tutol sa laman ng BJE at MOA. Tutol sila na ang paksyong Arroyo ang maging kakutsaba ng burgesyang Moro dahil may sariling agenda ito: baguhin ang Konstitusyon at konsolidahin ang kanyang paksyon para manatili sa kapngyarihan lagpas sa 2010.

Ipokrito ang Kaliwa sa pagkondena na may sariling agenda ang rehimeng Arroyo dahil ganun din naman sila. Ang agenda nila ay sila ang makahawak sa kapitalistang estado at sila ang “dapat ang kausap ng burgesyang Moro” hinggil sa problema sa Mindanao, sa ilalim ng kanilang kapangyarihan sa Malakanyang.

Kaya ang paligsahan ngayon sa pagitang ng Kaliwa at rehimeng Arroyo ay kung sino ang kakampihan ng burgesyang Moro (na may sariling hukbo din at may kontroladong teritoryo sa Mindanao). Alam kapwa ng Kaliwa at paksyong Arroyo na mahalaga ang suporta ng MILF para sa kani-kanilang sariling agenda.

Dagdag pa, mahalaga din sa paksyong Arroyo na ito ang magiging ‘opisyal’ na partner ng MILF dahil kailangan nito ang suporta ng mga bansa sa Middle East laluna ng Saudi Arabia at ng mga bansang dominado ng mga muslim sa Asya gaya ng Malaysia at Indonesia.

Sa totoo lang, ang habol ng MILF ay magkaroon ng ‘legalidad’ sa mata ng internasyunal na burgesya ang kanilang paghawak sa kanilang mga teritoryo ngayon dahil isa naman itong ‘de facto state’ sa mga teritoryong kontrolado nito.

Tuwang-tuwa naman ang burges na oposisyon dahil muli na naman napatunayan nito na kontrolado nito ang  Kaliwa. Nahigop na naman ang Kaliwa sa paksyunal na labanan ng naghaharing uri: sa linyang anti-GMA. Kaya nagkakaisa na naman ang Kanan at Kaliwa sa kampanyang anti-chacha.

Sa pangkalahan, ang linya ng Kaliwa at burges na oposisyon ay: maaring baguhin ang lahat para ipagtanggol ang pambansang kapitalismo, huwag lamang sa ilalim ng rehimeng Arroyo. Kaya para sa kanila, wala silang tutol sa chacha, sa usapin ng pagbibigay ng mas malaking kapangyarihan sa burgesyang Moro sa Mindanao, sa pagbabago ng sistema ng pamahalaan basta lagpas na sa 2010 kung saan inaasahan nila na hindi na si Gloria ang nakaupo sa Malakanyang kundi sila (alyansa ng Kaliwa at burges na oposisyon).

Ang ganitong linya ay tahasang oportunismo at paghadlang sa kamulatan ng uring manggagawa para makita nito na wala sa alinmang paksyon ng naghaharing uri ang pag-asa para lumaya mula sa kahirapan. Pinako ng linyang ito ang kamulatan ng masa sa linyang anti-GMA o alinmang paksyon na nasa Malakanyang sa halip na ipakita na sistema at ang estado mismo ang hadlang para sa makauring emansipasyon ng masang anakpawis.

Muli, pinakita ng Kaliwa na handa itong makipag-alyansa sa kahit anong paksyon ng burgesya (sa Manila man o sa Mindanao), handa itong ibigay sa burgesyang Moro ang ganap na karapatan sa pagsasamantala sa mga manggagawang Moro basta sila lamang ang makaupo sa kapangyarihan para sa kapitalismo ng estado na matagal na nilang pinangarap na ipatupad sa Pilipinas.

Manggagawang Moro at Pilipino: Magkaisa, labanan ang lahat ng paksyon ng burgesya!

Sa panahon ng imperyalismo at dekadenteng kapitalismo, walang ibang daan para sa kalayaan ng masang manggagawa mula sa pang-aalipin ng kapital kundi ang pagkakaisa ng buong uring manggagawa – Moro at Pilipino – laban sa buong uring burgesya (Moro at Pilipino). Tahasang oportunismo ang linya ng Kaliwa at burges na oposisyon na maaring makipag-alyansa sa isang paksyon ng burgesya na anti-GMA.

Ang kalayaan ng manggagawa ay hindi makakamit sa pamamagitan ng sariling pagpapasya ng isang paksyon ng burgesya kundi sa pamamagitan ng pagdurog mismo sa kapangyarihan ng buong uring burgesya sa lipunan. Hindi awtonomiya ng burgesyang Moro ang solusyon kundi independensya ng uring manggagawa mula sa kontrol ng alinmang paksyon ng kaaway sa uri.

Ang solusyon ay hindi kumampi sa digmaan sa pagitan ng mga paksyon ng burgesya kundi makauring digmaan: ibagsak ang burgesyang Moro at Pilipino at itayo ang diktadura ng proletaryado. Ang solusyon ay digmaan sa pagitan ng manggagawa at burgesya.     

Sa kongkreto, dapat ilunsad ng nagkakaisang manggagawang Moro at Pilipino ang mga militanteng pakikibaka laban sa mga atake ng kapital sa kanilang kabuhayan at kalagayan – sahod, trabaho at iba pa – na ang target ay ang estado mismo at ang lahat ng paksyon ng uring kapitalista (administrasyon at oposisyon). Alam ng lahat na lubhang pinagsamantalahan ang mga manggagawang Moro sa Mindanao kapwa ng mga kapitalistang Pilipino at Moro at maging sa loob ng mga teritoryong hawak ng MILF at MNLF.

Sa pag-igting na namang muli sa bangayan ng mga paksyon ng naghaharing uri dahil sa mitsa ng BJE, malaki ang posibilidad na sisiklab na naman ang digmaan sa Mindanao na hahati sa manggagawang Moro at Pilipino. Ang makapipigil lamang sa digmaang ito ay ang pagkakaisa ng manggagawang Moro at Pilipino.

 


[1] CPP, ‘The Arroyo regime is messing up peace talks with the MILF for its own power agenda’, August 6, 2008)

August 9, 2008

Marxist Position on the Bangsamoro “Right to Self-determination”

 We are posting here a text from a comrade in Mindanao about the recently controversial issue of the Memorandum of Agreement (MOA) between the Government of the Republic of the Philippines (GRP) and the Moro Islamic Liberation Front (MILF).

The MOA provoked protests among sections of the Filipino bourgeoisie and politicians who feel threatened by the ‘expansion’ of power of the Moro bourgeoisie.

We agree on the main premises of comrade Juan that in decadent capitalism, the “right to self-determination” is only to derail the solidarity of the proletariat as an international class. In reality, it is the right of the bourgeois class together with the powerful imperialist nations to dragoon and exploit the working population in the name of nationalism or for creating a nation.

On the other hand, let it be clear that the Moro bourgeoisie (including the leadership of MILF and MNLF) are not “nascent” or “young” bourgeoisie. They are as old as capitalism in the Philippines. The Moro bourgeoisie connived with the Manila-based bourgeoisie in exploiting the Moro workers and people using the same slogan (but only in opposite sides) – nationalism. That is why the GRP is not hesitant to “give-in” to the demands of the MNLF and MILF on the issue of “right to self-determination” because they are united in their objective to chain the working class (Moro and Filipino) to the rule of the exploiting class.

 

Furthermore, the dictatorship of the proletariat in the transition period is not through the state but over the state. To ensure that the transition period will move forward to communism, the proletariat must exercise its dictatorship over and independent from the state.

As comrade Juan said, this MOA is not a prelude to peace since in decadent capitalism all inter-factional squabbles of the ruling class (both Moro and Filipino) is a preparation for war. The Manila-based bourgeoisie (including the non-Moro local capitalists in Mindanao) will not voluntarily surrender their political and economic power in Mindanao to their rival, the Moro capitalist class. It is a war between two factions of the bourgeoisie – Filipino and Bangsamoro, a war between Filipino nationalism and Bangsamoro nationalism in which both the Filipino and Bangsamoro proletariats are being used as cannon-fodders. Whether the BJE/BJA will be approved or not, or the Bangsamoro creates its own nation, as long as capitalism reigns in the world, there will be no peace in Mindanao or in other parts of the planet. Decadent capitalism means war and the only antidote to this is world proletarian revolution.

We also agree that the not-so-powerful imperialist countries in the Middle East especially Saudi Arabia and Libya, as well as Indonesia and Malaysia are very much interested to get a share in exploiting Mindanao and its population in addition to the powerful imperialist countries in the West.

Lastly, we agree what the text highlighted that to achieve genuine peace, Filipino and Moro workers must unite, together with their class brothers and sisters around the world to destroy world capitalism. In other words, Filipino and Moro workers must destroy their ‘own’ bourgeoisies and reject any alliance with them in the name of nationalism or “right to self-determination”. Comrade Juan is right in exposing the treachery of the different leftist organizations in the Philippines on the Moro issue in Mindanao.

INTERNASYONALISMO

August 8, 2008

**********

ON THE BANGSAMORO JURIDICIAL AREA

AN ILLUSORY PEACE

With the recent events in the ongoing ‘off and on again’ peace talks between the leadership of the last remaining mass ‘liberation force’, the Moro Islamic Liberation Front/Bangsamoro Islamic Armed Forces (MILF) and the insurgent Manila chauvinists; and with the announcement in November of 2007 of a so called ‘finalized’ peace agreement and its recent ratification for the creation of the Bangsamoro Juridicial (sic) Area (BJA); a number of militant workers and thinking rank and file soldiers of all camps have raised questions and doubts on their continued allegiance to their respective groups that are engaged in this so called struggle for self-determination or of petty imperialist oppression.

To the Marxists, it is evident that far from being an advance for the working class of ‘Bangsamoro’ this new ‘peace agreement’ (that is as illusionary as all hitherto ‘peace agreements’) would at best, merely result in a further land ‘carve up’ between respective capitalists to create a more precise territorial division, this, in preparation for the creation of the ‘Bangsamoro Autonomous Region’ (BAR); expanding the previous ‘Autonomous Region of Moslem Mindanao’ (ARMM) to cover areas of MILF influence previously left aside further to the Government of the Republic of the Philippines (GRP) – Moro National Liberation Front (MNLF) ‘peace agreement’ of 1996. Alongside this further division of ‘Bangsamoro’ between capitalist spheres, huge tracts of land will remain in the hands of the ‘national’ corporations, the settlers’ elite, multinational corporations, private warlords and ‘politico’ groups.

