INTERNASYONALISMO

Walang ibang solusyon sa krisis ng kapitalismo kundi komunistang rebolusyon

Umabot na sa 11.4% ang inflation rate ng bansa noong Hunyo. Ito ang pinakamataas sa loob ng 14 na taon. Ano ang dahilan?

Ayon sa ilang diumano ‘rebolusyonaryo’: ang dahilan ay ang pagiging tuta ng rehimeng Arroyo sa imperyalistang Estados Unidos at ang ‘pananabotahe’ mismo ng rehimen sa ekonomiya para magkaroon ng ‘artipisyal’ na krisis. 

Habang totoong tuta nga ang rehimeng Arroyo (at maging ang nagdaang mga rehimen) sa imperyalistang US sa kadahilanang wala naman talagang bansa ngayon sa mundo na hindi kontrolado ng mas malakas na kapitalistang mga bansa (pro-USA o anti-USA man ang mga ito), hindi ito ang tamang paliwanag sa naranasang krisis ngayon sa Pilipinas at sa buong mundo. Kahibangan din ang propaganda ng ilang mga ‘radikal’ na ‘artipisyal’ lamang ang krisis dahil sa ‘pananabotahe’ ng kasalukuyang rehimen. Ang lohikang nasa likod nito ay walang problema sa pambansang kapitalismo basta maging ‘malaya lamang ito sa kontrol ng imperayalistang US’ o ‘mapatalsik lamang si Gloria’. Ito ay nakaangkla sa kontra-rebolusyonaryong pananaw ng ‘hakbang-hakbang’ na rebolusyon tungong sosyalismo.

Dagdag pa, matapos mawasak ang imperyalistang bloke ng USSR at humihina ang pagiging makapangyarihang bansa ng USA, nagkanya-kanya na rin ang lahat ng mga bansa sa paghahanap ng masasandalan. Bagamat nakasandal pa rin ang Pilipinas sa lakas-militar ng USA at malaking porsyento ng kanyang eksport (17% sa total export ng Pilipinas) ay papunta pa rin sa Amerika at 32% sa direct foreign investments ay galing sa kanila, naghahanap na ang burgesyang Pilipino ng ibang malalakas na bansa para sa kalakalan. Kaya, pinalalakas ng estado ng Pilipinas ang bilateral trade agreements sa mga karibal ng Amerika gaya ng imperyalistang China at Japan. 

Totoong may krisis at palala ito. At ang krisis na ito ay pandaigdigan, nagmula mismo sa internal na mga kontradiksyon ng kapitalistang sistema na naipon mula noong katapusan ng 1960s at nagbabadyang sumabog na mas malala kaysa nakaraan.

Ang ‘solusyon’ ng uring kapitalista sa kanilang krisis ay utang, ekonomiya para sa digmaan at higit sa lahat maksimisasyon ng pagpiga ng labis na halaga sa uring manggagawa. Subalit ang ‘solusyong’ ito ay lalo pang nagpalala sa kanyang krisis.

Kasalukuyang krisis ng kapitalismo

Kung noong krisis sa 1970s relatibong naging epektibo pa ang pagpapautang, ispekulasyon at ekonomiya para sa digmaan, ngayon ay sumabog na ito sa mukha ng kapitalismo. Ang nasabing mga solusyon ay panandalian lamang at nagdulot pa ng paglala ng krisis.

Ngayon, lubog na sa utang ang halos lahat ng mga bansa. Ang Pilipinas ay may mahigit P4 na trilyong utang habang ang Amerika ay halos $8 trilyon. Ang kasalakuyang krisis ngayon sa Amerika, na tila kasing lala noong 1929 Great Depression ay bunga ng pagkabangkota ng mga bangko dahil hindi na makabayad ang mga manggagawa sa utang. Hindi sila makabayad dahil paliit ng paliit ang kanilang sahod kumpara sa pataas ng pataas na presyo ng mga bilihin. Kaya nagkaroon ng krisis sa pagbayad-utang sa pabahay. Tuloy, naging epicentre ang USA ngayon sa naranasang krisis ng buong daigdig. Dahil ang pinaka-makapangyarihang bansa ang nasa krisis, naranasan natin ang napakalakas na lindol ng krisis sa pandaigdigang saklaw.

Ngayon, ang military-industrial complex ng bawat bansa ay lalupang nagpabigat sa samut-saring mga kontradiksyon ng sistema. Mayor na salik ito sa paglobo ng utang, pagkasira ng bilyun-bilyong ari-arian at pagkawala ng daan-daan libong buhay sa buong mundo dahil sa rehiyonal at lokalisadong mga digmaan.

Sa paghahabol na magkamal ng tubo, lalupa tuloy na lumala ang krisis; lalupang tumaas ang presyo ng mga bilihin at ng langis!. Ibig sabihin, wala ng epektibong solusyon sa krisis sa loob mismo ng kapitalismo. 

Lumalakas na panghihimasok ng estado

Dahil nasa permanenteng krisis na ang kapitalismo, nasa kanyang dekadenteng yugto na, hindi na rin epektibo ang ‘free market’ capitalism gaya ng sa 19 siglo. Ang pangunahin at huling sandalan ng pasuray-suray na sistema ay ang estado. Tanging ang pagkontrol ng estado sa buong buhay panlipunan ang huling baraha ng burgesya para manatiling nakatayo ang bulok na sistema. Ang kapitalismo ng estado ay hindi manipestasyon ng pag-unlad ng sistema kundi ekspresyon ng permanenteng krisis nito:

“State capitalism is not an attempt to resolve the essential contradictions of capitalism as a system for the exploitation of labour power, but the manifestation of these contradictions. Each grouping of capitalist interests tries to deflect the effects of the crisis of the system onto a neighbouring, competing grouping, by appropriating it as a market and field for exploitation. State capitalism is born of the necessity for this grouping to carry out its concentration and to put external markets under its control. The economy is therefore transformed into a war economy.” (‘The Evolution of Capitalism and the New Perspective’, 1952, reprinted in Bulletin D’Etude et de Discussion of Revolution Internationale, no.8, p.9).