It is also of note to state that the MNLF is a member of the present administration of the GRP under the Lakas CMD government and that despite such, the Manila chauvinists in preparing new areas or spheres of ‘legitimate’ control by the MILF is further attempting to divide the Moro groups by counter-posing the interest of the MILF elite as against those of their ‘own’ MNLF elite. A further indication of the disingenuine nature of these talks. That the MNLF doth protest too little is another indication of the self interest of these groups with their position of privilege as opposed to the interests of the working class. That the MILF is prepared to engage in this transparent territorial division is also an indication of this elite’s self interest. For what is not on the agenda is the question of national liberation nor of the interest of the majority of the populace of our area – the working class.

PRELUDE TO WAR

To the Marxists, there can never be any form of ‘peace’ between the respective camps of the bourgeoisie, whether Moro or Filipino. To the Marxists, the ploy of national liberation and of national oppression is merely a dispute between different factions of the bourgeois class. Given the absolute nature of economic and social crisis in the region, these respective capitalists employ the worst forms of black propaganda and nationalist sentiment to divert the working class from their real task of the liberation of the world populace to the course of Communism. These so called ‘peace negotiations’ are merely a tactic employed by these warring factions of the bourgeoisie in a vain attempt to stabilize their decaying social and economic order in an attempt to rally their respective proletarian classes to their banner - as cannon fodder in the fight to covet their neighbors’ economies. For despite the ‘1996 Tripoli Agreement’ and numerous other ‘agreements’, these sections of the international bourgeois class, Moro and Filipino, will never decide what they are satisfied with nor can they ever be satisfied even if they do agree. Their own self interest for survival whilst their system moves further into decay will prove that even if this ‘agreement’ does move forward that it will only be a temporary salve to the underlying contradictions of the competing interests of these respective petty imperialist powers. For the consequence of this peace agreement must of course be, again, the continuation of the anarchy of capitalist relations and the continuation of the suffering of the working class and poor farmer of the region. To us the BJA and the BAR are the prelude to further civil and imperialist war in our region.

OUR HISTORY IS THE SAME

We understand that the history of the peoples of Mindanao, the Sulu archipelago, Palawan, Cebu and Sabah, of its indigenous (Lumad) and Moro peoples, is certainly no different to that of other oppressed nations or national minorities in the modern epoch. A history of genocide and of ethnic cleansing perpetrated by colonialism and, in the decadent or degenerative stage of capitalism, by imperialism. This is, for our region, alongside the wholesale abuse by our own Moro leadership and Lumad elders of our communities who act solely in defense of their own interest, their own ‘national’ and class self interest, their own position of privilege, and of wealth. Alongside our own ‘would be’ petty imperialists we have the ‘interest of the world imperialist powers who covert our natural resources and ‘cheap’ labor power.

From the Spanish in the 1600’s to the turn of the 20th Century, the British in the 19-20th century, to the barbarism of US and Japanese imperialism, again to the US and finally with the chauvinists of Manila, the peoples of our region have suffered not only at the hands of these ‘international’ elites, but also at the hands of very own ‘national’ elites. Added to this is the forced introduction of the mainly Visayas settler (from without and within) in the ‘national’ colonialisation of Bangsamoro, who now serve not just the interest of the Philippine bourgeois but their own leaders’ call for Mindanao independence from the Philippines and Bangsamoro as a separate entity ruled by their own arising bourgeoisie. Again the mainly working class Visayas settler have been but the cannon fodder of both the national Philippine elite and their ‘own’ leadership.

NATIONALISM IS BUT A BLIND ALLEY FOR WORKERS

It is clear for us that the last decades of this struggle waged by the MNLF and then the MILF has been but a blind alley for the workers and poor farmers of ‘Bangsamoro’. It has been a counter productive effort; it has been a counter-revolutionary struggle against the interest of the working class in favor of a struggle of one section of capitalism, the Moro ruling class and elites, against other sections of the capitalist class, other sections of the Moro elites, Philippine imperialism and settler capitalism. All the while with Arab, Sino and Western imperialists licking their lips at the prospect of exploiting further the resources of our area.

DOGS IN "COMMUNIST" CLOTHES

The liberation struggle of the Bangsamoro has not been a progressive struggle from the point of working people, quite the opposite it has served to derail the workers’ movement, the workers’ struggle and the class battle for Communism.

Every ounce of support given to this monstrous debacle by so called ‘revolutionaries’ engaged in activities in Mindanao and ‘Bangsamoro’ - the Communist Party of the Philippines (CPP), the Filipino Workers’ Party (PMP), the Revolutionary Workers’ Party [Mindanao] (RPM-M) - has delayed, even derailed and even temporarily destroyed the struggle of the working class.

Combined with their own alliances to various bourgeois factions, both national and ‘regional’, these so called ‘revolutionaries’, who in reality advocate the success of their own bourgeoisie, have the audacity to demand that the working class subordinate and prostrate and sacrifice their lives to the bourgeoisie so that this or that section of the international imperio-capitalist class may achieve success in creating a separate bourgeois enclave(s) or nation(s).

The cost of all these intrigues can only be measured in the loss of life for several hundred thousand workers and poor farmers in the last three decades, the displacement of millions more and the complete rape of the environment. For in all of this, the lives that have been lost are those of the worker and poor farmer; from the rank and file of the Armed Forces of the Philippines (AFP), who we term as fellow workers but in the uniform of their capitalist masters, to those drafted into the civil militia of the Citizens’ Action Force Geographical Unit (CAFGU); to the soldiers of the militant groups, the Moro fighters of MNLF and MILF, to the non combatant.

Our families have been deprived of loved ones, producers for income, and parents to our children, and also, we have been deprived of future leaders of the workers’ revolution! These are the results of the inter-imperialist, inter-factional barbarism of the ruling class who use the workers and the poor as cannon-fodder in the name of Filipino nationalism or ‘Bangsamoro’ national self-determination. That is why for us the choice is clear: EITHER THE PROLETARIAT DESTROYS CAPITALISM OR CAPITALISM DESTROYS HUMANITY.

ON THE DECOMPOSITION OF CAPITALISM AND THE ROLE OF THE TRUE REVOLUTIONARIES

As Marxists, we analyze history and our role in that history solely from the point of view of the interest of the world working class. As such our outlook is not defined by national boundaries but is a world outlook. To Marxism any form of nationalism is the opposite of our thought, it is against the interests of the world working class and therefore is counter-revolutionary.

Without such a clear understanding we, as a class as a whole, will not be able to understand our position as the only section of world society that has the capacity and the capability to abolish capitalism and build a new world order.

Our method of thought allows us to analyze events and thereby our reaction and our pro-action in struggle. It is this method of thought and of action, that we call Communism; and it is its adoption by the world working class that will achieve the social development of world society through the overthrow of the bankrupt world capitalist system and eliminate, in turn, all forms of exploitation.

To us, we the working class are the first section of society, in history, from whose emancipation and liberty will necessarily result in the emancipation and liberty of all humanity. That a communist revolution will necessarily be in the interest of all humanity in advancing not only social but economic relations to achieve that emancipation. This is the fundamental basis of our rejection of all forms of class compromise or inter-classist alliances whether they be for national liberation or in the so called anti-imperialist struggles. We stand solely on the side of an independent revolutionary working class struggle globally. To us, all forms of ‘democratic’ or ‘nationalist’ or ‘anti-colonial’ struggles are merely a struggle for a certain faction of the world capitalist class and a diversion away from the real historic task that we as proletarians face – the communist struggle.

All revolutions in history, from the period of primitive man (primitive Communism) and its overthrow to the first development of full inequalities of slave/slave owner society, to landlordism/peasantry (feudalism), to the birth of capitalism in the 16th century, have all resulted in the existence of the rule of one class of society over another. This, because of the scarcity of resources. This scarcity must in turn produce inequality.

With the advancement of capitalism to the end of the 19th century, we have seen an incredible progress of the method and science of production, to the point that capitalism itself, theoretically, could produce through its industry a world of abundance, that in turn, could be utilized to eradicate inequality, privilege and so forth.

The reality – as is all too evident - has been far from this possibility. The advancement of capitalism has turned to its opposite and far from being a progressive system, it is not. Therefore we will not nor as communists cannot support any nationalist struggle as these are only the inter-tribal warfare of one section of the capitalist class against another and serve as no benefit for our revolution. The first major world war of 1914-18 finally demonstrated to the world working class, by the barbaric loss of millions of lives of workers, that capitalism had entered a new stage in its (d)evolution, from its progressive nature of the development of the means of production to its opposite and its capacity for the destruction of the means of production on a mass scale. At this point we have concluded that no capitalist struggle can be progressive. We differentiate our analysis of liberation struggles and theory from this point onwards.

After this demonstration of the barbaric nature of capitalism at world war, we recognize that capitalism had entered its final stage of decline. No longer able to be progressive, its colonialisation of nations had turned to a vicious battle between imperialist nations, large and small with imperialism being a characteristic of all bourgeois nations and all bourgeois striving to form a nation - as with the leaderships of the Moro struggle. In effect the First World War was the first clear demonstration that as world capitalism had arisen it was now to fall as it consumed itself internally and on the world stage. Wars as with economies were no longer national, but international.

Unlike all revolutions of the past, the communist revolution, by the very nature of having to overthrow the world capitalist system, must by itself, be a world revolution. The world working class must itself unite on a world scale as its interest as an exploited class dictate. Our relation to the capitalist system is one in that we are all exploited by the same system and the same people, regardless of what country or region we may live in. We do not, as a class, exploit any other class and our relationship to the elite, to the world bourgeoisie, is as their intractable enemy. As such we must achieve political power as a prelude to achieving economic power. Our task is the creation of a new basis of economy of socialized relations that allow for a world of abundance and in turn the elimination of all forms of exploitation by achieving world political power.

It is within this context of the nature of capitalism and the nature of the working class struggle that we say that all struggles for national liberation, all struggles for the creation of new capitalist states, all struggles for piece-meal reform through bourgeois parliament or trades union organizations has entered into a position opposite to the interest of the world working class.