Magmula 1914 ay lumalakas ang panghihimasok ng estado sa buhay panlipunan. Ito ang tendensya ng kapitalismo ng estado (state capitalism). Lahat ng kapitalistang mga bansa ay ito ang ginagawa. Kaya nasaksihan natin ang New Deal ng Amerika noong 1920s-1930s, ang Nazism sa Germany at Fascism sa Italy, at ang ‘socialism in one country’ ng imperyalistang USSR at mga tuta nito. Lahat ng ito ay mga pagsisikap ng burgesya upang isalba ang naghihingalong sistema.

Nang muling sumabog ang krisis sa 1960s at 1970s, lumaganap ang totalitaryanismo ng estado at nasyunalisasyon ng industriya laluna sa mahihinang ekonomiya na nasa 3rd world. Kaya naging uso noon ang mga diktadura at mga industriyang pag-aari ng gobyerno. Ang paglitaw ng diktadurang Marcos ay hindi simpleng kagustuhan lamang ng paksyong Marcos para manatili sa posisyon o ng dikta ng USA. Ito mismo ang di-maiwasang tendensya ng isang sistema na nasa bingit ng kamatayan.

Ang sinasabing ‘neo-liberalismo’ o globalisasyon ay isang mistipikasyon kung ang pag-uusapan ay ang pagluwag ng panghihimasok ng estado sa ekonomiya ng lipunan. Ang Kaliwa lamang ng burgesya ang nagpropaganda nito para patuloy na ibilanggo ang uring manggagawa na ‘tagapagligtas’ ang estado basta ‘kontrolado’ lamang ito ng ‘partido ng manggagawa’ o ‘partido komunista’ o ‘partido ng bayan’.

Sa kasalukuyang krisis, hindi na maaring itago ng Kanan o Kaliwa ng burgesya ang lantarang panghihimasok ng estado para isalba ang sistema. Lahat ng mga estado ay lantaran ng nanghihimasok sa kabila ng kanilang propaganda ng liberalisasyon, pribatisasyon at deregulasyon. Ang Kaliwa naman ay nagprotesta hindi dahil sa panghihimasok ng estado kundi ‘hindi sapat’ ang panghihimasok at ‘wala sa tamang direksyon’.

Subalit, ang patuloy na itinatago ng burgesya – Kanan man o Kaliwa – ay ang katotohanan na matagal ng palpak ang kapitalismo ng estado: bumagsak ang bloke ng imperyalismong USSR. Ang mga estado-kapitalistang mga rehimen gaya ng China, Vietnam, Cuba, Venezuela at North Korea ay hindi nakaligtas sa pananalasa ng krisis ng pandaigdigang kapital. Binabawi o binabawasan na ng mga ‘welfare states’ ng mga kapitalistang bansa sa Europe ang kanilang ‘tulong’ sa manggagawa mula sa pension, health, edukasyon at iba pa. 

Higit sa lahat, halos lahat ng mga kapitalistang estado ngayon laluna ang Pilipinas ay lubog sa utang at nabubuhay na lang sa pangungutang!

Kaya ang subsidyo ng rehimeng Arroyo sa kuryente, bigas at iba pa ay napakalimitado at panandalian lamang dahil ang estado mismo ay walang sapat na pera at mula pa sa utang ang malaking bahagi ng perang ginagamit! Subalit pansamantala naman nitong naibalik sa utak ng naghihirap na masa na ang estado ang ‘tagapagligtas’ nila bagay na hindi tinutuligsa ng Kaliwa, bagkus ay sinuportahan pa sa mas ‘radikal’ na lenggwahe.

Iniisip ng burgesyang Pilipino ngayon na kunin at direktang kontrolin ng estado ang MERALCO at maging ang Sulpicio Lines matapos malunod ang barkong nitong M/V Princess of the Stars. Ibig sabihin, nag-iisip ang burgesya ng nasyunalisasyon para muling tangkaing isalba ang bansa mula sa krisis. Ang mga pahayag ng rehimeng Arroyo hinggil dito ay pamumulso nito kung makukuha ba nito ang bendisyon ng buong uring burgesya. 

Subalit tila ayaw ng Kaliwa na ang paksyong Gloria ang kokontrol sa isang sentralisadong estado at ang Kanan naman ay natatakot sa muling pagbabalik ng ganap na pagkontrol ng estado sa ekonomiya. Subalit, itutulak ang buong uring kapitalista tungo sa kapitalismo ng estado para pansamantalang mapigilan ang maagang pagsabog ng sistema. Kung mas lalala pa ang krisis bago ang eleksyong sa 2010, mapilitan ang burgesyang Pilipino na palitan ang paksyong Arroyo ng isang paksyon na may ‘popular’ na suporta para ipatupad ang ganap na panghihimasok ng estado sa ekonomiya. At tiyak, ang nasa isip ng burgesya ngayon ay ang Kaliwa o koalisyon ng Kanan at Kaliwa pero dominado ng huli (gaya ng modelo sa Central at Latin America) na matagal ng naglalaway na makahawak sa estadong kapitalista.