From the liberation armies, to the trades unions, to the social democratic parties; and to the so called ‘revolutionary parties’, these organizations can but play a single role - as they are in support of the further creation of bourgeois nations and the maintenance of the capitalist system itself - their role is to distract, digress and ultimately divert the working class from its historic task of the liberation of mankind through its dictatorship on a world scale and the creation of a single world under its leadership. This is the reality of social and economic relations since the First World War!

This seizure of political power by the working class is the first act in the revolutionary process of the transformation of society. This means that the first task of the working class is the total destruction of the state apparatus of the bourgeois class, in all nations and regions. It is a world revolutionary outlook!

Since the bourgeois class maintains its power, its exploitation and its privilege through its elections to its ‘parliaments’, its ‘councils’, its ‘courts’ and through its armed wings of the police, army and paramilitaries it is here that the working class must first achieve victory by their destruction – by their annihilation. But it is a task that cannot be done by enjoining the parliamentary process or entering into any established or fixed organization for the working class, as such are controlled by the bourgeoisie such as trades unions or the ‘politicos’ parties’. As our experience has taught us, the ‘politicos’ and the trades unions have become reactionary tools to oppress all those workers that engage in struggle through them. From participation in the ‘party list’ system, to struggle through the trade union mechanism whereby strike action is disallowed through mandatorily and agreed (by the leadership of the trade unions) ‘arbitration’. This is the case of all strike actions in the recent and past periods, from the struggle of the Luisita workers, to the telecommunications sector strike action to the Sumilao farmers’ struggle. To the compromises for finance from the main bourgeois parties by the ‘junior’ party-list politicos such as Bayan-Muna, Partido ng Manggagawa et al. and their voting in accordance with the accepting of party funding from without.

THERE IS ONLY ONE WAY OUT FOR OUR CLASS – THE STRUGGLE FOR COMMUNISM

It is our conclusion that there is no way out for the working class from the conditions of everyday misery – Filipino or Moro - in the struggle for ‘democratic’ demands or national liberation, for this will achieve nothing for us. There is no way out through the struggle of the parliamentary system. There is no way out through the struggle of the trade union campaign. There is no way out in the nationalist warfares. Our only road lies in the unity of our class against all bourgeois elements and the combination of our power in the armed revolutionary overthrow of the bourgeoisie and their entire system and the establishment by the working class of their own workers’ councils (soviets) - unitary, centralized and class-wide assemblies based on elected and revocable delegates are the organizations that will enable the whole class to exercise power in a truly collective manner. These councils will have a monopoly of the control of arms as the guarantee of the exclusive political power of the working class and control over an independent agency of the state to defend the workers’ revolution. Such councils are an act of the working class that occurs at a distinctive moment in history when the political power of the working class, in a revolution, must go over to begin to build communism or must be defeated as the ruling bourgeois class attempts to defeat it.

Such moments have again and again occurred in history and we verily believe that such will occur again. We are within the beginnings of that process again, on a world scale.

Once power is achieved, the sole rule of the working class must be imposed in order to protect the revolution. No alliance can be made with any other group or class. This is not the rule of a political or revolutionary party, it is not the rule of an alliance of parties; it is the sole rule of the world working class as a whole! This we term the dictatorship of the proletariat (i.e. the exclusive exercise of political power by the working class).

The working class will have the task, in turn, of divesting the elites, the bourgeois class, of their control and ownership of industry, agriculture and economy. This we term as the socialization of the means of production. From one area of economy to another all economic activity will be socialized to ensure that the current system of wage labor is abolished along with production based on commodity exchange and that in turn new forms of economy are developed so as to place first, the needs of humanity.

During this period of the transition from capitalism to communism, capitalists will, until their complete overthrow, exist in some sections of economy and after their overthrow they will exist as non-exploiting layers of society; their power, both political and economic having been taken away from them. But they will seek a return to their position of privilege and power and to such extent the class struggle will still exist in this transitionary period. To combat such, the role of the working class ‘state’, through its dictatorship will be to protect the advancement of society by preventing the conflicts that will arise from destroying or handicapping the revolution. But as all classes are absorbed into the one socialized humanity, where capitalist economy has fully given over to the socialized communist economy, then the need for the state will wither away and it in itself will disappear. With the absence of classes, with the absence of exploitation, with the absence of oppressed and oppressor there is no need for the state, even a workers’ state, this, as the working class as with all classes will cease to exist. Thus humanity – all humanity will become truly liberated.

WORKING CLASS REVOLUTIONARIES

Revolutionaries are those within the working class who, through the process of experience and understanding – conditions and consciousness – are the first to comprehend the tasks of the working class as a whole, the necessary tactics and process. Given that the reactionary ideas of the bourgeois class, in whatever region or nation, are still to this day the primary ideas of society – even within the so call revolutionary groups – true revolutionary ideas are at present only understood by a minority of society.

This is once again the position of our society. Despite the great leaps forward of the 1986 and 2001 revolutionary periods, both movements for the mass of consciousness by the working class have been decapitated by the so called ‘revolutionaries’ of the ‘politicos’ in the same way that the working class struggle has been decapitated by the movement for self determination.

The need exists therefore for the mutual support and development of ourselves as like minded expressions of the future of the working class struggle - to combine, both for the mutual protection of ourselves – physically and ideologically – and to ensure our ability to disseminate the true ideas of revolution to the awaking strata of the working class that are again looking towards revolutionary means to transform society.

In this process, we are, because of the failures of the past, starting again in the creation of a revolutionary tendency in our region. As a group forming a new revolutionary current our first task is to organize amongst ourselves in readers’ circles whereby we are able to fully investigate our role and our understanding of the principles of working class struggle, Marxism. From this task we will then be able to formulate our capacity to intervene into the wider layers of our class and to disseminate the ideas that we understand and to fraternally discuss and to patiently explain.

Only when we have achieved this, will we be able to participate in the day to day struggles of the working class in which we as fellow members will distinguish ourselves by being the most determined and combative fighters, constantly assisting to educate the fellow members of our class as well as ourselves, stressing not only the day to day importance of struggle but of the necessity for the revolutionary overthrow of capitalism on a world wide scale.

Whilst we are in effect two distinctive parts of the working class, the revolutionary layer and the generalized body, we are nevertheless two parts of a whole. For we as revolutionaries have the sole interest of the working class at hand. We are not the so called revolutionaries of the ‘politicos’ who have the interest of other classes at hand! We do not seek power, we do not seek to align the classes, we do not seek bourgeois order. We seek the victory solely of the working class.

As an intrinsic part of the whole of the working class, we as revolutionaries cannot substitute ourselves for the mass of the working class, whether in the day to day struggles against the injustices of capitalism nor in the conquest of power by the working class. In that sense the generalization of the understanding and struggle of the entire working class towards communism is just as a necessary factor in such as the body of revolutionaries. Both are indispensable in the revolution.

For we cannot have illusions that just because at present we understand the process of the coming revolution in a deeper way than the bulk off our class that we can substitute ourselves from the necessary generalization of the understanding of struggle by the working class as a whole. Unlike the bourgeois revolution whereby a minority of that class could call upon and force the exploited classes to fight in their interest, we cannot; for we and our class exploit no-one. For as a ‘politico’ group substitutes itself for the mass of the working class in struggle, when the so called revolutionaries of the Stalinists and the so called Trotskyists speak as themselves as the ‘vanguard of the revolution’, what they are merely saying is that they are the vanguard of the bourgeoisie in battle against the idea of a world working class revolution and are seeking to rely upon us as an exploited class to achieve their power and the continued power of the bourgeoisie. For without the mass participation of the world working class in the revolution, there can be no working class revolution.

As the working class as a whole begin to understand their role and tasks and through generalized experience and understanding and begin to foment into a revolutionary homogeneity, the tasks of the party will almost be complete and thereto the party, like the state dissolves itself into the masses of the working class and the socialist humanity that has been created. As with old ideas, the revolutionary party becomes redundant.

THE SO-CALLED ‘REVOLUTIONARIES’ IN MINDANAO AND ‘BANGSAMORO’

Within the so called ‘revolutionary movement’ in Mindanao and ‘Bangsamoro’, three main positions exist, simply put, that of the Stalinist CPP, the “Leninist” PMP and the Trotskyists of the RPM (M) But each tendency of thought has its commonality in that they all argue for the creation of an independent state of ‘Bangsamoro’ and for the nature of such a state to be bourgeois. In effect they argue for the replacement of the Philippine capitalists with Moro capitalists; replacing the dictatorship of petty imperialist capital with that of the dictatorship of oppressed minority imperialist capital. They all similarly call for the maintenance of capitalism in the Philippines.

In effect, all the so called revolutionary tendencies with activities in ‘Bangsamoro’ proclaim in turn and by wrote the necessity of the successful ‘bourgeois revolution’. For these groups, this ‘bourgeois revolution’, of the elimination of the remnants of the old economic relations of feudalism and for the creation of capitalist economic relations; or just for the national liberation of oppressed minorities within the Philippines is a necessary task to be achieved as a first stage on the path to ‘socialism’. Even despite the feudal remnants in our region being just that – remnants!

As a consequence, the question of communism becomes a secondary thought, a Marxist principle to be ignored along with the interests of the working class.

It is well known that the Stalinists and the Leninists have long advocated the ‘rights of nations to self determination’ with the Stalinist concept of ‘socialism in one country arising from the intransigent and fatal reliance of the then leadership of the Russian Bolsheviks in 1917 to foster the development of capitalism and independence of nations in the old Czarist empire. Such a policy did by one move isolate the Russian revolution and handed the counter-revolution new nations from which to launch military attacks. This in the mistaken belief that such independence of nations would rally this or that nation to the banner of the Russian revolution. Of note, especially over Poland, the physical link between the revolution in Russia and the revolution and Germany and its revolution was broken. Thus further isolating the Bolshevik revolution.

Despite all off Lenin and indeed Trotsky’s understanding that the nature of the communist revolution is international or nothing, these Marxist giants erred in a manner to effectively derail the world revolution. It was not just the isolation of the Russian revolution per se, but the anti-Marxist nonsense in clinging to a policy that may have been progressive in the ascendancy of capitalism but as the Marxist giant Rosa Luxemburg and the other Left Communists of the day pointed out that in the period of the decadence of capitalism this demand was counter-revolutionary. That in 1916 onwards! To this day these coconut heads have failed to grasp the significance of their errors!

The Trotskyists as with the Stalinists and Leninists still cling to this outmoded demand of the independence of nations, including Bangsamoro. They advocate the development of the socialist revolution in stages, despite for the Trotskyists advocating permanent revolution and the law of combined and uneven development. For with the support of national liberation struggles it is certain that this is support for the ‘bourgeois revolution’ first and the communist revolution second. This echoes the old ideas of Lenin in advocating the same and of Stalin who developed the theory of socialism in one country.

Alongside this it is necessary to understand that the idea or the creation of a nation is a peculiarity solely of capitalism whereas socialism advocates the creation of a new world order.

The Stalinist CPP states - Ang Bayan – ‘On the nationality question and the right to self-determination’

http://www.philippinerevolution.net/cgi-bin/ab/text.pl?issue=199911-12;lang=eng;article=15

Should the concept that they are a separate people and that they should secede from the country still prevail upon the attainment of revolutionary victory, we should respect this for as long as they do not become instruments of imperialism or the restoration of semi colonial and semi feudal conditions.”

That as long as they remain ‘bourgeois’ then a separate state could secede!

The ‘Leninist’ PMP states, - Sonny Melencio – ‘The Moro Question’

http://www.dsp.org.au/links/node/115

Whether we like it or not, there is a national question that involves the struggle of entire peoples (including their own rising bourgeoisie) [Our emphasis] against the Filipino chauvinist state - one is the struggle of the Moro people for a separate state, and the other is the struggle of the Cordillera people for genuine autonomy.”

The ‘Trotskyist’ RPM(M) states, - ‘Revolutionary Workers Party ( Mindanao) - Introduction’

http://www.grenzeloos.org/rpmm/

The RPM-M supports the struggle of the Bangsamoro to build and freely manage their own territory thru the peace negotiation of the Moro Islamic Liberation Front (MILF)…”

And what these gentlemen also fail to recognize is that in all likelihood if ever and independent Bangsamoro did arise is that it would be a capitalist nation and an Islamic nation.

Are the CPP, PMP, RPM(M) really convinced that an Islamic state, an MILF state of Bangsamoro, would not have to immediately launch a pogrom against the communists of Bangsamoro, organized labor, liberated women, homosexuals, Christians, libertarians and so forth? That any independent working class group, organization or struggle, even over wages and conditions would not be ruthlessly repressed? Would they not be the most ruthless of capitalists?

What is further clear from the position of these ‘revolutionary’ tendencies is that they advocate an alliance of classes to achieve their ‘democratic’ demands and with such, demand that the working class subordinate itself to the bourgeois in order to help achieve the latter’s power. For their ‘democratic’ demands are merely the undemocratic demand of the capitalists for their continued rule.

As opposed to advocating independent working class action for the overthrow of the bourgeois class internationally and the creation of world Communism, these so called revolutionaries advocate that the working class be used firstly as cannon fodder for the intrigues and games of the nascent bourgeoisie, nationally and regionally and to enshrine the latter’s continued privilege and then, as the lessons of history have taught us, they will allow the wholesale slaughter of the Filipino and ‘Bangsamoro’ working class which will occur if the continued rule of the Filipino bourgeois is allowed and even if self-determination by the nascent bourgeois class in ‘Bangsamoro’ is achieved.

These are the bloody lessons of all the failed revolutions, Russia, Germany, Spain, China, Cuba, Nicaragua, Chile, Vietnam, Angola, Ethiopia, Laos… and countless others where so called revolutionaries have advocated stage-ism, nationalism, national liberation, and popular or united front alliances between our class and our enemies. These are the lessons on the creation of the some 150 new nations in the 20th Century.

IN CONCLUSION

Let us learn for the 21st century – this is the century that will, in future history, be termed as the century of the victory of the world proletariat…

Juan

August 1, 2008

Behind Arroyo’s SONA

Filed under: Philippine Politics
SONA NI GLORIA: PAMBOBOLA AT PAGSISINUNGALING PARA SUBUKANG ISALBA ANG BUMULUSOK-PABABA NA PAMBANSANG KAPITALISMO

Punong-puno ng pambobola at kasinungalingan ang SONA ni Gloria noong Hulyo 28. Ang malawak na manggagawa at maralita na lubhang nakaranas ng kahirapan ay hindi na naniniwala sa mga ‘achievements’ ng rehimeng Arroyo.

Hindi na natin pagdebatehan ang mga datos na sinasabi ni Arroyo dahil alam naman ng lahat na malaking bahagi nito ay kasinungalingan at para lamang bigyang katuwiran ang kanyang panunungkulan bilang chief executive officer ng pambansang kapitalismo.

Ang pagtuunan natin ng pansin dito ay ang sumusunod na argumento ng naghaharing paksyon sa likod ng kanyang SONA:

1. “Hindi kasalanan ni Gloria ang krisis ngayon kundi ng pandaigdigang krisis ng sistema”.

2. “E-VAT epektibong solusyon para maibsan kahit papano ang epekto ng krisis ng pandaigdigang kapitalismo sa bansa”

Kaakibat nito, suriin din natin ang inihaing solusyon ng Kaliwa at ilang personaldiad ng burges na oposisyon na para makaraos sa krisis ang bansa kailangang tanggalin ang E-VAT at muling kontrolin ng estado ang batayang mga industriya gaya ng langis at kuryente.

Pambansang kapitalismo nakatali sa pandaigdigang sistema

Sa panahon ng imperyalismo at dekadenteng kapitalismo lahat ng mga pambansang kapital sa mundo ay nakagapos sa pandaigdigang kapital. Kasinungalingan ang sinasabing maaring maging malaya ang isang bansa sa kadena ng pandaigdigang kapitalismo.  

Ang ganitong katotohanan ba ay nagtatanggol sa argumento ng nagharing paksyong Arroyo na “hindi dapat sisihin ang gobyerno ng Pilipinas dahil pandaigdigan ang krisis”?  HINDI.

Tama din ba ang Kaliwa na may magagawa ang estado na ipagtanggol ang pambansang kapitalismo sa kabila ng pandaigdigang krisis? HINDI.

Dahil nakagapos ang lahat ng pambansang kapitalismo sa pandaigdigang kapitalismo, ang mga polisiya  ng mga estado ay nagsisilbi sa mga pangangailangan ng huli. Sa panahon ng pandaigdigang krisis, MALAKI ang kasalanan ng mga estadong ito. Pero ang mga kasalanan nila ay hindi simpleng bunga ng ‘kagustuhan’ o ‘di-kagustuhan’ ng partikular na mga estado kundi ito ay tulak ng obhetibong pangangailangan ng pandaigdigang sistema. Ang paglikha ng labis-labis na produkto, pagpapaigting ng kompetisyon at pagpiga sa paggawa ng mga manggagawa ang mga obhetibong salik na nagtulak sa lahat ng mga estado.

MALI din kung ang ‘sisihin’ lamang ay ang nagharing paksyon na siyang may hawak ng estado. Ang tama at kailangang sisihin ay ang estado mismo na nagtatanggol sa bulok na sistema at hindi lang ang isang partikular na paksyon ng burgesya. Sa panahon ng dekadenteng kapitalismo lahat ng mga paksyon ng naghaharing uri ay reaksyonaryo, kontra-rebolusyonaryo at anti-manggagawa.

Ang pagsisi sa isang paksyon lamang sa krisis ay pagtatago sa tunay na dahilan ng krisis at pagligaw sa direksyon ng pakikibaka ng manggagawa para makalaya sa kahirapan – ang durugin ang kapitalistang estado mismo kahit anong paksyon pa ng burgesya ang hahawak nito. Pangalawa, pagpapalakas ito sa mistipikasyon na maari pang isalba ang pambansang kapitalismo sa gitna ng krisis ng pandaigdigang sistema. At ang pinakamasahol na kasinungalingan ay: ang pagsalba sa pambansang kapitalismo ay daan para lalaya ang malawak na masang anakpawis mula sa kahirapan.

Buhis ng mamamayan: Batayang sandalan ng estadong nasa krisis

Sa panahon ng permanenteng krisis ng sistema (kahit pa sa nakaraang mga makauring lipunan bago pa ang kapitalismo) patakaran ng estado na pangunahing nagtatanggol sa bulok na sistema na pigain ang mamamayan para buhayin ang mga parasitikong institusyon sa naaagnas na lipunan. At isa sa batayang pinagkukunan ng estado ng pondo ay ang buhis na kinikikil mula sa naghihirap na masang anakpawis.

Sa ganitong konteksto natin ilagay kung bakit may E-VAT at kung bakit ang paksyong Arroyo ay mahigpit ang paninindigan na hindi ito dapat tanggalin o bawasan. Alam ng naghaharing paksyon na sa panahon na mabawasan ang kakailanganing pondo para buhayin ang mga parasitikong institusyon – hukbong sandatahan, polis, mga burukrata, at iba pa – mas mapabilis ang pagguho ng estado na siyang tanging nagtatanggol sa naghihingalong sistema.

Ang sinasabi ng Kaliwa na progressive taxation na “maka-mahihirap” na solusyon sa usapin ng pagbubuhis ay nakaangkla pa rin sa pagtatanggol ng pambansang ekonomiya. Ang ganitong iskema sa nakaraan (sa karanasan ng mga maka-Kaliwang rehimen sa ibang mga bansa) ay napatunayan palpak dahil oobligahin talaga ang estado ng pandaigdigang sistemang kapitalismo na pigain ang lakas-paggawa ng masang anakpawis para magkamal ng kapital ang bawat pambansang ekonomiya laban sa kanyang mga karibal.

Hangga’t patuloy na naghahari at nananalasa ang kapitalismo sa pandaigdigang saklaw, itutulak nito ang lahat ng mga bansa upang lalupang pagsamantalahan ang mga manggagawa at maralita o kaya, palalakasin ng bawat bansa ang ekonomiya-para-sa-digmaan (war economy) para magakaroon ng artipisyal at temporaryo na paglakas sa produktibidad ng lipunan gaya ng nangyari mula noong WW I.