Ang pangkalahatang estratehiya ng pandaigdigang burgesya ay: kung mahina ang militante at independyenteng kilusang manggagawa, gagamitin nito ang Kanan upang patindihin ang atake laban sa uring anakpawis. Kung sumusulong ang kilusang proletaryo, gagamitin nito ang Kaliwa, upang pigilan ang pagsulong at hadlangan ang uri na maagaw ang kapangyarihan at madurog ang kapitalistang estado. Gagamitin ng Kanan at Kaliwa ang nasyunalismo at demokrasya para panatilin ang diktadura ng uring kapitalista.

Komunistang rebolusyon

Kanan o Kaliwa man ng burgesya ang hahawak sa estado ng Pilipinas; idaan man ito sa ‘popular’ na pag-aalsa o eleksyon, hindi na nito maampat pa ang super-typhoon na pananalasa ng krisis ng sistema. Ang kapitalismo ng estado ay tiyak (tulad ng nangyari sa USSR at iba pang bansa na hawak ng Kaliwa sa nakaraan) na patindihin ang pagsasamantala sa manggagawa at maralitang Pilipino gamit ang ‘nasyunalismo’ at ‘pagmamahal sa bayan’ para sa pambansang kapitalismo. Pero, hindi maaring makaligtas ang pambansang kapitalismo ng Pilipinas dahil nakapaloob at bahagi ito sa nalulunod na barko ng pandaigdigang kapitalismo.

Ang rehimeng kapitalismo ng estado kahit pa ang maskara nito ay ‘sosyalismo’ o ‘demokrasyang bayan’ ay mabubuhay lamang sa ibabaw ng naghihirap na mamamayan.

Dahil pandaigdigan ang krisis ng kapitalismo at walang bansa na makaligtas dito, pandaigdigan din ang rebolusyon na gagawin ng uring manggagawa para wakasan ang kahirapan. Ang krisis ng pandaigdigang kapitalismo ay makikita at mararamdanan sa bawat bansa. Subalit, ang kalutasan nito ay wala sa bawat bansa na hiwa-hiwalay sa isa’t-isa. 

Hindi ang kapitalismo ng estado at nasyunalisasyon o ang panghihimasok nito sa pagpapatakbo sa ekonomiya ng lipunan ang daan tungo sa kalayaan mula sa kahirapan kundi ang PAGDUROG mismo sa umiiral na kapitalistang mga relasyon sa lipunan. Komunistang rebolusyon ng manggagawa ang tanging solusyon sa krisis ng kapitalismo. Lalaya lamang ang uri mula sa pang-aalipin at pagsasamantala pagkatapos nitong maagaw ang kapangyarihang pampulitika – ang pagtatayo ng diktadura ng proletaryado.

Ang Pang-aapi sa Kababaihan

Ang paninidigan ng marxismo sa kababaihan ay nakabatay sa makauring tunggalian sa lipunan. Malinaw ito sa teksto ni Engels na sinulat noong 1887, “The Origin of the Family, Private Property and the State” at sa sinulat ni Bebel noong 1891, “Woman and Socialism”. Ang solusyon ng usapin ng kababaihan ay nasa solusyon paano wakasan ang makauring tunggalian, ibig sabihin paano at sa anong kondisyon mapawi ang mga uri sa lipunan – ang pagtatayo ng komunistang lipunan.

Para sa karagdagang pag-unawa, inanyayahan namin ang mga marxistang mambabasa na basahin ang mga links na ito:

Ang usapin ng kababaihan sa panahon ng dekadenteng kapitalismo

Sa panahon ng dekadenteng kapitalismo lalong lumala ang pang-aapi sa kababaihan. Subalit dapat bang “lumahok at pamunuan” ng rebolusyonaryong minorya ang naglitawang parang kabute na mga “kilusan para sa pagpapalaya sa kababaihan” na nagsimula noong 1960s?

Sa panahon ng dekadenteng kapitalismo, nasa agenda na ng kilusang manggagawa ang pagdurog sa estado at pagtatayo ng diktadura ng proletaryado sa pandaigdigang saklaw. Ito ang tanging programa na akma sa kasalukuyan. At dito dapat nakabatay ang usapin ng kababaihan at hindi sa kanilang “sektoral” at inter-classist na mga kahilingan sa loob ng kapitalistang sistema.

Ang iba’t-ibang organisasyon ng Kaliwa – maoista, stalinista, trotskyista at maging anarkista – ay nag-oorganisa at naglunsad ng mga kampanya para sa “sektoral” o isyung pangkababaihan lamang gaya ng isyu sa aborsyon, prostitusyon, battered women, kasal, at iba pa. Kabilang na dito ang “kilusan ng mga homosexual”. Humihiling sila sa kapitalistang estado na bigyang halaga ang mga problemang ito ng kababaihan at homesexual. Pinagbigyan naman sila ng burgesya. Subalit para sa Kaliwa, ang mga ito ay di-sapat at may “magagawa pa ang estado at sistema pero wala lang political will”.   

Ito ang pangkalahatang linya ng Kaliwa para “mapalahok” ang kababaihan sa rebolusyon. Ang linyang ito ay nakaangkla sa paniniwalang may kapasidad pa ang naaagnas na sistema na magbigay ng makabuluhang mga reporma gaya noong 19 siglo.

Subalit para sa Marxismo, sa panahon ng dekadenteng kapitalismo, walang maibigay ang sistema liban sa lalupang pagpapalala sa aping kalagayan ng kababaihan dahil kailangan ng naghihingalong sistema na patindihin ang pagsasamantala sa uring manggagawa para patuloy na makahinga.