Sa ngayon, dalawang malalakas na super-bagyo ang bumabayo sa mundo: lumalalang krisis pinansyal at walang hinto na paglobo ng mga presyo ng batayang mga bilihin. Ang unang epekto nito ay ang mabilis na pagbaba ng purchasing power ng uring manggagawa na nagbunga ng mas malalang kahirapan.

Ibagsak ang estado, itayo ang diktadura ng proletaryado

Lahat ng tipo ng oposisyon (Kanan o Kaliwa) sa Pilipinas ay humihiling sa paksyong Arroyo na magkaroon ng ‘political will’ upang magkaroon ng ‘makabuluhang’ mga reporma sa bulok na sistema. Ang tawag dito ay repormismo kahit pa gamitan ng anu-anong radikal na mga lenggwahe.

Nagtutulungan ang administrasyon at oposisyon na itago ang katotohanan na ang TANGING solusyon ay ibagsak ang estado at ang sistema dahil ang KATOTOHANAN ay wala na itong kapasidad (kahit gugustuhin pa nito) na magbigay ng anumang makabuluhang reporma para sa kapakanan ng masang anakpawis.

Ang mistipikasyon ng Kaliwa na ang problema ay ang ‘kawalan o kakulangan ng demokrasya’ at ‘kawalan ng determinasyon na ipagtanggol ang pambansang ekonomiya’ laban sa pananakop ng dayuhang ekonomiya ay walang ibang ibig sabihin kundi sa Pilipinas may ‘pag-asa pang uunlad ang pambansang kapitalismo’ basta ang nasa kapangyarihan ay ‘tunay’ na demokratiko at makabayan.

Kaya naman ang linya ng Kaliwa ay: patalsikin si Gloria at itayo ang TRG (Transitional Revolutionary Government) o DCG (Democratic Coalition Government) na ang ibig sabihin ay koalisyon ng iba’t-ibang uri/sektor na kaaway ng paksyong Arroyo para muling ibangon ang dignidad ng bansa sa ilalim ng permanenteng krisis ng pandaigdigang sistema!

Nais itago ng Kaliwa na ang TANGING uri na may kapasidad na baguhin ang bulok na sistema ay ang uring manggagawa; ang layunin ng pakikibaka ng uri ay ibagsak ang kapitalistang estado at itayo ang DIKTADURA ng PROLETARYADO sa pamamagitan ng mga asembliya at konseho ng manggagawa at HINDI ng isang gobyerno na koalisyon ng iba’t-ibang uri kasama ang pambansang burgesya.

Ang bukambibig ng Kaliwa na “para sa sosyalismo” at “para sa sosyalistang rebolusyon” ay mga panlilinlang lamang dahil hindi daan tungong sosyalismo ang pagtatanggol sa pambansang ekonomiya kundi ito ay daan tungong kapitalismo ng estado na siyang tunguhin ngayon ng lahat ng mga bansang nakagapos sa permanenteng krisis ng pandaigdigang kapitalismo.    

July 22, 2008

Students show the need for solidarity and generalization of struggle

Filed under: Philippine Politics

Pinakita ng mga estudyante ang pangangailangan ng malawak na pagkakaisa sa pakikibaka

Pinakita ng mga kabataan-estudyante ang tanging porma ng pakikibaka para maibagsak ang bulok na kapitalistang sistema – malawakang pagkakaisa sa pakikibaka.

Nang mag-walk-out ang daan-daang mga estudyante sa kani-kanilang mga eskwelahan sa Metro Manila para iprotesta ang lingguhang pagtaas ng presyo ng langis, ito ay senyales na unti-unti ng namulat ang mga kabataan sa mga nangyayari sa lipunan, partikular sa walang puknat na atake ng kapital sa pamumuhay ng uring manggagawa. Pinakita din nito ang pakikiisa nila sa kanilang uri sa hinaharap – ang uring manggagawa.

Nauna na itong pinakita ng mga estudyanteng Pranses noong 2006 ng maglunsad sila ng malawakang mga pambansang pagkilos at welga upang labanan ang CPE (Contrat Première Embauche), isang tipo ng kontraktwalisasyon para sa kabataang manggagawa ng gobyernong Villepin.

Gayong sa usapin ng makauring oryentasyon at lawak ng partsipasyon ay malayung-malayo pa ang pakikibaka ng mga estudyanteng Pilipino kumpara sa pakikibaka ng mga estudyanteng Pranses, makikita naman natin ang diwa ng paghahanap ng malawakang pagkakaisa at pagdadala sa makauring kahilingan ng uri nila sa hinaharap.

Ang diwang ito ay ang pagkakaisa ng mga estudyante sa iba’t-ibang kolehiyo at unibersidad para sa iisang pakikibaka – tutulan ang pagtaas ng presyo ng langis at para itaas ang sahod ng mga manggagawa.

Narito ang aral na dapat muling panghawakan ng mga Pilipinong manggagawa (na ginagawa na nila noong mga dekada 70 at 80) – ang malawakang pagkakaisa ng mga manggagawa sa iba’t-ibang pabrika para sa iisang laban.

Pakikibaka ng estudyante: Hindi sapat

Hindi ang kilusang estudyante ang makapagbabago ng lipunan. Maraming beses na itong napatunayan ng kasaysayan. Hindi sila maaring manguna o kaya ay maging mapagpasyang pwersa para sa pagbabagong panlipunan. Subalit hindi rin sila simpleng kilusang pampropaganda lamang. Ang malaking bilang ng masang estudyante ay bahagi ng uring manggagawa – sila mismo ay nagtatrabaho na habang nag-aaral pa o kaya ay ang mga magulang nila ay mga manggagawa.

Ang uring manggagawa ang may angking lakas at kapangyarihan upang baguhin ang bulok na kapitalistang lipunan. Ang uring ito lamang ay may angking lakas upang pigilan ang sunod-sunod na atake ng uring kapitalista at ng estado nito.

Sa abanteng kapitalistang mga bansa, pinangunahan ng uring manggagawa ang mga pakikibaka laban sa tumitinding krisis ng pandaigdigang kapitalismo. Pero hindi lamang sa mga abanteng bansa nangyayari ito; maging sa mga atrasadong bansa tulad ng Bangladesh ay malawakang nagwelga ang mga manggagawa para ipagtanggol ang kanilang pamumuhay at trabaho.

Pagkakaisa ng masang estudytante sa kanilang kauri at mga magulang na manggagawa

Para magkaroon ng tunay na lakas ang kabataan-estudyante kailangang makipagkaisa ito sa kanilang mga magulang na manggagawa. Magkaroon lamang ng makapangyarihang lakas ang mga kilusang protesta laban sa atake ng estado at ng naaagnas na sistema kung magkaroon ng malawakang nagkakaisang pagkilos ang mga manggagawa sa iba’t-ibang pabrika. Ang tunay na kinatatakutan ng kapitalistang estado ay kung lalabas sa kalsada ang libu-libong manggagawa mula sa iba’t-ibang pabrika at iba’t-ibang lugar ng bansa para labanan ang atake ng kapital.

Isang malaking ambag ng kilusang estudyante kung magkaroon sila ng isang malawak na kilusan para puntahan sa mga pabrika, kausapin at kumbinsihin ang kanilang mga magulang na manggagawa na ipakita ang lakas ng pagkakaisa nito sa lansangan laban sa pamahalaan at sa krisis ng kapitalismo.

Ang paglulunsad ng mga diskusyon sa loob at labas ng pabrika na dadaluhan ng mga estudyante at manggagawa ay magandang simula para sa isang malawakang pagkilos na pangunahan ng uring manggagawa. Gamit ang makapangyarihang sandata ng uri – welga – temporaryong nitong mapigilan ang mga atake ng kapital. At gamit ang sandatang ito, maaring ituloy-tuloy ito ng uri hanggang maibagsak ang burges na estado.

Mga asembliya: Organisasyon sa pakikibaka

Sa pamamagitan ng mga asembliya ng mga estudyante sa Pransya ay napalakas nila ang kanilang pagkakaisa. Sa mga asembliya nag-uusap, nagdiskusyon at nagdesisyon sila para sa pakikibaka. Sa kanilang mga asembliya ay dumalo ang mga manggagawa. At sa mga asembliya din ng mga manggagawa ay dumalo ang mga estudyante.

Hindi ang mga unyon ng manggagawa o “pangmasang” organisasyon ng mga estudyante na hawak ng Kanan at Kaliwa ng burgesya ang organo ng pakikibaka kundi ang awtonomos na mga asembliya ng lahat ng estudyante at manggagawa. Ito lamang ang tanging organisasyon para ma-realisa at titibay ang malawak na makauring pagkakaisa at pakikibaka.

Ang mga asembliya ng estudyante ang tunay na ekspresyon ng pagkakaisa at malawakang partisipasyon sa kilusang protesta ng masang estudyante mismo. Ito din ang porma ng organisasyon sa pakikibaka ng uring manggagawa. Napatunayan na sa kasaysayan at karanasan magmula noong 1905 na ang mga asembliya ang ekspresyon ng pagkakaisa at tiwala ng uri sa kanilang sariling lakas. 

Mapagmatyag sa pananabotahe ng iba’t-ibang paksyon ng burgesya

Dapat maging mapagmatyag ang mga estudyante sa mga maniobra ng iba’t-ibang paksyon ng burgesya para pahinain ang pagkakaisa at ihiwalay ito sa kilusang manggagawa sa layuning ilihis ang pakikibaka palayo sa pagdurog sa kapitalistang estado.

Ang nais ng uring kapitalista ay mapako lamang ang pakikibaka sa usapin ng anti-Gloria at pro-Gloria at maitago na ang sistema mismo ang dapat wasakin. Iwasan dapat ng mga estudyante na ang usapin sa krisis ng kapitalismo ay iikot lamang sa usaping pro-GMA at anti-GMA dahil ang katotohanan ay administrasyon man o burges na oposisyon, Kanan o Kaliwa man ng burgesya ay walang kapasidad na bigyang solusyon ang krisis ngayon. Katunayan, komon ang interes ng lahat ng mga paksyon ng naghaharing uri (oposisyon at administarsyon) na ipagtanggol ang naghihingalong pambansang kapitalismo. Ang rehimen ni Hugo Chavez sa Venezuela (ang pinakasikat at pinaka-popular na representante ng Kaliwa sa Central at Latin America) ang magandang halimbawa sa kainutilan ng Kaliwa na resolbahin ang krisis ng pambansang kapitalismo sa Venezuela na bunga ng pandaigdigang krisis ng sistema. 

Pinakamsahol pa ay kung gagamitin lamang ng Kaliwa at burges na oposisyon ang mga protesta ng kabataan-estudyante para lamang sa SONA ni Gloria ngayong Hulyo 28. At pagkatapos ng SONA ay balik na naman sa “normal” ang mga kolehiyo at unibersidad pati na ang mga pabrika. Ang ganitong iskema ng mga pagkilos sa pamumuno ng Kaliwa ay nagpakita lamang sa banggardismo nito at sa pagtingin na ang kilusang masa ay magiging militante lamang sa ilalim ng iskemado at sekretong plano ng mga lider ng Kaliwa at burges na oposisyon. 

Ang burges na estado mismo at ang lahat ng paksyon ng burgesya ang kailangang maging target ng pakikibaka at hindi lamang ang naghaharing paksyong Arroyo. Ang pakikibaka sa pagtaas ng sahod ay makakamit lamang sa pamamagitan ng malawakang pagkakaisa ng mga manggagawa sa iba’t-ibang pabrika at malawakang pakikibaka sa lansangan laluna ang pangmasang welga. Ganun pa man, sa ilalim ng kapitalismo ang sahod ay mabilis na bumababa kaysa tumataas dahil sa panahon ng paghihingalo ng sistema, ang uring manggagawa ang aapakan ng kapital para makasinghap ng kakaunting hangin. Kaya, para maiwasan ang repormistang direksyon sa pakikibaka, dapat lalawak ang pakikibaka at itaas ito hanggang sa usapin ng pag-agaw sa kapangyarihang pampulitika ng uring manggagawa mismo sa pamamagitan ng kanilang mga asembliya at konseho. 

Ang kilusang estudyante at manggagawa ay kailangang magtulungan subalit dapat hiwalay at independyente sa anumang paksyon ng burgesya. Dahil sa panahon na mabuslo ito sa taktika ng Kaliwa na pakikipag-isang prente sa isang paksyon ng naghaharing uri, ito man ay transitional government o coalition government, ang pakikibaka ay tiyak na mauuwi sa muling paghawak ng isang paksyon ng naghaharing uri sa kapangyarihan gaya ng nangyari noong 1986 at 2001. Kung lalakas at lalawak ang pagkilos ng mga manggagawa sa lansangan, hindi mag-aalinlangan ang burgesya na palitan ang paksyong Arroyo ng isang “popular” na paksyon para mabuhusan ng tubig ang militansya ng uri at mapreserba ang bulok na sistema.  

Dapat mapagmatyag ang mga estudyante sa mga organisasyon ng Kanan at Kaliwa na walang interes kundi kontrolin ang kilusan para sa kani-kanilang mga layunin na walang iba kundi ipagtanggol ang pambansang kapitalismo at itali lamang ang usapin sa paksyunal na labanan ng naghaharing uri.

Hindi solusyon ang pagkonsolida sa pambansang kapitalismo dahil sa panahon ngayon na nasa permanenteng krisis ang pandaigdigang sistema, imposible ng “uunlad” pa ang anumang pambansang kapital na hindi maghihirap ang uring anakpawis. At dahil dito, ito ay hindi tunay na kaunlaran kundi lalupang paglala ng krisis ng pandaigdigang kapitalismo. Hindi rin makapagpalakas sa militanteng kilusang manggagawa ang pakikipag-alyansa (direkta man o indirekta) sa isang paksyon ng naghaharing uri; bagkus ay hihina pa ang kilusan dahil dito.

Ang lumalakas na interbensyon ng kapitalistang estado para subukang isalba ang krisis ng pambansang kapitalismo (“subsidyo sa mahihirap”, pakikialam ng Bangko Sentral sa krisis sa pinansya, pagtatangkang kunin ng estado ang MERALCO at maging ang Sulpicio Lines, at iba pang hakbangin para maipakita na tanging estado na lang ang tanging masandalan laban sa krisis) ay lalupang lilikha ng panibagong krisis at kahirapan dahil ang estado mismo ay lubog sa utang at umaasa lamang sa buhis na pinipiga nito sa naghihirap na mamamayan. Hindi na rin makaasa ang estado sa Pilipinas na tutulungan ng imperyalistang USA dahil sa kanila mismo nagsimula ang mitsa ng panibagong pandaigdigang krisis ngayon.

Ang ibang mga karibal na imperyalistang bansa ng Amerika gaya ng China, Japan at European Union ay hindi rin maaring asahan ng Pilipinas dahil ang mga ito mismo ay malubhang apektado sa krisis ng Amerika. Kaya ang pangunahing “solusyon” ng kapitalistang estado sa Pilipinas ay lalupang pigain sa pagsasamantala ang Pilipinong masang anakpawis. 

Ang tanging solusyon ay durugin ang kapitalismo at ang burges na estado sa pamamagitan ng isang rebolusyon ng mga manggagawa sa buong mundo dahil wala ng magandang kinabukasan pa ang mga kabataan sa ilalim ng kapitalistang sistema hawak man ng Kanan o Kaliwa ng burgesya ang gobyerno.

Ang tanging layunin ng pakikibaka ngayon ay ibagsak ang kapitalismo at hindi repormahin ito. Ang kagyat na layunin sa pakikibaka ay mapalawak ito sa iba’t-ibang pabrika at panig ng Pilipinas. Sa ganitong paraan lamang muling makasabay ang manggagawang Pilipino sa lumalakas na kilusang manggagawa ngayon sa buong mundo.

Kung matali ang mga protesta ng kabataan-estudyante sa isang sektoral na kilusan (mga protesta na “purong” estudyante o “suportahan” lamang ng uring manggagawa o sa ilalim ng isang multi-sektoral na kilusan dala-dala ang mga repormistang kahilingan) malaki ang posibilidad na mauuwi lamang ito sa panandalian at kagyat na aktibismo na ang bunga ay hindi makatulong para manumbalik mismo ang militansya at pagkakaisa ng uring manggagawa gaya noong 1970s at maagang bahagi ng 1980s. 

July 7, 2008

The only solution to capitalist crisis is communist revolution

Walang ibang solusyon sa krisis ng kapitalismo kundi komunistang rebolusyon

Umabot na sa 11.4% ang inflation rate ng bansa noong Hunyo. Ito ang pinakamataas sa loob ng 14 na taon. Ano ang dahilan?

Ayon sa ilang diumano ‘rebolusyonaryo’: ang dahilan ay ang pagiging tuta ng rehimeng Arroyo sa imperyalistang Estados Unidos at ang ‘pananabotahe’ mismo ng rehimen sa ekonomiya para magkaroon ng ‘artipisyal’ na krisis. 

Habang totoong tuta nga ang rehimeng Arroyo (at maging ang nagdaang mga rehimen) sa imperyalistang US sa kadahilanang wala naman talagang bansa ngayon sa mundo na hindi kontrolado ng mas malakas na kapitalistang mga bansa (pro-USA o anti-USA man ang mga ito), hindi ito ang tamang paliwanag sa naranasang krisis ngayon sa Pilipinas at sa buong mundo. Kahibangan din ang propaganda ng ilang mga ‘radikal’ na ‘artipisyal’ lamang ang krisis dahil sa ‘pananabotahe’ ng kasalukuyang rehimen. Ang lohikang nasa likod nito ay walang problema sa pambansang kapitalismo basta maging ‘malaya lamang ito sa kontrol ng imperayalistang US’ o ‘mapatalsik lamang si Gloria’. Ito ay nakaangkla sa kontra-rebolusyonaryong pananaw ng ‘hakbang-hakbang’ na rebolusyon tungong sosyalismo.

Sa totoo lang, matapos ang WW 2, hindi na pang-ekonomiya ang interes ng US sa Pilipinas kundi pang-militar. Matagal ng walang silbi ang ikatlong daigdig sa usapin ng pagkamal ng tubo ng unang daigdig dahil sa masahol na kahirapang dinanas ng populasyon ng una. Ang interes na lamang ng USA sa Pilipinas ay gawin itong baseng militar para manatili ang kanyang impluwensya sa Silangang Asya lalupa’t lumalakas ang imperyalistang pagkaganid ng China at Japan dahil sa lumalalang krisis ng sistema.  

Dagdag pa, matapos mawasak ang imperyalistang bloke ng USSR at humihina ang pagiging makapangyarihang bansa ng USA, nagkanya-kanya na rin ang lahat ng mga bansa sa paghahanap ng masasandalan. Bagamat nakasandal pa rin ang Pilipinas sa lakas-militar ng USA at malaking porsyento ng kanyang eksport (17% sa total export ng Pilipinas) ay papunta pa rin sa Amerika at 32% sa direct foreign investments ay galing sa kanila, naghahanap na ang burgesyang Pilipino ng ibang malalakas na bansa para sa kalakalan. Kaya, pinalalakas ng estado ng Pilipinas ang bilateral trade agreements sa mga karibal ng Amerika gaya ng imperyalistang China at Japan. 

Totoong may krisis at palala ito. At ang krisis na ito ay pandaigdigan, nagmula mismo sa internal na mga kontradiksyon ng kapitalistang sistema na naipon mula noong katapusan ng 1960s at nagbabadyang sumabog na mas malala kaysa nakaraan.

Magmula pa 1914, ng sumabog ang WW I, nasa permanenteng krisis na ang pandaigdigang kapitalismo dahil sa kawalan ng bagong pamilihan at sa pangangailangan nitong palaging gumawa ng mga produktong maibenta sa merkado. Kaya nangyari ang dalawang pandaigdigang digmaan at ang maraming lokalisadong digmaan sa ibat-ibang sulok ng mundo dahil dito. Ang krisis sa sobrang produksyon ng kapitalismo ay naging permanente na magmula noong 20 siglo.

Ang ‘solusyon’ ng uring kapitalista sa kanilang krisis ay utang, ekonomiya para sa digmaan at higit sa lahat maksimisasyon ng pagpiga ng labis na halaga sa uring manggagawa. Subalit ang ‘solusyong’ ito ay lalo pang nagpalala sa kanyang krisis.