Ganun pa man, tuwang-tuwang ang burgesya sa mga “kilusan ng pagpapalaya sa kababaihan” dahil ang mga kahilingan nila ay hindi para ibagsak ang kapitalismo kundi para repormahin ito, para pabanguhin sa mata ng malawak na masang proletaryo. Kaya naman, maraming mga debate at diskusyon at maging mga batas hinggil sa aborsyon, prostitusyon, gay marrtiage at iba pa na sinalihan mismo ng mga burges na “maka-kababaihan.”

Sa ganitong punto nanindigan kami na ang mga “kilusang” ito ay naglalayong ipako ang isyu sa pagitan ng kasarian, demokratikong karapatan, burges na pagkapantay-pantay at higit sa lahat, hatiin ang kilusang manggagawa. Para sa amin, ang tanging solusyon sa mga problema ng kababaihan ay ang paglakas ng kilusang manggagawa at komunistang rebolusyon.

Ang tungkulin ng mga rebolusyonaryong minorya ay mamulat at magkaisa ang malawak na masa – lalaki, babae, o homoseksuwal – bilang mga manggagawa, bilang isang uri laban sa kapitalismo. At ang mga isyu na maaring makapag-isa sa kanila ay ang mga isyu bilang inaapi at pinagsamantalahang manggagawa – sahod, trabaho, pension, at iba pa. Mga isyu na direktang umaatake sa burges na estado at kapitalistang mga relasyon. Ang dapat linangin ng mga komunista ay isang malakas na kilusang manggagawa anuman ang kanyang kasarian, kulay, nasyunalidad o relihiyon.

Sa madaling sabi, ang sentralidad ng kilusang manggagawa at hindi ang mga sektoral na kilusan na walang idudulot kundi hati-hatiin lamang ang uri. Wala itong kaibahan sa “kilusan ng mga kontraktwal”, “kilusan ng may-kapansanan”, “kilusan ng immigrants”, at iba pa at kaakibat na mga permanenteng organisasyon na walang ibinunga kundi pagkahati-hati at pagpapahina sa kilusang proletaryo.

Ang unitaryong organisasyon ng mga manggagawa – asembliya at konseho – ay umaangkop sa sentralidad ng pagpapalakas ng independyenteng kilusan ng manggagawa.

Hangga’t hindi naunawaan ang pundamental na pagbabago ng kapitalismo mula 19 siglo – mula pasulong tungo sa dekadenteng kapitalismo — at ang nasa agenda ng kilusang manggagawa – mula pakikibaka para sa reporma tungo sa pag-agaw ng kapangyarihang pampulitika, hindi maunawaan na wala ng silbi ang mga sektoral at parsyal na kahilingan sa loob ng kapitalismo.

In defence of the Russian Revolution, internationalism is not negotiable

Ninety years on from 1917 we are publishing an extract of correspondence on the degeneration of the Russian revolution. An essential part of our defence of the Russian revolution is to draw a clear class line between the revolution and the Stalinist counter-revolution which abandoned the internationalism that the Bolsheviks had based themselves on. This line has already been drawn in blood by the counter-revolution through the massacre of Bolsheviks in the Stalinist camps.

We are publishing here only an extract of the much longer correspondence from our reader, sent to us at the end of last year, which tries to take position on the ICC’s basic positions to provide a basis for discussion, taking up the issues that we felt were most important to reply to.

Dear Comrades

Please find below my comments and observations on the Basic Positions defended by the ICC:

The International Communist Current defends the following political positions:

* Since the First World War, capitalism has been a decadent social system. It has twice plunged humanity into a barbaric cycle of crisis, world war, reconstruction and new crisis. In the 1980s, it entered into the final phase of this decadence, the phase of decomposition. There is only one alternative offered by this irreversible historical decline: socialism or barbarism, world communist revolution or the destruction of humanity.

I agree that capitalism has been decadent since the turn of the 20th century and this placed the possibility and need for world socialist revolution on the agenda. I agree that capitalism cannot go on for ever and in the absence of revolution it has started to enter decomposition which starts to erode the materialist basis for proletarian revolution. I agree with the urgent need for world proletarian revolution.

I do not understand nor necessarily agree that decomposition is in some way linked with the collapse of the regimes in eastern Europe and Russia in 1989-91. How? Why? Also, you are opposed to ‘stalinism’, but at the same time you see the collapse of ‘stalinism’ as representing a major defeat for the working class, from which its combativity is only just re-emerging. How can the collapse of something you regard as anti working class represent a defeat for the working class?

* The Paris Commune of 1971 was the first attempt by the proletariat to carry out this revolution, in a period when the conditions for it were not yet ripe. Once these conditions had been provided by the onset of capitalist decadence, the October revolution in 1917 in Russia was the first step towards an authentic world communist revolution in an international revolutionary wave which put an end to the imperialist war and went on for several years after that. The failure of this revolutionary wave, particularly in Germany in 1919-23, condemned the revolution in Russia to isolation and to a rapid degeneration. Stalinism was not the product of the Russian revolution, but its gravedigger.

I agree the Paris Commune was the first proletarian revolution and that it established a workers’ state, the form and content of which was highly valuable and instructive. I agree the 1917 Revolution was the second major attempt at a proletarian revolution. I agree the failure of the revolutionary wave condemned the regime in Russia to isolation.

I disagree with the statement after ‘isolation’. The regime was the product of the 1917 proletarian revolution and the circumstances in which it found itself. There were three broad choices: the ultra left revolutionary catastrophist variant whereby an isolated proletarian bastion would be overwhelmed by internal and external factors; the rightist accommodation whereby capitalism would be encouraged rather than suppressed in Russia, given the conditions for socialism were ‘premature’; a ‘centrist’ policy whereby the proletarian party and leadership ‘did what it could’ to establish and defend a proletarian state and economy in almost impossible circumstances. What would you have done? What should the regime have done? Give up via choices one and two?

I agree the result was the creation of a ruling and privileged caste which became divorced from the masses and in effect became a ruling class. But I believe this was born from a proletarian core leadership which was determined to try and build what it could of a socialist state and economy in the absence of world revolution, or at least revolution in the ‘advanced’ capitalist countries. Socialism in one country is of course not sustainable long term, hence the accommodation of successive leaderships to world capitalism through the adoption of capitalist economic policies and methods, which ultimately undermined whatever socialist bases had been created and ultimately led to their rapid collapse.

It seems to me that if you support the 1917 Revolution as proletarian, you have to have a view as to what the post 1917 regime should have done given the reality of the situation and the fact that it was born of the proletarian revolution. If, at a certain point, you would (with the benefit of hindsight) withdraw support for the regime (when?), you must be able to identify what alternatively the regime should have done to merit continued support.

* The statified regimes which arose in the USSR, eastern Europe, China, Cuba etc and were called ‘socialist’ or ‘communist’ were just a particularly brutal form of the universal tendency towards state capitalism, itself a major characteristic of the period of decadence.

Not sure I can agree. My interpretation is that they were the product of the 1917 revolution and the attempt to build socialism in Russia in the 1930s via collectivisation and industrialisation. I am not sure I even hold they reverted to capitalism as such. From the mid 1950s, all the regimes increasingly adopted capitalist methods and economic policies which undermined the state ownership of productive resources and led ultimately to the collapse and sweeping away of those regimes 1989-91.

To equate them with the tendency towards state capitalism in the ‘advanced’ capitalist countries seems to be comparing apples with pears. They would not have collapsed so easily and completely in 1989-91 if they were simply a different version of what prevails in the West.

* Since the beginning of the 20th century, all wars are imperialist wars… The working class can only respond to them through its international solidarity and by struggling against the bourgeoisie in all countries.

* All the nationalist ideologies - ‘national independence’, ‘the right of nations to self-determination’ etc - whatever their pretext, ethnic, historical or religious, are a real poison for the workers. By calling on them to take the side of one or another faction of the bourgeoisie, they divide workers and lead them to massacre each other in the interests and wars of their exploiters.

Totally agree with both. We are members of a world working class and have no interest whatsoever with the killing of fellow workers anywhere, let alone on behalf of our class enemies in the bourgeoisie….

I hope this letter is useful in setting out ‘where I am coming from’ and that it may provide a basis for further discussion and clarity.

All best wishes, A

Our reply

Dear Comrade A,

We were very glad to get the recent two letters you sent responding clearly and honestly to our basic positions in the attempt to develop a political discussion between us. We are very glad that you see the ICC and the tradition of the Communist Left as a reference point for revolutionary politics today. This reply is intended to continue this process even though we won’t be able to take up all the points you make. We were struck in both letters by your clear denunciation of nationalism in concert with our own intransigence on this question.  You agree for example in your November letter with our editorial in IR 127: ‘imperialism is the natural policy carried out by a national state or organisation that functions as a national state. …The more the workers are sucked into nationalism, the more they lose their ability to act as a class‘. And again in your commentary on our basic positions from December you totally agree with the following point: ‘All the nationalist ideologies - ‘national independence’, ‘ the right of nations to self determination’ etc - whatever their pretext, ethnic, historical or religious, are a real poison for the workers. By calling on them to take the side of one or another faction of the bourgeoisie, they divide workers and lead them to massacre each other in the interests and wars of their exploiters‘. As you say on this point: we are members of a world working class and have no interest whatsoever with the killing of fellow workers anywhere let alone on behalf of our class enemies in the bourgeoisie.

We were therefore surprised to see that you disagreed with the formulation in the section in the basic principles on the Russian Revolution to the effect that the isolation of the revolution led to its rapid degeneration and that Stalinism was not the product of the Russian Revolution but its grave digger. You believe instead that the Stalinist regime was in continuity with October, and despite all its weaknesses did what it could to preserve its gains in almost impossible circumstances; there was no other realistic alternative. But ’socialism in one country’, the banner of Stalinism, was only one more variety of ‘all the nationalist ideologies’ that you join us in denouncing in our basic positions. It buried the internationalist promise of the October Revolution and led the workers, on the basis of this variety of nationalism, into the fratricide of World War 2 - ‘the great patriotic war’ according to Stalin.

We think there is an important contradiction here that needs explanation.  There is surely a deep inconsistency between defending internationalism intransigently on the one hand and on the other hand taking the poison of nationalism when it is served up with a ’socialist’ sweetener. The October revolution was conceived by the Bolsheviks and the Marxist left as a product of an international ripeness of the conditions for a proletarian revolution. The Russian bastion of 1917 could only therefore be a stepping stone to the world revolution. This position was entirely consistent with the revolutionary marxist claim since 1847 (Engels: Principles of Communism) that socialism as a new mode of production and society was impossible in a single country and was only possible after the defeat of capitalism on a world scale. In contrast, the increasing sabotage of the world revolution by the Stalinist regime in the twenties (Germany 1923, Britain 1926, China 1928, etc) helped turn the Communist International into the spearhead of Russian national and imperialist interests. In the thirties this counter revolutionary process was completed when Russia joined the League of Nations and entered into the inter-imperialist manoeuvring that led to the massacres in Spain and those of 1939-45.What else could be done in this situation?