Kasalukuyang krisis ng kapitalismo

Kung noong krisis sa 1970s relatibong naging epektibo pa ang pagpapautang, ispekulasyon at ekonomiya para sa digmaan, ngayon ay sumabog na ito sa mukha ng kapitalismo. Ang nasabing mga solusyon ay panandalian lamang at nagdulot pa ng paglala ng krisis.

Ngayon, lubog na sa utang ang halos lahat ng mga bansa. Ang Pilipinas ay may mahigit P4 na trilyong utang habang ang Amerika ay halos $8 trilyon. Ang kasalakuyang krisis ngayon sa Amerika, na tila kasing lala noong 1929 Great Depression ay bunga ng pagkabangkota ng mga bangko dahil hindi na makabayad ang mga manggagawa sa utang. Hindi sila makabayad dahil paliit ng paliit ang kanilang sahod kumpara sa pataas ng pataas na presyo ng mga bilihin. Kaya nagkaroon ng krisis sa pagbayad-utang sa pabahay. Tuloy, naging epicentre ang USA ngayon sa naranasang krisis ng buong daigdig. Dahil ang pinaka-makapangyarihang bansa ang nasa krisis, naranasan natin ang napakalakas na lindol ng krisis sa pandaigdigang saklaw.

Ngayon, ang military-industrial complex ng bawat bansa ay lalupang nagpabigat sa samut-saring mga kontradiksyon ng sistema. Mayor na salik ito sa paglobo ng utang, pagkasira ng bilyun-bilyong ari-arian at pagkawala ng daan-daan libong buhay sa buong mundo dahil sa rehiyonal at lokalisadong mga digmaan.

Sa paghahabol na magkamal ng tubo, lalupa tuloy na lumala ang krisis; lalupang tumaas ang presyo ng mga bilihin at ng langis!. Ibig sabihin, wala ng epektibong solusyon sa krisis sa loob mismo ng kapitalismo. 

Lumalakas na panghihimasok ng estado

Dahil nasa permanenteng krisis na ang kapitalismo, nasa kanyang dekadenteng yugto na, hindi na rin epektibo ang ‘free market’ capitalism gaya ng sa 19 siglo. Ang pangunahin at huling sandalan ng pasuray-suray na sistema ay ang estado. Tanging ang pagkontrol ng estado sa buong buhay panlipunan ang huling baraha ng burgesya para manatiling nakatayo ang bulok na sistema. Ang kapitalismo ng estado ay hindi manipestasyon ng pag-unlad ng sistema kundi ekspresyon ng permanenteng krisis nito:

State capitalism is not an attempt to resolve the essential contradictions of capitalism as a system for the exploitation of labour power, but the manifestation of these contradictions. Each grouping of capitalist interests tries to deflect the effects of the crisis of the system onto a neighbouring, competing grouping, by appropriating it as a market and field for exploitation. State capitalism is born of the necessity for this grouping to carry out its concentration and to put external markets under its control. The economy is therefore transformed into a war economy.” (‘The Evolution of Capitalism and the New Perspective’, 1952, reprinted in Bulletin D’Etude et de Discussion of Revolution Internationale, no.8, p.9).

Magmula 1914 ay lumalakas ang panghihimasok ng estado sa buhay panlipunan. Ito ang tendensya ng kapitalismo ng estado (state capitalism). Lahat ng kapitalistang mga bansa ay ito ang ginagawa. Kaya nasaksihan natin ang New Deal ng Amerika noong 1920s-1930s, ang Nazism sa Germany at Fascism sa Italy, at ang ‘socialism in one country’ ng imperyalistang USSR at mga tuta nito. Lahat ng ito ay mga pagsisikap ng burgesya upang isalba ang naghihingalong sistema.

Nang muling sumabog ang krisis sa 1960s at 1970s, lumaganap ang totalitaryanismo ng estado at nasyunalisasyon ng industriya laluna sa mahihinang ekonomiya na nasa 3rd world. Kaya naging uso noon ang mga diktadura at mga industriyang pag-aari ng gobyerno. Ang paglitaw ng diktadurang Marcos ay hindi simpleng kagustuhan lamang ng paksyong Marcos para manatili sa posisyon o ng dikta ng USA. Ito mismo ang di-maiwasang tendensya ng isang sistema na nasa bingit ng kamatayan.

Ang sinasabing ‘neo-liberalismo’ o globalisasyon ay isang mistipikasyon kung ang pag-uusapan ay ang pagluwag ng panghihimasok ng estado sa ekonomiya ng lipunan. Ang Kaliwa lamang ng burgesya ang nagpropaganda nito para patuloy na ibilanggo ang uring manggagawa na ‘tagapagligtas’ ang estado basta ‘kontrolado’ lamang ito ng ‘partido ng manggagawa’ o ‘partido komunista’ o ‘partido ng bayan’.

Sa kasalukuyang krisis, hindi na maaring itago ng Kanan o Kaliwa ng burgesya ang lantarang panghihimasok ng estado para isalba ang sistema. Lahat ng mga estado ay lantaran ng nanghihimasok sa kabila ng kanilang propaganda ng liberalisasyon, pribatisasyon at deregulasyon. Ang Kaliwa naman ay nagprotesta hindi dahil sa panghihimasok ng estado kundi ‘hindi sapat’ ang panghihimasok at ‘wala sa tamang direksyon’.

Subalit, ang patuloy na itinatago ng burgesya – Kanan man o Kaliwa – ay ang katotohanan na matagal ng palpak ang kapitalismo ng estado: bumagsak ang bloke ng imperyalismong USSR. Ang mga estado-kapitalistang mga rehimen gaya ng China, Vietnam, Cuba, Venezuela at North Korea ay hindi nakaligtas sa pananalasa ng krisis ng pandaigdigang kapital. Binabawi o binabawasan na ng mga ‘welfare states’ ng mga kapitalistang bansa sa Europe ang kanilang ‘tulong’ sa manggagawa mula sa pension, health, edukasyon at iba pa. 

Higit sa lahat, halos lahat ng mga kapitalistang estado ngayon laluna ang Pilipinas ay lubog sa utang at nabubuhay na lang sa pangungutang!

Kaya ang subsidyo ng rehimeng Arroyo sa kuryente, bigas at iba pa ay napakalimitado at panandalian lamang dahil ang estado mismo ay walang sapat na pera at mula pa sa utang ang malaking bahagi ng perang ginagamit! Subalit pansamantala naman nitong naibalik sa utak ng naghihirap na masa na ang estado ang ‘tagapagligtas’ nila bagay na hindi tinutuligsa ng Kaliwa, bagkus ay sinuportahan pa sa mas ‘radikal’ na lenggwahe.

Iniisip ng burgesyang Pilipino ngayon na kunin at direktang kontrolin ng estado ang MERALCO at maging ang Sulpicio Lines matapos malunod ang barkong nitong M/V Princess of the Stars. Ibig sabihin, nag-iisip ang burgesya ng nasyunalisasyon para muling tangkaing isalba ang bansa mula sa krisis. Ang mga pahayag ng rehimeng Arroyo hinggil dito ay pamumulso nito kung makukuha ba nito ang bendisyon ng buong uring burgesya. 

Subalit tila ayaw ng Kaliwa na ang paksyong Gloria ang kokontrol sa isang sentralisadong estado at ang Kanan naman ay natatakot sa muling pagbabalik ng ganap na pagkontrol ng estado sa ekonomiya. Subalit, itutulak ang buong uring kapitalista tungo sa kapitalismo ng estado para pansamantalang mapigilan ang maagang pagsabog ng sistema. Kung mas lalala pa ang krisis bago ang eleksyong sa 2010, mapilitan ang burgesyang Pilipino na palitan ang paksyong Arroyo ng isang paksyon na may ‘popular’ na suporta para ipatupad ang ganap na panghihimasok ng estado sa ekonomiya. At tiyak, ang nasa isip ng burgesya ngayon ay ang Kaliwa o koalisyon ng Kanan at Kaliwa pero dominado ng huli (gaya ng modelo sa Central at Latin America) na matagal ng naglalaway na makahawak sa estadong kapitalista.

Ang pangkalahatang estratehiya ng pandaigdigang burgesya ay: kung mahina ang militante at independyenteng kilusang manggagawa, gagamitin nito ang Kanan upang patindihin ang atake laban sa uring anakpawis. Kung sumusulong ang kilusang proletaryo, gagamitin nito ang Kaliwa, upang pigilan ang pagsulong at hadlangan ang uri na maagaw ang kapangyarihan at madurog ang kapitalistang estado. Gagamitin ng Kanan at Kaliwa ang nasyunalismo at demokrasya para panatilin ang diktadura ng uring kapitalista.

Komunistang rebolusyon

Kanan o Kaliwa man ng burgesya ang hahawak sa estado ng Pilipinas; idaan man ito sa ‘popular’ na pag-aalsa o eleksyon, hindi na nito maampat pa ang super-typhoon na pananalasa ng krisis ng sistema. Ang kapitalismo ng estado ay tiyak (tulad ng nangyari sa USSR at iba pang bansa na hawak ng Kaliwa sa nakaraan) na patindihin ang pagsasamantala sa manggagawa at maralitang Pilipino gamit ang ‘nasyunalismo’ at ‘pagmamahal sa bayan’ para sa pambansang kapitalismo. Pero, hindi maaring makaligtas ang pambansang kapitalismo ng Pilipinas dahil nakapaloob at bahagi ito sa nalulunod na barko ng pandaigdigang kapitalismo.

Ang rehimeng kapitalismo ng estado kahit pa ang maskara nito ay ‘sosyalismo’ o ‘demokrasyang bayan’ ay mabubuhay lamang sa ibabaw ng naghihirap na mamamayan.

Dahil pandaigdigan ang krisis ng kapitalismo at walang bansa na makaligtas dito, pandaigdigan din ang rebolusyon na gagawin ng uring manggagawa para wakasan ang kahirapan. Ang krisis ng pandaigdigang kapitalismo ay makikita at mararamdanan sa bawat bansa. Subalit, ang kalutasan nito ay wala sa bawat bansa na hiwa-hiwalay sa isa’t-isa. 