You say in your December letter that you very much welcome  the continuity between  the ICC and ‘left fractions which detached themselves from the degenerating Third International in the years 1920-30, in particular the German, Dutch and Italian Lefts‘ as it says in our basic positions. But these lefts were the most intransigents opponents of Stalinism. They were part of the internationalist oppositions to the counter-revolutionary nationalist orientation policy in the International and its constituent parties. These oppositions were eventually expelled and often physically liquidated by the Stalinist regime. Rather than preserving this real proletarian core of the revolution, patriotic Stalinism obliterated it, especially its most dedicated internationalist fighters - and had to - since all trace of internationalism had to be removed in the nationalist march to imperialist war. Certainly at a certain stage after the Russian revolution, the world revolutionary upsurge went into reverse and the internationalists became more and more isolated - an isolation that lasted for decades. But surely we can’t therefore identify with the counter-revolution because at the time it was more ‘realistic’ than revolution. Internationalism is not one of several options but the only one in all circumstances - favourable and unfavourable - for the working class because it alone defines its common interests as a class and its perspective of communism. In a historic sense, internationalism is the only realistic option. In pointing out what we see as the inconsistencies in your commentaries on the ICC basic principles we aren’t point-scoring but making the effort with you to arrive at a revolutionary, internationalist coherence. We hoping to continue the discussion at our forthcoming Public Forum… WR, 3/11/07.

Diwa ng Mayo Uno: MAGKAISA AT MAKIBAKA LABAN SA KAPITALISMO!

Dineklara ng lahat ng manggagawa sa mundo ang Mayo Uno bilang Internasyunal na Araw ng Paggawa. Isa lamang ang ibig sabihin nito: Ang mga manggagawa ay isang internasyunal na uri at pareho ang mga interes at pinaglalaban kahit saang bansa man sila. Iisa lamang ang kaaway ng mga manggagawa sa buong mundo – ang uring kapitalista at ang bulok na sistema nito.

Subalit hindi pagbubunyi ang ginagawa ngayon ng naghihirap na mga manggagawa sa kanilang Internasyunal na Araw kundi mga kilusang protesta. Nagdurusa ang mga manggagawa, sa mga atrasadong bansa man gaya ng Pilipinas o sa mga abanteng bansa gaya ng Amerika sa mataas na presyo ng mga batayang bilihin laluna ng bigas, mababang sahod, di-makataong kalagayan ng trabaho, walang katiyakan ng trabaho, pagkalubog sa utang, kawalan ng permanenteng tirahan at marami pang iba.

Daang libong mga manggagawa ang nagwelga sa France, Germany, Amerika, Britain, Greece, Bangladesh, Egypt, Dubai at iba pang bansa laban sa mga atake ng kapital sa kanilang pamumuhay mula 2003. Malawak na mga welga ang sagot ng mga manggagawa laban sa krisis ng kapitalismo. Sa mga welgang ito temporaryong napahinto ng mga manggagawa ang mga atake ng kapital at nakamit ng masang anakpawis ang ilang mga temporaryong tagumpay.

Ang kalagayan ng manggagawang Pilipino

Magkatulad ang kalagayan at kahirapang naranasan ng manggagawang Pilipino at ng kanilang mga kapatid na manggagawa sa ibang mga bansa. Isang malaking KASINUNGALINGAN ang propaganda ng mga kapitalista at ng gobyerno na magkaiba daw ang kalagayan ng mga manggagawa sa Pilipinas at sa ibang mga bansa laluna sa mga abanteng bansa gaya ng Amerika. Sapat na ang mga karanasan ng ating OFWs at ng mga welga mismo sa naturang mga bansa para makita natin ang katotohanan mula sa kasinungalingan.

Subalit maraming hadlang sa pag-unlad ng pakikibaka ng manggagawang Pilipino na nagbunga ng demoralisasyon at kawalang tiwala sa lakas ng sariling pagkakaisa.

Ano ang mga hadlang sa pag-unlad ng pakikibaka ng manggagawang Pilipino?

Una, pag-asa na mayroong “tagapagligtas” sa kanila mula sa kahirapan at pang-aapi ng kapitalista at ng gobyerno. Ang inaasahan nila ay ang mga unyon, mga abogado, mga relihiyoso, panggitnang uri, mga politiko at mga elektoral na partido. Ang iba ay umaasa sa mga armadong gerilya at mga rebeldeng militar.

Pangalawa, paniniwala na ang pagkatalo at kabiguan ay isang “tagumpay”. Ang mga pangako at panlilinlang ng kapitalista at gobyerno ay iniisip na “tagumpay”. Ang settlement ng DOLE at NLRC ay pinaniwalaang “tagumpay ng pakikibaka”. Ang malaking perang binayad ng management bilang separation pay ay iniisip  na “tagumpay” ng mga kaso sa NLRC at DOLE.

Pangatlo, pag-iisip na walang magandang ibubunga ang paglaban sa kapitalista at gobyerno dahil siguradong talo pa rin. Kaya mabuti pang tiisin ang kahirapan at patayin ang katawan sa trabaho para lalaki ang kita. Pag-iisip na walang magagawa ang pagkakaisa at mabuti pang magkanya-kanya ng paghahanp-buhay. 

Dalawang hakbang tungo sa tagumpay ng pakikibaka

Ang unang hakbang tungo sa tagumpay ng pakikibaka ay hawakan mismo ng mga manggagawa ang pagsusuri sa kanilang kalagayan at ang pagdesisyon kung ano ang dapat gawin at HINDI aasa sa mga “tagapgligtas”. Ang kongkretong ekspresyon nito ay ang mga ASEMBLIYA o malawak na pulong ng mga manggagawa — hindi lang sa loob ng pabrika kundi ng iba’t-ibang pabrika para mag-usap, magdiskusyon at magdebate hanggang makamit ang kolektibong pagkakaisa kung ano ang dapat gawin. Pero magagawa lamang ito kung independyente ang mga ASEMBLIYA mula sa kontrol ng anumang tipo ng unyon o elektoral na partido. Hinati-hati at pinahihina lamang ng mga unyon at elektoral na partido ang ating pagkakaisa.  

Ang mga ASEMBLIYA ng lahat ng manggagawa (dadaluhan ng mga regular, kontraktwal, unyonista at di-unyonista, empleyado ng publiko o pribadong empresa, walang trabaho, at mga indibidwal na totoong tumindig para sa interes ng manggagawa) ang epektibong organisasyon ng pakikibaka laban sa pagsasamantala ng mga kapitalista at ng gobyerno sa kasalukuyang panahon at hindi ang mga unyon at elektoral na partido.

Ang mga ASEMBLIYA ng manggagawa ng iba’t-ibang pabrika ang tunay na ekspresyon ng pagkakaisa. Kung hindi pa kakayanin ang mga asembliya ay maaring magsimula sa mga grupo ng diskusyon at talakayan upang pag-usapan at suriin ang kalagayan at karanasan sa loob ng pagawaan.

Dapat nating muling isabuhay ang kasabihan na napatunayang wasto sa mahigit 200 taon na pakikibaka ng manggagawa sa buong mundo: ANG EMANSIPASYON NG MGA MANGGAGAWA AY NASA PAGKAKAISA MISMO NG MGA MANGGAGAWA.

Ang pangalawang hakbang tungo sa tagumpay ng pakikibaka ay ang pagtanggap sa katotohanan na WALANG maibigay na matagalang kagalingan ang kapitalistang gobyerno at sistema para sa mga manggagawa hawak man ito ng administarsyon o oposisyon, ng Kanan o Kaliwa ng burgesya. Ang tanging maibigay lamang nila ay panlilinlang at mga pangakong hindi matutupad, ibayong pang-aapi, pagdurusa at kahirapan. Nasa permanenteng krisis na ang kapitalismo at para makahinga pa ito, kailangan nitong ilublob tayo sa kahirapan. WALANG MAAASAHAN SA GOBYERNO. Para makaraos sa kahirapan, kailangang magkaisa at lumaban ang mga manggagawa sa buong daigdig.

INTERNASYONALISMO
Mayo 1, 2008

Contact us: internasyonalismo@yahoo.com

Pandaigdigang Krisis ng Pagkain: Bunga ng Naghihingalong Pandaigdigang Sistema

Hindi na maaring itago at napilitang aminin ng mga estado at internasyunal na institusyon gaya ng International Monetary Fund at United Nations na merong pandaigdigang krisis sa pagkain. Subalit nagsisikap pa rin ang burgesya na pakalmahin ang masa at ipakitang “under control” pa rin nila ang krisis ng kanilang sistema.

Ang pandaigdigang krisis ng pagkain ay hindi maiwasang resulta ng permanenteng pandaigdigang krisis ng kapitalismo magmula pa noong huling bahagi ng dekada 60 at sinindihan ngayon ng malalim na resesyon sa Amerika. Dahil sa paghahanap ng mga produktong madaling mabili sa pamilihan at malaki ang tubo, binabago ng mga kapitalista ang prayoridad sa mga produktong agrikultural (hal, asukal, rubber, atbp) hindi pa kasama dito ang pagkasira sa lupa sa pamamagitan ng paggamit ng chemical fertilizers, ang lumalalang polusyon bunga ng walang pakundangang kompetisyon sa industriyal na produksyon na nakaapekto sa klima at agrikultura at marami pang iba. Isa din sa salik dito ang batas ng kapitalismo na nagmula sa pagkagahaman sa tubo – ang law of supply and demand na dinidikta ng batas ng pamilihan. Mayor na salik din ang pagtaas ng presyo ng mga kagamitang pansakahan at gastos sa transportasyon na itinutulak ng patuloy na pagtaas ng presyo ng gasolina. Sa madaling sabi, ang krisis ng pagkain ay bunga ng samut-saring krisis ng sistema na naiipon sa loob ng ilang dekada.

Katunayan, sa kalagayan ngayon ng naghihingalong sistema, ang ibig sabihin ng “normal” na sitwasyon ay mas malala kaysa sa nakaraang taon. Halimbawa, kung “manormalisa” man ang presyo ng bigas, tiyak mas mataas na ito sa nakaraan. Ganun din sa gasolina at maging sa lahat ng batayang pangangailangan ng populasyon.

Nahubaran din ang maka-kapitalistang ideolohiya ng mga anti-globalisasyon na“isinusuko” na diumano ng mga estado sa mga pribadong kapitalista ang pagpapatakbo sa pandaigdigang ekonomiya. Maliwanag pa sa sikat ng araw kung paano pinangunahan at aktibong pinakialaman ng mga estado ang pagsisikap na isalba ang kasalukuyang krisis. Kaya, makikita natin ang nangunguna at aktibong interbensyon ng mga ito sa krisis sa bigas. Patunay lamang ito na ang estado pa rin ang tanging may kontrol sa takbo ng kapitalistang lipunan at pangunahing kaaway ng uring manggagawa, kontrolado man ito ng Kanan o Kaliwa ng burgesya.