Hindi ang kapitalismo ng estado at nasyunalisasyon o ang panghihimasok nito sa pagpapatakbo sa ekonomiya ng lipunan ang daan tungo sa kalayaan mula sa kahirapan kundi ang PAGDUROG mismo sa umiiral na kapitalistang mga relasyon sa lipunan. Komunistang rebolusyon ng manggagawa ang tanging solusyon sa krisis ng kapitalismo. Lalaya lamang ang uri mula sa pang-aalipin at pagsasamantala pagkatapos nitong maagaw ang kapangyarihang pampulitika – ang pagtatayo ng diktadura ng proletaryado.

June 11, 2008

National Independence: Illusion and Counter-revolutionary

Walang malayang bansa sa panahon ng dekadenteng kapitalismo

Nanawagan ang rehimeng Arroyo na ipagdiwang ang anibersaryo ng araw ng “kalayaan” ngayong Hunyo 12 habang tinuligsa naman ito ng Kaliwang paksyon ng burgesya dahil hanggang ngayon “hindi malaya” ang Pilipinas mula sa kontrol ng mga dayuhan partikular ng imperyalistang Amerika.

Magkatunggali man ang dalawang paksyon ng burgesya sa Pilipinas sa usapin kung malaya o hindi ang bansa, nagkakaisa naman sila na posible pang lalaya ang isang bansa sa panahon ng imperyalismo. Katunayan, ayon sa Kaliwa, ito ang “sentral na usapin sa anti-imperyalistang pakikibaka”.

Nagmula sa baluktot at kontra-rebolusyonaryong pag-unawa sa katangian ng imperyalismo kaya walang pag-aalinlangan ang iba’t-ibang grupo ng Kaliwa na suportahan ang lahat ng mga kilusan na lumalaban sa imperyalistang Amerika sa kabila ng katotohanan na ang mga kilusang ito (gaya ng Hamas, Hizbollah at Iraqi Resistance) ay suportado din ng ibang mga imperyalistang kapangyarihan na karibal ng Estados Unidos gaya ng Iran, Syria, China, Venezuela at Cuba. Ang ilan sa Kaliwa ay naniniwala pa nga na isang “rebolusyonaryo” at “progresibo” ang panatiko at pundamentalistang grupo ni Bin Laden dahil ito ay sagad-saring anti-Amerika!

Habang ang nagharing paksyon ay nagsasabing nakamit na ng bansa ang kalayaan noong 1946 ang kabilang paksyon naman ay nagsasabing hindi pa malaya ang Pilipinas hanggang ngayon kaya patuloy itong naghihirap at atrasado.

Pambansang kalayaan: Panawagan ng burgesya laban sa pyudalismo

Batay sa makauring pagsusuri, ang pambansang kasarinlan ay kahilingan ng burgesya para wasakin ang pyudal na kaayusan. Kailangan ng uring kapitalista para sa kanyang pampulitikang paghari ang isang depinidong teritoryo na paghati-hatian nila sa pandaigdigang saklaw. Mahalaga ito para sa malayang kalakalan at kompetisyon ng bawat paksyon ng burgesya.

Kaya sa 18 at 19 siglo, ang makabayang adhikain ay pinangunahan ng bagong sibol na uring mapagsamantala na nagdadala ng bago at progresibong moda ng produksyon – kapitalismo. Ang panawagang pagtatayo ng bansa sa mga siglong nabanggit ang buod para makabig ng burgesya ang iba pang mga uri gaya ng magsasaka at peti-burgesya laban sa pyudalismo. Sa ilalim ng mga islogang “pagkapantay-pantay, kapatiran at kalayaan” nagtagumpay ang mga burges na rebolusyon noon.

Dahil progresibo at nasa pasulong na yugto pa ang kapitalismo sa 18 at 19 siglo, naging pampabilis ng pag-unlad ng produktibong mga pwersa ang pagtatayo ng mga bansa gaya ng Amerika at Alemanya. Sa madaling sabi, ang makabayang adhikain noon ay progresibo para sa pagsulong ng lipunan. Kaya sinusuportahan ito ng uring proletaryado sa kabila ng katotohanan na hindi ito ang kanilang makauri at istorikal na interes.

Sa pagpasok ng 20 siglo kung saan ganap ng nasakop ng kapitalismo ang buong daigdig at nabuo at nasagad na ang pandaigdigang pamilihan, nagbago na ang katangian ng kapitalismo: umabot na ito sa rurok ng kanyang pag-unlad bilang moda ng produksyon at nasa bukang-liwayway na ng kanyang pagbulusok-pababa. Hindi na progresibo ang kapital kundi ganap ng naging reaksyonaryo at bangkarota na. Ibayong kahirapan at pagkasira ng mundo ang tanging maibibigay nito.

Sa dekadenteng kapitalismo: “Pambansang kalayaan” ilusyon na lang at kontra-rebolusyonaryo ang katangian

Sa kasalukuyang panahon ng permanenteng krisis ng pandaigdigang kapitalismo kung saan ganap ng nagapos sa kapitalistang relasyon ang lahat ng mga bansa, ang usapin ng “malayang” bansa ay isa na lang ilusyon at ginawang instrumento ng naghaharing uri para panatilihing buhay ang naaagnas na sistema. Sa ngalan ng nasyunalismo at pagtatanggol sa inangbayan nangyari ang karumal-dumal na mga digmaan na pumapatay ng daang milyong mamamayan.

Sa panahon ng dekadenteng kapitalismo — kung saan ang pananatili ng isang bansa ay nakasandig sa kanyang pagsasamantala sa ibang mga bansa; sa ilalim ng tumitinding kompetisyon sa ilalim ng sagad na pandaigdigang pamilihan, ang mahihina ay aapakan ng malalakas, ang mahihina ay kokontrolin ng mas makapangyarihan, at higit sa lahat, ang bawat pambansang kapital ay nagpapaligsahan na maungusan ang mga karibal nito sa kompetisyon sa pandaigdigang pamilihan – isang panlilinlang ang malayang bansa at pagkapantay-pantay ng mga bansa.

Subalit dahil hindi syentipiko at marxista ang paninindigan ng Kaliwa laluna ng mga maoista, naniniwala ito na kung “mapalaya” ang Pilipinas sa mga kuko ng imperyalistang Kano, uunlad ang pambansang kapital ng bansa at matutupad ang pangarap ng burgesyang Pilipino na “this nation can be great again!”.

Ang aktwal na resulta ng kasaysayan ng “napalayang” mga bansa magmula 1914 ang patunay na isang panlilinlang at bitag ang usapin ng pambansang kalayaan dahil ang mga bansang ito ay naging tuta o sunud-sunuran din sa mas makapangyarihang imperyalista na karibal ng pinatalsik nila sa kanilang mga bansa. Halimbawa nito: Pinatalsik ng China ang imperyalistang Amerika sa 1949 subalit hinawakan naman sila ng imperyalistang USSR; kumawala ito sa pangil ng USSR subalit bumalik din sa kandungan ng Amerika sa 1970s. Ngayon, isang nag-aambisyong imperyalistang kapangyarihan na ang China. Pinatalsik ng Vietnam ang mga Kano noong 1975 subalit magmula dekada 1990 bumalik ulit ito sa “mapagkaibigang” relasyon sa Amerika. Isang anti-imperyalistang Kano ang bansang Venezuela sa ilalim ni Hugo Chavez pero kumukuha ito ng “pampulitikang gabay” sa Cuba at nagsisikap makontrol ang buong Central at Latin America kakutsaba ito.

Ang pinakahuling modelo ng “tagumpay” ng pambansang pagpapalaya ay ang Nepal na kontrolado na ngayon ng mga maoista at naibagsak na nila ang pagharing monarkiya. Subalit lingid sa kaalaman ng marami, nakasandal ang mahinang Nepal sa malakas na imperyalistang China. Ginamit ng huli ang una laban sa kanyang karibal na imperyalistang India. Hindi tiyak kung hanggang kalian manatili sa kapangyarihan ng paksyon ng mga maoista. Pero ang tiyak, hindi uunlad ang Nepal bilang bansa sa ilalim ng dekadenteng kapitalistang kaayusan. Hindi maglalaho sa Nepal ang pagsasamantala, bagkus lalo pa itong lalala.

Ang “pambansang kilusan” at nasyunalismo ngayon ay hindi na laban sa pyudal na kaayusan dahil sa kataposan ng 19 siglo ay nawasak na sa pangkalahatan ang pyudal na paghari. Sa halip, ang mga ito ay pananggalang ng isang paksyon ng burgesya para makabig nito ang buong populasyon laban sa karibal na paksyon kung saan ang kanilang kompetisyon ay umabot na sa kompetisyon at labanang militar at digmaan.

Hindi makaligtas ang Pilipinas sa istorikal na batas ng dekadenteng kapitalismo. Matapos mapatalsik ang imperyalistang Kano, tiyak mamimili na lang ang burgesyang Pilipino kung alin sa mga karibal na imperyalistang kapangyarihan magpatuta ito – China? Russia? Germany?

Tanging ang proletryong rebolusyon lamang ang daan papunta sa tunay na pag-unlad hindi ng bansa kundi ng lipunan mismo; hindi ng isang uri lamang kundi ng buong sangkatauhan sa isang komunistang lipunan na walang mga uri.

Sa ngayon, ang “pakikibaka para sa pambansang kalayaan” at ang pag-iilusyon na may kalayaan sa ilalim ng kapitalistang kaayusan ay mga hadlang para sa pagsulong ng isang pandaigdigang kilusan para sa isang tunay na malayang sangkatauhan at lipunan.

Hindi “pakikibaka para sa pambansang kalayaan at demokrasya” ang nagdadala ng makauring interes ng uring manggagawa o kahit man lang daan papunta doon kundi ang internasyunal na rebolusyon ng proletaryado para sa komunismo.

Ang tunay na anti-imperyalistang linya ay ang linya laban sa kapitalismo (lokal man o dayuhan, pambansang kapitalista man o dayuhan ). Ang linyang ito ay komunistang rebolusyon wala ng iba pa.






















Get free blog up and running in minutes with Blogsome
Theme designed by Minz Meyer

Modified by d.worker