Tuloy-tuloy ang mga atake ng kapital sa pamumuhay ng uring manggagawa sa buong mundo. Pinipilit ng estado ang uring naghihirap na dagdagan pa ang pasanin na pagdurusa para lamang maisalba ang bulok na sistema. Kakutsaba ng estado ang Kaliwa ng burgesya para lasunin ang kaisipan ng mga manggagawa na “tanging ang estado” lamang ang makapagligtas sa masang api mula sa kahirapang kagagawan mismo ng sistemang pinagtanggol nito. Pangunahing linya ngayon ng iba’t-ibang grupo ng Kaliwa na dagdagan pa ang panghihimasok at kontrol ng estado para maisalba ang bulok na sistema. Sa anyo ng pagiging “radikal”, “kinudena” ng Kaliwa ang matamlay na panghihimasok ng kapitalistang estado sa kasalukuyang krisis ng sistema at tila humihiling sila ng abosulotong kontrol ng estado sa buong lipunan. Tila nagyayabang pa ang Kaliwa na kung sila ang nasa kapangyarihan titiyakin nila na absoluto ang kontrol ng estado sa buong populasyon gaya ng nangyayari ngayon sa China, Vietnam, Cuba, Venezuela at iba pang mga bansa na ang sistema ay kapitalismo ng estado.

Walang solusyon na krisis sa loob ng kapitalistang sistema

Kapwa ang Kanan at Kaliwa ng burgesya ay nagtutulungan na itago sa malawak na masang anakpawis ang katotohanan na wala ng solusyon ang kasalukuyang krisis sa loob ng sistema.  Nasa rurok na ang kontradiksyon sa pagitan ng mga pwersa at relasyon ng produksyon. Ganap ng hadlang ang huli sa pag-unlad ng una. Dahil dito, ang bawat temporaryong solusyon na mahanap ng burgesya sa kaniyang krisis ay magbunga lamang ng mas malalim at malalang krisis at pagkasira ng kalikasan. Ang bawat “epektibong” solusyon ng estado ay nagkahulugan ng mas mabigat na pasanin na kahirapan at paghihikahos ng malawak na masang anakpawis.

Kahit pa maging absoluto ang kontrol ng estado sa buhay pang-ekonomiya ng lipunan, patuloy na lalala ang krisis na bunga ng pagkasaid ng pandaigdigang pamilihan at permanenteng kawalan ng kapasidad ng populasyon na bilhin ang labis-labis na mga produkto ng sistemang nabubuhay sa matinding kompetisyon at tubo. Napatunayan na sa kasaysayan na ang kapitalismo ng estado ay bunga ng matinding krisis ng pandaigdigang kapitalismo at bumagsak ang mga ito sa USSR at Eastern Europe noong 1990s.

Tanging solusyon sa krisis

Ang tanging solusyon sa krisis ay wala sa estado at sa loob ng sistemang kapitalismo kundi nasa labas nito. Ibig sabihin, kailangang ibagsak ang estado at durugin ang kapitalismo. Masolusyunan lamang ang krisis sa pamamagitang ng sosyalisasyon ng pag-aari ng mga kagamitan ng produksyon sa pandaigdigang saklaw. Ang unang hakbang para dito ay hawakan ng uring manggagawa ang kapangyarihan sa pamamagitan ng kanilang mga ASEMBLIYA.   

Subalit hindi ito mangyari kung hindi magkaisa ang malawak na uring manggagawa para tutulan at labanan ang mga atake ng kapital sa kanilang pamumuhay. Dapat maunawaan ng milyun-milyong manggagawa na ang kalayaan mula sa kahirapan ay wala sa estado kundi nasa kanilang mga kamay mismo, sa kanilang makauring pagkakaisa sa loob ng mga ASEMBLIYA na lalahukan ng lahat ng tipo ng manggagawa na nasa pampubliko at pribadong mga empresa.

Ang makauring pagkakaisa at sama-samang pagkilos ang tanging rekisito para makamit ang tunay na pagbabago sa lipunan. Ang pagkakaisa at sama-samang pagkilos na ito ay hindi na sa pamumuno ng mga unyon at elektoral na partido kundi nasa pamumuno na ng mga ASEMBLIYA ng mga manggagawa.

Mga kapatid na manggagawa, may solusyon sa krisis. At ang solusyon ay nasa labas ng kapitalismo at nasa ating mga kamay! Muli tayong magtiwala sa sariling lakas ng ating pagkakaisa! Lagpasan natin ang mga balakid na hinaharang ng mga unyon at elektoral na partido! Gawin nating inspirasyon at halawan ng aral ang malawakang pagkakaisa at mga welga ng ating mga kapatid na manggagawa sa Amerika, France, Germany, Britain, Egypt, Bangladesh, Greece, Dubai  at iba pang bansa.

Benjie, April 25, 2008

—-

(1) This law aims to reduce the cost to the state of higher education by concentrating its ‘financial effort’ on some elite colleges, hence making the other universities under-resourced and unpopular.

WALANG SOLUSYON ANG KAPITALISMO SA PROBLEMANG AGRARYO SA BANSA

Sa paggunita sa ika-21 taong anibersaryo ng Mendiola masaker libu-libong magsasaka mula sa iba’t-ibang probinsya ng Luzon ang nagmartsa (Lakbayan) patungong Maynila para iggiit una sa lahat ang pagpapatupad ng “tunay na repormang agraryo”. Nauna na dito noong huling bahagi ng nakaraang taon ay nagmartsa ang mga magsasaka sa Sumilao, Bukidnon mula sa kanilang pinanggalingan patungong Maynila din. Magkaibang pampulitikang grupo at oryentasyon man ang kumokontrol sa mga magsasaka, iisa lamang ang kanilang isinisigaw: REPORMANG AGRARYO.

Walang duda na pinagsamantalahan ang masang magsasaka mula pa noong kolonyalismong Espanyol hanggang ngayon. Higit limang siglo na ang pagdurusa ng mga ito sa bulok na sistema ng lipunan.

Subalit MALI kung iisipin na walang nagbago sa bulok na sistema sa loob ng mahigit 500 taon at batay dito wala ding nagbago sa laman ng pakikibaka ng masang magsasaka para sila ay lumaya mula sa pagsasamantala at pang-aapi.